Ο μύθος της Πτερόεσσας ψυχής - The myth of the winged chariot in Plato´s PHAEDRUS

Πλάτωνα, «Φαίδρος ή Περί έρωτος».

Chariot Allegory (Jowett, 1892)

Ο «Φαίδρος» είναι διάλογος του Πλάτωνα που διαδραματίζεται σε ένα σημείο της όχθης του Ιλισσού, κάτω από ένα πανύψηλο πλατάνι, όπου φέρεται ο Σωκράτης να συζητεί με τον νεαρό μαθητή του Φαίδρο, σχετικά με τον έρωτα και τη ρητορική, παίρνοντας αφορμή από ένα λόγο που είχε απαγγείλει λίγο προηγουμένως ο ρήτορας Λυσίας στον Φαίδρο.

Γράφτηκε κατά την περίοδο της ωριμότητας (μέση χρονική περίοδος 386 – 367 π.Χ.

Το πρώτο μέρος του διαλόγου είναι αφιερωμένο στον έρωτα και το δεύτερο στη ρητορική.

Ο Σωκράτης περιγράφει την ψυχή ως μια αθάνατη ουσία η οποία κινείται στον υπερουράνιο χώρο διαιρεμένη σε τρία μέρη, τα δύο από τα οποία έχουν μορφή αλόγου και το τρίτο μορφή ηνιόχου.

Το ένα άλογο κακότροπο, που συμβολίζει το αισθησιακό στοιχείο του ανθρώπου και την ευτέλεια της σάρκας, και το άλλο πνευματικό, που συγγενεύει με τους θεούς και μπορεί να ατενίζει το υπερουράνιο κάλλος.

Το ένα, λοιπόν, από τα δύο άλογα, αυτό που είναι στην καλύτερη θέση, έχει σώμα στητό και καλοδεμένο, τον αυχένα του ψηλό, τη μύτη του γαμψή, είναι άσπρο, με μαύρα μάτια, είναι φιλότιμο, συνετό και σεμνό, αγαπάει την αληθινή δόξα, δεν έχει ανάγκη από χτυπήματα, αλλά καθοδηγείται μόνο με λόγο και το παράγγελμα.

Το άλλο, πάλι, έχει στραβό σώμα, είναι παχύ, κακοσχηματισμένο, με χοντρό αυχένα και κοντό λαιμό, πλατυπρόσωπο, μαύρο με μάτια γκριζογάλαζα και αιματώδη, ρέπει στην ύβρη και τη αλαζονεία, είναι κουφό και έχει τριχωτά αυτιά, και πολύ δύσκολα υπακούει στα χτυπήματα με το μαστίγιο και στα κεντρίσματα.

Όταν λοιπόν ο ηνίοχος δει το ερωτικό όραμα, και με τι αισθήσεις θερμάνει ολόκληρη τη ψυχή του από αυτή τη θέα και βαθμιαία ο ίδιος γεμίσει από τα προκλητικά κεντρίσματα του πόθου, το άλογο που είναι υπάκουο στον ηνίοχο, επειδή και τότε -όπως και πάντα- συγκρατιέται από τη σεμνότητα, ελέγχει τον εαυτό του και δεν πηδά πάνω στον αγαπημένο· όμως το άλλο άλογο δεν δίνει σημασία ούτε στο μαστίγιο, ούτε στα κεντρίσματα του ηνιόχου, πετάγεται απότομα και με βία προς τα μπρος και ταλαιπωρώντας με κάθε τρόπο το σύντροφό του και τον ηνίοχο, τους αναγκάζει να ορμήσουν επάνω στον αγαπημένο και να θυμηθούν την ομορφιά των ηδονών.

Και βέβαια αυτοί στην αρχή αγανακτούν και αντιστέκονται καθώς νιώθουν να αναγκάζονται να κάνουν φοβερά πράγματα· όμως στο τέλος, όταν δε βρίσκει τέρμα το κακό άλογο, αφήνονται να συρθούν από το κακό άλογο, υποχωρώντας και συμφωνώντας να κάνουν ό,τι εκείνο τους διατάζει.

Όταν αντικρίζει την όψη αυτή ο ηνίοχος, με τη μνήμη του του γυρίζει πίσω, στην πρωταρχκή φύση της ομορφιάς, και τη βλέπει πάλι να δεσπόζει, συνοδευόμενη από τη σωφροσύνη, επάνω σ΄ ένα βάθρο αγνότητας. [253c-254b].

hellas-spot

Οι Άνθρωποι με την Καθαρή Ψυχή... Καλημέρα σας...

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι στον κόσμο ετούτο, που βλέπουν τη ζωή με άλλο μάτι. Δεν τους συναντάς συχνά.
Μα, όταν αυτό συμβεί, θα τους αναγνωρίσεις.
Θα σε κοιτάξουν στα μάτια, στο βλέμμα τους θα δεις να απλώνονται θάλασσες ολόκληρες.

Δεν θα σου μιλήσουν εύκολα, μα, όταν τους δώσεις την ευκαιρία, θα αναγνωρίσεις την γαλήνη στις κουβέντες τους.
Είναι εκείνος ο νεαρός που θα ακούσεις το «ευχαριστώ» απο το στόμα του με μεγάλη ειλικρίνεια.
Και εκείνη η κοπέλα που θα σου ζητήσει συγγνώμη, επειδή σκόνταψε πάνω σου στον δρόμο, και θα το εννοεί.
Άνθρωποι απλοί, αλλά και σπάνιοι ταυτόχρονα.
Απο το στόμα τους θα ακούς πάντοτε μια καλημέρα και μια καληνύχτα.
Αγαπούν την αλήθεια, το δίκαιο και την ευγένεια.
Έχουν μπέσα.
Έχουν λίγη παραπάνω αισιοδοξία μέσα τους και είναι διατεθειμένοι να στην δώσουν. Παρ’την κι άντε στη δουλειά σου.
Άνθρωποι που ίσως πέρασαν πολλά, δύσκολα ή εύκολα.
Έζησαν στιγμές έντονες που καταδίκασαν τον ίδιο τους τον εαυτό, χωρίς στην πραγματικότητα να φταίνε. Έδωσαν μάχη με την ζωή σε όλα τα επίπεδα.
Καθένας απο αυτούς έχει να σου διηγηθεί μια ιστορία.
Δεν θα το κάνει όμως. Πρέπει να τον κερδίσεις.
Να τους ακούς προσεκτικά γιατί σπάνια μιλούνε. Μισούν τις φλυαρίες.
Στέκονται πίσω σου και όχι μπροστά σου.

Άνθρωποι με καθαρή ψυχή.
Άνθρωποι ευλογημένοι.

Και ένα μυστικό:
Είναι άνθρωποι σαν εσένα ψυχή μου, που ξεχνάς πόσο υπέροχος είσαι.
Να θυμάσαι να είσαι εσύ, με ό,τι κι αν κουβαλάς στην πλάτη σου! Και να είσαι καλά!

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το πιο όμορφο τοπίο είναι η ψυχή μας και oι άνθρωποι που αγαπάμε

    Αν οι πληγές σας παραμένουν ανοιχτές, ένα κομμάτι του εαυτού σας πιστεύει ότι αυτό που σας αξίζει είναι να πληγώνεστε.
    Πλησιάζετε τους ανθρώπους όχι με αίτημα να συνδεθείτε εκφράζοντας την επιθυμία σας για εκείνους, αλλά με αίτημα να μην σας πληγώσουν. Ή μπορεί να εκφράζετε αυτό που θέλετε, αλλά τους κοιτάτε με τρόμο, στέλνοντας μη λεκτικό μήνυμα «θα με πληγώσεις κι εσύ;». Αυτό το κομμάτι του εαυτού σας σας υποβάλλει σε απαξίωση και κάθε διαφοροποίηση που σας φέρνει σε επαφή με την αξία σας σας φοβίζει.

    Πλησιάζετε τους ανθρώπους με αίτημα «να μην σας πληγώσουν» γιατί στην πραγματικότητα διστάζετε να ανοιχτείτε στις ελεύθερες πλευρές του εαυτού σας. Ο άνθρωπος που θα κάνει τα πάντα για σας, άρα «δεν θα σας πληγώσει», θα γίνει εκείνος που θα εξυπηρετήσει τις προσδοκίες σας να ζήσετε εκ νέου το παρελθόν σας, εκ νέου την παιδική σας ηλικία.

