Παιδιά που φοβερίζουν ή εκβιάζουν τους γονείς τους ‘My Violent Child’

‘My Violent Child’

Πώς οι αδύναμοι γονείς μεγαλώνουν επιθετικά παιδιά

Έχουμε όλοι δει παιδιά ή εφήβους να μιλούν απότομα προσβάλλοντας τους γονείς τους. 

Μπορεί να το αποδοκιμάζετε, και να ακυρώνετε τη συντροφιά παιχνιδιού, ή να απαγορεύετε τα παιδιά σας να κάνουν παρέα με ένα τέτοιο παιδί, αλλά το πρόβλημα είναι μεγαλύτερο απ' όσο νομίζετε: 

Τα παιδιά που φοβερίζουν τους γονείς τους είναι παντού.
Υπάρχουν τρεις τύποι εκφοβιστικής συμπεριφοράς παιδιών, και λάθη που κάνουν οι γονείς στα παιδιά τους όταν τα εκφοβίζουν, ή αφήνουν τα παιδιά τους να τους εκφοβίζουν.

Διερευνώντας τις πολύπλοκες αιτίες που οδηγούν σε αυτή τη δομή, και συμπεριφορά των γονιών καλό είναι να ξεκαθαρίσουμε κάποια όρια.
Τι πραγματικά συμβαίνει όταν η εκφοβιστική συμπεριφορά των παιδιών στην παιδική ηλικία γίνει ανεξέλεγκτη; 

Ποιος πληρώνει το τίμημα, και τι πρέπει να κάνουμε γι 'αυτά;

1). Οι συνέπειες του εκφοβισμού που δεν έχουν αντιμετωπισθεί στο σπίτι.
Όταν οι γονείς αδυνατούν να επιλύσουν τη συμπεριφορά εκφοβισμού στο σπίτι, οι αρνητικές συνέπειες ξεχύνονται έξω στον κόσμο. Ένα παιδί που εκφοβίζει τους γονείς του κουβαλάει σε όλες τις σχέσεις του πολλά αρνητικά χαρακτηριστικά :
* Η υπερβολική όρεξη για στιγμιαία ικανοποίηση. 

* Χαμηλή ανοχή στην απογοήτευση. 

* Έλλειψη ελέγχου των παρορμήσεων. 

* Ριζωμένο ναρκισσισμό. 

*Ελάχιστη συμπάθεια ή συμπόνια για τους άλλους. 

* Κανένα ενδιαφέρον για αλτρουιστικές ή φιλανθρωπικές δραστηριότητες. 

* Μειωμένες κοινωνικές σχέσεις. 

* Βίαιη και καταχρηστική συμπεριφορά προς τους συνομηλίκους.

2). Αυτά τα αρνητικά αποτυπώματα του παιδιού, ή του εφήβου επεκτείνονται στην ενήλικη ζωή, και ως ενήλικας, είναι πολύ πιθανό:

* Να έχει Λεκτική, συναισθηματική ή σωματική καταχρηστική συμπεριφορά στη σύζυγο. 

* Να πάσχει από εθισμό ή αλκοολισμό. 

*Να αναπτύξει προβλήματα υγείας που σχετίζονται με την παχυσαρκία. 

* Να επιδίδεται σε ασταθή ή κακή οικονομία. 

* Να μεταχειριστεί ψέματα για να πάρει αυτό που θέλει. 

* Να ενοχοποιήσει, να εκθέσει και να μεταχειριστεί το θύμα για να προωθήσει την κακή και αποτρόπαιη συμπεριφορά του

3). Οι συνέπειες για τους γονείς
Οι γονείς που επιτρέπουν στα παιδιά να τους εκφοβίζουν, μπορεί να υποστούν τις πιο μακροπρόθεσμες επιπτώσεις. 

Ως ενήλικες, είναι πιθανό ο εκφοβισμός των παιδιών να: 

* Αποτύχει να τους δώσει τη φροντίδα που χρειάζονται. 

* Να εξακολουθήσουν να εξαρτώνται οικονομικά από τους γονείς. 

* Να κλέβουν ή να κακοδιαχειρίζομαι τα οικονομικά των γονιών τους. 

* Να προωθούν τη σύγκρουση μεταξύ των αδελφών και συγγενών. 

