Ο μύθος της Πτερόεσσας ψυχής - The myth of the winged chariot in Plato´s PHAEDRUS

Πλάτωνα, «Φαίδρος ή Περί έρωτος».

Chariot Allegory (Jowett, 1892)

Ο «Φαίδρος» είναι διάλογος του Πλάτωνα που διαδραματίζεται σε ένα σημείο της όχθης του Ιλισσού, κάτω από ένα πανύψηλο πλατάνι, όπου φέρεται ο Σωκράτης να συζητεί με τον νεαρό μαθητή του Φαίδρο, σχετικά με τον έρωτα και τη ρητορική, παίρνοντας αφορμή από ένα λόγο που είχε απαγγείλει λίγο προηγουμένως ο ρήτορας Λυσίας στον Φαίδρο.

Γράφτηκε κατά την περίοδο της ωριμότητας (μέση χρονική περίοδος 386 – 367 π.Χ.

Το πρώτο μέρος του διαλόγου είναι αφιερωμένο στον έρωτα και το δεύτερο στη ρητορική.

Ο Σωκράτης περιγράφει την ψυχή ως μια αθάνατη ουσία η οποία κινείται στον υπερουράνιο χώρο διαιρεμένη σε τρία μέρη, τα δύο από τα οποία έχουν μορφή αλόγου και το τρίτο μορφή ηνιόχου.

Το ένα άλογο κακότροπο, που συμβολίζει το αισθησιακό στοιχείο του ανθρώπου και την ευτέλεια της σάρκας, και το άλλο πνευματικό, που συγγενεύει με τους θεούς και μπορεί να ατενίζει το υπερουράνιο κάλλος.

Το ένα, λοιπόν, από τα δύο άλογα, αυτό που είναι στην καλύτερη θέση, έχει σώμα στητό και καλοδεμένο, τον αυχένα του ψηλό, τη μύτη του γαμψή, είναι άσπρο, με μαύρα μάτια, είναι φιλότιμο, συνετό και σεμνό, αγαπάει την αληθινή δόξα, δεν έχει ανάγκη από χτυπήματα, αλλά καθοδηγείται μόνο με λόγο και το παράγγελμα.

Το άλλο, πάλι, έχει στραβό σώμα, είναι παχύ, κακοσχηματισμένο, με χοντρό αυχένα και κοντό λαιμό, πλατυπρόσωπο, μαύρο με μάτια γκριζογάλαζα και αιματώδη, ρέπει στην ύβρη και τη αλαζονεία, είναι κουφό και έχει τριχωτά αυτιά, και πολύ δύσκολα υπακούει στα χτυπήματα με το μαστίγιο και στα κεντρίσματα.

Όταν λοιπόν ο ηνίοχος δει το ερωτικό όραμα, και με τι αισθήσεις θερμάνει ολόκληρη τη ψυχή του από αυτή τη θέα και βαθμιαία ο ίδιος γεμίσει από τα προκλητικά κεντρίσματα του πόθου, το άλογο που είναι υπάκουο στον ηνίοχο, επειδή και τότε -όπως και πάντα- συγκρατιέται από τη σεμνότητα, ελέγχει τον εαυτό του και δεν πηδά πάνω στον αγαπημένο· όμως το άλλο άλογο δεν δίνει σημασία ούτε στο μαστίγιο, ούτε στα κεντρίσματα του ηνιόχου, πετάγεται απότομα και με βία προς τα μπρος και ταλαιπωρώντας με κάθε τρόπο το σύντροφό του και τον ηνίοχο, τους αναγκάζει να ορμήσουν επάνω στον αγαπημένο και να θυμηθούν την ομορφιά των ηδονών.

Και βέβαια αυτοί στην αρχή αγανακτούν και αντιστέκονται καθώς νιώθουν να αναγκάζονται να κάνουν φοβερά πράγματα· όμως στο τέλος, όταν δε βρίσκει τέρμα το κακό άλογο, αφήνονται να συρθούν από το κακό άλογο, υποχωρώντας και συμφωνώντας να κάνουν ό,τι εκείνο τους διατάζει.

Όταν αντικρίζει την όψη αυτή ο ηνίοχος, με τη μνήμη του του γυρίζει πίσω, στην πρωταρχκή φύση της ομορφιάς, και τη βλέπει πάλι να δεσπόζει, συνοδευόμενη από τη σωφροσύνη, επάνω σ΄ ένα βάθρο αγνότητας. [253c-254b].

hellas-spot

«Μπήκε ο χειμώνας κι ο κοσμάκης τα 'χει χάσει ... »

Μπήκε ο χειμώνας κι ο κοσμάκης τα 'χει χάσει

και παλτουδιά καινούργια τρέχει ν’ αγοράσει

μα το δικό μου κι αν επάλιωσε παλτό

φράγκο δε δίνω κι ούτε νοιάζομαι γι’ αυτό

Κι αν ο καθένας τουρτουρίζει από το κρύο

θα την περνώ στην αγκαλιά σου μεγαλείο

κι όταν το τζάκι μας θα μένει πια σβηστό

θα με θερμαίνει το φιλί σου το ζεστό.

Κι αν δεν ανάβουμε κουκλίτσα μου μαγκάλι

θα 'μαι ζεστός στην αγκαλιά σου τη μεγάλη

Βρε, (και) θα κοιμόμαστε κι οι δυο απ’ τις εννιά

να μη μας πιάνει ξεροβόρι ή παγωνιά

Κι έτσι δε θα 'χουμε ανάγκη από φώτα

θα την περνούμε μια χαρά ζωή και κότα

το πιο θερμό καλοριφέρ ειν’ τα φιλιά

σαν θα κοιμόμαστε κουκλίτσα μου αγκαλιά

Στον Ψηλορείτη, ο Άγιος Υάκινθος ο Άγιος της αγάπης, των ερωτευμένων ζευγαριών και της νεότητας

Σήμερα γιορτάζει ο Άγιος Υάκινθος

Στο δικό μας Μαρτυρολόγιο είναι καταγραμμένο 

πως, όσο πιο δυνατή είναι η δίψα ζωής  τόσο μικρότερος  ο φόβος του θανάτου.

ΜΑΡΩ  ΒΑΜΒΟΥΝΑΚΗ

(1998)

Ο ΒΙΟΣ ΤΟΥ  ΑΓΙΟΥ 

98 μ.Χ.: Ο εικοσάχρονος Υάκινθος δέχεται  πρόθυμα να μαρτυρήσει για την κοινή πίστη, για την αγάπη του στο  Θεό!...

Ο Άγιος Υάκινθος και οι εορτές του επιδιώκουν να μας ανασύρουν από ένα παρόν δύσκολο και σκοτεινό και να ανοίξουν κάποιες χαραμάδες φωτός. Χαραμάδες προς την αγάπη και τα πολλαπλά της νοήματα, προς ό,τι ψιθυρίζουν η φύση και οι πέτρες του βουνού, προς το Άλλο - την αλήθεια. 

Η σημερινή αλήθεια δεν είναι του ανθρώπου. 

Νομίζει ότι είναι, έτσι καθώς η ψυχή του παραπαίει ανάμεσα σε νούμερα που συγκλίνουν, ήχους βάρβαρους και τηλεοπτικές εικόνες. 

Ο Υάκινθος επιδιώκει να τα αρνηθεί όλα αυτά και να αναληφθεί - ως άγιος πραγματικός στους ουρανούς. Καθώς εκεί θα συναντήσει ό,τι του λειψε κι ό,τι μας λείπει, είναι δίκαιο να τον συνοδεύσει στο ξεκίνημα του η μουσική του Μάνου Χατζηδάκη. 

Ο Μάνος ήταν από εκείνους που μας μίλησε - και θα μιλά πάντα - για τα καίρια της ζωής, και αποκρυπτογράφησε, με την ποίηση και τη μουσική του, πολλά από τα μυστικά της.
Είναι λάθος να νομισθεί ότι ο Υάκινθος έχει ένα συγκεκριμένο συμβολισμό. 

Αυτό που θέλει είναι όσοι τον αγαπήσουν, ποιητές και απλοί άνθρωποι, ζωγράφοι και επιστήμονες, να δουν στο πρόσωπό του τον δικό τους συμβολισμό την δική τους ανέγγιχτη και συχνά ανομολόγητη αλήθεια.