    Αυτό που σας πληγώνει δεν είναι αυτό που φαντάζεστε. Αυτό που θα μπορούσε να σας πληγώσει πραγματικά είναι να μην έρθετε σε επαφή με την αλήθεια σας, με αυτό που είστε που είστε, με αυτό που αξίζετε.
Επηρεάζεστε συναισθηματικά από συμπεριφορές άλλων, εξαρτάστε από τις επιπτώσεις που έχουν οι συμπεριφορές τους στα συναισθήματά σας, για να μην εκθέσετε τον εαυτό σας στις βαθύτερες επιθυμίες σας. Να ξεδιπλώσετε την αλήθεια σας. Να εμπιστευτείτε τις δυνατότητες σας. Να αναλάβετε την ευθύνη σας. Να δεσμευτείτε με τον μοναδικό εαυτό σας.
Εγκλωβίζετε τον εαυτό σας σε εξαρτητικές καταστάσεις, σε καταστάσεις που δεν υποστηρίζετε την αξία σας, όπου ανακυκλώνετε αυτό που αισθάνεστε για σας και δεν ελευθερώνεστε.
    Δεν βλέπετε τους άλλους ανθρώπους όπως είναι, αλλά παρατηρείτε αν μπορούν να ανταποκριθούν στο αίτημά σας «να μην πληγωθείτε». Αναζητάτε όμως τελικά την «ασφάλεια» σε περιβάλλοντα όπου η αξία σας δεν αναγνωρίζεται και φυσικά δεν υποστηρίζεται. Παραμένετε έτσι νοσταλγός μιας παιδικής ηλικίας που δεν ζήσατε. Δεν ωριμάζετε, δεν κατακτάτε τα ύψη των δυνατοτήτων σας. Φαντασιώνεστε, ονειροπολείτε ταξιδεύοντας, δεν οργανώνεστε όμως στα ταξίδια σας ώστε να τα χαίρεστε αληθινά.

    Επουλώνετε τις πληγές σας αγαπώντας τις. Εκτιμώντας τον εαυτό σας, δίνετε σε όλα αυτά που ζήσατε την αξία που έχουν. Νιώθετε σημαντική τη ζωή που ζήσατε. Χαίρεστε γιατί διαπιστώνετε πως το καθετί που ζήσατε είχε το νόημά του, σας έφερε πιο κοντά στην προσωπική σας αλήθεια, πιο βαθιά στην αξία σας.
Όταν επουλώνετε τις πληγές σας, έρχεστε σε επαφή με τον εαυτό σας. Με αυτό που αληθινά είστε. Δεν μπορεί κανείς να επηρεάσει τα συναισθήματά σας γιατί τίποτα δεν μπορεί να επηρεάσει την εικόνα που έχετε για τον εαυτό σας, την εκτίμηση που αισθάνεστε για σας. Δεν νιώθετε την ανάγκη να προβάλετε αλλού αυτό που νιώθετε για τον εαυτό σας γιατί δεν φοβάστε να είστε εσείς. Δεν φοβάστε μη χάσετε ανθρώπους αν είστε ο εαυτός σας, γιατί νιώθετε βέβαιοι πως οι άνθρωποι που επιλέγετε σας αγαπούν με τις πληγές σας.
    Είστε ειλικρινείς με τους ανθρώπους, εκφράζετε αυτό που θέλετε χωρίς το φόβο πως θα σας απορρίψουν, ακούτε τις ανησυχίες, τους φόβους τους, σέβεστε αυτό που οι ίδιοι θέλουν, όπως και αυτό που είναι. Ανακαλύπτετε πως το πιο όμορφο τοπίο είναι η ψυχή σας, όπως και το πιο όμορφο τοπίο είναι οι άνθρωποι που αγαπάτε.

Αγγελική Μπολουδάκη – Ειδικός Ψυχικής Υγείας
Πηγή: boloudaki.gr
dinfo.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οι ανάγκες της ψυχής μας

Σύμφωνα με την πυραμίδα αναγκών του Maslow, οι πιο σημαντικές ανθρώπινες ανάγκες είναι η τροφή, το νερό, η στέγη και ο ύπνος.

Αναμφίβολα οι συγκεκριμένες ανάγκες πρέπει να καλύπτονται και είναι απαραίτητες, προκειμένου ένας άνθρωπος να είναι σε θέση να επιβιώσει και να διατηρήσει τη σωματική του υγεία.

Στη σύγχρονη καταναλωτική κοινωνία κυριαρχεί η άποψη πως για να είναι κάποιος χαρούμενος, πρέπει να έχει πολλά χρήματα και να αποκτήσει πληθώρα υλικών αγαθών (π.χ. αυτοκίνητο, άνετο σπίτι, επώνυμα ρούχα, πολυτελή ταξίδια, προϊόντα τελευταίας τεχνολογίας κ.ά.). Και αυτός ο τρόπος σκέψης διαιωνίζεται και μεταβιβάζεται από γενιά σε γενιά.

Πολλοί γονείς πιστεύουν πως εάν εξασφαλίσουν στα παιδιά τους τα πάντα, σε επίπεδο υλικών αγαθών, θα τα κάνουν ευτυχισμένα· 

και για αυτό το σκοπό εργάζονται σκληρά καθημερινά και απουσιάζουν πολλές ώρες από το σπίτι, με αποτέλεσμα να μην έχουν τη δυνατότητα να αφιερώσουν ποιοτικό χρόνο για να παίξουν, να συζητήσουν και να μοιραστούν ανέμελες και όμορφες στιγμές με τα μέλη της οικογένειάς τους.

Πέρα από τις βασικές βιοτικές μας ανάγκες, υπάρχουν και οι ψυχικές – συναισθηματικές μας ανάγκες, που είναι εξίσου σημαντικές.

Για να νιώσει κάποιος εσωτερική πληρότητα και ισορροπία, έχει ανάγκη από αγάπη, αγκαλιές, αποδοχή, στοργή, φίλους, αναγνώριση, επιβράβευση, ενθάρρυνση, τρυφερότητα, κίνητρα, σεβασμό, κατανόηση, συντροφιά, χάδια, θαλπωρή, εμπιστοσύνη, ειλικρίνεια, αυθεντικές διαπροσωπικές σχέσεις, συμπαράσταση, υποστήριξη στις δύσκολες συγκυρίες, ηρεμία και χαλάρωση.

Και όλα τα παραπάνω δεν αγοράζονται με χρήματα, αλλά παρέχονται δωρεάν. Από μόνα τους αποτελούν ένα θησαυρό ανεκτίμητης αξίας, που αν κάποιος τον ανακαλύψει και τον έχει στο σπίτι του, είναι πραγματικά πολύ τυχερός και αγγίζει καθημερινά την πολυπόθητη «ευτυχία».

Τα συναισθηματικά κενά, οι ελλείψεις των αποθεμάτων στις «αποθήκες» της ψυχής μας, προκαλούν μια σειρά από επώδυνα συναισθήματα, όπως θλίψη, απογοήτευση, ματαίωση, ανασφάλεια, φόβο, θυμό, ενοχές, αναστάτωση και εσωτερικές συγκρούσεις και κλονίζουν τη χαρά, την ελπίδα, την υπομονή, τον θετικό τρόπο σκέψης και την πίστη στον εαυτό μας και στις δυνατότητές μας.

• Πρέπει καθημερινά να δίνουμε την κατάλληλη τροφή στα «κύτταρα» της ψυχής μας, για να λειτουργούν με ομαλό και ισορροπημένο τρόπο και ο εσωτερικός μας κόσμος να είναι ολοκληρωμένος. 

Και η βασική «βιταμίνη» που χρειάζεται ο ψυχικός μας «οργανισμός», για να είναι υγιής, είναι η αγάπη. Μπορεί να τη λάβει κάποιος όσο συχνά θέλει, σε άπειρες ποσότητες, χωρίς καμία απολύτως παρενέργεια.

Εάν αμελούμε τη φροντίδα των ψυχικών μας αναγκών, κάποια στιγμή αναπόφευκτα, θα διαταραχθεί και η σωματική μας υγεία. Άλλωστε, μην ξεχνάμε πως ψυχή και σώμα είναι άρρηκτα συνδεμένα, σαν μια μεγάλη αλυσίδα, όπου αν ο ένας της κρίκος σπάσει, παρασύρει σύντομα και τους υπόλοιπους και στο τέλος καταστρέφεται ολοκληρωτικά.

• Για να κατορθώσει να αντιληφθεί κάποιος πόσο σημαίνοντα ρόλο διαδραματίζουν στη ζωή του, οι ψυχικές του ανάγκες, πρέπει να αποκτήσει τον απαιτούμενο βαθμό αυτογνωσίας και να πιστέψει πραγματικά στον εαυτό του.

Ένα άτομο με αρνητική αυτό εικόνα, συνήθως θεωρεί πως δεν του αξίζει ή είναι πολυτέλεια να προσπαθεί να καλύψει τις συναισθηματικές – ψυχικές του ανάγκες, με αποτέλεσμα να τις προσπερνά αδιάφορα, να τις παραγκωνίζει, να τις παραμελεί σε μόνιμη βάση. 

Το άτομο με τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά συχνά διακατέχεται από μια γενικευμένη αίσθηση του ανικανοποίητου και δεν είναι σε θέση να αντλήσει ουσιαστικά χαρά από τη ζωή του.

