Βασικά, δε θέλουμε...

«Μα αφού έτσι νιώθω… Έτσι μου βγαίνει…»

Δεν είσαι σκλάβος ούτε στα θέλω, ούτε στις επιθυμίες σου.
Η ψυχή ελέγχει τα "θέλω" σου, όχι τα "θέλω" τη ψυχή σου.

Δε θέλουμε οι άνθρωποι να κόψουμε τις κακές συνήθειες. 

Δε θέλουμε να κόψουμε τα πάθη μας. 

Δε θέλουμε να κόψουμε όλα αυτά που μας προσφέρουν ηδονή.

Και ας μας κάνουνε κακό. Και ας μας φθείρουν. 

Και ας μας ρημάζουν το σώμα. 

Και ας μας ρημάζουν τη ψυχή.

Και επειδή θέλουμε να δικαιολογήσουμε τη πτώση μας, επειδή δε θέλουμε να ζοριστούμε, μάθαμε να λέμε:
«Μα αφού έτσι νιώθω…. Έτσι μου βγαίνει…»

Δεν είσαι έρμαιο των επιθυμιών σου. 

Και δε σημαίνει πως ό,τι νιώθεις είναι και σωστό.
Βάλτο καλά στο νου σου.

Η ψυχή ελέγχει τα "θέλω" σου και όχι τα "θέλω" τη ψυχή σου…

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ξέρεις τι θέλω; / Καληνύχτα

Θέλω να γίνω σαν ένα μικρό παιδί.

Να κοιμάμαι, να ξυπνάω και να μην με νοιάζει τίποτα.
Σαν ένα παιδί που όλη την ώρα είναι χαρούμενο.

Που όλη την ώρα του, γελάει.

Ένα παιδί που δεν μεριμνά για τίποτα.

Ούτε για το τι θα φάει, ούτε για το τι θα πιει, ούτε για το αν θα έχει να ντυθεί, να ζεσταθεί, να ταξιδέψει.

Σαν ένα μικρό παιδί που αφήνεται.

Που αφήνεται ολοκληρωτικά στη αγάπη της Μάνας του και του Πατέρα του.

Σαν ένα μικρό παιδί που δεν το νοιάζει για το αύριο.

Σαν ένα παιδί που παραδίνεται ολοκληρωτικά σε αυτούς που το φροντίζουν.

Έτσι θέλω να γίνω.
Σαν ένα μικρό παιδί.

Ξέρεις τι σκέφτομαι;
Ίσως, έτσι, θα έπρεπε να γενούμε όλοι….

Ελευθεριάδης

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

#Παιδοβιαστές - Χρύσα Ρώπα: «Θέλω να γυρίσω το χρόνο πίσω»....

Να πάω όπου υπάρχουν παιδιά 

Κι εμείς το ίδιο

Δεν Νοιώθω την παραμικρή ηθική υποχρέωση να
Βγω σε κανένα κανάλι
σε καμία τηλεοπτική εκπομπή
Για να δηλώσω
την αυτονόητη συμπαράσταση μου
στα θυματα
σε όλα αυτά
τα κορίτσια - αγόρια
που είχαν την ατυχία
να συναντήσουν
αυτά τα κωλοπαιδα
τους ξεφτίλες
τα α@@@δια
τους τσάμπα μάγκες
που κρατούσαν
το μέτρο της ηθικης
του ταλέντου
της σωστής άποψης
της αλήθειας
της αντικειμενικότητας
της καλλιτεχνικής γενναιοδωρίας
που ποτέ δεν χρωστούσαν
σε κανέναν τίποτα
αλλά όλοι τους χρωστούσαν.

Δεν με νοιάζει να
καταλαβω γιατί τώρα
και γιατί αύριο
και γιατί σε μήνες
και γιατί σε χρόνια.

Με νοιάζει να μην
φοβάται κανείς
Με νοιάζει
να φοβούνται
αυτά τα καθάρματα
Που τολμούν να ρίχνουν βιτριόλι στις ζωές αυτών
που ξεκινούν να κάνουν
το όνειρο πραγματικότητα.
Που στήνουν δικό τους
ταμείο οι μ@@@κες
να εισπράξουν
την είσοδο της νέας γενιάς στη σκηνή.
Με πί@ες
και κατεβασμένα παντελόνια και δόλο και δειλία.
Και προφανως
αντλούσαν μια ευχαρίστηση με το άρρωστο μυαλό τους 

αλλά αναρωτιέμαι
απο που αντλούσαν
αυτή την ψευδαίσθηση
ότι είναι τόσο ισχυροί
και ασφαλείς και άτρωτοι
και υπερφίαλα παριστάνανε τον μάγκα το σωστό
στις τηλεοπτικές
εμφανίσεις τους;;;;;;;;
Μπράβο ρε

Οι πετυχημένοι νάρκισσοι μου είπε ένας φίλος μου.
Οι εξαρτημένοι σεξουαλικα μου είπε ένας άλλος.