Ο ΤΕΩΣ ΠΡΥΤΑΝΗΣ ΚΡΗΤΗΣ 

ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑΚΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ (1998)

Την Πρόταση για ανέγερση του  ναού του Αγίου Υακίνθου, (φωτο) αποδέχτηκε ο μητροπολίτης Ρεθύμνου Ανθιμος, τοποθετώντας ο ίδιος τον θεμέλιο λίθο του. 

Ο ναΐσκος φέρει το σχήμα του κρητικού "μιτάτου", είναι κυκλικός, πέτρινος (σε υψόμετρο 1200μ.), στηριζόμενος στους κανόνες της υστερομινωικής αρχιτεκτονικής, φέρει θόλο  στα δύο μέτρα κι άνοιγμα κορυφής με διάμετρο 30 εκ.. Τον σχεδιασμό και την επίβλεψη του όλου πονήματος ανέλαβε ο αρχιτέκτονας Σταύρος Βιδάλης.

ΥΑΚΙΝΘΕΙΑ 

Η ιδέα ανέγερσης ενός  μικρού ναού, στα βουνά του Ψηλορείτη, όπου θα βρίσκουν στέγη και καταφύγιο τα  αισθήματα των νέων, βρήκε σύμφωνους ακριβούς φίλους του  πνεύματος.
Ο ναΐσκος θα αφιερωθεί στον Αγιο Υάκινθο που στις 3  Ιουλίου του έτους 98 μ.Χ. και επί αυτοκράτορος Τραϊανού, μαρτύρησε για την αγάπη  του Χριστού. 

Όταν ένας νέος,  είκοσι χρονών, μπορεί να υπερασπίζεται μέχρι θανάτου την πίστη του, θα μπορεί  ασφαλώς να κάνει το ίδιο και για την πίστη στη μάνα, στην πατρίδα, στο φίλο, στη  φίλη, βάζοντας τα αισθήματα της βαθιάς καρδιάς του πάνω απ'  όλα,
ακόμα και πάνω απ' την εφήμερη ζωή του. Γνωρίζουμε  πως ο έρωτας για ό,τι αγαπούμε είναι θείος και πως ο ερωτευμένος έχει δεχτεί την  αγάπη του Θεού, πως απολαμβάνει την εμπιστοσύνη του.
Ο Άγιος Υάκινθος,  μορφή σεμνή, δίχως τις γνώσεις μιας μακρόβιας εμπειρίας, αλλά φλεγόμενος απ' τη  φωτιά του ανίκητου, αποφάσισε να πεθάνει όρθιος, χωρίς δισταγμό. Γιατί στο δικό  μας Μαρτυρολόγιο είναι καταγραμμένο πως, όσο πιο δυνατή είναι η δίψα ζωής  τόσο  μικρότερος ο φόβος του θανάτου. 

ΜΑΡΩ  ΒΑΜΒΟΥΝΑΚΗ

(1998) 

«Άνοδος Ανωγείων  σημαίνει, εξ Ηρακλείου σεβαστή απόσταση και ένα ξεδίπλωμα φανταστικής ενδοχώρας,  που τηνε λούζουν αφρικανικοί αγέρηδες και ένα ατελείωτο μεσογειακό φως. Μια  ανοδική πορεία που όταν σταθείς, βλέπεις τους κάμπους να χύνονται ασταμάτητα  στις θάλασσες και τα βουνά τα αντικρινά, ερωτικά να ασπάζονται τον  ίσκιο...»   

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΔΑΚΙΣ
Αύγουστος 1978

Σ' αυτό το μπαλκόνι σ'  αυτό το χαμόγελο τ' απογεύματα, η μάνα μου το δυσανάγνωστο της πρόσωπο  εκθέτει. Κάθεται άκρη στην καρέκλα να μην επιβαρύνει το  απόγευμα μ' όλο το βάρος της κατάκοιτης καρδιάς της, ίσα  ίσα  να υπάρχει  σταματημένη μέσα στη ζωή της από μιαν άπνοια τύχης, ίσα ίσα για να αντέξει τώρα  της έκπληξής της το σπασμό: Τώρα αποτολμά μια κίνηση  παράξενη: λίγο το σώμα ρίχνει εμπρός, το ξαναφέρνει πίσω, βαριά κωπηλασία μνήμης  κάνει, γιαλό γιαλό τα δάκρυά της.

Κ. ΔΗΜΟΥΛΑ 

(1999)

Για το ζουμπούλι και το μύθο του Υάκινθου 

εδώ: πράσινο χαμομηλάκι

Μενέλαος Λουντέμης - «Αγαπώ θα πει εγώ αγαπώ… Το τι κάνει ο άλλος είναι δική του δουλειά».

Οι ανθρώπινες σχέσεις έχουν χειροτερέψει με το πέρας του χρόνου για πολλούς και διάφορους λόγους, έχει γίνει ο άνθρωπος ένα ον που τον απασχολεί μόνο η προσωπική του ικανοποίηση χωρίς να τον ενδιαφέρει καθόλου ο σύντροφος, ο φίλος, ο συνάδελφος. 

Δυστυχώς ή ευτυχώς όταν αποφασίζουμε να ενταχθούμε σε μία κοινωνική ομάδα είτε σε μια ερωτική σχέση, βάση λογικής παύουμε να δρούμε αυτοβούλως, δεν είμαστε πλέον μόνοι δεν αποφασίζουμε μόνο για τον εαυτό μας. Αν κάποιος δεν μπορεί να το δεχτεί αυτό αποσύρεται και απομονώνεται ζώντας όπως επιθυμεί (πράγμα που πολλές φορές δεν είναι κι άσχημο αν αναλογιστεί κανείς σε τι κοινωνία ζούμε).

Η παραπάνω παράγραφος απλώς αποτυπώνει την κοινή λογική. Η πραγματικότητα όμως απέχει παρασάγγας. Ζούμε σε μια κοινωνία η οποία εκτός της οικονομικής κρίσης, περνάει και κρίση αξιών, ηθικής, ευγένειας, ενσυναίσθησης, παιδείας και πολλών άλλων πραγμάτων που θα μπορούσαν να καταστήσουν βιώσιμη τη συνύπαρξη μας. Ο άνθρωπος έχει πάψει να είναι ευχαριστημένος και ζητά συνεχώς κι άλλα, κι άλλα, κι άλλα.

Αν πάρουμε το ερωτικό κομμάτι οι σύντροφοι είναι πάντα προβληματισμένοι με κάτι, η χαρά έχει περιοριστεί, υπάρχει τεράστια ανάλωση σε πράγματα δευτερευούσης σημασίας, αφήνοντας τα σημαντικά να περνούν. 

Ζητάμε πράγματα από ανθρώπους που δεν μπορούν να μας τα δώσουν, όχι γιατί δεν μπορούν, αλλά γιατί πολύ απλά οι άλλοι είναι οι άλλοι, δεν είμαστε εμείς. 

Ο Γκαίτε είχε πει μια εξαιρετική και συνάμα απλή κουβέντα που αποτυπώνει ξεκάθαρα την λειτουργία μας. «Δεν υπάρχουν ούτε δυο άνθρωποι στον κόσμο που να βλέπουν τη ζωή με τον ίδιο ακριβώς τρόπο». Είναι μια έκφραση η όποια δείχνει ολοφάνερα (σε όποιον την ασπάζεται) ότι, αν επιζητάμε την συνύπαρξη, πρέπει να αποδεχθούμε τον άλλον όπως είναι.

Η κατανόηση του χαρακτήρα του διπλανού μας και η αποδοχή του, απαιτεί κάτι που πολύ δύσκολα το συναντάμε στις μέρες μας και λέγεται «Αγάπη»

Δεν αγαπά ο κόσμος πια. Αντιθέτως, βάζει το εγώ του μπροστά, την κτητικότητα και ένα τεράστιο «θέλω». Ακόμα και ο έρωτας είναι ένα γιγάντιο εγωιστικό συναίσθημα που επιτάσσει στον εγκέφαλο μας την κατάκτηση του απέναντι με κάθε κόστος, πολλές φορές ο εγωισμός- έρωτας μπορεί να οδηγήσει έναν άνθρωπο στην τρέλα (ακόμα και στην αυτοκτονία) γιατί δεν μπορεί να δεχτεί μια ενδεχόμενη απόρριψη.