* Να έχουν καταχρηστική συναισθηματική, σωματική ή λεκτική συμπεριφορά στους γονείς τους.

Πολλά παιδιά που φοβερίζουν τους γονείς τους, γίνονται εκφοβιστικοί ενήλικες που σπέρνουν τον όλεθρο σε οικογένειες, γίνονται καταχρηστικοί γονείς και σύζυγοι. 

Δυστυχώς, ποτέ δεν θα μάθει καλύτερους τρόπους για να εκφράσει την απογοήτευση, να καταπραΰνει την ψυχική του ένταση, και να συμμετέχει σε μια ώριμη επικοινωνία. Χωρίς την απαραίτητη παρέμβαση, συνεχίζει να έχει εκρήξεις θυμού, και να κατηγορεί τους άλλους.

4). Αν έχετε πέσει θύμα εκφοβισμού του παιδιού σας
Γίνεται ακόμη πιο δύσκολο να αναιρέσετε αυτή η συμπεριφορά . 

Για να αντιστρέψετε τα αποτελέσματα του εκφοβισμού, θα πρέπει να έχετε τη σωστή υποστήριξη. 

Ζητώντας βοήθεια σπάζετε τη σιωπή και μοιράζεστε την ανατροφή των παιδιών σας με τους άλλους.

Αν είστε θύμα εκφοβισμού από το παιδί σας συνοδεύεστε από αισθήματα ντροπής. Είναι γεγονός ότι οι γονείς προσπαθούν να κρύψουν την κατάστασή τους, βγάζοντας ένα καλό δημόσιο πρόσωπο του παιδιού, ενώ υποφέρουν σιωπηλά. 

Η πραγματικότητα είναι ότι ο εκφοβισμός πρέπει να αντιμετωπιστεί άμεσα. Δεν θα τελειώσει μέχρι να βρείτε το θάρρος να το σταματήσετε.

1. Κάντε κοινή προσπάθεια με το σύντροφό σας
Η κοινή ευθύνη στην ανατροφή των παιδιών είναι ζωτικής σημασίας για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης και σεβασμού με τα παιδιά σας. Εάν το παιδί σας δεν φοβερίζει τον σύντροφό σας, αλλά μόνο εσάς, τότε είναι πιθανό να δώσατε αντίθετο στυλ ανατροφής των παιδιών.
Τίποτα δεν είναι χειρότερο για τη συναισθηματική υγεία ενός παιδιού από το να βρίσκονται μέσα στην εμπόλεμη ζώνη των διαπληκτιζομένων γονέων.
Όταν οι γονείς χωρίζουν τις γονικές τους υπευθυνότητες, η ανισορροπία ρίχνει την δυναμική της οικογένειας.

Ο διαχωρισμός μπορεί να διαταράξει την αίσθηση ευημερίας ενός παιδιού και να δημιουργήσει ένα διαχωρισμό στα συναισθημάτων για κάθε γονέα. Δεν μπορεί να βγεί νόημα από την αντιφατική και ασυνεπή επικοινωνία των γονέων που προκαλεί ψυχολογικό στρες και χάος εσωτερικών συγκρούσεων στο παιδί.

Ακόμη και ένα φτωχό μοντέλο γονεϊκής συμπεριφοράς ομαλοποιεί αρνητικές ή επιθετικές συμπεριφορές.

Τα παιδιά που γίνονται μάρτυρες αυτής της συμπεριφοράς των γονιών τους μπορεί να πιστεύουν ότι:
* Δεν είναι κακό να εκφοβίσεις κάποιον που αγαπάς. 

* Είναι εντάξει συμπεριφορά να φωνάξεις ή να μειώσεις κάποιον που σε φροντίζει. 

* Είναι αποδεκτό να χρησιμοποιούν λεκτική επίθεση όταν είναι απογοητευμένοι.

Γι 'αυτό είναι ζωτικής σημασίας για τους γονείς να μην σταματήσουν ποτέ να εργάζονται για τη σχέση τους. 

Είτε είναι παντρεμένοι, χωρισμένοι, ή σε διάσταση, θα πρέπει να προσπαθούν από κοινού να συνεργάζονται για την ευημερία των παιδιών τους. 