Δεν με αφορούν αυτές οι αναλύσεις τώρα
θέλω να κάνω εμετό
και να δώσω μπουνιές
να γυρίσω το χρόνο πίσω....

Να πάω όπου υπάρχουν παιδιά να κόψω τα χέρια
που τα χτυπάν
που τα βιάζουν
που ποτέ
δεν θα μπορέσω
να τα βοηθήσω ποτέ.
Αυτό με βασανίζει.

Δεν είμαι καλά σταμάτησε ο χρόνος στο κεφάλι μου δεν μπορω να μετακινηθώ από την καρέκλα μου δεν δέχεται εντολές το σώμα μου.

Αυτό θα πω και θα κλείσω

Για τους άλλους
για οσους
δεν μπορούν
να πουν
να μιλήσουν
να μοιραστούν
να καταγγείλουν
που μπόρεσαν να ξεφύγουν
να γλυτώσουν
από άρρωστες συμπεριφορές που τους επιβλήθηκαν 

με βίαιο χειριστικο τρόπο

Για αυτούς που ποτέ δεν θα ανοίξουν το στόμα τους
γιατί δεν μπορούν
να ξαναγυρίσουν
στη κόλαση έχω να πω
ότι το σύμπαν τους αποκατέστησε.
Δεν περιμένουν
καμία δικαίωση
Γιατι τα βιτριόλια
που τους έριξαν
στη ψυχή και στο μυαλό
Για αυτά
δεν υπάρχουν
ούτε νοσοκομεία
ούτε δικαστήρια
ούτε ποινές
ούτε καταγγελίες
ούτε δικαίωση
ούτε αποδείξεις ...
παρά μόνο αγώνας
αγώνας δρόμου
αγώνας φευγιού για να πας εκεί όπου δεν χρειάζεται να απόδειξης
ότι δεν είσαι ελέφαντας.

Για τα θύματα ΝΑΡΚΙΣΣΙΣΤΙΚΗΣ
ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ

Από όλα αυτά τα σκοτάδια μπορείς να βγεις μόνο όταν βρεθεί κάποιος να σου πει
όχι δεν είναι έτσι
δεν είσαι στο σύννεφο
αυτό δεν είναι σύννεφο
είναι ομίχλη
όποτε μην φοβάσαι
προχώρα
δεν θα κρεμοτσακιστεις
Δεν είναι σύννεφο
είναι ένα κομματάκι ομίχλη.
Έλα
εχει ΦΩΣ έξω
και
ίσως και μια αγκαλιά.

Τώρα η αγκαλιά
είναι πολύ μεγάλη
ΤΕΡΑΣΤΙΑ.
Και μας χωράει όλους.

ladylike

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Θέλω το παιδί μου να ζήσει μια μεγάλη ζωή

Διδάξτε στα παιδιά την μεγάλη ζωή όχι με πλούτη αλλά με φιλιά, γαργαλητά και χάδια! Γιατί η μεγάλη ζωή δεν συμβαδίζει αναγκαστικά με τα πλούτη. 

Η μεγάλη ζωή μπορεί να είναι μία ζωή όπου τα παιδιά μας θα μάθουν να εκτιμούν την υγεία, την αγάπη, τους φίλους, την οικογένειά τους.

Κάθε άνθρωπος που είναι ευτυχισμένος με αυτά που έχει είναι σε θέση να ζήσει την μεγάλη ζωή. Και όλοι οι γονείς, θέλουν να ζήσουν τα παιδιά τους την μεγάλη ζωή, όμως οι περισσότεροι γονείς, έχουν συνυφασμένη την μεγάλη ζωή με τα πλούτη. Και αυτό δε θα έπρεπε να γίνεται.

Γιατί το κλισέ αλλά και πολύ αληθινό ρητό “τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία” ισχύει. Και κανένα παιδί δε θα είναι σε θέση να ζήσει το μεγαλείο της ζωής, αν δεν μάθει να παίζει, να διασκεδάζει και να ακούει την καρδιά του. Η λογική και το χρήμα μπορεί να σε οδηγήσει σε μεγάλες δόξες, όμως η ζωή σου θα είναι μικρή και βαρετή.

Το σημερινό κείμενο μας άγγιξε από την πρώτη ανάγνωση. Δε θα μπορούσαμε λοιπόν να μην το μοιραστούμε μαζί σας, αφού θεωρούμε ότι περνάει πολύ όμορφα μηνύματα σχετικά με την διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας. Σχετικά με τα μηνύματα που πρέπει να τους περάσουμε.