Κοινώς το συναίσθημα αυτό προκαλεί μια μεγάλη ψυχική ανάταση στις αρχές και μπορεί να αποδειχτεί καταστροφικό στο τέλος κι όλο αυτό γιατί; 

Γιατί δεν πήρα αυτό που ΘΕΛΩ από έναν άνθρωπο που δεν ενδιαφέρεται, που ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ να μου το δώσει κι εκεί έχουμε ακόμα πιο αλλόκοτες συμπεριφορές, μπορούμε να φτάσουμε στο φόνο, μπορούμε να αφαιρέσουμε τη ζωή ενός ανθρώπου επειδή δεν μας θέλει, μιλάμε για τον ίδιο άνθρωπο που πριν λίγο θέλαμε σαν τρελοί. Μήπως τελικά ο έρωτας είναι παράνοια, ψυχασθένεια και γενικότερα μήπως κάνει μόνο κακό;

Η αγάπη όμως; 

Η αγάπη είναι κάτι άλλο, είναι κάτι μαγικό και δυστυχώς όπως προείπα σπάνιο. Το συναίσθημα αυτό μπορεί να νικήσει τα πάντα και το καταφέρνει επειδή δεν ζητά αντάλλαγμα. 

Όταν κάνεις κάτι ανιδιοτελώς γίνεσαι αυτομάτως ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο. 

Είναι πολύ σημαντικό να ξέρεις να δίνεις ακόμα κι αν υπάρχουν άνθρωποί που θα δώσουν βάση σε αυτά που δεν δίνεις, γιατί από κεκτημένη ταχύτητα ζητούν πράγματα που τα έχουν ήδη μπροστά τους άλλα η απληστία τους τυφλώνει. Όταν δίνεις δεν κάνεις τον άλλον σπουδαίο , αλλά τον εαυτό σου. Η αγάπη αγγίζει το θείο.

Μπορεί σε κάποιους να ακούγεται δουλοπρεπές το παραπάνω και να αναρωτιέται ποιος είναι ο λόγος του να δώσω χωρίς να πάρω. Για όσους το υποστηρίζουν αυτό έχω να πω ότι προφανώς δεν έχουν αγαπηθεί οι ίδιοι ποτέ, οπότε είναι αδύνατον να κατανοήσουν το μέγεθος του συναισθήματος ή αγαπήθηκαν και δεν το κατάλαβαν, δείγμα της γενικής αδιαφορίας τους προς το συνάνθρωπο.

Η αλήθεια είναι πως για να καταφέρεις να αγαπήσεις θα πρέπει πρώτα από όλα να έχεις κατανοήσει τον εαυτό σου, τις λειτουργίες σου και τις αντοχές σου. Όλα αυτά, μαζί με τις εμπειρίες της ζωής οι οποίες ως επί το πλείστων είναι μαύρες σε κάνουν να δεις τη ζωή με άλλο μάτι. Γιατί εκτός από την οπτική της απαξίωσης του συνανθρώπου (το οποίο είναι το πιο εύκολο) υπάρχει και ο δρόμος της κατανόησης που οδηγεί στη σωτηρία της ψυχής.

«Αγαπώ θα πει εγώ αγαπώ… 

Το τι κάνει ο άλλος είναι δική του δουλειά» 

Του Αλέξανδρου Παύλου 

antikleidi.com
enallaktikidrasi

Ἔραμαι Μέγα

«Το μόνο που μετράει τελικά είναι ο έρωτας.
Δύο πράγματα κυβερνούν τον κόσμο.
Η εξουσία και ο έρωτας.
Η εξουσία κερδίζει κατά κράτος.
Τα ισοπεδώνει όλα και δεν αφήνει τίποτα.
Και όλοι τη λαχταρούν.
Και όσοι την έχουν την ασκούν στο έπακρο.
Έχει ενδυθεί το πιο ισχυρό ένδυμα που υπάρχει, το χρήμα. 

 

Υπάρχει μόνο ένα πράγμα που της αντιστέκεται και δεν μπορεί να το νικήσει με τίποτα.
Ο έρωτας.
Ο έρωτας επιβιώνει.
Μέσα στα χρόνια, μέσα στους αιώνες, το μόνο πράγμα που δεν μπόρεσε να νικήσει η εξουσία είναι ο έρωτας.
Ο έρωτας δεν έχει το ένδυμα της εξουσίας.
Ο έρωτας είναι πάντα γυμνός.
Και η γύμνια του έρωτα δεν ντρέπεται.
Δεν βλέπει σάρκες, κιλά και δέρματα.
Βλέπει ψυχές.
Και αντέχει.
Το μόνο πράγμα που πονάει κάθε είδους εξουσία είναι ο έρωτας.
Γιατί δεν κατάφερε να τον νικήσει.
Αγαπήστε.
Το παιχνίδι της εξουσίας το χάσαμε.
Το μόνο που μας λυτρώνει από τα δεσμά της είναι ο έρωτας.
Αγαπήστε.
Δεν είναι το νόημα της ζωής.
Είναι η ζωή η ίδια»

Γράφει ο Θεόδωρος Παπακώστας και κλείνει με το
ΕΡΑΜΑΙ ΜΕΓΑ,
μικρή επιγραφή σ’ ένα δαχτυλίδι χαραγμένη.
Δαχτυλίδι ταπεινό, χάλκινο που βρέθηκε σε ανασκαφή στο Καστρί Γρεβενών.
Που σημαίνει αγαπώ πολύ, ποθώ, λαχταρώ πολύ.
Ελάχιστη υπενθύμιση ότι όπου κατοικεί η ανθρωπότητα συνεχίζει να αγαπάει.

 

Από το βιβλίο: «Αρχαιολογία αγάπη μου… Έλα πάρε με από δω», δρ Θεόδωρος Παπακώστας, 2022, επιμέλεια Λένια Μαζαράκη, εκδ. Key Books σελ. 339

 

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μεγάλες Αγάπες στην Ελληνική Μυθολογία - Έρωτας και Ψυχή

Ο Έρωτας και η Ψυχή είναι ένα μυθολογικό ζευγάρι, που βασανίστηκαν πολύ μέχρι να μπορέσουν να χαρούν την αγάπη τους ανεμπόδιστα. Αυτός είναι ο μύθος του Έρωτα και της Ψυχής, όπως τον αναφέρει ο Απουλήιος, Ρωμαίος συγγραφέας του 2ου μ.Χ. αιώνα.

Αν και ο Θεός Έρως στην αρχαιότητα ήταν υπεύθυνος για τα πάθη πολλών θνητών και μη, τελικά και ο ίδιος δεν γλίτωσε από τα βέλη του. Ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα την Ψυχή, μια θνητή που είχε τη φήμη μιας πανέμορφης γυναίκας.
Ο μύθος του Έρωτα και της Ψυχής είναι όμορφος και αποδεικνύει τη δύναμη της αγάπης και του έρωτα στις ζωές όλων.