Θα πρέπει να μάθουν πώς να χειρίζονται τις διαφορές τους αποτελεσματικά, χωρίς να καταφεύγουν στους έντονους διαπληκτισμούς και τον εκφοβισμό.
Αυτό δεν σημαίνει ότι εσείς και ο σύζυγός σας πρέπει να συμφωνείτε για τα πάντα. Αυτό θα ήταν πολύ καλό για να είναι ρεαλιστικό (και φυσικά παράξενο). Υπάρχουν πάντα οι ημέρες που είναι γεμάτες επιπλοκές και μεταβαλλόμενες συνθήκες, και καταλήγουν σε διαφωνίες. 

Μπορείτε να διαφωνείτε μεταξύ σας, αλλά πρέπει να παραμένετε ενωμένοι στην επιλογή ανατροφής των παιδιών σας.

2. Στρατολογήστε τους φίλους και την οικογένειά σας.
Οι εκφοβιστικοί γονείς είναι παντού. Αυτές τις μέρες ειδικά όλοι γνωρίζουν και από κάποια. Δεν υπάρχει ανάγκη να αισθάνεστε αμηχανία για την κατάστασή σας. 

Οι πιθανότητες είναι, οι φίλοι και η οικογένειά σας να αισθάνονται ήδη τον αγώνα σας, και να θέλουν να σας βοηθήσουν. Η μυστικοπάθεια και η ντροπή δεν θα σας βοηθήσει, και θα εκπλαγείτε με την προθυμία τους να σας βοηθήσουν. Θα αισθάνεστε πολύ καλύτερα μετά την άμεση υποστήριξή τους.
Όταν ζητάτε βοήθεια σίγουρα δεν είναι το πιο εύκολο πράγμα. Αλλά το να είσαι ένας καλός γονέας απαιτεί συμβιβασμό με την προσωπική σας ταλαιπωρία για το καλό του παιδιού.
Όταν εκθέτετε το πρόβλημά σας ανησυχείτε για την αντίδραση και κριτική, όπως και από αυτά που θα ακούσετε από μέλη της οικογένειάς σας.

Βάλτε στην άκρη τους φόβους σας, σπάστε τη σιωπή σας, και ζητήσετε βοήθεια, για να γίνετε ισχυρότερο πρόσωπο, και το είδος του γονέα που πραγματικά χρειάζεται ένα παιδί.

πηγή

Εν αναμονή του "χάους"... : «Αν κάνει έτσι τώρα, στα πέντε του, φαντάσου τι μας περιμένει στην εφηβεία!»

Όταν το παιδί γίνεται απόμακρο και μιλά επιθετικά

Η εφηβεία είναι λοιπόν, λόγω αυτών των αλλαγών και των αναταράξεων, η πιο πολυσυζητημένη ίσως ηλικία του ανθρώπου. Για καμιά άλλη ηλικία δεν ανησυχούν τόσο πολύ οι γονείς, οι οποίοι πολύ συχνά, μισο-αστεία, μισο-σοβαρά εκφράζουν αυτή τους την ανησυχία από την πολύ τρυφερή ηλικία των παιδιών τους:
«αν κάνει έτσι τώρα στα πέντε του, φαντάσου τι μας περιμένει στην εφηβεία!», 
«προσπαθώ από τώρα να βάλω κάποιους περιορισμούς για να αποφύγουμε στην εφηβεία τα χειρότερα..», 
«ως τώρα καλά τα πήγαμε, τώρα που έρχεται η εφηβεία να δούμε τι μας περιμένει..».

Από τη συμβουλευτική ψυχολόγο Λουίζα Βογιατζή

Ανησυχίες και φόβοι δικαιολογημένοι εν μέρει, άσκοποι όμως από την άλλη μεριά επειδή, αν κάτι χαρακτηρίζει την εφηβεία, αυτό είναι ότι δεν είναι ούτε προβλέψιμη ούτε γενικεύσιμη. 

Οι ανατροπές και οι μεταβολές που συμβαίνουν στον κάθε έφηβο είναι τέτοιες που μπορούν πραγματικά να μετατρέψουν το πιο ήρεμο παιδί σε ταύρο μαινόμενο και το πιο ατίθασο σε σιωπηλό και αποτραβηγμένο παρατηρητή. Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο κάθε έφηβος αλλάζει: όχι προς το καλύτερο ή το χειρότερο αλλά κατά ένα κομμάτι πιο κοντά προς αυτό που είναι ο εαυτός του και που αρχίζει να φαίνεται καλύτερα όταν η έντονη εποχή της εφηβείας έχει πια περάσει. Στο μεταξύ, υπάρχει χάος, άλλοτε λιγότερο και άλλοτε περισσότερο εμφανές.