Αντίθετα, ένα άτομο με υγιή αυτοεκτίμηση και αυτογνωσία, έχει μάθει να αναγνωρίζει τις πραγματικές του ανάγκες και επιθυμίες, να εκφράζει τα συναισθήματα που βιώνει με ισορροπημένο τρόπο, να θέτει σταθερά όρια στον εαυτό του και στους γύρω του, να έχει ρεαλιστικές προσδοκίες, να κάνει όνειρα και σχέδια, να προσπαθεί να κατακτήσει τους στόχους του, να διεκδικεί αυτά που πρέπει, να υπερασπίζεται τον εαυτό του όταν νιώθει πως αδικείται και να σκέφτεται με θετικό τρόπο.

Εάν κάποιο άτομο νιώθει πως είναι ακάλυπτες οι συναισθηματικές – ψυχικές του ανάγκες, έχει μπλοκάρει και αντιμετωπίζει εσωτερικά αδιέξοδα, που δε γνωρίζει πώς να τα διαχειριστεί αποτελεσματικά, καλό θα είναι να τολμήσει να ζητήσει βοήθεια, στήριξη και συμβουλευτική καθοδήγηση από τον κατάλληλο ειδικό ψυχικής υγείας. Δεν είναι ντροπή, ούτε ένδειξη αδυναμίας.

Μαρίνα Κόντζηλα*
Συμβουλευτική Ψυχολόγος-Εκπαιδεύτρια Ομάδων Γονέων

schooltime
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Αναδεικνύει ένα κραγιόν την ομορφιά της γυναίκας;

Η αληθινή ομορφιά μιας γυναίκας δεν βρίσκεται στα όμορφα ρούχα, τα ψηλοτάκουνα ή το κόκκινο κραγιόν της, αλλά στην ψυχή της!

Όταν η ψυχή σου είναι ευγενική και "καθαρή" από άσχημες σκέψεις και πράξεις, τότε λάμπεις μ' έναν μοναδικό τρόπο. 

Όπως λέει και στο παρακάτω κείμενο αυτό που μετράει είναι η εσωτερική ομορφιά. Όλα τ' άλλα ξεθωριάζουν...

«Κανένα κραγιόν, κανένα αϊλάινερ και καμία γόβα δεν ομορφαίνει τη γυναίκα.
Η γυναίκα δίνει ομορφιά σε όλα όσα την "στολίζουν".
Η ομορφιά είναι στον χαρακτήρα της, στα πιστεύω της, στην εξυπνάδα της και την μόρφωσή της.

Όχι απαραιτήτως πανεπιστημιακή μόρφωση αλλά εκείνη της ψυχής, της ευγένειας και της καλοσύνης. 

Εκεί βρίσκεται η ομορφιά της γυναίκας.
Όχι στη μύτη ή στις ρυτίδες της. Να είναι κυρία και να το δείχνει με όλους τους τρόπους.

Τι και αν φοράει κόκκινο κραγιόν και γόβες;
Αν δεν είναι κυρία, η ασχήμια θα βγει μέσα από την ψυχή της και θα φανεί στο πρόσωπό της, στις πράξεις της.
Ακόμα και στον τρόπο που θα την γνωρίσεις, από τον τρόπο που θα σου συστηθεί.

Ποιος είπε πως ένα κραγιόν είναι ικανό να φτιάξει την ομορφιά της γυναίκας;
Ξέρεις πόσα κραγιόν λαμπερά, όμορφα, παραδεισένια έχουμε δει πάνω σε χείλη για φίλημα που, όμως, μόλις εκείνα τα χείλη ανοίξουν να πουν μια κουβέντα αμέσως το κραγιόν ξεθωριάζει, γίνεται άχρωμο, άνευ σημασίας και δεύτερο.

Κοίτα να είσαι όμορφη μέσα και έξω, άσε τα κάλλη σου να γίνουν, όπως θέλουν, από τη φύση τους.

Η ομορφιά της ψυχής σου να λαμποκοπάει μέχρι έξω.
Αυτό κράτα και μην πετάς τα χρήματά σου για να γίνεις τάχα μου όμορφη.

Άσε την ευτυχία της καρδιάς σου και την καλοσύνη σου να βγουν και να φωνάξουν στο πρόσωπό και στο σώμα σου πως είσαι μια ξεχωριστή νεράιδα που κυκλοφορεί και λάμπει.
Λάμπει καλοσύνη, αγάπη και ζωή!
Κανένα κραγιόν δεν θα σε ομορφύνει…»

Στέλλα Γρηγοροπούλου, loveletters

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μεγάλες Αγάπες στην Ελληνική Μυθολογία - Έρωτας και Ψυχή

Ο Έρωτας και η Ψυχή είναι ένα μυθολογικό ζευγάρι, που βασανίστηκαν πολύ μέχρι να μπορέσουν να χαρούν την αγάπη τους ανεμπόδιστα. Αυτός είναι ο μύθος του Έρωτα και της Ψυχής, όπως τον αναφέρει ο Απουλήιος, Ρωμαίος συγγραφέας του 2ου μ.Χ. αιώνα.

Αν και ο Θεός Έρως στην αρχαιότητα ήταν υπεύθυνος για τα πάθη πολλών θνητών και μη, τελικά και ο ίδιος δεν γλίτωσε από τα βέλη του. Ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα την Ψυχή, μια θνητή που είχε τη φήμη μιας πανέμορφης γυναίκας.
Ο μύθος του Έρωτα και της Ψυχής είναι όμορφος και αποδεικνύει τη δύναμη της αγάπης και του έρωτα στις ζωές όλων.

Η Ψυχή ήταν μια θνητή, κόρη μιας πολύ συνηθισμένης οικογένειας με τρία παιδιά. Άνθρωποι από όλα τα μέρη έρχονταν να επισκεφτούν την Ψυχή και να θαυμάσουν την ομορφιά της, τιμώντας την περισσότερο από τη Θεά Αφροδίτη.
Η Αφροδίτη όταν αντιλήφθηκε τι ακριβώς συνέβαινε, αποφάσισε να ζητήσει την παρέμβαση του γιου της Έρωτα, ο οποίος ανέλαβε να δηλητηριάσει τις ψυχές των ανδρών ώστε να μην επιθυμούν την Ψυχή. Ωστόσο, και ο ίδιος ερωτεύτηκε την Ψυχή, στρέφοντας κατά λάθος το βέλος του κατά του εαυτού του.
Τα χρόνια περνούσαν και οι γονείς της Ψυχής ήταν σαφώς προβληματισμένοι από την έλλειψη μνηστήρων, οπότε αποφάσισαν να στείλουν να πάρουν χρησμό, υποπτευόμενοι ότι κάποιος θεός έχει αναμειχθεί. Στους Δελφούς λοιπόν, ο Απόλλων, υπό την καθοδήγηση του θεού Έρωτα έδωσε χρησμό:
«Η Ψυχή δεν προορίζεται για γυναίκα κανενός θνητού. Ο άντρας της την περιμένει στην κορυφή ενός βουνού, και είναι ένα αποκρουστικό τέρας, που κανείς, ούτε θνητός ούτε αθάνατος, δεν μπορεί να του αντισταθεί». Αν και όλοι έπεσαν σε βαθιά θλίψη, αποφάσισαν να εκπληρώσουν το χρησμό ετοιμάζοντας λαμπρό γάμο με το “τέρας” του βουνού.
Ο γάμος έγινε αλλά η Ψυχή δεν μπορούσε να δει το σύζυγό της, ο οποίος εμφανιζόταν μόνο τα βράδια σε εκείνη και πάντα μέσα στο σκοτάδι. Ήταν ωστόσο τόσο τρυφερός και καλόκαρδος που η Ψυχή κατάλαβε ότι δεν μπορεί να είναι ένα αποκρουστικό τέρας, αλλά ο άντρας που επιθυμούσε σε όλη της τη ζωή.
Περνούσε υπέροχα μαζί του αλλά προβληματιζόταν γιατί δεν τον είχε δει ποτέ. Όταν κάποια στιγμή αποφάσισε να πάει στο πατρικό της, οι αδερφές της ζήλεψαν για την καλή της τύχη και την έπεισαν ότι για να μη θέλει να της φανερωθεί όχι μόνο θα είναι ένα τέρας, αλλά θα θέλει να τη σκοτώσει κιόλας. Έτσι λοιπόν της πρότειναν να τον σκοτώσει εκείνη πρώτη.

