Η αλαζονεία δυναμώνει, και ύστερα καταστρέφει

    Τρέφει την άγνοια, καθιστώντας τον αλαζόνα εύκολη λεία. 

Το χτύπημα που δεν βλέπει να έρχεται είναι εκείνο που θα τον σωριάσει στη γη.
    Συμβαίνει, άτομα που κατέχουν υψηλά αξιώματα και έχουν αναδειχθεί σε διαχειριστές σημαντικών εθνικών κεφαλαίων και υψηλού συμβολισμού έργων, που λαμβάνουν επαίνους και εγκώμια, να πιστεύουν ότι έγιναν άτρωτοι, μικροί απρόσβλητοι θεοί. Φτάνουν να θεωρούν πως η ζηλευτή ισχυρή θέση τους, η υπερχειλίζουσα δύναμή τους, έχει χτίσει ισχυρή ασπίδα προστασίας. 

Τίποτα και κανείς δεν μπορεί να τους αγγίξει, καμιά μπόρα δεν θα νοτίσει την κεφαλή τους, καμία υποψία δεν θα αμαυρώσει τους τίτλους τους, μπροστά τους θα είναι τυφλοί οι ελεγκτικοί μηχανισμοί, αφού οι νόμοι είναι μόνο για τους «κοινούς», εκείνοι εξαιρούνται.

    Η αλαζονεία της εξουσίας τούς τυφλώνει. Περιφέρονται στα δημόσια πεδία σαν άσπιλες περιστερές την ώρα που απολαμβάνουν απερίσκεπτοι, υπερφίαλοι, ασύνετοι, τους πλούσιους καρπούς των ανομημάτων τους. Ούτε διανοούνται ότι η πανοπλία τους ενδέχεται να γίνει διαφανής. Η αλαζονεία τρέφει την άγνοιά τους. 

Η υπερβολική αυτοπεποίθηση συσκοτίζει όσα δεν γνωρίζουν. Και αυτά τα τυφλά σημεία τούς καθιστούν εύκολη λεία. Το χτύπημα που δεν βλέπουν να έρχεται είναι εκείνο που θα τους σωριάσει στη γη. 

.........
    Η αλαζονεία της εξουσίας, η των αρχαίων Ύβρις, που κατ’ εκείνους παραβίαζε την ηθική τάξη και ανέτρεπε την κοινωνική ισορροπία, είναι παγίδα, στην οποία πέφτει αυτοκαταστρεφόμενος ο υβριστής. Όποιος συσσωρεύει ατασθαλίες καταλήγει δούλος των ανομιών του· τίποτα έπειτα δεν τον εμποδίζει να ναυαγήσει στην πρώτη θαλασσοταραχή. 

    Στον αρχαιοελληνικό κόσμο περιέγραφαν με τέσσερις λέξεις την πορεία εκείνου που «τα μυαλά του έχουν πάρει αέρα», του άφρονος μεγαλοσχήμονος: Ύβρις, Άτη, Νέμεσις, Τίσις. Ο Δίας έστελνε τον υβριστή στην Άτη, την τύφλωση του νου και σε νέες ανόητες πράξεις έως το πολύ σοβαρό παράπτωμα που επέφερε τη Νέμεσιν, δηλαδή τη Δίκη, και στη συνέχεια την Τίσιν, την τιμωρία. Συνεχώς επανέρχονται, με διαφορετικούς πρωταγωνιστές, τα ευμετάβολα επιφαινόμενα και η αμετάβλητη ουσία του ίδιου κακού, αδυσώπητου στην παρείσδυσή του στα υψηλά κλιμάκια, μονότονου στη διαχρονική εμμονή του. Η λαχτάρα για δύναμη, που εξασφαλίζεται με κοντόφθαλμη κατάχρηση εξουσίας, επιτρέπει στην Ιστορία να ανανεώνεται παραμένοντας κατά βάθος η ίδια. Η Παγκόσμια Τράπεζα εκτιμά ότι κάθε χρόνο διατίθενται παγκοσμίως για δωροδοκίες περισσότερα από ένα τρισ. δολάρια.

    Δεν διδάσκει η σοφή χιλιομασημένη ρήση του Βίαντος του Πριηνέα, ότι η εξουσία αποκαλύπτει τον χαρακτήρα του ανθρώπου, αρχή άνδρα δείκνυσι. Μάταια αναμασάται χιλιετίες τώρα, από τον Κρέοντα στην «Αντιγόνη» του Σοφοκλή έως τον Αβραάμ Λίνκολν, που έλεγε «σχεδόν όλοι οι άνθρωποι μπορούν να αντέξουν τις αντιξοότητες, αλλά αν θες να δοκιμάσεις τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου, δώσ’ του εξουσία». Αξιωματούχοι και επικεφαλής θεσμών αποκαλύπτονται αίφνης να ενεργούν χωρίς να λογοδοτούν, ωσάν να κατέλαβαν το αξίωμα αυτό αυτοδίκαια και όχι ως εκπρόσωποι ενός ορισμένου σώματος, ενός κοινωνικού συνόλου, το οποίο έχουν την ηθική υποχρέωση να υπηρετούν. Και τότε οι πολίτες κυκλώνουν όχι μόνο αυτούς με αμφιβολίες, θέτουν υπό αμφισβήτηση όλους. Το 74% των Ευρωπαίων (Ευρωβαρόμετρο, 2022) «βλέπει» υψηλά ποσοστά διαφθοράς στους δημόσιους θεσμούς κι έπειτα στα πολιτικά κόμματα, στις τοπικές διοικήσεις. Και απαισιοδοξεί αναφορικά με την όποια θεραπεία. 