Εν αναμονή του χάους λοιπόν πολλοί γονείς φοβούνται τα χειρότερα και προσπαθούν να ανακαλύψουν στα παιδιά τους τα «σημάδια» γι’ αυτό που πρόκειται να συμβεί. Προσπαθούν να μαντέψουν, να προβλέψουν, να προετοιμαστούν, για να αποφύγουν την «αρρώστια». Η εφηβεία όμως είναι αλλαγή, δεν είναι αρρώστια έστω κι αν μερικές φορές μοιάζει σαν τέτοια. Έστω κι να θυμίζει αρρώστια το γεγονός ότι σαν γονείς πολλές φορές κατά την διάρκεια της εφηβείας των παιδιών μας νιώθουμε ότι στεκόμαστε άπραγοι χωρίς να μπορούμε να κάνουμε τίποτα για να απαλύνουμε αυτό που τους συμβαίνει.

Παρόλα αυτά όμως ο υπερβολικός φόβος και η «παρατήρηση» προς αναζήτηση ανησυχητικών «σημαδιών» εφηβείας στα παιδιά δεν βοηθάει την κατάσταση. Όποιος φοβάται ξεχνάει πολλές φορές να αντιδράσει και όποιος παρατηρεί, ξεχνάει να ακούσει και να επικοινωνήσει. Και όποιος περιμένει να ανακαλύψει συγκεκριμένα «σημάδια» μπορεί να βγάζει βιαστικά συμπεράσματα και να βλέπει φαντάσματα εκεί που δεν υπάρχουν.

Η επικοινωνία όμως, ομολογουμένως δύσκολη και γεμάτη εμπόδια πολλές φορές είναι αναγκαία (αν και διαφορετικού είδους) κατά την εφηβεία σχεδόν όσο και κατά τους πρώτους μήνες της ζωής του παιδιού.

Τι μπορούν όμως να κάνουν οι γονείς απέναντι σ’ αυτούς τους συχνά τόσο δυσπρόσιτους έφηβους που άλλοτε αποτραβιούνται στη σιωπή τους και απομονώνονται και άλλοτε εξεγείρονται με τεράστια ορμή στην παραμικρή παρατήρηση που τους γίνεται; 

Ας δούμε μία- μία μερικές από τις πιο δύσκολες «στιγμές» της επικοινωνίας με έναν (μία) έφηβο(η).

-«Και ξαφνικά, άρχισε να μου μιλάει άσχημα..» 
Στην προε-φηβεία συνήθως, εκεί γύρω στα 11 με 12, αρκετά παιδιά αρχίζουν, διστακτικά στην αρχή και πιο έντονα καθώς μεγαλώνουν, να μιλάνε άσχημα στους γονείς τους, κυρίως βέβαια όταν θυμώσουν, συγκρουστούν, νευριάσουν. 

Ιδιαίτερα όταν αυτή η συμπεριφορά πρωτοεμφανίζεται, τα παιδιά τρομάζουν και τα ίδια με το θράσος τους, γιατί όσο θυμωμένα κι αν είναι με τους γονείς τους, δεν παύουν να είναι γι’ αυτά οι πιο σημαντικοί άνθρωποι. Σε καμία περίπτωση η συμπεριφορά αυτή δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί με χαλαρότητα και να επιτραπεί με το σκεπτικό «ας κάνουμε ότι δεν ακούμε, δεν το εννοεί». 

Οι έφηβοι έχουν ανάγκη από όρια και ζητάνε από μας να τους δείξουμε ότι περιμένουμε να μας σέβονται όπως τους σεβόμαστε κι εμείς (που είναι επίσης απαραίτητο). Κοφτά και χωρίς ενδοιασμούς, αλλά και χωρίς μακροσκελή κηρύγματα, υπερβολές και δαιμονοποιήσεις πρέπει να τους δείξουμε ότι δεν ανεχόμαστε αυτή τη συμπεριφορά.