Η Ψυχή χάνει τον Έρωτα

Η Ψυχή με το λυχνάρι αντικρίζει
το πρόσωπο του Έρωτα

Η Ψυχή γύρισε στο παλάτι, και ξάπλωσε με το μυστηριώδη σύζυγό της. Όταν εκείνος αποκοιμήθηκε, η ψυχή πήρε ένα λυχνάρι και ένα μαχαίρι και αποφάσισε να τον σκοτώσει. Έγειρε από πάνω του και καθώς φώτισε το πρόσωπο του με το λυχνάρι, είδε προς μεγάλη της έκπληξη τον πανέμορφο Θεό Έρωτα.
Η Ψυχή τα έχασε, το λυχνάρι έγειρε στο πλάι και καυτό λάδι χύθηκε πάνω στον Έρωτα. Ο Έρωτας ξύπνησε από τον πόνο και πέταξε μακριά, λέγοντας της πως η καχυποψία της σκότωσε την αγάπη τους και ότι δεν θα μπορούσαν να είναι μαζί πια, αφού αυτή – μια θνητή – είδε το πρόσωπο ενός αθάνατου.
Μετανιωμένη η Ψυχή άρχισε να αναζητά τον Έρωτα παντού, χωρίς αποτέλεσμα. Κάποια στιγμή μετά από πολλή περιπλάνηση έφτασε σε ναό της θεάς Δήμητρας, η οποία τη συμβούλεψε να παρακαλέσει την Αφροδίτη να την αφήσει να δει το γιο της.
Η Αφροδίτη είχε φυλακίσει τον Έρωτα μέχρι να ξεχάσει την Ψυχή και να επουλωθεί η πληγή από το καυτό λάδι. Άκουσε όμως από τις ικεσίες της Ψυχής και της απάντησε ότι για να δει τον αγαπημένο της, θα έπρεπε πρώτα να περάσει τρεις δοκιμασίες.
Οι δοκιμασίες ήταν δύσκολες, αλλά η Ψυχή κατόρθωσε να πραγματοποιήσει τις δυο πρώτες με επιτυχία. Ωστόσο η τελευταία δοκιμασία απαιτούσε να κατέβει στον Άδη και να φέρει το κουτί της Περσεφόνης στην Αφροδίτη. Το κουτί αυτό περιείχε το μαγικό ελιξήριο της ομορφιάς και η Ψυχή απαγορευόταν να το ανοίξει.
Η Ψυχή πήρε το κουτί αλλά δεν αντιστάθηκε στον πειρασμό να το ανοίξει για να πάρει λίγο φάρμακο ομορφιάς για τον εαυτό της. Ωστόσο στο κουτί η Περσεφόνη δεν είχε βάλει κανένα μαγικό φίλτρο που θα μπορούσε να την κάνει πιο όμορφη, αλλά τον Μορφέα, που την έριξε σε βαθύ ύπνο.

Ο Έρωτας σώζει την Ψυχή
Όταν ο Έρωτας έμαθε τι έπαθε η αγαπημένη του, δραπέτευσε από το παλάτι της Αφροδίτης, πέταξε στον Ολυμπο και παρακάλεσε τον Δία να σώσει την Ψυχή. Ο Δίας συγκινημένος από την αγάπη του θεού Έρωτα, την έκανε αθάνατη, επιτρέποντας στον Έρωτα να ενωθεί μαζί της για πάντα.

Erotas was the son of Aphrodite, goddess of love.
Psyche was a princess with amazing beauty that riveled that of the goddess Aphrodite. When men started turning away from the goddess and looking at Psyche for her beauty, Aphrodite became jealous and commanded her son to make Psyche fall in love with the ugliest of men.
Eros, however, fell in love with her and made her his wife, in secret. In order to hide his identity, Eros was invisible to her, but she could touch him. Out of curiosity, she tricked him into being revealed one day and Eros was so mad that he left her. Psyche, driven by love and despair, looked for Eros everywhere. During her search she suffered great torment from her mother-in-law.
Eventually, however, Eros and Psyche were joined by Zeus as immortals and their union was accepted.

Βασικά, δε θέλουμε...

«Μα αφού έτσι νιώθω… Έτσι μου βγαίνει…»

Δεν είσαι σκλάβος ούτε στα θέλω, ούτε στις επιθυμίες σου.
Η ψυχή ελέγχει τα "θέλω" σου, όχι τα "θέλω" τη ψυχή σου.

Δε θέλουμε οι άνθρωποι να κόψουμε τις κακές συνήθειες. 

Δε θέλουμε να κόψουμε τα πάθη μας. 

Δε θέλουμε να κόψουμε όλα αυτά που μας προσφέρουν ηδονή.

Και ας μας κάνουνε κακό. Και ας μας φθείρουν. 

Και ας μας ρημάζουν το σώμα. 

Και ας μας ρημάζουν τη ψυχή.

Και επειδή θέλουμε να δικαιολογήσουμε τη πτώση μας, επειδή δε θέλουμε να ζοριστούμε, μάθαμε να λέμε:
«Μα αφού έτσι νιώθω…. Έτσι μου βγαίνει…»

Δεν είσαι έρμαιο των επιθυμιών σου. 

Και δε σημαίνει πως ό,τι νιώθεις είναι και σωστό.
Βάλτο καλά στο νου σου.

Η ψυχή ελέγχει τα "θέλω" σου και όχι τα "θέλω" τη ψυχή σου…

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ψυχή και σώμα

Το σώμα πονάει. 

Και, όταν πονάει, το φροντίζεις. Του δίνεις φάρμακα, το περιποιείσαι, το ξεκουράζεις, όσο πιο πολύ μπορείς.

Πονάει όμως και η ψυχή. 

Θέλει και αυτή τη δική της τη φροντίδα.

Το σώμα πεινάει. 

Και, όταν πεινάει, το ταΐζεις. Διαλέγεις και του δίνεις την καλύτερη τροφή.

Πεινάει όμως και η ψυχή. 

Αυτήν παρόλα αυτά δεν την προσέχεις τόσο. Την αφήνεις πεινασμένη…

Το σώμα λερώνεται.

Βρωμίζει. Και όταν αυτό συμβαίνει, κάνεις τα πάντα για να το καθαρίσεις και να το διατηρήσεις καθαρό.

Και η ψυχή όμως, βρομίζει και αυτή.

Μην την αφήνεις γεμάτη με λεκέδες και σκουπίδια.

🌼Στολίζεις το σώμα, το περιποιείσαι, για να είναι καλαίσθητο.
Και η ψυχή θέλει τα στολίδια της... κυρίως αυτή...🌼

Πρόσεχε την ψυχή σου Άνθρωπε.
Αυτό.
Πρόσεχε την ψυχή σου.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος Μ.Sc.
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Με τη ψυχή σου

Αν είναι να βοηθήσεις έναν άνθρωπο, κάντο με την ψυχή σου.

Αν είναι να συγχωρέσεις έναν άνθρωπο, κάντο με την ψυχή σου.

Αν είναι να γλεντήσεις, κάντο με τη ψυχή σου.

Αν είναι να γελάσεις, κάντο με τη ψυχή σου.

Αν πάλι είναι να κλάψεις, να πενθήσεις και αυτό κάντο με τη ψυχή σου, μέχρι τα μέσα σου όλα να καθαρίσουν από ότι έχεις μαζεμένο…

Γενικά, κοίτα ό,τι κάνεις, να το κάνεις με τη ψυχή σου.

Με όλη σου την ύπαρξη. Με όλο σου το είναι.

Τα «ναι μεν, αλλά», μόνο μιζέρια φέρνουν…

 

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc.

e-psyxologos.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Εκκενώστε άμεσα ...

Εκκενώστε άμεσα ... εκκενώστε γρήγορα ωρύονται οι ένστολοι του τόπου. 

Δεν έχουμε καιρό. 

Μα τί λένε... τί να εκκενώσω; 

Τί είναι αυτό που μπορώ να χωρέσω σε μια βαλίτσα ;

Τι να σώσω;

 

«Μισή ώρα το πολύ» ακούγεται. 

Μισή ώρα,για μια ζωή.

Μισή ώρα και να χωρέσουν... 

Τα στέφανα της γιαγιάς από τα Αλάτσατα. 

Το πρώτο δόντι της κόρης μου.

Οι ζωγραφιές της.

Το πτυχίο μου στον τοίχο.

Το πρώτο μου φιλί που δόθηκε στο κελάρι.

Οι μυρωδιές από τον μούστο κάθε καλοκαίρι.

 

Τι να πάρω;.

Τα τζιτζίκια της αυλής;

Τον σκύλο,το κλουβί με το πουλί;

Το πρώτο σκυλάκι που θάψαμε στον κήπο,για να του κάνει παρέα κάθε μέρα το αγοράκι μας;

Το πρώτο καλοκαίρι του εγγονού μας;

Μήπως το ντους που ξεπλενόμασταν από την αρμύρα του πελάγους, που τώρα πενθεί με αυτό το παράξενο βουητό ; 

Φορτιστές, χαρτιά, έγγραφα, laptop, φάρμακα; 

 

Πετσέτες λένε, βρεγμένες πετσέτες... 