Θέλω το παιδί μου να ζήσει μια μεγάλη ζωή.

Ίσως όμως μεγάλη δεν σημαίνει αυτό που το έχουμε κάνει πλέον να σημαίνει. 

Ίσως μεγάλη ζωή να είναι εκείνη η ζωή που κόβουμε ταχύτητα για χάρη των παιδιών μας. 

Ίσως να είναι εκείνη η ζωή όπου αφήνουμε τα παιδιά μας στο μαγαζί να περπατούν στον διάδρομο με τα παιχνίδια μόνο και μόνο για να δουν όλα εκείνα τα τρελά και να ξεκαρδιστούν. 

Γιατί έτσι.

Ίσως να είναι εκείνη η ζωή που στεκόμαστε στο ύψος τους. 

Ή ίσως είναι η ζωή όπου αφήνουμε τα παιδιά μας να φορέσουν εκείνη την αγαπημένη αποκριάτικη στολή τους για μήνες. 

Γιατί έτσι!

Ίσως η μεγάλη ζωή δεν έχει να κάνει τελικά με ταξίδια σε όλον τον κόσμο ή με το να ζούμε όλων των ειδών τις εμπειρίες..

Ίσως να είναι μόνο μια ζωή όπου αφήνουμε τα παιδιά μας να κολυμπούν στην θάλασσα το καλοκαίρι, κάθε μέρα.

Ή μια ζωή που διαβάζουμε παρέα τους το ίδιο βιβλίο ξανά και ξανά και ξανά, κάθε βράδυ.. Γιατί αυτό είναι εκείνο που λατρεύουν τόσο.
Μπορεί μια μεγάλη ζωή να είναι μερικά λεπτά παραπάνω για πλατσούρισμα στο βραδινό τους μπάνιο. 

Μπορεί να είναι τα οικογενειακά πάρτι με χορό χωρίς κανένα λόγο..!

Ίσως μεγάλη ζωή να είναι όταν τ ‘αφήνουμε να σκαρφαλώσουν σ ‘εκείνο το ψηλό πεζούλι γυρνώντας στο σπίτι. Κι ας έχουμε αργήσει.. Κι όταν τ ‘αφήνουμε ν ‘ανακατέψουν τις πλαστελίνες κι ας ξέρουμε πως μετά θα γίνουν χάλια.

Όχι, μια μεγάλη ζωή δεν είναι μια πολυέξοδη ζωή ή μερικά χλιδάτα αντικείμενα. Μια μεγάλη ζωή είναι μια ζωή που ξεχειλίζει από φιλιά, γαργαλητά και χάδια στο κρεβάτι.

Κι αν νιώθεις πως δεν μπορείς να προσφέρεις στα παιδιά σου τη μεγάλη ζωή που αξίζουν.. Θέλω να σου πω, πως η μεγάλη ζωή βρίσκεται μέσα στις καθημερινές χαρές και τα χαμόγελα…

Θέλω το παιδί μου να έχει μια μεγάλη ζωή. 

Γι’ αυτό το άφησα σήμερα να χτενίσει εκείνο τα μαλλιά μου. 

Και το άκουσα με μεγάλη μου χαρά να μου λέει όλες τις ιστορίες που έχει στο κεφάλι του, εκείνες που δεν τις καταλαβαίνω καθόλου. Και ρώτησα τα πάντα για να καταλάβω καλύτερα.

daddy-cool

από Homebirth Without Violence

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Θέλω να γυρίσω στα παλιά

Δεν ήξερα αν πίσω από το σύννεφο καρτερούσε ο ήλιος ή παραμόνευε το χαλάζι. Έτσι ξεκίνησε η μέρα μου μη ξέροντας τι μπορεί να συμβεί. Ευκαιρία, είπα, για περισυλλογή από το παρελθόν που είναι μια παρατεταμένη ανάμνηση των πραγμάτων που συνέβησαν. Του έπαθα, του παθαίνω ή τι θα πάθω. Πώς έζησα, πώς ζω, πώς θα ζήσω στο μέλλον. Ο έχων μνήμη έχει και παρόν και μέλλον.

Θύμισες και προβληματισμοί που γέμισαν τους διαδρόμους του μυαλού μου από τα παιδικά μου χρόνια, τα φτωχά μα ευτυχισμένα, παρέα μ’ όλους τους αγαπημένους συγγενείς, ακόμα και τρίτους, τότε κρατιόταν οι συγγένειες.
 
Οι γονείς μας φτωχοί και μεροκαματιάρηδες προσπαθούσαν να βάλουν φαγητό στην κατσαρόλα. Η παιδική ψυχή είναι εύπλαστη και άπλαστη και τα σκήπτρα τα έπαιρναν και οι δάσκαλοι καθώς οι γονείς μας δεν ήξεραν πολλά. Μάς μάθαιναν γράμματα, καλούς τρόπους, χειροτεχνία, μάς πήγαιναν την Κυριακή στην Εκκλησία. Με αγάπη θυμάμαι δασκάλους και καθηγητές. Πώς να ξεχάσω την Φιλόλογό μας, μια ατημέλητη και χονδρούλα γυναίκα που πριν αρχίσει το μάθημα μάς έλεγε καθημερινά: “Παιδιά μου, να λέτε εύκολα ευχαριστώ, παρακαλώ, να χαμογελάτε εύκολα, δεν σας κοστίζει τίποτα. Να προσφέρετε το κάθισμά σας στους ανήμπορους”. Τον Ιστορικό μας, που μας παρότρυνε να διαβάζουμε λογοτεχνικά βιβλία: Καζαντζάκη, Λουντέμη, Βενέζη και τόσους άλλους. Έχομε μεγάλη κληρονομιά μην την παραμερίζετε, μάς έλεγε.
 
Την μάνα που μας έλεγε μην μου φέρετε ξένο μολυβάκι θα σας κόψω τα χέρια. Είναι κλεψιά και από την μικρή πας και στην μεγάλη. Τον πατέρα που δούλευε τίμια και σκληρά για τον επιούσιο της οικογένειας. Τις μέρες τις γιορτινές που φτιάχναμε τα κουλουράκια για να πάρομε σειρά στο φούρνο της γειτονιάς. Μα δεν έπρεπε να φάμε πριν την Ανάσταση. Έτσι διδασκόμεθα την εγκράτεια. Για τον Επιτάφιο μαζεύαμε λουλούδια από τα σπίτια για να τον στολίσομε και το βράδυ όλα τα κορίτσια ψέλναμε τον Επιτάφιο θρήνο. Τα σπίτια μας φτωχά και μικρά μα ήταν γεμάτα από αγάπη και ευτυχία. Το παιχνίδι έξω από το σπίτι, άσκηση μυαλού και σώματος. Κρυφτό, κυνηγητό, μήλα, αγάλματα, αμάδες, κουτσό, ξυλίκι, πεντόβολα, βόλους και τόσα άλλα που γέμιζαν την παιδική ψυχή μας. Το βράδυ βεγγερίζανε όλες οι γειτονιές και ’μεις. Τριγύρω ν’ ακούμε ιστορίες και ρητά. Πράγματα που έχουν ξεχαστεί, παραμεριστεί, κατεδαφιστεί.
 
Γεμίζουμε τα παιδιά μας με γλυκόλογα και φροντίδες. Να μην στερηθεί, να μην κακοπεράσει και για να είναι ήσυχο τηλεόραση και τάμπλετ. Έτσι δέχονται παθητικά και φθάσαμε σ’ έναν αιώνα παθητικό κενό, χρεοκοπημένο, ιδεών και αισθημάτων και τσέπης. Να δούμε με γυμνό μάτι την σημερινή πραγματικότητα, την ανοησία, τον σεξουαλικό άγχος, τον ξεπεσμό. Άλλο πράγμα η αγάπη, άλλο ο έρωτας, άλλο η επιθυμία, άλλο η λαχτάρα, άλλο πίκρα, άλλο μαράζι, άλλο σπλάχνα, άλλο σωθικά. Αγωνία της εποχής τα αδιέξοδα, η απανθρωπιά, η κλεψιά, η φωτιά. Δεν είμαστε πλέον άνθρωποι αλλά μηχανές παραγωγικής ανελέητου χρήματος που λυσσαλέοι αρπούν αχόρταγα. 

Οι γηραιότεροι πρέπει να βρίσκονται στην κορυφή της οικογένειας και όχι σε οίκους ευγηρίας. Δεν ζει καλά όποιος ξέρει να κρύβεται καλά. Μην είμαστε θεατές της ανθρώπινης κωμωδίας στο μεγάλο βιβλίο του κόσμου. Ζούμε σ’ ένα σούρουπο με μικρές ώρες που τα χρώματα σβήνουν, πάνε να χαθούν. Διώξτε την παθοφοβία, σηκώστε γροθιές. Υπάρχει διαφορά από το να σε καταπατούν ή στο να θυσιάζεσαι. Μη σε φτύνουν και να λες ψιχαλίζει. Να φύγει η ανοησία, η δειλία, η αδράνεια. Οι τρεις μεγάλοι δαίμονες του νου. 
Η υπόθεση της σωτηρίας ή του χαμού είναι υπόθεση του καθενός μας. Από τα πολλά βγαίνει το ένα και από το ένα τα πολλά. Όχι εγώ αλλά εμείς. Έτσι πάει μπροστά ο άνθρωπος.

Χανιώτικα Νέα