-«Ρωτάω και δεν παίρνω απάντηση» 
Ένα δύσκολο παιχνίδι επικοινωνίας με τους εφήβους είναι αυτό της «σωστής απόστασης». Οι έφηβοι έχουν ανάγκη από περισσότερο ιδιωτικό χώρο ο οποίος μάλιστα έχει μια ιερότητα που δεν υπάρχει σε άλλες ηλικίες. Έτσι, οι ερωτήσεις των γονιών εκλαμβάνονται συχνά σαν ανεπιθύμητες εισβολές στον ιδιωτικό αυτό χώρο. Σαν γονείς πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν μπορούμε πια να ξέρουμε όλα όσα συμβαίνουν στη ζωή τους με κάθε λεπτομέρεια. Δεν πρέπει όμως να αφήσουμε να μας επιβληθεί η σιωπή σαν νόμος. Έστω για πρακτικά θέματα, όπως το τι ώρα θα γυρίσει, πού θα βρίσκεται αν αργήσει το βράδυ δικαιούμαστε να έχουμε απάντηση.

-«Δεν τολμάμε να μιλήσουμε πια για θέματα όπως το σχολείο και τους βαθμούς, τα ρούχα, την εμφάνιση τους…» 
Πολλοί έφηβοι, εξαιτίας της ανάγκης τους να ταυτιστούν πλέον περισσότερο με τους συνομηλίκους τους και λιγότερο με την οικογένεια τους ντύνονται άλλοτε προκλητικά, άλλοτε ατημέλητα, άλλοτε εκκεντρικά. Φυσικά οι γονείς δεν μπορούν να περιμένουν να ντύνεται όπως θα άρεσε σ’ αυτούς αλλά φυσικά δεν απαγορεύεται να πουν την άποψη τους για την εμφάνιση του παιδιού τους ειδικά όταν αυτή είναι κραυγαλέα: Ένα παιδί που κυκλοφορεί σχεδόν μεταμφιεσμένο θα ένιωθε σαν να μην το βλέπουν αν οι δικοί του δεν έλεγαν τίποτε για την αμφίεση του. Όσον αφορά το σχολείο και τους βαθμούς, όσο κι αν διαμαρτύρονται, οι έφηβοι έχουν ανάγκη να νιώθουν ότι οι γονείς τους ενδιαφέρονται, ότι ανησυχούν και συζητούν μαζί τους τυχόν δυσκολίες και ψάχνουν να βρουν τρόπους αντιμετώπισης των δυσκολιών αυτών.

-«Όλα τα κάνω στραβά, δέχομαι κριτική για τα πάντα» 
Κατά την εφηβεία των παιδιών τους οι γονείς εκθρονίζονται. Αυτοί που ήξεραν και μπορούσαν τα πάντα, που ήταν οι καλύτεροι, οι εξυπνότεροι και οι ομορφότεροι γίνονται ξαφνικά αντικείμενα αυστηρότατης κριτικής και ανελέητης αμφισβήτησης, κάτι που δεν είναι ούτε ευχάριστο ούτε ανώδυνο γι’ αυτούς. Εδώ καλούμαστε να δείξουμε αυτοπεποίθηση. Αντί να αμυνόμαστε με οργή ή αντίθετα να προσπαθούμε να κάνουμε τα πάντα για να τους γίνουμε περισσότερο αρεστοί, έχουμε μια ευκαιρία να τους δείξουμε ότι μπορείς να έχεις διαφορετικές απόψεις και παρόλα αυτά να συζητάς και να εκτιμάς τον άλλο.

-«Αισθάνεται συνέχεια ή τουλάχιστον έτσι λέει, ότι δεν τον (την) καταλαβαίνουμε…» 
Ένα από τα πράγματα που μοιραία περνάει ο κάθε έφηβος και από το οποίο, παρά τις όποιες καλές μας προθέσεις δεν μπορούμε να τον απαλλάξουμε, είναι η αίσθηση ότι δεν τον καταλαβαίνει κανείς και πολύ λιγότερο οι γονείς του. 

Ο ίδιος είναι που δεν καταλαβαίνει τον εαυτό του γιατί όσα αντιλαμβάνεται και όσα νιώθει φάσκουν και αντιφάσκουν. Ας προσπαθήσουμε να μην παριστάνουμε ότι καταλαβαίνουμε γιατί «έτσι ακριβώς ήμουν κι εγώ». 