Όταν σκάει η βόμβα, όπως στο Ευρωκοινοβούλιο, υψώνεται βροντερός όρκος πίστης στη διαφάνεια και στη λογοδοσία, διατρανώνεται ένα όχι στον εισοδισμό αντιευρωπαϊκών δηλητηρίων, μεγαλύτερο από τον κόσμο. Μέχρι –αλίμονο– το πολύ χρήμα να ναρκώσει ξανά τη συνείδηση που υποσκελίζει τη λαμπερή βρώμικη ύλη, να καταστείλει μέσα στους αποδέκτες του κάθε σπασμό εντιμότητας και ευθυκρισίας. Αυτή είναι η κοινή πίστη. Και απέχουμε ακόμη πολύ από τη συνθήκη που μπορεί να τη σκοτώσει.

Τασούλα Καραϊσκάκη

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ἔραμαι Μέγα

«Το μόνο που μετράει τελικά είναι ο έρωτας.
Δύο πράγματα κυβερνούν τον κόσμο.
Η εξουσία και ο έρωτας.
Η εξουσία κερδίζει κατά κράτος.
Τα ισοπεδώνει όλα και δεν αφήνει τίποτα.
Και όλοι τη λαχταρούν.
Και όσοι την έχουν την ασκούν στο έπακρο.
Έχει ενδυθεί το πιο ισχυρό ένδυμα που υπάρχει, το χρήμα. 

 

Υπάρχει μόνο ένα πράγμα που της αντιστέκεται και δεν μπορεί να το νικήσει με τίποτα.
Ο έρωτας.
Ο έρωτας επιβιώνει.
Μέσα στα χρόνια, μέσα στους αιώνες, το μόνο πράγμα που δεν μπόρεσε να νικήσει η εξουσία είναι ο έρωτας.
Ο έρωτας δεν έχει το ένδυμα της εξουσίας.
Ο έρωτας είναι πάντα γυμνός.
Και η γύμνια του έρωτα δεν ντρέπεται.
Δεν βλέπει σάρκες, κιλά και δέρματα.
Βλέπει ψυχές.
Και αντέχει.
Το μόνο πράγμα που πονάει κάθε είδους εξουσία είναι ο έρωτας.
Γιατί δεν κατάφερε να τον νικήσει.
Αγαπήστε.
Το παιχνίδι της εξουσίας το χάσαμε.
Το μόνο που μας λυτρώνει από τα δεσμά της είναι ο έρωτας.
Αγαπήστε.
Δεν είναι το νόημα της ζωής.
Είναι η ζωή η ίδια»

Γράφει ο Θεόδωρος Παπακώστας και κλείνει με το
ΕΡΑΜΑΙ ΜΕΓΑ,
μικρή επιγραφή σ’ ένα δαχτυλίδι χαραγμένη.
Δαχτυλίδι ταπεινό, χάλκινο που βρέθηκε σε ανασκαφή στο Καστρί Γρεβενών.
Που σημαίνει αγαπώ πολύ, ποθώ, λαχταρώ πολύ.
Ελάχιστη υπενθύμιση ότι όπου κατοικεί η ανθρωπότητα συνεχίζει να αγαπάει.

 

Από το βιβλίο: «Αρχαιολογία αγάπη μου… Έλα πάρε με από δω», δρ Θεόδωρος Παπακώστας, 2022, επιμέλεια Λένια Μαζαράκη, εκδ. Key Books σελ. 339

 

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Ο βασιλιάς είναι γυμνός»

Τα καινούρια ρούχα του Αυτοκράτορα

Μια φορά και έναν καιρό, πριν από πολλά χρόνια ζούσε ένας πολύ γκρινιάρης αυτοκράτορας που όλη τη μέρα ασχολούνταν με το ντύσιμό του. Τόσο πολύ του άρεσε να ντύνεται με ωραία ρούχα, που έδινε όλα τα χρήματα του βασιλείου του για να αγοράζει καινούρια και να είναι ντυμένος στην εντέλεια.

Αυτός ο αυτοκράτορας δεν νοιαζόταν για τίποτε. Δεν φρόντιζε να έχουν να φάνε οι πολίτες του, ούτε οι στρατιώτες του. Δεν νοιαζόταν καθόλου για το θέατρο, και δεν του άρεσε να πηγαίνει βόλτα στο δάσος, παρά μόνο να επιδεικνύει τα καινούρια του ρούχα. Είχε μάλιστα μια καινούρια ενδυμασία για κάθε ώρα της ημέρας. Και όπως λένε για άλλους βασιλιάδες όταν έχουν δουλειά στην αίθουσα των συσκέψεων, για αυτόν τον αυτοκράτορα έλεγαν συνέχεια: «Ο αυτοκράτορας βρίσκεται στο βεστιάριο!». Και κάθε μέρα ζητούσε από τους ράφτες του να του ράβουν καινούρια ρούχα για να εντυπωσιάζει τους πολίτες. Ώσπου μια μέρα, οι ράφτες του δεν μπορούσαν να σκεφτούν νέα σχέδια. Τότε ο αυτοκράτορας θύμωσε πολύ και άρχισε να φωνάζει:

– Είστε τρελοί; Δε μπορώ να φοράω κάθε μέρα τα ίδια ρούχα!

Μετά, έκανε διάγγελμα σε όλο το βασίλειο υποσχόμενος πως θα έδινε πολλά πλούτη σε όποιον του έφτιαχνε τα πιο πρωτότυπα ρούχα. Όλοι οι ράφτες έβαλαν τα δυνατά τους για να ράψουν ωραία ρούχα, αλλά ο γκρινιάρης αυτοκράτορας τους έδιωχνε, γιατί τα έβρισκε πολύ συνηθισμένα!

Στην μεγάλη πόλη του βασιλείου, υπήρχε πάντοτε πολύ κίνηση και κάθε μέρα έρχονταν πολλοί ξένοι και έμποροι. Κάποια μέρα ήρθαν και δύο απατεώνες, που άκουσαν για την υπόσχεση του αυτοκράτορα, και αμέσως παρουσιάστηκαν μπροστά του λέγοντας ότι είναι διάσημοι ράφτες. Του είπαν πως είχαν ταξιδέψει από την Περσία για να ικανοποιήσουν την επιθυμία του για ρούχα. Έλεγαν ότι φτιάχνουν ρούχα από ένα πολύ σπάνιο ύφασμα, που είναι το ομορφότερο του κόσμου! Τόσο όμορφο που λίγοι άνθρωποι μπορούν να φανταστούν τα σχέδια και τα χρώματα του. Γι'αυτό το λόγο, του είπαν, τα ρούχα από αυτό το ύφασμα μπορούν να τα δούν μόνο έξυπνοι άνθρωποι. Δηλαδή είναι αόρατα για οποιονδήποτε δεν ήταν ικανός για το αξίωμά του ή ήταν τελείως χαζός.