Η Ψυχή ήταν μια θνητή, κόρη μιας πολύ συνηθισμένης οικογένειας με τρία παιδιά. Άνθρωποι από όλα τα μέρη έρχονταν να επισκεφτούν την Ψυχή και να θαυμάσουν την ομορφιά της, τιμώντας την περισσότερο από τη Θεά Αφροδίτη.
Η Αφροδίτη όταν αντιλήφθηκε τι ακριβώς συνέβαινε, αποφάσισε να ζητήσει την παρέμβαση του γιου της Έρωτα, ο οποίος ανέλαβε να δηλητηριάσει τις ψυχές των ανδρών ώστε να μην επιθυμούν την Ψυχή. Ωστόσο, και ο ίδιος ερωτεύτηκε την Ψυχή, στρέφοντας κατά λάθος το βέλος του κατά του εαυτού του.
Τα χρόνια περνούσαν και οι γονείς της Ψυχής ήταν σαφώς προβληματισμένοι από την έλλειψη μνηστήρων, οπότε αποφάσισαν να στείλουν να πάρουν χρησμό, υποπτευόμενοι ότι κάποιος θεός έχει αναμειχθεί. Στους Δελφούς λοιπόν, ο Απόλλων, υπό την καθοδήγηση του θεού Έρωτα έδωσε χρησμό:
«Η Ψυχή δεν προορίζεται για γυναίκα κανενός θνητού. Ο άντρας της την περιμένει στην κορυφή ενός βουνού, και είναι ένα αποκρουστικό τέρας, που κανείς, ούτε θνητός ούτε αθάνατος, δεν μπορεί να του αντισταθεί». Αν και όλοι έπεσαν σε βαθιά θλίψη, αποφάσισαν να εκπληρώσουν το χρησμό ετοιμάζοντας λαμπρό γάμο με το “τέρας” του βουνού.
Ο γάμος έγινε αλλά η Ψυχή δεν μπορούσε να δει το σύζυγό της, ο οποίος εμφανιζόταν μόνο τα βράδια σε εκείνη και πάντα μέσα στο σκοτάδι. Ήταν ωστόσο τόσο τρυφερός και καλόκαρδος που η Ψυχή κατάλαβε ότι δεν μπορεί να είναι ένα αποκρουστικό τέρας, αλλά ο άντρας που επιθυμούσε σε όλη της τη ζωή.
Περνούσε υπέροχα μαζί του αλλά προβληματιζόταν γιατί δεν τον είχε δει ποτέ. Όταν κάποια στιγμή αποφάσισε να πάει στο πατρικό της, οι αδερφές της ζήλεψαν για την καλή της τύχη και την έπεισαν ότι για να μη θέλει να της φανερωθεί όχι μόνο θα είναι ένα τέρας, αλλά θα θέλει να τη σκοτώσει κιόλας. Έτσι λοιπόν της πρότειναν να τον σκοτώσει εκείνη πρώτη.

Η Ψυχή χάνει τον Έρωτα

Η Ψυχή με το λυχνάρι αντικρίζει
το πρόσωπο του Έρωτα

Η Ψυχή γύρισε στο παλάτι, και ξάπλωσε με το μυστηριώδη σύζυγό της. Όταν εκείνος αποκοιμήθηκε, η ψυχή πήρε ένα λυχνάρι και ένα μαχαίρι και αποφάσισε να τον σκοτώσει. Έγειρε από πάνω του και καθώς φώτισε το πρόσωπο του με το λυχνάρι, είδε προς μεγάλη της έκπληξη τον πανέμορφο Θεό Έρωτα.
Η Ψυχή τα έχασε, το λυχνάρι έγειρε στο πλάι και καυτό λάδι χύθηκε πάνω στον Έρωτα. Ο Έρωτας ξύπνησε από τον πόνο και πέταξε μακριά, λέγοντας της πως η καχυποψία της σκότωσε την αγάπη τους και ότι δεν θα μπορούσαν να είναι μαζί πια, αφού αυτή – μια θνητή – είδε το πρόσωπο ενός αθάνατου.
Μετανιωμένη η Ψυχή άρχισε να αναζητά τον Έρωτα παντού, χωρίς αποτέλεσμα. Κάποια στιγμή μετά από πολλή περιπλάνηση έφτασε σε ναό της θεάς Δήμητρας, η οποία τη συμβούλεψε να παρακαλέσει την Αφροδίτη να την αφήσει να δει το γιο της.
Η Αφροδίτη είχε φυλακίσει τον Έρωτα μέχρι να ξεχάσει την Ψυχή και να επουλωθεί η πληγή από το καυτό λάδι. Άκουσε όμως από τις ικεσίες της Ψυχής και της απάντησε ότι για να δει τον αγαπημένο της, θα έπρεπε πρώτα να περάσει τρεις δοκιμασίες.
Οι δοκιμασίες ήταν δύσκολες, αλλά η Ψυχή κατόρθωσε να πραγματοποιήσει τις δυο πρώτες με επιτυχία. Ωστόσο η τελευταία δοκιμασία απαιτούσε να κατέβει στον Άδη και να φέρει το κουτί της Περσεφόνης στην Αφροδίτη. Το κουτί αυτό περιείχε το μαγικό ελιξήριο της ομορφιάς και η Ψυχή απαγορευόταν να το ανοίξει.
Η Ψυχή πήρε το κουτί αλλά δεν αντιστάθηκε στον πειρασμό να το ανοίξει για να πάρει λίγο φάρμακο ομορφιάς για τον εαυτό της. Ωστόσο στο κουτί η Περσεφόνη δεν είχε βάλει κανένα μαγικό φίλτρο που θα μπορούσε να την κάνει πιο όμορφη, αλλά τον Μορφέα, που την έριξε σε βαθύ ύπνο.

Ο Έρωτας σώζει την Ψυχή
Όταν ο Έρωτας έμαθε τι έπαθε η αγαπημένη του, δραπέτευσε από το παλάτι της Αφροδίτης, πέταξε στον Ολυμπο και παρακάλεσε τον Δία να σώσει την Ψυχή. Ο Δίας συγκινημένος από την αγάπη του θεού Έρωτα, την έκανε αθάνατη, επιτρέποντας στον Έρωτα να ενωθεί μαζί της για πάντα.

Erotas was the son of Aphrodite, goddess of love.
Psyche was a princess with amazing beauty that riveled that of the goddess Aphrodite. When men started turning away from the goddess and looking at Psyche for her beauty, Aphrodite became jealous and commanded her son to make Psyche fall in love with the ugliest of men.
Eros, however, fell in love with her and made her his wife, in secret. In order to hide his identity, Eros was invisible to her, but she could touch him. Out of curiosity, she tricked him into being revealed one day and Eros was so mad that he left her. Psyche, driven by love and despair, looked for Eros everywhere. During her search she suffered great torment from her mother-in-law.
Eventually, however, Eros and Psyche were joined by Zeus as immortals and their union was accepted.

Πανσεξουαλισμός

Για όσο θα σου είναι πιο εύκολο το σεξ από το να ανοίξεις το στόμα σου, και να πεις ένα πραγματικό «σε αγαπώ» στον άλλον, τότε μην περιμένεις καμία σχέση να ευδοκιμήσει Άνθρωπε.

Πέσαμε θύματα μιας πανσεξουαλιστικής νοοτροπίας. Και το χειρότερο ακόμα, είναι ότι την ίδια αυτή νοοτροπία και στα παιδιά μας, απλόχερα τη διδάξαμε. Καταλήξαμε, να φοβόμαστε την συνάντηση με τον άλλον, το άνοιγμα των συναισθημάτων μας στο πρόσωπο, και να θεωρούμε πιο δόκιμο, πιο υγιές και αποδεκτό, ένα σεξ, που πάντοτε πρέπει να προηγείται.

Το ίδιο το σεξ όμως, τον ίδιο τον έρωτα, με αυτόν τον τρόπο αλλοιώσαμε. Και κάτι το οποίο ψυχή τε και σώματι, ένωση εκφράζει, το πλασάραμε ως έναν απλό πρόδρομο, ως ένα μέσο ευχαρίστησης και ηδονής, που με ένα «σε αγαπώ», πολλά μάλλον απέχει. Πήραμε κάτι τόσο υψηλό, και το καταντήσαμε μέσον ψυχολογικής εκπόρνευσης.

Αναρωτιέται κανείς, το γιατί… Γιατί όλο αυτό;

Καθαρά λόγω εγωισμού. Γιατί φοβηθήκαμε να ανοιχτούμε στον άλλον. Φοβηθήκαμε να μη σπάσει η εικόνα μας, να μην γίνουμε «ευάλωτοι» απέναντι του. Για αυτό σταματήσαμε να λέμε «σε αγαπώ». Επειδή όμως μετά κενό μεγάλο νιώσαμε, έπρεπε κάπως να το αναπληρώσουμε. Και προωθήσαμε το σεξ. Όχι όμως ως μέσον. Όχι ως όλον. Αλλά ως αυτοσκοπό προσωπικής και μόνον ευχαρίστησης.

Και κάπως έτσι Άνθρωπε, μέσα σε τόσες σχέσεις, μόνοι καταλήξαμε να νιώθουμε…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc.

e-psyxologos.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Tα Συναισθήματά σου να τα προσέχεις σαν Φυλαχτό.

Μέσα σου να έχεις πάντα καλά φυλαγμένα όλα εκείνα που σε κάνουν να είσαι άνθρωπος. 