Στην εφηβεία ένα παιδί θέλει να μοιάζει όσο το δυνατόν λιγότερο στους γονείς του και δεν το καθησυχάζουμε επαναλαμβάνοντας του πόσο πολύ μας μοιάζει. Αρκεί να του δείχνουμε ότι κάνουμε προσπάθεια να καταλάβουμε τα δικά του συναισθήματα και ότι δυστυχώς πολλές φορές δεν μας είναι εύκολο αυτό.

-«Είναι σαν να μην υπάρχει στο σπίτι, κλείνεται στο δωμάτιο του (της) κι εξαφανίζεται…» 
Ο ιδιωτικός χώρος, η προστατευτική σφαίρα που δημιουργεί γύρω του συμβολίζει τον καινούργιο κόσμο που φτιάχνει για τον εαυτό του. Η μουσική του, η επικοινωνία με τους φίλους, το κλείσιμο στο δωμάτιο πρέπει να γίνουν σεβαστά απ’ τους γονείς γιατί ο έφηβος δεν μπορεί να κάνει χωρίς αυτά. Όμως κάποιες κοινές στιγμές πρέπει να συνεχίσουν να υπάρχουν, έστω κι αν δυσανασχετεί: π. χ. όταν τρώνε όλοι μαζί πρέπει να παρίσταται (εκτός από εξαιρέσεις όταν υπάρχει ιδιαίτερος λόγος) και μάλιστα χωρίς τα ακουστικά του mp3 στ’ αυτιά!

Όλα αυτά βέβαια δεν εγγυώνται μία γαλήνια και αρμονική συμβίωση, ιδιαίτερα με έναν (μία) επαναστατημένο(η) έφηβο(η). Ούτε εξασφαλίζουν ότι θα είμαστε οι τέλειοι γονείς για τους εφήβους μας. Άλλωστε αυτό είναι το τελευταίο που έχουν ανάγκη: εφηβεία και τελειότητα είναι έννοιες διαμετρικά αντίθετες. Εξάλλου αν είμαστε τέλειοι πώς θα καταφέρουν να αποκοπούν από μας;

Μπορεί όμως να είναι μια μικρή βοήθεια για να διατηρήσουμε μέσα σ’ αυτή την ταραγμένη περίοδο που περνάει η σχέση μας με τα έφηβα παιδιά μας μερικές πόρτες ανοιχτές που να κρατούν ζωντανή την επικοινωνία ακόμη και σε στιγμές κρίσης. Κι αν κάποιες φορές αισθανόμαστε να μην ξέρουμε πια αυτό το απρόσιτο πλάσμα που έχουμε απέναντι μας που δεν μοιάζει καθόλου με το αγαπημένο μας μικρό παιδί και να χάνουμε τη μπάλα τότε δεν έχουμε παρά να κάνουμε αυτό που κάναμε συχνά όταν ήταν μωρό: να πάμε πάνω απ’ το κρεβάτι του το βράδυ και να το κοιτάξουμε καθώς κοιμάται. Δεν έχει ακόμη κάτι απ’ το αγγελικό πρόσωπο που είχε και τότε;

Η επικοινωνία με τους εφήβους είναι τόσο δύσκολη γιατί οι έφηβοι είναι διχασμένοι: απ’ τη μια νιώθουν ότι θέλουν να στείλουν στο φεγγάρι τους γονείς τους κι απ’ την άλλη έχουν τεράστια ανάγκη από τη σταθερότητα που αυτοί τους παρέχουν, ακριβώς επειδή οι ίδιοι αισθάνονται «τη γη να τρέμει κάτω απ’ τα πόδια τους». Όποιο λοιπόν κι αν είναι το παιδαγωγικό μας «ύφος», αυστηρό ή επιεικές, φιλικό ή αυταρχικό, αυτό που έχει σημασία είναι να είμαστε όσο μπορούμε πιο σταθεροί και σίγουροι απέναντι τους: σχετικά μ’ αυτά που περιμένουμε, που απορρίπτουμε, που επιθυμούμε, που χαιρόμαστε σ’ αυτούς.

.........

η κοινωνία, αν τη φανταστούμε σαν διευρυμένη οικογένεια, έχει αδιαφορήσει εντελώς για τις πρωταρχικές –κοινωνικές- ανάγκες των νεαρών μελών της: την παροχή πραγματικής αίσθησης ασφάλειας, την διαφύλαξη των ιδιωτικών τους χώρων, τον αλληλοσεβασμό και την ανάληψη ευθύνης και την παροχή ουσιαστικής, χρήσιμης γνώσης που να οδηγεί σε πραγματική πρακτική και διανοητική αυτονομία. 