Όταν το άκουσε αυτό ο αυτοκράτορας ενθουσιάστηκε.

«Ωραία ρούχα θα είναι αυτά», σκέφτηκε. «Αν τα αποκτούσα, θα μπορούσα να καταλάβω ποιοι από τους υπουργούς μου δεν είναι άξιοι και να ξεχωρίζω τους έξυπνους από τους χαζούς! Αυτό το υλικό θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί αμέσως τώρα για τα καινούρια μου ρούχα!»

Έτσι έδωσε χρήματα στους δύο απατεώνες για να αρχίσουν την δουλειά τους χωρίς άλλες καθυστερήσεις.

Οι υποτιθέμενοι ράφτες έστησαν δύο μεγάλους αργαλειούς και προσποιούνταν ότι εργάζονταν νυχθημερόν.

Στην πραγματικότητα βέβαια δεν έραβαν απολύτως τίποτα. Παρόλα αυτά ζητούσαν από τον αυτοκράτορα και έπαιρναν το καλύτερο μετάξι και το λαμπρότερο χρυσάφι, δήθεν για να στολίσουν τα ρούχα του. Αυτά τα πλούτη τα έκρυβαν αμέσως σε ένα μυστικό μέρος, ενώ συνέχιζαν να δουλεύουν στους άδειους αργαλειούς τους ως αργά το βράδυ.

«Θα πάω να δω πόσο έχουν προχωρήσει αυτοί οι ράφτες με τα νέα μου ρούχα!» είπε ο αυτοκράτορας, αλλά τότε θυμήθηκε ότι όποιος είναι χαζός ή ακατάλληλος για το αξίωμά του δεν μπορούσε να δει το απίθανο υλικό τους!

Δεν πίστευε βέβαια ότι ο ίδιος θα είχε τέτοιο πρόβλημα, γιατί νόμιζε ότι ήταν πολύ ικανός αυτοκράτορας. Για καλό και για κακό, όμως, σκέφτηκε να στείλει κάποιον άλλο για να δει τι γίνεται. Όλοι οι άνθρωποι στην πόλη ήξεραν για το πόσο μεγάλη ήταν η δύναμη του υλικού και όλοι ήταν περίεργοι να δουν πόσο χαζοί ή ανάξιοι ήταν οι γείτονές τους.

«Θα στείλω τον τίμιο γέρο-υπουργό μου στους ράφτες» σκέφτηκε ο αυτοκράτορας. «Αυτός θα μπορέσει να αξιολογήσει καλύτερα από τον καθένα πως προχωράνε οι ράφτες με τα καινούρια μου ρούχα, γιατί και έξυπνος είναι και το αξίωμα του το γνωρίζει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο!»

Έτσι πήγε ο καλός γερο-υπουργός στην αίθουσα όπου ήταν οι δύο απατεώνες ράφτες και έκαναν ότι δούλευαν στους άδειους αργαλειούς.

«Ο θεός να με φυλάει! Δεν βλέπω τίποτα, κανένα ύφασμα!» είπε μέσα του ο γέρος γουρλώνοντας τα μάτια του. Όμως δεν αποκάλυψε σε κανέναν την σκέψη του.

Οι δύο απατεώνες τον παρακάλεσαν να πλησιάσει στον αργαλειό για να τους πει αν του άρεσε το σχέδιο στο ύφασμα. Μάλιστα, του έδειχναν τον άδειο αργαλειό και έλεγαν και ξανάλεγαν  πόσο όμορφα ήταν τα χρώματα!

Ο καημένος ο γερο-υπουργός, συνέχισε να ανοίγει τα μάτια του όσο μπορούσε, αλλά δεν έβλεπε κάτι πάνω στον αργαλειό γιατί στην πραγματικότητα δεν υπήρχε τίποτε να δει!

«Κύριε ελέησε με» σκέφτηκε πάλι ο υπουργός. «Μήπως είμαι χαζός; Μια ζωή πίστευα ότι είμαι έξυπνος. Προς Θεού κανείς δεν πρέπει να το μάθει! Μήπως είμαι ακατάλληλος κι εγώ για το αξίωμα μου; Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να πω ότι δεν μπορώ να δω το ύφασμα!»

«Δεν έχετε να πείτε τίποτα;» τον ρώτησε γελώντας ο ένας από τους απατεώνες.

«Μα βέβαια είναι πολύ χαριτωμένο, πολύ όμορφο» απάντησε γρήγορα ο γερο-υπουργός κοιτώντας μέσα από τα γυαλιά του. «Ωραίο σχέδιο και όμορφα χρώματα! Ναι, ναι, θα πάω αμέσως να πω στον αυτοκράτορα πόσο πολύ μου αρέσει!»

«Μπράβο, πολύ χαιρόμαστε που σας αρέσει!» απάντησαν οι απατεώνες ράφτες και βάλθηκαν πάλι να του εξηγούν τα υποτιθέμενα σχέδια στο ύφασμα και να του απαριθμούν τα χρώματα, που υποτίθεται ότι είχαν τα ρούχα που ετοίμαζαν για τον αυτοκράτορα...

Μην μπορώντας να κάνει αλλιώς, ο γερο-υπουργός έδινε προσοχή στην περιγραφή των απατεώνων, ώστε να πει ακριβώς τα ίδια όταν θα επέστρεφε στον αυτοκράτορα. Έτσι και έγινε!