 

Το άλμπουμ με τις οικογενειακές φωτογραφίες;

Το τραπέζι που κάθε Κυριακή σμίγαμε και ομορφαίναμε την πλάση; 

Την εικόνα της Παναγιάς;

 

Μην κλαις τώρα, δεν είναι η ώρα για κλάματα.

 

Το βλέμμα σου θέλει να αγκαλιάσει την εικόνα. 

Πόση ώρα μένει; 

15 λεπτά; 

Όλο και λείβεται ο αέρας. 

Σκοτάδι έξω και ο ουρανός γεμάτος άστρα πύρινα.

Αλλά και η παραλία, το καφενείο του χωριού, το αγροτικό ιατρείο, το νεκροταφείο με τον μπαμπά... όλα φωτίζονται με αυτό το παράξενο Φωs ...

Πώς τσούζουν τα μάτια... 

 

Το ρολόι του μπαμπά. Το δώρο μου, πού πέρασα στην Νομική. Μα που το 'χα βάλει; Όχι, όχι χωρίς αυτό δεν φεύγω.

 

Αθηνά είσαι έτοιμη; Τέλειωνε... οι βάρκες στην ακτή γεμίζουν.

 

Μέσα - έξω στα δωμάτια.

 

Μαμά φεύγουμε. 

 

Πετσέτες ... Νερό... Το σκυλί. 

Είμαστε όλοι εδώ. 

Πάμε πάμε. 

Τέλος τώρα... 

 

Μια τελευταία ματιά. 

Αντίο σπίτι μας. 

«Εκκενώστε» άμεσα... ακούγεται στα στενά του χωριού. 

 

Μα δεν μπορεί τόσο εύκολα...

 

Αφού τα σπίτια και τα δάση ξαναγίνονται.

Το είπαν και στο διάγγελμα. Αυτοί κάτι θα «ξέρουν».

 

Εκκενώστε άμεσα ... τα σπίτια, τις ζωές, τις Ψυχές μας.

 

ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΑΜΠΟΓΛΟΥ

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Αχ το σπιτάκι μας, κι αυτό είχε ψυχή»

Όταν πριν από λίγα χρόνια η χώρα μας έμπαινε στον αστερισμό των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών τραπεζικό στέλεχος εξηγούσε ότι τη μεγαλύτερη αγωνία, τη μεγαλύτερη προσπάθεια να μη χάσουν το σπίτι τους έχουν οι άνθρωποι της …διπλανής πόρτας. Μισθωτοί, ελεύθεροι επαγγελματίες, μικροί επιχειρηματίες που με κόπο και δάνεια πήραν ένα σπίτι για να στεγάσουν την οικογένεια τους, να μεγαλώσουν τα παιδιά τους. Ένα μικρό εξοχικό για να κάνουν διακοπές και όταν πάρουν σύνταξη να το χαρούν μαζί με παιδιά και εγγόνια. Και η πλειοψηφία κάνει ό,τι μπορεί για να διατηρήσει ζωντανό το -«μικροαστικό» για κάποιους - όνειρο της. Και κάποιοι, οι πιο τυχεροί που «βρήκαν κάτι έτοιμο» από τους γονείς τους έφτιαξαν «κάτι μεγαλύτερο, κάτι καλύτερο».

Και κάποιοι άλλοι περιμένουν κάθε χρόνο με λαχτάρα παιδιά και εγγόνια στο χωριό, για να γεμίσει φωνές και γέλια το σπίτι που οι ίδιοι γεννήθηκαν, μεγάλωσαν και μεγάλωσαν τα παιδιά τους, που δεν είναι πια παιδιά αλλά επιστρέφουν τις ήσυχες μέρες του Αυγούστου στην παιδική τους ηλικία, την εφηβεία, τη νιότη τους. Και θυμούνται κάτω από τον πλάτανο της πλατείας πόσο νόστιμα ήταν το «υποβρύχιο» και τα πολυκαιρισμένα λουκούμια του καφενείου -μπακάλικου, την πρώτη πτώση από τον πλάτανο  και το πρώτο τους φιλί πίσω από το ιερό της εκκλησίας στο πανηγύρι του Σωτήρος ή της Παναγίας, την πρώτη φορά που επέστρεψαν στο χωριό ως φοιτητές, ως νιόπαντροι, ως γονείς, ως η «πότε θα νοικοκυρευτείς ; θα κάνεις κανένα παιδί ή μόνο καριέρα; καλύτερη δηλαδή είναι η Ελένη της Κατίνας που με το ζόρι τελείωσε μια didacta και πήρε γιατρό ;»

Η ανθρώπινη ζωή είναι πολύτιμη, η προστασία είναι προτεραιότητα. Και όταν σε κυνηγάει η φωτιά, ο όλεθρος, οι σφαίρες πρέπει να τρέξεις να σωθείς και να σώσεις όσους αγαπάς, όσο ανήμπορος και ανυπεράσπιστος και αν είσαι μπροστά στα «θηριά». Και αισθάνεσαι απέραντη ευγνωμοσύνη όταν τα καταφέρνεις και ανείπωτο πόνο και πληγές που δεν θα κλείσουν ποτέ, όταν πρέπει να ζήσεις με ανθρώπινες απώλειες.

Αλλά τα σπίτια που κάηκαν δεν είναι απλώς ντουβάρια, ούτε απλώς εγγραφές στο «Ε9» και ΕΝΦΙΑ. Είναι εξάμηνα μπάρκα ναυτικών σε δεξαμενόπλοια και φορτηγά, είναι χρόνια μετανάστευσης, είναι μεροκάματα σε οικοδομές, είναι καυτός ήλιος, βροχή και χαλάζι στα χωράφια, είναι επικίνδυνες συνθήκες εργασίας, ορθοστασία και νυχτερινά, 12ώρα,  μηδενικοί τζίροι σε μαγαζιά, κομποδέματα που τρώει η ανεργία.

Για τους περισσότερους ανθρώπους είναι εξαιρετικά δύσκολο να ξαναφτιάξουν τα σπίτια τους, μετά από δέκα χρόνια κρίσης και δύο χρόνια πανδημίας. Ποιος θα χτίσει ξανά τα σπίτια ηλικιωμένων ανθρώπων που ξεσπιτώθηκαν άρον άρον για να μην καούν ζωντανοί; Πως θα χτίσουν ξανά τις ζωές τους οι άνθρωποι είδαν τα σπίτια τους, τα ζώα τους, το βιός τους να γίνονται παρανάλωμα ; 

Και πίσω από τα ντουβάρια, είναι χαρές, λύπες, συγκινήσεις, γλέντια, τραπεζώματα, κλάματα και γέλια μωρών, ξενύχτια διαβάσματος για το σχολείο και το πανεπιστήμιο, έρωτες, κλεφτές ματιές σε πάρτι, ζωγραφιές πάνω στο ψυγείο, φωτογραφίες, η καρφίτσα της γιαγιάς και το ρολόι του παππού, το κουβερτάκι που τύλιξε το νεογέννητο παιδί, τα βιβλία που σου χάρισε πατέρας, τα ενθύμια των πρώτων διακοπών στις Κυκλάδες που σου «τσοντάρισε» η μητέρα «για να μη μείνεις σε κανένα κοτέτσι»,  τα αποκόμματα της συναυλίας των Rolling Stones στην Αθήνα.

Τα  «ντουβάρια» περικλείουν  το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον ανθρώπων, οικογενειών και γι’ αυτό είναι τόσο δύσκολο να εγκαταλειφθούν. Ακόμα κι όταν ο «εχθρός» είναι ισχυρός και προ των πυλών.

Οι άνθρωποι σώθηκαν από τη φωτιά. Τώρα η πολιτεία οφείλει να παρουσιάσει ολιστικό σχέδιο για τους πληγέντες και να μην περιοριστεί σε ημίμετρα, προσωρινές λύσεις επικοινωνιακού χαρακτήρα.

Και να ξαναδούν οι κυβερνώντες μαζί με του Ευρωπαίους εταίρους το Ταμείο Ανάκαμψης.  Οι προτεραιότητες έχουν πλέον αλλάξει.

Καληνύχτα και καλή τύχη.

ΑΡΤΕΜΙΣ Σπηλιώτη 

imerisia.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Έχε το νου σου στο παιδί» - «Μην ακουμπάς!», «Μην δανείζεις τα πράγματα σου!», «Μην αγκαλιάζεις!»...

Με αφορμή το Προεδρικό Διάταγμα για τη χρήση συστημάτων επιτήρησης με τη λήψη ή καταγραφή ήχου ή εικόνας σε δημόσιους χώρους που υπέγραψε η Κατερίνα Σακελλαροπούλου και με το οποίο θεσπίζονται οι ειδικότεροι κανόνες για την εγκατάσταση και λειτουργία σε δημόσιους χώρους συστημάτων λήψης ή καταγραφής ήχου ή εικόνας, μου γεννήθηκαν ορισμένες σκέψεις για το παρόν και το μέλλον της κοινωνίας και των ανθρώπων.