Τον έρωτα, την αγάπη, την πίστη και την θέληση. Την θέληση για να φτιάξεις όλα εκείνα που έχουν “χαλάσει” και οι άνθρωποι πλέον τα διώχνουν μακριά με την πρώτη δυσκολία. 

Αυτή η πρώτη δυσκολία όμως, μου έμαθε πως η μαγεία κρύβεται σε αυτή τη θέληση και την επιμονή…

Δυο λέξεις λοιπόν που ίσως κρύβουν όλο το νόημα της ζωής. 

Ποτέ δεν είναι εύκολες οι καταστάσεις στην ζωή και αυτό είναι που μας κάνει να ωριμάζουμε, παλεύοντας για όσα έχουμε μέσα στην καρδιά μας. 

Αυτά τα ιερά συναισθήματα, που είναι δύσκολο να αναπτυχθούν μα και δύσκολο να τελειώσουν. Δεν τα βρίσκεις εύκολα, αλλά αν τα βρεις είναι η μεγαλύτερη ευλογία.

Ευλογία, γιατί το σημαντικότερο πράγμα στην ζωή είναι η καρδιά σου. 

        Νιώθει γεμάτη όταν έχει κοντά της ανθρώπους που αγαπάς και σε αγαπούν, ευτυχισμένη όταν παλεύουν για αυτή και ραγισμένη όταν την παραμελούν. Σπάνια οι άνθρωποι νιώθουν το ίδιο και αυτό το καταλαβαίνεις στις δυσκολίες. Αυτές δείχνουν τις πραγματικές προθέσεις για προσπάθεια αλλά και ανάγκης να έχει ο ένας κοντά του τον άλλον.
        Μπορεί η ζωή να μην σου αφήνει τα περιθώρια να ζήσεις απόλυτα έναν έρωτα, αλλά πάντα θα έχεις τον τρόπο να βρίσκεις την λύση. Μια λύση, που θα κάνει τον άνθρωπό σου να νιώθει το πόσο σημαντικός είναι για εσένα και πόσο δυνατά είναι αυτά που έχεις μέσα σου. 

Να νιώθει ότι βρίσκεται “σπίτι” του και κάθε μικρή λεπτομέρεια να είναι αφορμή που του λέει να μείνει. 

Οι πραγματικές σχέσεις δεν βασίζονται στα υλικά αγαθά, αλλά στα πνευματικά. 

        Θέλουν να αφιερώνεις έστω και 3 λεπτά να δεις τον άνθρωπό σου σε ένα ασανσέρ, να τον πάρεις μια αγκαλιά και να του δώσεις ένα φιλί, λέγοντας του πόσο σου έλειψε. 

Αυτό είναι ο έρωτας.

Ιωάννα Καριώρη
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ο Ερωτικός Άνθρωπος

Ερωτικός δεν γίνεσαι, επειδή είδες κάποιον ή κάποια και σε γοήτευσε. 

Ερωτικός δεν γίνεσαι, επειδή αισθάνθηκες ακαταμάχητο πόθο να κάνεις σεξ μαζί του. 

Ερωτικός δεν γίνεσαι, γιατί πονάς στη σκέψη του. 

Ερωτικός δεν γίνεσαι, επειδή τον σκέφτεσαι και δεν έχεις την δύναμη να ασχοληθείς με κάτι άλλο. 

Ερωτικός δεν είσαι, όταν γράφεις στιχάκια για τον πόνο σου.

Ερωτικός είσαι, πριν να γνωρίσεις το πρόσωπο που θα ερωτευθείς.
Ερωτικός είσαι, ως προς τον τρόπο που ζεις την καθημερινότητα, στην επαγγελματική και στην προσωπική ζωή
Ερωτικός στις αποφάσεις σου. 

Στους στόχους σου. 

Στον πόνο σου. 

Στον τρόπο που αντιμετωπίζεις τις αποτυχίες σου. 

Ερωτικός είσαι στις υπερβάσεις σου. 

Στην άντληση χαράς από αυτά που πάλεψες, από αυτά που δεν υποχώρησες, από αυτά που δεν συμβιβάστηκες.

Η ερωτικότητα ως στοιχείο της προσωπικότητας είναι το ζητούμενο κάθε ανθρώπου, ανεξάρτητα ηλικίας και οικογενειακής κατάστασης. Η ερωτικότητα μπορεί να έχει ισχύ στη σεξουαλικότητα, αλλά δεν περικλείεται στα στενά όριά της. 

Δεν εκκινεί με την σεξουαλική συγκίνηση, ούτε εξαφανίζεται μαζί της. 

Είναι τρόπος να υπάρχεις. 

Είναι απόφαση ζωής. 

Δεν καθορίζεται από εξωτερικά ερεθίσματα και δεν ζητά ανταλλάγματα.

Η ερωτικότητα είναι στοιχείο κάθε δημιουργού, που το βλέμμα του αναδεικνύει το αντικείμενό του. 

Είναι η επεξεργασμένη απλότητα που έχει αποβάλλει κάθε περιττό. 

Είναι η αυθεντικότητα που δεν ασχολείται με πιστοποιητικά γνησιότητας, γιατί δεν έχει ανάγκη να αποδείξει τίποτα. Είναι η αθωότητα που δεν είναι επιτηδευμένη άγνοια, αλλά συνειδητή επιλογή. 

Είναι η γοητεία που δεν αναζητά οπαδούς, αλλά που εκφέρεται με τρόπο που κάθε τι που αγγίζει, γίνεται μοναδικό.

Η ερωτική στάση απέναντι στη ζωή στηρίζεται στο ξεπέρασμα των δυσκολιών της.
Κτίζεται στις απαιτητικές διεργασίες της μοναξιάς, εμπνέεται από το κάλεσμα της αθέατης ομορφιάς και δομείται στις αποφάσεις που έχουν στόχους μακρινούς. 

Καλλιεργείται στις επιλογές φίλων και συντροφιών που προάγουν τη δημιουργία σ' όλες της τις εκφάνσεις.
Αυτοπροστατεύεται από τις βαριεστημένες παρέες της ισοπεδωτικής καλοπέρασης. 

Αναζητά διαχρονικές αξίες που δεν αγοράζονται, αλλά που ανοίγουν τα πολύτιμα χρηματοκιβώτια της σοφίας.
Αξιοποιεί την λογική για να δίνει χώρο στην ψυχή...

Η ερωτική στάση προς τη ζωή τελικά αναζητά να ενωθεί με το άπειρο και, για την πορεία αυτή, ο άνθρωπος επιλέγει σύντροφο ζωής που θα τον συνοδεύει, θα τον υποστηρίζει, Θα τον εμπνέει.

Ο ερωτικός άνθρωπος είναι αυτός που δεν του έχει χαριστεί η ζωή. 

Δεν μπορεί να είναι ερωτικό, παρά μόνο ερωτεύσιμο, το κοριτσάκι που η μαμά του δεν το έχει αφήσει ποτέ από το χέρι της και δεν αυτονομήθηκε ποτέ. 

Δεν μπορεί να είναι ερωτικός, παρά μόνο ερωτεύσιμος για κάποιους, εκείνος ο νεαρός που έχει ασχοληθεί μόνο με την εξωτερική εικόνα του και δεν έχει επεξεργαστεί τη ζωή του.

Οι ερωτικοί άνθρωποι είναι εκείνοι που έχουν δυσκολευτεί στην προσωπική ζωή τους, αλλά που δεν παραιτούνται. 

Έχουν πονέσει, αλλά δεν κράτησαν τον πόνο ούτε ως φυλακτό, ούτε ως μέτρο στη ζωή τους.
Οι ερωτικοί άνθρωποι συνειδητοποιούν τις ελλείψεις και τις ανεπάρκειές τους, αλλά δίχως να τους καταθλίβουν. 

Ορκίστηκαν να τις υπερβούν.
Οι ερωτικοί άνθρωποι δεν περίμεναν να συναντήσουν τον αγαπημένο τους για να παθιαστούν. 