Τον επόμενο καιρό, οι απατεώνες αποθρασύνθηκαν τελείως. Απαιτούσαν συνεχώς περισσότερα χρήματα, περισσότερο μετάξι και περισσότερο χρυσάφι. Και όλα τα πλούτη τα κρατούσαν για τον εαυτό τους, ενώ συνέχιζαν να προσποιούνται ότι δουλεύουν στους άδειους αργαλειούς.

Μετά από λίγο, ο ανυπόμονος αυτοκράτορας έστειλε και άλλον έμπιστο του, έναν αξιωματικό της φρουράς, για να δει πότε θα είναι έτοιμα τα καινούρια ρούχα του. Ο αξιωματικός όμως έπαθε ό,τι και ο γερο-υπουργός. Κοιτούσε και ξανακοιτούσε αλλά αφού δεν υπήρχε τίποτε στον αργαλειό δεν μπορούσε να δει και τίποτε...

«Δεν είναι καταπληκτικό το υλικό μας; Δεν βγαίνει τέλειο το ύφασμα;» ρωτούσαν οι απατεώνες δείχνοντας και εξηγώντας του τα φανταχτερά σχέδια και τα χρώματα στο ύφασμα, το οποίο όμως δεν υπήρχε.

«Χαζός δεν είμαι» σκέφτηκε ο αξιωματικός. «Από ότι φαίνεται όμως δεν είμαι ικανός για το αξίωμα που έχω! Περίεργο βέβαια, γιατί νόμιζα ότι κάνω καλά τη δουλειά μου, αλλά κανείς δεν πρέπει να το καταλάβει!»

Έτσι, άρχισε και αυτός να επαινεί το δήθεν υλικό και τα υφάσματα για τα όμορφα χρώματα και τα υπέροχα σχέδια, παρόλο που δεν έβλεπε τίποτα.

«Ναι είναι όλα υπέροχα, δεν θα το πιστεύετε!» είπε στον αυτοκράτορα όταν επέστρεψε στο παλάτι.

Όλοι οι άνθρωποι στην πόλη μιλούσαν πια για το καταπληκτικό υλικό των απατεώνων. Τότε ο αυτοκράτορας άρχισε να ανυπομονεί. Ήθελε να δει και ο ίδιος αυτά τα τόσο όμορφα ρούχα όσο ήταν ακόμη στον αργαλειό. Πήρε λοιπόν μαζί του όλους τους αυλικούς και πήγε στους δύο πονηρούς απατεώνες. Μεταξύ των αυλικών ήταν και οι δύο απεσταλμένοι που είχαν ήδη επισκεφτεί την αίθουσα με τους αργαλειούς. Οι απατεώνες έκαναν ότι έπλεκαν με όλες τους τις δυνάμεις, αλλά οι αργαλειοί ήταν άδειοι, χωρίς νήματα και κλωστές.

«Δεν είναι καταπληκτικό, μεγαλειότατε αυτοκράτορα μας;» ρώτησαν τότε οι δύο απεσταλμένοι που είχαν ξαναπάει στην αίθουσα.  «Θα ήθελε μήπως η μεγαλειότητα σας να να δει από κοντά αυτά τα υπέροχα σχέδια με τα φανταχτερά χρώματα;» του έλεγαν και έδειχναν πάνω στον άδειο αργαλειό καθώς πίστευαν ότι ο αυτοκράτορας θα μπορούσε να δει το υλικό.

«Αμάν!» σκέφτηκε ο αυτοκράτορας «δεν βλέπω τίποτα! Μήπως είμαι χαζός; Μήπως δεν είμαι κατάλληλος για αυτοκράτορας; Αυτό είναι ό,τι χειρότερο θα μπορούσε να μου συμβεί!»

«Πραγματικά είναι πολύ όμορφα όλα» απάντησε γρήγορα-γρήγορα. «Είναι της απόλυτής μου αρεσκείας!» είπε και έγνεψε συγκαταβατικά κοιτάζοντας τον άδειο αργαλειό καθώς δεν ήθελε να πει ότι δεν βλέπει τίποτα.

Και όλη του η ακολουθία όμως κοιτούσε και ξανακοιτούσε αλλά κανείς δεν μπορούσε να δει τίποτα.

Τελικά από το φόβο τους, όλοι έλεγαν τα ίδια με τον αυτοκράτορα: «Πραγματικά είναι πολύ όμορφα τα ρούχα σας μεγαλειότατε» και συμβούλευαν τον αυτοκράτορα να φορέσει για πρώτη φορά αυτά τα πανέμορφα ρούχα στη μεγάλη γιορτή που θα γινόταν σε λίγες μέρες.

«Είναι καταπληκτικό, πανέμορφο, εξαίσιο, απίθανο, υπέροχο!» έλεγε ο ένας στον άλλο και όλοι έδειχναν να χαίρονται για τα ανύπαρκτα ρούχα του αυτοκράτορά τους.

Ο αυτοκράτορας συμφώνησε να φορέσει τα ρούχα στη γιορτή. Έδωσε σε κάθε απατεώνα από έναν σταυρό του Ιππότη και τους απένειμε τον τίτλο του επίσημου ράφτη της αυλής.

Όλη την νύχτα πριν την μεγάλη γιορτή, οι απατεώνες ήταν ξύπνιοι και είχαν και δεκαέξι κεριά αναμμένα για να δείχνουν ότι δουλεύουν πυρετωδώς.

Ο κόσμος έβλεπε πόσο πολύ εργάζονταν αυτοί οι δύο για να έχουν στην εντέλεια τα καινούρια ρούχα του αυτοκράτορα για την επόμενη μέρα.

Οι απατεώνες ράφτες έκαναν πως έπαιρναν τα υφάσματα από τους αργαλειούς, τα έκοβαν στον αέρα με μεγάλα ψαλίδια και τα έραβαν με βελόνες που δεν είχαν κλωστή. Στο τέλος, είπαν δήθεν κουρασμένοι: «Ορίστε, τα καινούρια ρούχα του αυτοκράτορα είναι έτοιμα!»