Πρώτη δημοσίευση περιοδικό vita

boro

Ο γιος μου, 9 ετών, με χτύπησε δύο φορές στο πρόσωπο, επειδή δεν έγινε το δικό του.

Σήμερα το βράδυ για πρώτη φορά πήρα μια πολύ μεγάλη αναστάτωση. 

Ο γιος μου -9 ετών- με χτύπησε δύο φορές στο πρόσωπο, επειδή δεν έγινε το δικό του. Είναι η πρώτη φορά που το κάνει αυτό. Επίσης, να σας πω ότι είμαι φρεσκοχωρισμένη και τα δύο παιδιά μένουν μαζί μου. Πώς να το χειριστώ;

Απαντά η Αλεξάνδρα Καππάτου, Ψυχολόγος - Παιδοψυχολόγος - Συγγραφέας

Η επιθετικότητα του παιδιού προς το γονιό είναι ένα ηχηρό καμπανάκι συναγερμού που οφείλετε να σταθείτε με προσοχή και να ερμηνεύσετε. Είναι μια πράξη που ίσως κρύβει θυμό, απογοήτευση, άγχος, αγωνία. Αναλογιστείτε τους λόγους που το παιδί σας ενήργησε με αυτό τον τρόπο. 

Mήπως αυτή η συμπεριφορά του συνδέεται με το διαζύγιο; 

Ίσως το παιδί εκφράζει με αυτό τον τρόπο την απόγνωση και τη θλίψη του για τη διάλυση της οικογένειάς του, ενδέχεται μάλιστα να θεωρεί εσάς ως υπεύθυνη για το γεγονός της αποχώρησης του πατέρα του από το σπίτι.

Υπάρχουν πολλά ερωτήματα που χρήζουν απαντήσεων σχετικά με τις συνθήκες του διαζυγίου, τι προηγήθηκε, δηλαδή αν υπήρχαν εντάσεις, φασαρίες και πόσο καιρό, πώς έγινε, τι είπατε στο παιδί, τι σχέση έχει το παιδί με τον πατέρα του, με τι συχνότητα τον συναντά, πώς έχει διαμορφωθεί η σχέση σας με το παιδί, αν διατηρείτε επικοινωνία με τον απόντα γονιό κλπ. 

Συζητήστε με το γιο σας γι αυτό το περιστατικό. Ρωτήστε τον γιατί λειτούργησε με αυτό τον τρόπο, δώστε του τη δυνατότητα να εκφράσει τα συναισθήματά του, ρωτήστε τον πώς βλέπει τη σχέση σας και τι θα ήθελε από εσάς. Να τον διαβεβαιώσετε, ακόμη κι αν το έχετε ήδη κάνει, ότι θα είστε πάντα δίπλα του και οι δύο γονείς. 

Αυτό φυσικά πρέπει να το αποδείξετε στη πράξη. Να του καταστήσετε όμως σαφές ότι δεν δέχεστε παρόμοια συμπεριφορά στην οικογένειά σας. Απαραίτητη προϋπόθεση όμως είναι να μην χρησιμοποιείτε κι εσείς το ξύλο ως μέθοδο συνετισμού του παιδιού.

Επίσης, αν δεν έχετε δώσει εξηγήσεις στο παιδί για το διαζύγιο, νομίζω ότι πρέπει να το κάνετε τώρα, φυσικά προσαρμοσμένες στην ηλικία του. 

Αν υπάρχει συγκρουσιακό διαζύγιο και τα παιδιά έχουν εμπλοκή στη διαδικασία, προσπαθήστε να το αποφορτίσετε και ζητήστε από το σύζυγό σας συνεργασία. Συζητάτε για τα συναισθήματά του σε τακτική βάση. 

Η σταθερότητα στη συμπεριφορά σας καθώς και η ενασχόλησή σας μαζί του με θετικό τρόπο είναι απαραίτητα. Είναι αυτονόητο ότι το παιδί έχει ανάγκη να συναντά τακτικά τον πατέρα του και ο ένας γονιός να μη διαβάλλει άμεσα ή έμμεσα τον άλλο.

infokids