Παθιάζονται με τους στόχους της ζωής τους, με τις επιθυμίες τους, με την ανακάλυψη των ανθρώπων και της ανθρωπιάς. Γι' αυτό και η ερωτικότητά τους έχει δοκιμαστεί στον χρόνο.
Κι ένας τέτοιος ερωτικός άνθρωπος δεν θα χάσει τον έρωτά του με τις πρώτες δυσκολίες στη σχέση...
Ο ερωτικός εαυτός δεν είναι ο δοσμένος από τη μοίρα τις συνθήκες και το Dna. 

Eίναι ο εαυτός της υπέρβασης που διαψεύδει το πεπρωμένο.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Δρ. Καραγιάννη: " Έρωτας ή Τίποτα" 

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Δημήτρης Μητροπάνος - Όταν έχω εσένα...

Όταν έχω εσένα 

μπορώ να ονειρεύομαι ξανά 

ανοίγω μες στη θάλασσα πανιά 

να πιάνω μες στα χέρια μου 

τον κόσμο να τον φτιάξω 

Όταν έχω εσένα 

μπορώ να μη βυθίζομαι αργά 

τα βράδια που πληγώνεται η καρδιά 

και πιάνω το μαχαίρι 

το σκοτάδι να χαράξω 

Κάνε ένα βήμα 

να κάνω εγώ το επόμενο 

αίμα μου και σχήμα 

λόγος και ψυχή στο συμφραζόμενο 

Όταν έχω εσένα 

νιώθω σαν παιδί, 

έχω έναν άνθρωπο 

μη φοβού κανένα 

Εγώ κι εσύ 

στον κόσμο τον απάνθρωπο 

Εσύ κι εγώ... Όταν έχω εσένα...

Όταν έχω εσένα 

μπορώ να βάψω με ασήμι τη σκουριά 

μπορώ να κοιμηθώ με σιγουριά 

να πιάσω με τα χέρια μου 

τους δράκους να σκοτώσω 

Όταν έχω εσένα 

αντέχω, πάω δίπλα στον γκρεμό 

το ξέρω, έχω ένα χέρι να πιαστώ 

κοντά μου έναν άνθρωπο 

τα χρόνια μου να ενώσω 

Κάνε ένα βήμα 

να κάνω εγώ το επόμενο 

αίμα μου και σχήμα 

λόγος και ψυχή στο συμφραζόμενο 

Όταν έχω εσένα 

νιώθω σαν παιδί, 

έχω έναν άνθρωπο 

μη φοβού κανένα 

Εγώ κι εσύ στον κόσμο τον απάνθρωπο 

Εσύ κι εγώ...

Όταν έχω εσένα...

eros-erotas
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

 

«Γράμματα στην αγαπημένη»

«ΣΑΝ ΤΟΝ ΚΕΡΕΜ»

Είναι βαρύς ο αγέρας σα μολύβι
φωνάζω - φωνάζω - φωνάζω - φωνάζω.
Ελάτε γρήγορα
σας φωνάζω να λιώσουμε το μολύβι.

Κάποιος μου λέει:
Φωτιά θα πάρεις απ' την ίδια σου φωνή
θα γίνεις στάχτη
σαν τον Κερέμ
που κάηκε απ' τον έρωτά του.

Τόσες δυστυχίες
και τόσο λίγο φίλοι.
Είναι λοιπόν κουφά
της καρδιάς σας τ' αυτιά.
Είναι βαρύς ο γέρας σα μολύβι.

Κι εγώ του λέω:
«Ας καώ
ας γίνω στάχτη σαν τον Κερέμ.
Αν δεν καώ εγώ
αν δεν καείς εσύ
αν δεν καούμε εμείς
πώς θα γενούνε τα σκοτάδια λάμψη;»

Είναι χοντρός ο αγέρας σαν τη γη
είναι βαρύς ο αγέρας σα μολύβι
φωνάζω - φωνάζω - φωνάζω - φωνάζω.
Ελάτε γρήγορα
σας φωνάζω να λιώσουμε το μολύβι.

ΜΑΝΟΣ ΛΟΪΖΟΣ
Ποίηση: ΝΑΖΙΜ ΧΙΚΜΕΤ
Απόδοση: ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

Το Χαμομηλάκι

Σήμερα γιορτάζουμε τον Αετό και την Ακριβούλα του: Τον Ακύλα και την Πρίσκιλλα, τους δικούς μας Άγιους της Αγάπης

Ο Ακύλας και η Πρίσκιλλα γνωρίστηκαν στη Ρώμη. 

Τότε που άνθιζε της αγάπης τους η άνοιξη, δεν θα μπορούσαν να το φανταστούν ότι ξεκινούν για μιαν αιώνια άνοιξη, ξεκινούν για την αιωνιότητα!

Ο Ακύλας, που τ’ όνομα του σημαίνει στα λατινικά αετός, καταγόταν από τον Πόντο της Μικράς Ασίας και ήταν Ιουδαίος. 
Το επάγγελμά του ήταν σκηνοποιός. Στην πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας ήρθε αναζητώντας καλύτερη τύχη, και φυσικά ερχόμενος στη Ρώμη εγκαταστάθηκε στην εβραϊκή φτωχογειτονιά. 

Το επάγγελμά του ήταν πολύ ταπεινό και το ασκούσαν άνθρωποι φτωχοί και απελευθερωμένοι δούλοι.

Το όνομα Πρίσκα (και το υποκοριστικό Πρίσκιλλα) προέρχεται από το λατινικό priscus (εκλεκτός) και μπορεί να μεταφραστεί Πολύτιμη, Διαλεχτή, Ακριβή. 
Η Πρίσκα φαίνεται ότι καταγόταν από ανώτερη τάξη και ήταν κοπέλα πολύ μορφωμένη και δραστήρια.

Ο Αετός και ηΑκριβούλα του γνωρίστηκαν κάτω από άγνωστες συνθήκες. Η δυναμική κοπέλα, παρά την αντίδραση των δικών της, αποφάσισε να παντρευτεί το φτωχό λεβεντόπαιδο και να γίνει κι αυτή μαζί του σκηνοποιός... 
.......
η συνέχεια εδώ

Ο έρωτας του Ενδυμίωνα και της Σελήνης

Ο Ενδυμίων ήταν ο δεύτερος μυθικός βασιλιάς της αρχαίας Ήλιδας. 

Σύμφωνα με τον Παυσανία, γιος του Αέλθιου και εγγονός της Πρωτογένειας και του Δία, απόγονος του Δευκαλίωνα. Κατά τον Ησίοδο, ήταν γιος του Δία και της Καλύκης.

Ο Ενδυμίων ήταν αρχηγός των Αιολών. Tους πήρε από την Θεσσαλία, όπου εκεί έδιωξε από τη βασιλεία τον Κλύμενο και έγινε αυτός βασιλιάς της Ήλιδας. 

Επίσης ίδρυσε πρώτος αυτός τους αγώνες δρόμου και ο τάφος του ήταν στο στάδιο της Ολυμπίας. Στη Σπάρτη τον τιμούσαν ως τοπικό ήρωα καθώς επίσης στην Αρκαδία, στην Αιτωλία και σ' άλλες πόλεις της αρχαίας Ελλάδας

Παντρεύτηκε την Αστεροδία ή την Υπερίππη ή την Χρομία, γιοι του ήταν ο Επειός, ο Παίονας και ο Αιτωλός, όλοι επώνυμοι λαών και κόρη του η Ευρυκύδα μητέρα του Ηλείου. 

Κάποτε ο Ενδυμίων διοργάνωσε αγώνα δρόμου δρόμου στην Ολυμπία ανάμεσα στους γιους του με σκοπό όποιος βγει νικητής να τον διαδεχτεί. Νικητής ήταν ο Επειός όπου και τον διαδέχτηκε, αλλά και έδωσε το όνομα του στον λαό.

Περίφημος είναι ο μύθος για τον Ενδυμίωνα. 

Ο γιος του Δία ήταν ωραιότατος νέος, ο πιο ωραίος των θνητών. Τον ερωτεύτηκε η Σελήνη και τον επισκεπτόταν στο σπήλαιό του.

Επειδή η Σελήνη ήθελε να τον βλέπει διαρκώς, ο Δίας τον έκανε να κοιμάται αιώνια, χωρίς να χάνει την ομορφιά του και τη νεότητά του. 

Ο ύπνος αυτός έμεινε παροιμιώδης.