Τη μέρα της γιορτής, ο ίδιος ο αυτοκράτορας πήγε μαζί με τους αυλικούς του για να παραλάβουν τα ενδύματα.

Οι δύο απατεώνες σήκωσαν το ένα χέρι τους στον αέρα σα να κρατούσαν κάτι και είπαν:

«Δείτε αυτό είναι το όμορφο παντελόνι, αυτό το πουκάμισο και αυτό το πανωφόρι! Και τι ωραία μπέρτα! Είναι τόσο ελαφριά τα ρούχα, σαν τον ιστό της αράχνης, που θα πίστευε κανείς ότι δεν φοράει τίποτε στο σώμα του, αλλά αυτή είναι και η ομορφιά του!»

«Ναι, ναι!» απάντησαν όλοι οι υπάλληλοι, φοβισμένοι σαν ποντίκια που δεν έβλεπαν όμως κανένα ρούχο αφού δεν υπήρχε τίποτα.

«Θα ήθελε η μεγαλειότητα σας να βγάλει τα ρούχα της;», ρώτησαν οι απατεώνες. «Τότε θα μπορέσουμε να σας φορέσουμε τα καινούρια εδώ μπροστά στον καθρέφτη!»

Έτσι ο αυτοκράτορας έβγαλε τα ρούχα του, και οι απατεώνες έκαναν ότι του έβαζαν το ένα μετά το άλλο τα ρούχα που υποτίθεται ότι είχαν ράψει.

Ο αυτοκράτορας γυρνούσε μπροστά στον καθρέφτη και έβλεπε τον εαυτό του.

«Τι όμορφα ρούχα και πόσο ωραία που είναι πάνω σας» έλεγαν όλοι οι παρατρεχάμενοι με μια φωνή, «και τι ωραία σχέδια, μία εξαιρετική φορεσιά για τη μεγαλειότητά σας!»

«Έξω σας περιμένει η ακολουθία που θα σας συνοδέψει στην γιορτή» ανακοίνωσε ο τελετάρχης του βασιλείου.

«Κοιτάξτε είμαι σχεδόν έτοιμος» είπε ο αυτοκράτορας. «Δεν μου πάει μια χαρά;» ρώτησε κοιτάζοντας για μια ακόμη φορά τον καθρέφτη καθώς προσποιούνταν ότι παρατηρούσε τα ρούχα του, παρότι ήταν γυμνός!

Οι αυλικοί που είχαν την αρμοδιότητα σηκώνουν την μακριά μπέρτα του αυτοκράτορα, έπιασαν με τα χέρια το πάτωμα και προσποιήθηκαν ότι σήκωσαν και κουβαλούσαν την μπέρτα του. Δεν τολμούσαν ούτε καν να αφήσουν να εννοηθεί ότι δεν έβλεπαν τίποτε.

Έτσι προχωρούσε ο αυτοκράτορας με την ακολουθία του μέσα στο πλήθος.

Από πάνω του ένας βελούδινος ουρανός που τον κουβαλούσαν τέσσερα άτομα και ξοπίσω του οι βαστάζοι που υποτίθεται ότι σήκωναν την μπέρτα.

Όλοι οι άνθρωποι που βρισκόταν στον δρόμο, ή κοιτούσαν από τα παράθυρα έλεγαν:

«Πόσο όμορφα ρούχα φοράει ο αυτοκράτορας. Τι φανταχτερή μπέρτα. Πόσο όμορφα που συνδυάζονται μεταξύ τους!»

Κανείς δεν ήθελε να παραδεχτεί ότι δεν έβλεπε τίποτα, καθώς τότε θα σήμαινε ότι ήταν ανίκανος ή εντελώς χαζός!

Έτσι για πρώτη φορά τα ρούχα του αυτοκράτορα άρεσαν σε όλους, παρότι ήταν ψέματα!

«Μα δεν φοράει απολύτως τίποτα!» είπε τελικά ένα μικρό παιδί.

«Δώστε βάση στη φωνή της αθωότητας!» είπε ο πατέρας του, και από στόμα σε στόμα διαδόθηκαν τα λόγια του παιδιού!

«Μα δεν φοράει απολύτως τίποτα!», έλεγε ο ένας στον άλλο. «Ο αυτοκράτορας δεν φοράει τίποτα, είναι γυμνός!» φώναζε τελικά όλος ο λαός.

Τα άκουγε ο αυτοκράτορας και του φάνηκε ότι ο λαός είχε δίκιο, αλλά σκέφτηκε ότι θα έπρεπε να το υπομείνει και να προσποιηθεί ότι δεν συνέβαινε τίποτε.

Έτσι συνέχισε το δρόμο του ήρεμος και οι αυλικοί συνέχισαν να σηκώνουν την ανύπαρκτη μπέρτα...

Χανς Κρίστιαν Άντερσεν

paidika-paramythia.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Υπάρχουν συμμορίες παιδεραστών στα υψηλά κλιμάκια εξουσίας; - Το φριχτό video

Ανθρωποειδή που ηδονίζονται με τον πόνο παιδιών, έχουν φτάσει στο κατώτατο σκαλοπάτι ηθικής και δεν δικαιούνται όχι απλώς υπεράσπισης αλλά ούτε βιολογικής ύπαρξης. 

Η ταξική τους ανέλιξη είναι συναρτώμενη αυτής της μολυσματικής, αδίστακτης προσωπικότητας. Θυμηθείτε την περίπτωση Ντιτρού στο Βέλγιο.

Στην φρικιαστική περιγραφή που ακολουθεί, σημειώστε την ύπαρξη του «Γερμανού επιχειρηματία» που πλειοδότησε στο φρικιαστικό βίντεο. Όπως είχαμε αποκαλύψει, το πρώτο κύμα εξιχνίασης των διακινητών, είχε ξεκινήσει από τη Γερμανία, όταν κάποιος δε μπόρεσε να αντέξει ένα βίντεο που γυρίστηκε στο Κοσσυφοπέδιο και πήγε στις αρχές. 