Μάσκα, περιστολή των συνταγματικών δικαιωμάτων, αστυνομικά πρόστιμα, κρατικός αυταρχισμός, παρακολούθηση, έλεγχος, επιτήρηση πολιτών με προηγμένα συστήματα ψηφιακής τεχνολογίας, σάρωση αναγνώρισης προσώπων, μαζική και συνεχής τηλεοπτική πλύση εγκεφάλου, μηχανισμοί προπαγάνδας και παραπληροφόρησης, 

σηματοδοτούν πλέον με εκκωφαντικό τρόπο, εν μέσω τεχνητής πανδημίας και μαζικής υστερίας, την οριστική απώλεια των ατομικών και δημοκρατικών ελευθεριών και το πέρασμα σε μια δυστοπική-οργουελική κοινωνία η οποία θα χαρακτηρίζεται από τον έλεγχο και την παρακολούθηση των ανθρώπων μέσω των εφαρμογών υψηλής ψηφιακής τεχνολογίας. 

Η κοινωνία μας ήδη μετασχηματίζεται προς το χειρότερο, το Κράτος με την πειθώ της Δύναμης χειραγωγεί τους πολίτες, ο φόβος κυριαρχεί, η δημοκρατία υποχωρεί. 

Οι άνθρωποι παραζαλισμένοι από τον καταναλωτικό ευδαιμονισμό και χωρίς να επενδύσουν ποτέ στην καλλιέργεια πνευματικών αντιστάσεων γιατί τις θεωρούσαν περιττές και ανώφελες σε ένα «Κράτος Δικαίου», ευρισκόμενοι πλέον σε «κατάσταση σοκ» εμφανίζονται ολοένα και προθυμότεροι να απεμπολήσουν τις προσωπικές τους ελευθερίες προκειμένου να διατηρήσουν το ίδιο βιοτικό επίπεδο ζωής. 

Όπως όμως έχει προσφυώς ειπωθεί, άνθρωποι που θυσιάζουν την ελευθερία τους για χάριν της ασφάλειας, δεν αξίζουν ούτε την ελευθερία, ούτε την ασφάλεια [Βενιαμίν Φραγκλίνος]. Ίσως δεν είναι μακριά η εποχή, μάλλον είναι πιο κοντά από όσο πιστεύουμε, ίσως μέχρι το 2030, όπου και εμείς θα επαναλαμβάνουμε το τρίπτυχο του Υπουργείου Αληθείας της εφιαλτικής Οργουελικής Κοινωνίας, «ο πόλεμος είναι ειρήνη, η ελευθερία είναι σκλαβιά, η άγνοια είναι δύναμη». 

Ελάχιστοι έχουν συνειδητοποιήσει ότι η «πανδημία» του κορωνοϊού αξιοποιείται στο έπακρο από τους νεοταξίτες, ως πρώτης τάξεως ευκαιρία (αν δεν είναι αυτοί οι ίδιοι που την σχεδίασαν και την μεθόδευσαν, όπως τούτο πλέον προκύπτει ως σοβαρή πιθανότητα από το περίφημο EVENT 201 που έλαβε χώρα στις Η.Π.Α τον Οκτώβριο 2019, όταν έγινε δηλαδή μια προσομοίωση μεγάλης κλίμακας βασισμένη στο σενάριο αντιμετώπισης μιας πιθανής παγκόσμιας πανδημίας) για τον μετασχηματισμό του κόσμου, με την σταδιακή κατάργηση των ατομικών ελευθεριών και την εγκαθίδρυση μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης, ολοκληρωτικής, τυραννικής και απάνθρωπης. 

Η αγάπη, η καλοσύνη, η κοινωνική αλληλεγγύη, η μέριμνα και το ενδιαφέρον για τον πλησίον συνεχώς θα απωθούνται από τους κανόνες της κοινωνικής αποστασιοποίησης, το χαμόγελο θα χαθεί μέσα στην υποχρεωτικότητα της χρήσης της μάσκας, οι χειραψίες σταδιακά θα εκλείψουν, ο διπλανός θα αντιμετωπίζεται καχύποπτα και με δυσπιστία και πολλές φορές ίσως και με θυμό, ως εν δυνάμει φορέας ενός «φονικού» ιού. 

Ό,τι κακό και άσχημο θα μας συμβαίνει, θα το χρεώνουμε στον διπλανό μας. Η κοινωνική αποστασιοποίηση θα γεννήσει την κοινωνική αντιπάθεια. Και θα μονολογούν όσοι ακόμα διατηρούν ψήγματα ελεύθερης σκέψης «πώς μας κατάντησαν…»

Ο διπλανός μας, αντί να είναι τον θεωρούμε φίλο, συνοδοιπόρο και βοηθό μας, θα τον αντιμετωπίζουμε ως εχθρό και αντίπαλο μας. Θα τον αποφεύγουμε. Από την κοινωνική αποστασιοποίηση θα διολισθήσουμε στον κοινωνικό αποκλεισμό των άλλων και στον προσωπικό μας αυτοεγκλεισμό. 

Θα κλεινόμαστε ακόμη περισσότερο στον εαυτό μας. 

Θα βυθιζόμαστε στην προσωπική μας θλίψη και στεναχώρια. 

Θα παύσουμε να μοιραζόμαστε κοινές στιγμές και μνήμες του παρελθόντος. 

Σιγά-σιγά θα ξεχάσουμε πώς ζούσαμε, πώς εργαζόμασταν, πώς διασκεδάζαμε, πώς παντρευόμασταν, πως ερωτευόμασταν. 

Θα επέλθει η ΛΗΘΗ που θα σκεπάσει τα πάντα και θα εξαφανίσει το ΧΘΕΣ. Ο άνθρωπος πρέπει “να αναμορφωθεί”. Και η αναμόρφωση μιας κοινωνίας πάντα ξεκινάει από τις μικρές ηλικίες, από τα παιδιά που είναι εύπλαστα και δεν προβάλλουν αντίσταση γιατί δεν έχουν συγκριτικές εικόνες και μνήμη του παρελθόντος, τα οποία φιλοδοξούν να γίνουν οι αυριανοί πολίτες αυτού του κόσμου. 

Και ήδη έχει τεθεί σε εφαρμογή το σχέδιο «αναμόρφωσης» των παιδιών. 

Παιδιά μικρά μόλις τεσσάρων ετών θα φορούν την μάσκα όχι για λόγους προστασίας της προσωπικής τους υγείας αλλά «για λόγους εξοικείωσης και εκπαίδευσης», όπως με απύθμενο θράσος δήλωσε ο εθνικός μας επιδημιολόγος. 

Για ποιον λόγο να υπάρχει εξοικείωση των νηπίων με την μάσκα, αν δεν υφίσταται ήδη ως ανομολόγητος σκοπός και στόχος η μακροχρόνια υποχρεωτική εφαρμογή και χρήση της; 

Γιατί επιδιώκουν η χρήση της μάσκας να γίνει βίωμα μέσα από την εκπαιδευτική διαδικασία και σύντομα να αποτελέσει «ρουτίνα παιδείας» όπως αναίσχυντα προπαγανδίζουν; 

Αντιστοίχως η κοινωνικοποίηση των παιδιών δεν θα έπρεπε να αποτελεί μέριμνα και φροντίδα της Πολιτείας μέσα από την εκπαιδευτική διαδικασία; 

Πως θα συντελεστεί η κοινωνικοποίηση των παιδιών, όταν συνεχώς οι εκπαιδευτικοί θα φωνάζουν στα έρμα παιδάκια 

«Μην ακουμπάς!», 

«Μην δανείζεις τα πράγματα σου!», 

«Μην αγκαλιάζεις!»,

«Μην βγάζεις την μάσκα σου!». 

Ποιος είναι αυτός που δεν αντιλαμβάνεται ότι υπό αυτές τις συνθήκες «υγειονομικής τυραννίας» το σχολείο απονεκρώνεται; 

Το κτήριο του σχολείου μπορεί τυπικά να υφίσταται, αλλά θα απουσιάζει το γέλιο, το χαμόγελο, το τραγούδι, η αγκαλιά και η φασαρία που κάνουν τα παιδιά. 

Τι θόρυβο μπορούν να προκαλέσουν μασκοφορεμένα παιδιά; 

Το σχολείο θα απωλέσει την ψυχή του. 

Σχολείο χωρίς παιδικά τιτιβίσματα είναι ένα νεκρό σχολείο. 

Να μην κοροϊδευόμαστε. 

Τι νόημα έχει η συμμετοχή σε ένα τέτοιο σχολείο; 

Παιδιά που, όταν γίνουν έφηβοι 14 ετών, θα έχουν ξεχάσει να χαμογελούν, θα αντιμετωπίζουν ως ακατανόητη ενέργεια το σφίξιμο των χεριών, θα γουρλώνουν τα μάτια τους με προφανή κατάπληξη αν βλέπουν ανθρώπους μεγαλύτερους στην ηλικία να ανταλλάσσουν φιλικό ασπασμό, που ίσως θα διερωτώνται «πώς είναι να κυκλοφορείς έξω χωρίς μάσκα». 