Σύμφωνα μ' άλλη εκδοχή ο Ενδυμίωνας, καθώς έβοσκε τα πρόβατά του, αποκοιμήθηκε πάνω σ' ένα βράχο και τον άρπαξε η Σελήνη και γέννησε από αυτόν πενήντα κόρες.

Όμως, ο Ενδυμίωνας ήταν άνθρωπος και επομένως ήταν επιρρεπής στη γήρανση και τελικά στο θάνατο. 

Η Σελήνη δε μπορούσε να αντέξει στη σκέψη αυτής της σκληρής μοίρας. Σύμφωνα με μια εκδοχή αυτού του μύθου, εξασφάλισε την αιώνια νεότητα του Ενδυμίωνα κάνοντάς του μάγια για να κοιμάται παντοτινά. 

Με αυτό τον τρόπο, ο Ενδυμίωνας θα ζούσε μέσα στον ύπνο του για πάντα στο πέρασμα του χρόνου.

Σύμφωνα με μία μεταγενέστερη παραλλαγή του μύθου που μεταφέρεται από τον Ρωμαίο ποιητή Οβίδιο και από μεταγενέστερους ποιητές, ο Ενδυμίων ήταν βοσκός από την Καρία με απαράμιλλη ομορφιά. 

Η Σελήνη τον είδε σε μία σπηλιά του Λάτμου και τον ερωτεύτηκε. Τον επισκεπτόταν κάθε βράδυ την ώρα που κοιμόταν, όμως ανησυχώντας πως σαν θνητός θα γεράσει και θα πεθάνει παρακάλεσε τον Δία να τον αφήσει να κοιμάται για πάντα τον αγέραστο ύπνο ώστε να μην τον χάσει ποτέ .Τότε τον πήρε ο Δίας στον ουρανό όπου μετά τον έριξε στον Άδη. Ο Δίας όμως του έδωσε το προνόμιο όσο κοιμάται να μένει αγέραστος και αθάνατος.

Στην πόλη Ηράκλεια που βρισκόταν στους πρόποδες του Λάτμου, ο Ενδυμίων λατρευόταν ως μυθικός ιδρυτής της πόλης και υπήρχε ιερό αφιερωμένο σ’ αυτόν. 

Ο έρωτας του Ενδυμίωνα και της Σελήνης έμεινε παροιμιώδης για την καθήλωση στην οποία τον οδήγησε. 

Ο κυνηγός είχε γίνει θήραμα. Η συμβολική σημασία του αξύπνητου, αλλά δραστήριου ερωτικά ύπνου του ήταν μια υπόμνηση γι αυτό που μας συμβαίνει όταν ερωτευόμαστε: μια υπνωτισμένη προσκόλληση του νου σε ένα ερωτικό αντικείμενο.

Από μια άποψη όλοι οι έρωτες μάς υπνωτίζουν και μας προκαλούν ένα είδος καθήλωσης τουλάχιστον όσο διαρκεί το πρώτο διάστημα, του μέλιτος. Όμως, όταν περάσει η πρώτη «τρέλα», ο ένας από τους δυο μισοξυπνάει. 

Και τότε αλίμονό του εκείνου που τα μάτια του είναι ακόμα θολά από τον ύπνο και εξακολουθεί να κοιτάζει μαγεμένος τον ερωτικό του σύντροφο. 

«Μέσα στη νύχτα μαγεμένος ο Ενδυμίων από την ετερόφωτη Σελήνη δεν υποψιάζεται ούτε τη σκοτεινή πλευρά της» 

γράφει ο ποιητής Νίκος Αντωνάτος, περιγράφοντας μια πραγματικότητα που αφορά εκείνους που προσδένονται ασφυκτικά στο ερωτικό άρμα του συντρόφου τους και δεν καταφέρνουν να ξεκολλήσουν ακόμα και χρόνια μετά, όταν περάσει όλο το εύλογο και παράλογο διάστημα του έρωτα. Λες και ζουν και υπάρχουν μόνο για τον άλλο.

Οι δικές τους ανάγκες, τα δικά τους γούστα, ο εαυτός τους εξαφανίζονται. Ο άλλος αναγορεύεται σε παντοδύναμο θεό που έχει τη δύναμη να επιφέρει την πιο ακραία ευτυχία ή δυστυχία στον ψυχισμό του ερωτικά υποτελούς. 

Τον ανεβάζει στα ουράνια ή τον καταβαραθρώνει στα Τάρταρα με μια λέξη, μια κίνηση, μια άρνηση να σηκώσει το τηλέφωνο ή μια θερμή ματιά. 

Τα πάντα διογκώνονται και αποκτούν τεράστια σημασία, ακόμα και το πετάρισμα των βλεφάρων.

astrikiprovoli

Τρελή κι αδέσποτη

Νοιώθω ποια είσαι όταν λες το σ' αγαπώ σαν μια βασίλισσα τσιγγάνα που περνάει και μπαίνει στις καρδιές σαν να 'τανε μετρό που φωτισμένο βάζει μπρος και ξεκινάει Τρελή κι αδέσποτη παρόλη την αγάπη έτσι σε θέλω κι έτσι είσαι αληθινά έλα σαν όνειρο στο άδειο μου κρεβάτι έλα εδώ κάτω στη θλιμμένη μου καρδιά Κι είσαι εκείνη που αν μαζί της κοιμηθώ θα 'χω ξεχάσει ποιος να είμαι και πού πάω κι αν αφορμή 'σαι συ ν' αλλάξω εαυτό το παρελθόν μου μπρος τα πόδια σου πετάω Τρελή κι αδέσποτη παρόλη την αγάπη έτσι σε θέλω κι έτσι είσαι αληθινά έλα σαν όνειρο στο άδειο μου κρεβάτι έλα εδώ κάτω στη θλιμμένη μου καρδιά

Μουσική: Νίκος Ξυδάκης
Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης
Ερμηνεία: Νίκος Παπάζογλου

Είμαστε η γενιά που δε θέλει να κάνει σχέσεις We Are the Generation That Doesn’t Want Relationships

Θέλουμε μια δεύτερη κούπα καφέ στο Instagram μας τα πρωινά του Σαββάτου που τεμπελιάζουμε ή ένα ακόμη ζευγάρι παπούτσια για να τα βάλουμε στις καλλιτεχνικές φωτογραφίες των ποδιών μας. Θέλουμε μια σχέση που να είναι επίσημη στο Facebook ώστε να τη δουν όλοι, να κάνουν like και να σχολιάσουν, θέλουμε την ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που θα διαμοιραστεί περισσότερο 

στο #relationshipgoals.

We Are the Generation That Doesn’t Want Relationships

Θέλουμε να έχουμε ένα ραντεβού για το brunch της Κυριακής, κάποιον να συμπάσχει στη βαρεμάρα της Δευτέρας, μια παρέα για να τσιμπήσουμε κάτι τις Τρίτες, κάποιον να μας στείλει μια καλημέρα με sms την Τετάρτη. Θέλουμε ένα συνοδό για όλους τους γάμους που είμαστε καλεσμένοι (μα πώς το κατάφεραν; Πώς βρήκαν το έτερόν τους ήμισυ;). 

Αλλά είμαστε η γενιά που δε θέλει σχέση.

Περνάμε στην οθόνη του κινητού μας το ένα πρόσωπο μετά το άλλο με την ελπίδα να βρούμε το κατάλληλο άτομο. Προσπαθούμε να βρούμε την «αδελφή ψυχή» μας λες και γίνεται κατόπιν ειδικής παραγγελίας. Διαβάζουμε άρθρα με τίτλους όπως «5 Τρόποι να ξέρεις ότι (αυτός) σε γουστάρει» και «7 Τρόποι να την κάνετε να σας ερωτευτεί» με την ελπίδα να γίνει κάποια στιγμή το άτομο αυτό η σχέση μας, λες και είναι κάποιο «ανέβασμα» φωτογραφίας στο Pinterest. Επενδύουμε περισσότερο χρόνο στο προφίλ μας στο Tinder από ότι στην προσωπικότητά μας. Παρόλα αυτά, δε θέλουμε σχέση.

«Μιλάμε» και στέλνουμε μηνύματα, κάνουμε Snapchat και "sexting". Μιλάμε στο hangout εκμεταλλευόμαστε το happy our, βγαίνουμε για καφέ ή για μπύρα - οτιδήποτε αρκεί να αποφύγουμε ένα πραγματικό ραντεβού. Μιλάμε με ιδιωτικά μηνύματα (private message) για να συναντηθούμε, κάνουμε επιφανειακή κουβέντα για καμιά ώρα και στη συνέχεια επιστρέφουμε σπίτι και κάνουμε το ίδιο μέσω μηνυμάτων. 

Αποφεύγουμε με κάθε τρόπο την πραγματική επαφή παίζοντας αμοιβαία παιχνίδια χωρίς νικητή. Συναγωνιζόμαστε για να είμαστε «ο πιο αποκομμένος», για να έχουμε την «πιο απαθή συμπεριφορά» και να είμαστε οι «καλύτεροι στο να μην είμαστε συναισθηματικά διαθέσιμοι», αλλά αυτό που κερδίζουμε τελικά είναι τη μεγαλύτερη πιθανότητα του να μείνουμε μόνοι μας.

Θέλουμε το προσωπείο μιας σχέσης, αλλά δε θέλουμε να δουλέψουμε για τη σχέση. Θέλουμε το κράτημα του χεριού χωρίς όμως την επαφή πρόσωπο με πρόσωπο, το πείραγμα χωρίς τις σοβαρές συζητήσεις. Θέλουμε τη χαρούμενη υπόσχεση χωρίς την ίδια τη δέσμευση, τις επετείους για να γιορτάζουμε χωρίς τις 365 μέρες δουλειάς που σε οδηγούν σε αυτές τις επετείους. 

Θέλουμε το «και έζησαν αυτοί καλά» αλλά δε θέλουμε να προσπαθήσουμε για το «εδώ και τώρα». Θέλουμε τη βαθιά σύνδεση με τον άλλον, ενώ κρατάμε τα πράγματα σε επιφανειακό επίπεδο. Ανυπομονούμε για τη μεγάλη αγάπη που θα έρθει, χωρίς να έχουμε την πρόθεση να τη στηρίξουμε στα δύσκολα.

Δε θέλουμε σχέσεις - θέλουμε φίλους με... προνόμια, Netflix, άραγμα και Tinder. 

Θέλουμε οτιδήποτε μπορεί να μας δώσει την ψευδαίσθηση μιας σχέσης, χωρίς όμως να είμαστε πραγματικά σε σχέση. Θέλουμε όλες τις ανταμοιβές της σχέσης και καθόλου το ρίσκο της, όλη την επιβράβευση χωρίς το κόστος. Θέλουμε να συνδεθούμε με τον άλλο-αρκετά, αλλά όχι και πάρα πολύ. Θέλουμε να δεσμευτούμε - λίγο, αλλά όχι και πάρα πολύ. 

Το πάμε αργά: βλέπουμε που πάει το πράγμα, δε βάζουμε ταμπέλες, απλώς κάνουμε παρέα. Έχουμε το ένα πόδι μέσα από την πόρτα, έχουμε το ένα μάτι ανοιχτό, κρατάμε τον/την άλλο/άλλη σε απόσταση - παίζουμε με τα συναισθήματά τους αλλά κυρίως παίζοντας με τα δικά μας συναισθήματα.

Θέλουμε κάποιον να μας κρατά το χέρι, αλλά δε θέλουμε να του εμπιστευτούμε τη δύναμη να μας πληγώσει. Μας αρέσουν οι κλισέ ατάκες στο φλερτ, αλλά δε θέλουμε να φλερτάρουμε... γιατί αυτό εμπεριέχει την πιθανότητα της δέσμευσης. Θέλουμε να μας απογειώσει ο έρωτας αλλά την ίδια στιγμή θέλουμε να παραμένουμε ασφαλείς, ανεξάρτητοι και μένοντας μόνοι μας. Θέλουμε να συνεχίσουμε να κυνηγάμε την ιδέα του έρωτα, αλλά δε θέλουμε στα αλήθεια να τον αποκτήσουμε.

Όταν το πράγμα γίνεται αρκετά σοβαρό, τρέχουμε. Κρυβόμαστε. Φεύγουμε. Υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές. Πάντα υπάρχει η ευκαιρία να ερωτευτείς κάποιον/κάποιαν άλλο/άλλη. Είναι τόσο μικρή η πιθανότητα να κρατήσει κάτι στις μέρες μας.

Ελπίζουμε με μια κίνηση στο κινητό ("swipe") να φτάσουμε στην ευτυχία. Θέλουμε να «κατεβάσουμε» το ιδανικό μας ταίρι σα να πρόκειται για κάποια εφαρμογή - στην οποία θα μπορούμε να κάνουμε update κάθε φορά που εμφανίζεται κάποιο πρόβλημα, θα μπορούμε να τη βάζουμε σε ένα φάκελο στον υπολογιστή, και να τη διαγράφουμε όταν δεν τη χρειαζόμαστε πια. Δε θέλουμε να ξεδιπλώνουμε το περιεχόμενό μας - ή ακόμα χειρότερα, να βοηθήσουμε κάποιον να ξεδιπλώσει το δικό του. 

Θέλουμε να κρύψουμε το άσχημο προτάσσοντας το προσωπείο, να κρύψουμε την ατέλεια με ένα φίλτρο στο instagram, να δούμε ένα άλλο επεισόδιο στο Netflix αντί να κάνουμε μια πραγματική συζήτηση. Μας αρέσει η ιδέα του να αγαπάμε κάποιον παρά τα ελαττώματά του. Παρόλα αυτά κρύβουμε καλά τα μυστικά μας, χαρούμενοι που δε θα βγουν ποτέ στο φως της μέρας.

Νιώθουμε ότι δικαιούμαστε την αγάπη, όπως νιώθουμε ότι δικαιούμαστε να βρίσκουμε δουλειά μετά το πανεπιστήμιο. Η παιδική μας ηλικία που ήταν γεμάτη ανταμοιβές μας έμαθε ότι αν θέλουμε κάτι, το αξίζουμε. 

Οι βιντεοκασέτες της Disney μας έμαθαν ότι η πραγματική αγάπη, οι «αδελφές ψυχές» και το «ζήσαν αυτοί καλά» υπάρχει για όλους. Έτσι δεν καταβάλλουμε καμία προσπάθεια και μετά απορούμε γιατί δεν εμφανίζεται ο πρίγκιπας που ονειρευόμαστε. Καθόμαστε, εκνευρισμένοι που η πριγκίπισσά μας είναι άφαντη. Πού είναι το βραβείο της παρηγοριάς μας; Εμφανιστήκαμε, εδώ είμαστε. Πού είναι η σχέση που μας αξίζει; Η αληθινή αγάπη που κάποτε μας υπόσχονταν;

Θέλουμε να είναι κάποιος εκεί, αλλά δε μας ενδιαφέρει το άτομο. Θέλουμε ένα ζεστό σώμα, αλλά όχι ένα σύντροφο. Θέλουμε κάποιον να καθίσει δίπλα μας στον καναπέ, όσο χαζεύουμε άσκοπα σε ένα timeline, ή όσο ανοίγουμε μια άλλη εφαρμογή που θα μας αποσπάσει από τη ζωή μας. Θέλουμε να τα 'χουμε όλα: να προσποιούμαστε πως δεν έχουμε συναισθήματα ενώ είναι προφανές πως έχουμε, θέλουμε να είμαστε ποθητοί σε κάποιον χωρίς όμως να θέλουμε να είναι κάποιος σε μας.

Το παίζουμε δύσκολοι/δύσκολες μόνο και μόνο για να δούμε αν ο άλλος θα παίξει το ίδιο παιχνίδι - δεν το καταλαβαίνουμε καν εμείς οι ίδιοι. Καθόμαστε με φίλους και συζητάμε τους κανόνες, αλλά κανένας από μας δεν ξέρει καν το παιχνίδι που προσπαθούμε να παίξουμε. Γιατί το πρόβλημα της γενιάς μας, δηλαδή το να μη θέλουμε να κάνουμε σχέσεις, είναι ότι τελικά κατά βάθος θέλουμε να κάνουμε σχέσεις.

~ Krysti Wilkinson

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στη The Huffington Post
antikleidi