Βλέπετε, τα χρυσά παιδιά της Δύσης, εκτός από το εμπόριο οργάνων(προσοχή περιέχει εικόνες φρίκης ο σύνδεσμος) είχε έφεση και στη σκηνοθεσία βιασμών, βασανισμών και εκτέλεσης ανηλίκων.

Η έρευνα
Πρόκειται για διεθνή επιχείρηση που ξεκίνησε από τη «Σκότλαντ Γιαρντ, η οποία στη συνέχεια ενημέρωσε τις αστυνομίες των υπόλοιπων χωρών, όπου είχαν εντοπιστεί ηλεκτρονικά ίχνη χρηστών του Ιντερνετ. 

Στην Ελλάδα στάλθηκαν οι κωδικοί τουλάχιστον 158 ηλεκτρονικών ιχνών, χρηστών της συγκεκριμένης ιστοσελίδας, οι οποίοι αντάλλασσαν τις εικόνες και τα βίντεο με το σκληρό παιδικό πορνό, ακόμα και παιδιών ηλικίας δύο ετών. Αμέσως μετά την αποστολή των κωδικών άρχισε η μεγάλη αυτή επιχείρηση του τμήματος Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος.

Από την τετράμηνη έρευνα της Υπηρεσίας, κατασχέθηκαν συνολικά ογδόντα οκτώ σκληροί δίσκοι ηλεκτρονικών υπολογιστών, οκτώ φορητοί υπολογιστές και εκατοντάδες ψηφιακοί δίσκοι, συνολικής χωρητικότητας 50 γιγαμπάιτ. 

Τα στοιχεία παραδόθηκαν στα ειδικά εργαστήρια της ΕΛ.ΑΣ. προκειμένου να διερευνηθούν και να διαπιστωθεί η σχέση που είχαν μεταξύ τους οι χρήστες της συγκεκριμένης ιστοσελίδας αλλά και το εύρος της διακίνησης του πρωτοφανούς σε αγριότητα υλικού.

Παράλληλα, από την τεχνική επεξεργασία των στοιχείων που κατασχέθηκαν θα διερευνηθεί το ενδεχόμενο βίντεο και φωτογραφίες που απεικονίζουν άγριους βιασμούς ανηλίκων να έχουν «τραβηχτεί» στη χώρα μας. Μέχρι στιγμής από την έρευνα, η οποία πάντως συνεχίζεται, δεν έχει διαπιστωθεί συμμετοχή ανήλικων Ελλήνων στο ανατριχιαστικό υλικό της παιδικής πορνογραφίας.

Οι εμπλεκόμενοι
Καθηγητής πανεπιστημίου στην Πάτρα, λέκτορας στο Δημόσιο Δίκαιο, γιατρός και μάλιστα μαιευτήρας σε πόλη της Στερεάς Ελλάδας, εικονολήπτες και επιχειρηματίες, αλλά και ανώτεροι δημόσιοι υπάλληλοι είναι οι παιδόφιλοι υπεράνω υποψίας, που κατέβαζαν στον υπολογιστή τους το υλικό, το οποίο δύσκολα μπορούν να αντέξουν το μυαλό και η ψυχή ενός λογικού ανθρώπου.

Σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά από την Ασφάλεια, στο κύκλωμα εμπλέκεται και ένας καθηγητής ξιφασκίας σε μεγάλο ιδιωτικό σχολείο της Γλυφάδας. Ακόμα, ένας ανώτερος δημοτικός υπάλληλος σε παραθαλάσσιο δήμο της Αττικής, του οποίου μάλιστα ο αδελφός είναι πολιτευτής και καθηγητής πανεπιστημίου, και πρώην εργαζόμενος στον τομέα έκδοσης σχολικών βιβλίων.

Στη δικογραφία που έχει συνταχθεί αναφέρονται και τα ονόματα γνωστού εικονολήπτη της κρατικής τηλεόρασης και του γιου του. Μάλιστα πληροφορίες αναφέρουν πως το επίμαχο υλικό με την παιδική πορνογραφία εντοπίστηκε στον ηλεκτρονικό υπολογιστή του νεαρού εικονολήπτη, αλλά στην Ασφάλεια εμφανίστηκε ο πατέρας του, ο οποίος είπε πως το υλικό είναι δικό του, κατά πάσα πιθανότητα σε μια προσπάθεια να γλιτώσει τον γιο του από τη σύλληψη.

Επίσης επιχειρηματίας με είδη υγιεινής, επώνυμος στο είδος του, αλλά και ένας υπεύθυνος ασφαλείας σε πολυτελέστατο παραλιακό ξενοδοχείο της Αττικής είναι μερικοί από τους… ευυπόληπτους πολίτες που έπεσαν στα δίχτυα του Μανώλη Σφακιανάκη. 

Του αστυνομικού που έχει σκοπό της ζωής του να ξεριζώσει μια για πάντα τα κυκλώματα παιδόφιλων, που διακινούν σκληρό παιδικό πορνό στο Διαδίκτυο και υποβάλλουν σε σκληρά βασανιστήρια αθώες ψυχές στην άλλη άκρη του κόσμου για να ακριβοπληρώνουν αυτό το υλικό αρρωστημένα άτομα στο λεγόμενο… ανεπτυγμένο δυτικό κόσμο.

Το χειρότερο απ’ όλα είναι πως οι περισσότεροι από τους εμπλεκομένους σε αυτή τη σοκαριστική υπόθεση είναι οικογενειάρχες και πατεράδες που τη νύχτα, την ώρα που τα παιδιά τους κοιμούνταν στο διπλανό δωμάτιο, έβλεπαν το ανατριχιαστικό υλικό στην οθόνη του υπολογιστή τους…

Ανατριχιαστικό βίντεο πουλήθηκε μέχρι 300.000 ευρώ!
............

όποιος έχει γερό στομάχι, ας κάνει κλικ εδώ για τη συνέχεια ...
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η ουτοπία της Εξουσίας

Η εξουσία είναι αλλοίωση του ήθους του Παραδείσου. Δυναστεύει βάναυσα τους ανθρώπους. Ασκείται με σκληρότητα και επιβολή.

«Ύβρις φυτεύει τύραννον», όπως λέει ο Αισχύλος.
Για χιλιάδες χρόνια οι άνθρωποι αλληλοσπαράσσονται δημιουργώντας και καταστρέφοντας βασίλεια και αυτοκρατορίες, εξοντώνοντας τους αντιπάλους, υποδουλώνοντας τους αδυνάτους, λεηλατώντας τον κοινό πλούτο της φύσης που είναι κτήμα όλων των ανθρώπων.
Ποια είναι η απάντηση του Ευαγγελίου σ΄αυτή την πραγματικότητα;

Δύο χιλιάδες χρόνια μετά, το μήνυμα του Χριστού για ισοτιμία και δικαιοσύνη παραμένει ζητούμενο για την ανθρωπότητα.

Μην τους φοβάστε λοιπόν, αφού καταδίωξαν εμένα θα καταδιώξουν κι εσάς. Θα σας οδηγήσουν σε βασιλείς και ηγεμόνες για να μαρτυρήσετε για μένα μπροστά σ΄αυτούς και στα έθνη. Όποιος όμως υπομείνει ως το τέλος θα σωθεί.

Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο 10,18.22.

Σκηνοθεσία-Σενάριο : Μαρία Χατζημιχάλη-Παπαλιού

Μοντάζ: Γιάννης Τσιτσόπουλος

Διεύθυνση Φωτογραφίας: Βαγγέλης Κουλίνος

Πρωτότυπη μουσική: Μάριος Αριστόπουλος

Αφήγηση: Κώστας Καστανάς

Ερευνα-κείμενα: Γεώργιος Τσούπρας

Συμμετέχουν:

Πρύτανης Ελένη Αρβελέρ, Πρόεδρος Διοικητικού Συμβουλίου Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου Δελφών
ΠΗΓΗ: ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΟΣ
Σχετικά: Η Βασιλεία των Ουρανών

Ο ιερός Χρυσόστομος και η πολιτική εξουσία

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, υπήρξε ο πλέον σκληρός επικριτής των ακροτήτων της πολιτικής εξουσίας και των φορέων αυτής που διαβιούσαν ενάντια στα διδάγματα της Εκκλησίας και σε βάρος του πενόμενου λαού.

Ο έλεγχός του προς τους παρεκτρεπομένους πολιτικούς γινόταν χωρίς οργή και αλαζονεία, αλλά με αγάπη και ειλικρινές πατρικό ενδιαφέρον για την πνευματική κάθαρση του δημόσιου βίου, ο οποίος όταν ήταν φαύλος είχε τις αρνητικές του επιπτώσεις και στο λαό, που ήταν ταυτόχρονα και το πλήρωμα της ορθοδόξου εκκλησίας. Ο Χρυσόστομος ουδέποτε χαρίστηκε στους άρχοντες του κόσμου τούτου και γι’ αυτό τον λόγο δεν τους ήταν αρεστός, θα λέγαμε ότι πολλοί εκ των πολιτικών ηγητόρων της εποχής του, τον μισούσαν θανάσιμα επειδή δεν ανέχονταν τον οξύτατο δημόσιο έλεγχο που ασκούσε στα πρόσωπά τους για την φαυλοκρατία και την ανεντιμότητά τους. Ουδέποτε ο ιερός πατέρας δίστασε να επιδείξει την αυστηρότητά του ακόμη και για τον φαύλο και διεφθαρμένο προσωπικό βίο των αρχόντων, των πλουσίων και των ισχυρών της εποχής του, χωρίς να δέχεται κανένα συμβιβασμό ή να υπηρετεί ως άβουλο όργανο κάποια μικροπολιτική σκοπιμότητα. Με παρρησία και θάρρος αλλά και λεπτότητα αντιμετώπιζε και τους πολιτικούς άνδρες της ανώτατης κρατικής βαθμίδος, της εξουσίας γενικότερα, ακόμη και το ίδιο το παλάτι. Έτσι, δεν άργησε να συγκρουστεί ευθέως και χωρίς μισόλογα και με την ίδια την έξαλλη στην προσωπική ζωή και στις εξεζητημένες δημόσιες απαιτήσεις και παραξενιές της αυτοκράτειρα, την Ευδοξία, της οποίας το όνομα ήταν συνώνυμο των αδικιών, της φιλοχρηματίας και της σπατάλης που έκανε, ενώ πεινούσε ο λαός. Στηλίτευσε την μεγάλη και προκλητική πολυτέλεια, τις ασυλλόγιστες δαπάνες και τις αισχρές και ανήθικες διασκεδάσεις της ανακτορικής αυλής, αλλά και τον ευρύτερου χώρου της ανωτέρας κοινωνίας, όπου έβλεπε την επιδειξιμανία «…την κονίασιν των παρειών και τα ημαγμένα χείλη (βαμμένα), τας μυρολοιφάς (αρώματα), το χρυσοφορείν και μαργαριτοφορείν, την περίεργον αμφίεσιν και υπόδεσιν…» και όλες εκείνες τις γελοίες ποικίλες επινοήσεις της ανθρώπινης ματαιοδοξίας, κενοδοξίας και πλεονεξίας.
 
Την ίδια παρρησία και τόλμη επέδειξε και για τον πανίσχυρο αυλικό, τον πρωθυπουργό της εποχής του, τον γνωστό Ευτρόπιο, στον οποίο έκανε αυστηρές παρατηρήσεις για την φαυλότητα και την απληστία του, να πωλεί δημόσιες θέσεις και κρατικά αξιώματα στους ημετέρους και φιλικά προσκείμενους προς αυτόν, να δημεύει παράνομα περιουσίες και επιπλέον να θέλει την κατάργηση του δικαιώματος του ασύλου των ιερών ναών. Και όμως, όταν ο Ευτρόπιος εξέπεσε του αξιώματός του και εζήτησε ταπεινωμένος άσυλο στην Εκκλησία, ο ιερός Χρυσόστομος τον προστάτευσε με σθένος και τότε εξεφώνησε τους περίφημους λόγους του «Εις Ευτρόπιον», που έχουν καταγραφεί ως μοναδικής ρητορικής δεινότητας κείμενα της παγκοσμίου φιλολογίας.
 
Ο λαός επεδοκίμαζε τις ενέργειες αυτές του Χρυσοστόμου, του ποιμενάρχου του, τον οποίο κυριολεκτικώς ελάτρευε. Και τούτο, διότι έβλεπε ότι τα μέτρα που είχε λάβει είχαν ως αποτέλεσμα να αρχίσει σιγά – σιγά να επιβάλλεται μια πειθαρχία στην αχαλίνωτη κατάσταση που επικρατούσε κατά τα προηγούμενα έτη σε πολλούς κοινωνικούς τομείς και να περιορίζονται οι κοινωνικές αδικίες που διεπράττοντο προηγουμένως.
 
Όμως, όπως είναι γνωστό, όπου υπάρχει δράση, υπάρχει και αντίδραση. Έτσι, ο ασυμβίβαστος και ανυποχώρητος χαρακτήρας του Χρυσοστόμου ενώπιον των οργανωμένων συμφερόντων, αλλά και το γεγονός ότι δεν θέλησε και δεν επεδίωξε ποτέ την φιλία ή την εύνοια κανενός κοσμικού άρχοντος, όλα αυτά, είχαν ως αποτέλεσμα να προκληθεί εντονότατη και ισχυρή αντίδραση των θιγομένων ομάδων και συμφερόντων από τους λόγους και τα έργα του Χρυσοστόμου. Τότε οι αντίπαλοι του Χρυσοστόμου, όπως ήταν ο λιθομανής και χρυσολάτρης Θεόφιλος Αλεξανδρείας, η ματαιοδόξη αυτοκράτειρα Ευδοξία, ο πρωθυπουργός Ευτρόπιος, πολλές από τις ματαιόδοξες κυρίες της ανακτορικής αυλής, αλλά και πολλοί από τους επισκόπους που είχε καθαιρέσει ως αναξίους του εκκλησιαστικού τους αξιώματος, έθεσαν ως ανίερο στόχο να τον αφανίσουν. Έτσι όλη αυτή η παρασυναγωγή και φατρία, στο πρόσωπο κάποιων ψευδοεπισκόπων με επικεφαλής τον Αλεξανδρείας Θεόφιλο, συγκάλεσαν αντικανονικά στην πόλη Δρύ, το έτος 403 μ.Χ. μια ψευδοσύνοδο, η οποία ονομάστηκε «ληστρική σύνοδος» και κατεδίκασαν άνευ λόγου και ερήμην τον Ιερό Χρυσόστομο.
 
Ο αγανακτισμένος από την άδικη αυτή απόφαση λαός, χιλιάδες λαού, έφθασαν σε σημείο να καταλάβουν τα ανάκτορα και απειλούσαν να κατακρεουργήσουν τους πάντες για την εξορία του φιλάσθενου ποιμενάρχου τους. Τότε η ηθική και φυσική αυτουργός, η αυτοκράτειρα Ευδοξία εζήτησε από τον σύζυγό της Αρκάδιο να επαναφέρει τον Χρυσόστομο στον θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως. Όταν ο Χρυσόστομος εισήρχετο στην βασιλεύουσα ο λαός παραληρούσε από χαρά και εκείνος ένδακρυς βροντοφώναξε: «Τι ποίησω, ίνα υμίν αξίως αποδώσω της αγάπης την αμοιβήν; Αγαπώ ετοίμως το αίμα μου εκχεείν υπέρ τη υμετέρας σωτηρίας, λαέ μου…».
 
Το δίκαιο επεκράτησε, αλλά δυστυχώς όχι για πολύ. Αφορμή για τη νέα και τελευταία δοκιμασία του ιερού πατρός εδόθη όταν ο ίδιος δημόσια εστηλίτευσε τους προκλητικούς θορύβους και τις άμετρες μέχρι σημείου ειδωλολατρείας προκλητικές εκδηλώσεις που είχαν οργανωθεί για να τιμηθεί η ματαιόδοξη Ευδοξία, της οποίας ο αργυρός Ανδριάντας στήθηκε πλησίον του ναού της Αγίας Σοφίας (ο δεύτερος ναός επί του οποίου ανηγέρθη ο σημερινός) και στο κέντρο της δημοσίας αγοράς. Ο ιστορικός Σωκράτης αναφέρει ότι τόσο σκληρός υπήρξε ο δημόσιος λόγος του μεγαλυτέρου εκκλησιαστικού ρήτορος όλων των αιώνων, ώστε και οι κίονες του ναού εφαίνοντο ότι θα λυγίσουν από το δριμύ κατηγορώ, που άρχιζε ως εξής: «Πάλιν Ηρωδιάς μαίνεται, πάλιν ταράσσεται, πάλιν ορχείται, πάλιν την κεφαλήν Ιωάννου ζητεί λαβείν επί πίνακι…». Όλα αυτά ως σεισμός τάραξαν τα ανάκτορα και ο ιερός Χρυσόστομος οδηγείται και πάλι στην εξορία, κατά το έτος 404 μ.Χ. Η εξασθενημένη όμως υγεία του, μετά από τρία έτη σκληρής εξορίας, δεν άντεξε και το 407 μ.Χ. ο άτλας αυτός της ορθοδόξου Εκκλησίας παρέδωσε το πνεύμα του, λέγοντας μέχρι και την τελευταία στιγμή την φράση: «Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν».

ΙΩΑΝΝΗΣ ΕΛ. ΣΙΔΗΡΑΣ 15.11.2007

www.xronos.gr

Σήμερα, η διαφθορά κυριαρχεί, οι  Χρυσόστομοι όμως μας τελείωσαν.