Η μάσκα θα εξελιχθεί στην προσωπική τους φυλακή, ενώ τα ίδια θα νομίζουν ότι είναι το απαραίτητο αξεσουάρ της βραδινής τους εξόδου.

Ο σημερινός κόσμος μαζί με τα κεκτημένα δημοκρατικά δικαιώματα βρίσκεται «στην επιθανάτια κλίνη» αργοπεθαίνοντας και εν τέλει θα σβήσει για να αναδυθεί στην θέση του ένας καινούριος, όχι θαυμαστός, αλλά ένας ολοκληρωτικός, τυραννικός κόσμος. 

Εικόνες του παρελθόντος δεν θα υπάρχουν, θα έχουν εξαλειφθεί από την συλλογική μνήμη των παιδιών. 

Τα παιδιά δεν θα γνωρίσουν ποτέ, ούτε θα τους μιλήσει ποτέ κανείς για τον «παλαιό» κόσμο. 

Τα παιδιά θα «εκπαιδευτούν», ώστε να αντιμετωπίζουν ως «φυσική κατάσταση» να υπάρχουν παντού οθόνες τηλεοράσεως που θα κατασκοπεύουν την παραμικρή κίνηση και έκφραση, να αναφέρουν με sms τον τόπο του προορισμού τους, να ερωτοτροπούν με χρήση web κάμερας, να θεωρούν ως πραγματική την εικονική ζωή. 

Η εικονικότητα θα απορροφήσει την πραγματικότητα. 

Η εικονικότητα θα είναι η νέα πραγματικότητα. Φόβος, έλεγχος, συνεχής παρακολούθηση, στέρηση υλικών αγαθών, νόθευση της αλήθειας θα αποτελούν χαρακτηριστικά γνωρίσματα της νέας μετασχηματισμένης δυστοπικής κοινωνίας. Παντού θα επικρατεί αποχαύνωση και τα ανθρώπινα όντα θα συμπεριφέρονται σαν ρομπότ. Τα πάντα θα ελέγχονται και θα κατευθύνονται. 

Νότα ή χαραμάδα αισιοδοξίας, προσωπικής ελευθερίας και αντίστασης δεν θα φαίνεται από πουθενά. 

Και πώς άλλωστε να υπάρξει, αφού τα παιδιά μας, το επαναστατικό και ασυμβίβαστο κομμάτι της κοινωνίας, θα έχουν «εκπαιδευθεί κατάλληλα» ώστε να θεωρούν ότι «ο πόλεμος είναι ειρήνη, η ελευθερία είναι σκλαβιά, η άγνοια είναι δύναμη». 

Πρέπει άμεσα να αναπτυχθεί στην κοινωνία ένα αγωνιστικό φρόνημα αντίστασης και ανατροπής των τετελεσμένων. 

Στις γειτονιές, στα σχολεία, στους χώρους εργασίας, στις πλατείες οι άνθρωποι θα πρέπει να επικοινωνούν, να συνεργάζονται, να ανταλλάσουν ιδέες, γνώμες και προτάσεις. 

Στην επιβαλλόμενη από το κράτος κοινωνική αποστασιοποίηση να αντιτάξουμε την κοινωνική ευαισθητοποίηση και μέριμνα. 

Να δημιουργηθούν συντροφιές προσώπων και δίκτυα αλληλοϋποστήριξης. 

Για να αποτραπεί αυτό το δυσοίωνο μέλλον απαιτείται η εγρήγορση και η αφύπνιση των γονέων. Οι γονείς με πλήρη συναίσθηση του γονεϊκού τους ρόλου και λειτουργήματος, καλούνται να αποκτήσουν αποφασιστική συμμετοχή στην ανατροφή και εκπαίδευση των παιδιών τους, μεταβάλλοντας τα σπίτια τους στα νέα «κρυφά σχολειά» που θα υποκαταστήσουν «τα υγειονομικά σχολεία» ώστε να ακυρώσουν την «εκπαιδευτική αναμόρφωση» που σχεδιάζεται. 

Με αυτόν τον τρόπο οι γονείς θα χαίρονται ότι μεγάλωσαν ελεύθερους και υγιώς σκεπτόμενους ανθρώπους που θα αντιστέκονται στον φόβο και σε κάθε απόπειρα χειραγώγησης τους.

«Υπερασπίσου το παιδί, γιατί αν γλυτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα».

Σημείωση: Ο τίτλος και η ακροτελεύτια φράση του παρόντος κειμένου είναι εμπνευσμένα από το προφητικό τραγούδι του Παύλου Σιδηρόπουλου

«Κάποτε θα΄ρθουν» σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη και σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου.
 

Άρθρο Γνώμης του Δημητρίου Δασκαλάκη, Δικηγόρου Αθηνών.

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ο τσιγκούνης στην τσέπη είναι τσιγκούνης και στην ψυχή

Η πρώτη εντύπωση, που σου δίνει κάποιος τελικά, πολλές φορές είναι και η πραγματική εικόνα του άλλου. Είσαι τσιγκούνης. Το κατάλαβα από την πρώτη στιγμή που με έβαλες να πληρώσω τον καφέ που ήπιαμε. 
Σε κείνο το πρώτο μας ραντεβού. Θυμάσαι; Το έβλεπα.

Μου το επιβεβαίωνες συνέχεια, το πόσο σφιχτός ήσουν με τα χρήματα, αλλά εγώ έκανα πως δεν το καταλάβαινα. Ή για να πω την αλήθεια, δεν ήθελα να πιστέψω το πόσο τσιγκούνης ήσουν.

Τι περίμενα για να το συνειδητοποιήσω; Έλεγα δε μπορεί, είναι έτσι επειδή δε με εμπιστεύεται ίσως ακόμα, γιατί νομίζει ότι θα τον αφήσω κι εγώ όπως έκαναν και οι πρώην του. Αν μείνουμε μαζί θα αλλάξει. Μείναμε μαζί, αλλά δεν άλλαξες καθόλου τελικά.

Δεν εξηγείται αλλιώς, μάλλον δεν έμαθες να είσαι δοτικός στη ζωή σου. Με σένα βέβαια ήσουν πολύ γενναιόδωρος και με προκλητικό ύφος κάθε φορά μου ανακοίνωνες τα δώρα που έκανες στον εαυτό σου, ενώ για μας δε πρόσφερες τίποτα. Αλλά φυσικά δε το παραδεχόσουν, όταν σου το έλεγα και κάπου εκεί ήταν που άρχισε η λεκτική και σωματική βία και άρχισε η παράνοιά μου.

Η χαριστική βολή ήταν όταν ανακάλυψα ότι είχα μείνει και έγκυος. Τότε άρχιζα να τρέμω στην ιδέα για το πώς θα αντιδράσεις και ποια θα είναι η πορεία μας. Όταν στο ανακοίνωσα, είχες μια ουδέτερη στάση απέναντί μου. Σου ήρθε μάλλον ξαφνικό. Κάπως προσπάθησες να αλλάξεις κατά την εγκυμοσύνη, αλλά μόλις γεννήθηκε το παιδί ξανά τα ίδια.

Δεν μπορούσα να καταλάβω την απάθειά σου κι όμως υπήρχε. Για τον κόσμο τον έξω όλα καλά, αλλά εγώ ένοιωθα εγκλωβισμένη σε ένα αόρατο κελί, απ’ όπου δε μπορούσα να δραπετεύσω. 
Φοβόμουν. Και αν φύγω, να πάω που; Τι να πω και ποιος θα με πιστέψει; Έκανα υπομονή, έπνιγα μέσα μου όσα περνούσα για χάρη του παιδιού.

Ώσπου ήρθε η μέρα, που πήρα μια βαθιά ανάσα και ύψωσα το ανάστημά μου. Μίλησα πρώτα σε σένα. Σου είπα ότι θέλω να χωρίσουμε και το δέχτηκες. Έτσι απλά. Τόσο αδιάφορα. Τελικά δεν ήσουν τσιγκούνης μόνο με τα λεφτά, αλλά και με τα συναισθήματά σου. Πήρα το παιδί μου και γύρισα πίσω στους γονείς μου, αδιαφορώντας για τις συνέπειες του κόσμου. Ευτυχώς οι γονείς μου κατάλαβαν τι περνούσα και με υποστήριξαν.

Κατάφερα και μίλησα κι έτσι τόλμησα να δραπετεύσω μακριά σου. Τώρα πια νιώθω ελεύθερη και επιτέλους αναπνέω.

Γράφει η Ιωάννα Ντρε 

Πηγή: loveletters.gr
anemodeiktis.gr  By Βαγγέλης Παπ.
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η δυστυχία μας δεν πρόκειται να πάρει τέλος αν δεν θεραπευθεί πρώτα η ψυχή μας

Πάντως, αυτό βάλ’ το καλά στο μυαλό σου: η δυστυχία μας δεν πρόκειται να πάρει τέλος αν δεν θεραπευθεί πρώτα η ψυχή μας, κι αυτό μόνο με τη φιλοσοφία μπορούμε να το πετύχουμε. Αφού κάναμε λοιπόν την αρχή, ας αφεθούμε στα χέρια της για να μας θεραπεύσει. Θα γίνουμε σίγουρα καλά, αρκεί να το θέλουμε.

Εγώ μάλιστα θα επεκταθώ περισσότερο: δεν θα ασχοληθώ απλώς με το θέμα της θλίψης, αν κι αυτό θα είναι το πρωτεύον ζητούμενο μας, αλλά με το σύνολο των διαταραχών, όπως τις λέω εγώ – ή «ασθενειών», όπως προτιμούν να τις ονομάζουν οι Έλληνες.

Και, πρώτα απ’ όλα, αν δεν έχεις αντίρρηση, θα συνοψίσω τα επιχειρήματά μου, κατά το σύστημα των Στωικών. Ύστερα θα αφήσω τη συζήτηση να κυλήσει ελεύθερα, όπως κάνω πάντα.

Ο γενναίος άνθρωπος είναι και θαρραλέος- δεν θα πω τολμηρός, γιατί αυτή η λέξη χρησιμοποιείται λανθασμένα με κακή έννοια, μολονότι παράγεται από την τόλμη, η οποία βέβαια είναι αξιέπαινη. Όμως, όποιος είναι θαρραλέος, είναι βέβαιο ότι δεν αφήνει τον φόβο να τον κυριεύσει, διότι το θάρρος απέχει πολύ από τη δειλία.

Ωστόσο, ο άνθρωπος που κινδυνεύει από τη θλίψη κινδυνεύει και από τον φόβο. Διότι, όταν κάτι μας θλίβει με την παρουσία του, η ιδέα ότι μας απειλεί και ότι από στιγμή σε στιγμή θα εμφανιστεί κοντά μας γεννά στην ψυχή μας τον φόβο. Άρα η θλίψη δεν συμβιβάζεται με τη γενναιότητα. Ο άνθρωπος που απειλείται από τη θλίψη απειλείται επίσης και από τον φόβο, όπως και από την αθυμία και τη μελαγχολία. Όσοι προσβάλλονται από παρόμοιες διαταραχές, νιώθουν επίσης ένα αίσθημα υποταγής και είναι έτοιμοι να ομολογήσουν, αν χρειαστεί, πως έχουν ηττηθεί. Όμως, όποιος παραδέχεται κάτι τέτοιο, ομολογεί ταυτόχρονα πως είναι άτολμος και δειλός.

Ο σοφός άνθρωπος δεν έχει καμία από αυτές τις ιδιότητες. Άρα είναι απρόσβλητος από τη θλίψη. Κανείς δεν είναι σοφός αν δεν είναι γενναίος. Άρα ο σοφός άνθρωπος δεν απειλείται από τη θλίψη.

Συν τοις άλλοις, ο σοφός οφείλει να είναι μεγαλόψυχος, και ο μεγαλόψυχος είναι αήττητος· όποιος είναι αήττητος περιφρονεί τις ανθρώπινες μικρότητες και τις αντιμετωπίζει αφ’ υψηλού. Όμως, κανείς δεν μπορεί να περιφρονήσει τα αίτια της θλίψης του. Οπότε ο γενναίος άνθρωπος δεν πάσχει ποτέ από θλίψη. Ωστόσο, όλοι οι σοφοί είναι γενναίοι. Άρα ο σοφός δεν απειλείται από τη θλίψη. Κι όπως όταν έχει κάποιο πρόβλημα το μάτι μας δεν είναι σε θέση να λειτουργήσει σωστά και να εκπληρώσει την αποστολή του -το ίδιο ισχύει και για τα υπόλοιπα όργανα και για ολόκληρο το σώμα μας-, έτσι και η ψυχή μας, όταν είναι ταραγμένη, δεν μπορεί να επιτελέσει σωστά το έργο της.

Όμως, το έργο της ψυχής είναι η ορθή χρήση της λογικής, και η ψυχή του σοφού είναι πάντοτε σε θέση να χρησιμοποιήσει τη λογική με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Επομένως, δεν πάσχει ποτέ από διαταραχές. Η θλίψη είναι ψυχική διαταραχή. Άρα ο σοφός άνθρωπος θα είναι πάντοτε απαλλαγμένος από τη θλίψη.

Είναι επίσης πιθανόν ο μετρημένος άνθρωπος – οι Έλληνες τον αποκαλούν σώφρονα και την αρετή του σωφροσύνην τη λέξη αυτή εγώ άλλοτε τη μεταφράζω ως εγκράτεια», άλλοτε ως «μετριοπάθεια», άλλοτε, πάλι, ως «σεμνότητα». Αναρωτιέμαι αν θα ήταν σωστό να την αποδώσουμε και ως «χρηστότητα», διότι ο ελληνικός όρος περιορίζει τη σημασία της.

Οι Έλληνες αποκαλούν τους «χρηστούς» ανθρώπους χρησίμους., πράγμα που σημαίνει απλώς ότι έχουν κάποια χρησιμότητα. Η δική μας λέξη έχει πολύ πλατύτερη έννοια. Δηλώνει ταυτόχρονα εγκράτεια και έλλειψη κακίας· γι’ αυτό το τελευταίο οι Έλληνες δεν έχουν λέξη, εκτός ίσως από την αβλάβειαν. Η έλλειψη κακίας είναι η ιδιότητα της αθώας ψυχής που δεν μπορεί να βλάψει κανέναν άρα η «χρηστότητα» εμπεριέχει όλες τις άλλες αρετές. Αν δεν είχε τόσο πλατύ νόημα και περιοριζόταν στη στενή σημασία με την οποία συνήθως χρησιμοποιείται, η λέξη αυτή δεν θα είχε αποδοθεί ως εγκωμιαστικό επίθετο στον Λ. Πείσωνα.

Και επειδή ο χρηστός άνθρωπος συνήθως δεν εγκαταλείπει τη θέση του από φόβο, διότι αυτό είναι δείγμα δειλίας, ούτε είναι τόσο φιλάργυρος ώστε να κρατάει για τον εαυτό του κάτι που του έδωσαν ως δάνειο, διότι αυτό είναι δείγμα αδικίας, ούτε διεκπεραιώνει ασυλλόγιστα μια υπόθεσή του, διότι αυτό είναι δείγμα αφροσύνης, η «χρηστότητα» περιλαμβάνει και τις τρεις αρετές ταυτόχρονα: γενναιότητα, δικαιοσύνη, φρόνηση· αν κι αυτό συμβαίνει συχνά με τις αρετές: πάντα υπάρχει κάποιο κοινό χαρακτηριστικό που συνδέει τη μία με την άλλη.

Άρα θεωρώ και τη ‘’χρηστότητα’’ ως τέταρτη, κατά σειρά, αρετή. Αυτή έχει ως στόχο της να εξουσιάζει και να καταστέλλει τις σφοδρές επιθυμίες της ψυχής και, στήνοντας συνεχή πόλεμο με την φιληδονία, να εξασφαλίζει ηρεμία και σταθερότητα σε όλες τις περιστάσεις, Η ‘’χρηστότητα’’, αν δεν κάνω λάθος, προέρχεται από το ρήμα χρή, το οποίο σημαίνει «πρέπει, είναι ανάγκη» -τώρα το παράκανα με τις ετυμολογίες· δεν πειράζει όμως, ας προσπαθήσω, κι αν η προσπάθειά μου δεν με οδηγήσει πουθενά, πες πως πρόκειται γι’ αστείο, ενώ η «αχρηστία» δηλώνει κάτι που δεν έχει καμία απολύτως χρησιμότητα- γι’ αυτό τον άσωτο άνθρωπο τον αποκαλούμε και «άχρηστο».

Όποιος λοιπόν είναι «χρηστός», ή, αν προτιμάς, μετρημένος και εγκρατής, είναι επόμενο να έχει σταθερό χαρακτήρα. Ο άνθρωπος που έχει σταθερό χαρακτήρα είναι γαλήνιος και η ψυχή του δεν υποφέρει από διαταραχές, άρα ούτε και από θλίψη. Όλα αυτά είναι δείγματα σοφίας. Άρα η θλίψη δεν αγγίζει τον σοφό.

***

Κικέρων -Το φάρμακο της λύπης. 
Τρίτη Τουσκουλανή διατριβή. μετάφραση: Όλγα Παπακώστα. Ωκεανίδα
Αντικλείδι
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι