Ο σκοτεινός 21ος αιώνας

Ζούμε τις επιλογές του παρελθόντος, αλλά μπορούμε να επιλέξουμε το μέλλον.
Οι επιλογές του παρόντος διαμορφώνουν το μέλλον. 

Για να κατανοήσουμε και να εξηγήσουμε τι μας συμβαίνει σήμερα θα πρέπει να ρίξουμε μια ματιά πίσω. 

Μόνο έτσι ίσως αποκτήσουμε και μια εικόνα για την πιθανή πορεία που θα ακολουθήσει το μέλλον (μας).

Το παρόν (μας) είναι αδιανόητο. 

Κανείς (μας) δεν θα μπορούσε να φανταστεί μόλις πριν από δυο - τρεις μήνες αυτό που ζούμε σήμερα.

 Ακόμη κι όταν έφτασαν στις οθόνες των τηλεοράσεών μας οι εικόνες από την άλλη άκρη του κόσμου, την Ουχάν, κανείς δεν ήταν σε θέση να προβλέψει όλα αυτά που σήμερα ζούμε εδώ, στην πλούσια και εύρωστη Δύση.

Η αδυναμία να δούμε και να κατανοήσουμε ωστόσο αυτό που συμβαίνει και αυτό που έρχεται δεν είναι δικαιολογημένη.

Γνωρίζαμε πώς είναι δομημένος ο κόσμος μας.
Ξέραμε ότι τα επιτεύγματά μας έχουν εκμηδενίσει τις αποστάσεις και θα έπρεπε να έχουμε κατά νου ότι το θεμελιώδες αξίωμα περί της ελεύθερης κυκλοφορίας των πάντων περιλαμβάνει, εκτός από κεφάλαια, εμπορεύματα και ανθρώπους, και κάθε συνέπεια που προκύπτει από την ανθρώπινη δραστηριότητα και συμπεριφορά.

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πώς προέκυψε ο ιός. Κάποιοι ωστόσο, οι εντεταλμένες υπηρεσίες των διεθνών οργανισμών, οι κυβερνήσεις, οι υπερεθνικοί οργανισμοί όπως η Ε.Ε., θα έπρεπε να γνωρίζουν (και γνώριζαν) από την πρώτη στιγμή πως ο κορωνοϊός θα ταξιδέψει σε κάθε γωνιά της Γης και να λάβουν τα μέτρα τους.

«Θυσίες» στην αγορά
Πιθανότατα όλοι αυτοί οι αρμόδιοι γνώριζαν τι θα ακολουθήσει και τι έχει να αντιμετωπίσει ο πλανήτης αμέσως μετά την πρώτη βδομάδα της επιδρομής του κορωνοϊού στην Κίνα. 

Ωστόσο το δόγμα της ελεύθερης διακίνησης που υπηρετούν δεν επέτρεψε καμία απόφαση που να διαταράσσει τη δομή και την οργάνωση της οικονομίας. 

Πώς, λοιπόν, να πάρει κάποιος αποφάσεις οι οποίες θα επιβραδύνουν την οικονομία;

Είναι, έχουμε την εντύπωση, προφανές ότι στο όνομα της οικονομικής δραστηριότητας και ανάπτυξης αγνοήθηκαν οι προφανείς προληπτικές ενέργειες για τη συγκράτηση ή τουλάχιστον τον έλεγχο της επιδημίας. 

Το αόρατο χέρι της αγοράς αποδεικνύεται ακόμη μια φορά ότι ελάχιστα ενδιαφέρεται για τις συνέπειες που επιφέρει η δράση του στους πολλούς.

Όταν ο κορωνοϊός άρχισε να ταξιδεύει στην υδρόγειο, συνάντησε ένα «τοπίο» στον χώρο της δημόσιας υγείας το οποίο έχει διαμορφωθεί από συγκεκριμένες επιλογές. 

Δεν χρειάζονται μακροσκελείς αναφορές και παραθέσεις στοιχείων που αποδεικνύουν την υπονόμευση και εκθεμελίωση των εθνικών δημόσιων συστημάτων υγείας για χάρη της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. 

Είναι άλλωστε κοινό μυστικό πως στην Ελλάδα (και όχι μόνο) του 21ου αιώνα, και πριν τον κορωνοϊό, αν αρρωστήσεις και δεν έχεις χρήματα, «τελειώνεις».

Κοινό μυστικό είναι επίσης ότι οι ρυθμιστικές αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπορεί να κανονίζουν με κάθε λεπτομέρεια πόσο και τι θα παράγει ο κάθε εταίρος, αλλά ουδέποτε επιχείρησαν να συντονίσουν ενέργειες και να επιβάλουν πρακτικές που να έχουν σχέση με τα λεγόμενα δημόσια αγαθά, όπως αυτά της Υγείας και της Παιδείας. Αυτά ρυθμίζονται από το «αόρατο χέρι» και η όποια παρέμβαση της Ε.Ε. σ’ αυτούς τους τομείς εκδηλώθηκε κατόπιν υποδείξεων των λόμπι του ιδιωτικού τομέα.

Μόνοι με τον φόβο
Το παρόν μας, λοιπόν, και σε ατομικό επίπεδο έχει διαμορφωθεί από την αντίληψη που καλλιεργήθηκε από τους «νικητές» του Ψυχρού Πολέμου. 

Μια αντίληψη που αποθέωσε την ασύδοτη οικονομική δραστηριότητα και κατέληξε στη θεοποίηση του ατομικού δικαιώματος, που στέκεται πια σε ένα βάθρο πάνω από το συνολικό και γενικότερο «καλό».

Έτσι, λοιπόν, η πανδημία μάς συναντά όπως ακριβώς έχουμε, με τις επιλογές μας, διαμορφώσει το παρόν μας: μόνους, χωρίς επαρκείς δομές δημόσιας υγείας, με ελάχιστη συναίσθηση περί του «γενικού καλού», με στρεβλή (αν υπάρχει καθόλου) αντίληψη αλληλεγγύης, φοβισμένους μπροστά σε ένα σκοτεινό μέλλον...

«Σταυροδρόμι»
Σ’ αυτό ακριβώς το σημείο βρισκόμαστε σήμερα, αυτό είναι το παρόν μας και, καθότι εκ των πραγμάτων υποχρεωνόμαστε σε ακινησία, οι κίνδυνοι για τη διαμόρφωση του μέλλοντός μας ερήμην μας πολλαπλασιάζονται εκθετικά.

Η πανδημία, είναι βέβαιο, θα αφήσει πίσω της θύματα και καταστροφή, αλλά θα περάσει. 

Βέβαιο επίσης είναι ότι οι επιλογές του παρόντος θα διαμορφώσουν το κοντινό και απώτερο μέλλον. 

Και δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι για τη διαμόρφωση ενός ζοφερού (για τους πολλούς) μέλλοντος κάποιοι εργάζονται ήδη.

Οι αναγκαίοι για τον έλεγχο της εξάπλωσης της επιδημίας περιορισμοί που επιβάλλονται παγκοσμίως δεν είναι αυτονόητο ότι θα αρθούν μετά την επίτευξη του στόχου. 

Μπορεί, όταν ο κορωνοϊός νικηθεί, να επανακάμψει το δόγμα της ελεύθερης διακίνησης κεφαλαίων και προϊόντων, αλλά δεν είναι βέβαιο και αυτονόητο ότι αυτό θα αφορά και την ελεύθερη «διακίνηση» ανθρώπων και ιδεών.

Κάτι που επίσης δεν είναι βέβαιο και σαφές είναι ο τρόπος με τον οποίο θα διευθετηθεί (ή έχει αρχίσει ήδη να διευθετείται) η διανομή ισχύος και επιρροής σε παγκόσμιο επίπεδο. 

Για να το πούμε με πιο απλά λόγια, είναι αρκετή η καταστροφή που θα προκαλέσει η πανδημία στο σύστημα για να επανεκκινήσει και να αναπαραχθεί ή μήπως αυτό που ζούμε είναι απλώς η εισαγωγή σε ένα ακόμη πιο σκοτεινό και αιματηρό μέλλον;

Το μόνο ίσως θετικό απ’ όσα συμβαίνουν στο παρόν μας είναι η ευκαιρία που μας δίνει για περισυλλογή και η ανάγκη να κατανοήσουμε πού βρισκόμαστε. 

Απ’ αυτό το σημείο ενδεχομένως να προκύψει και συνειδητοποίηση για το πού θέλουμε ίσως να πάμε ή, τουλάχιστον, η σαφέστατη και έμπρακτη αντίδρασή μας σε μια σκοτεινή πορεία που θα προσπαθήσουν να μας επιβάλουν.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛAΚΑΣ
Δημοσιεύτηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ, τεύχος 2118 στις 24-3-2020
topontiki.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Σας γράφω από την Ιταλία για το μέλλον σας»

Συγκλονιστική επιστολή Ιταλίδας συγγραφέα για τις μέρες της καραντίνας

«Όταν όλα τελειώσουν, ο κόσμος δεν θα είναι πια ο ίδιος»

«Σας γράφω από την Ιταλία, σας γράφω λοιπόν από το μέλλον σας. Βρισκόμαστε εκεί που θα βρίσκεστε εσείς σε λίγες ημέρες».

Με αυτές τις λέξεις ξεκινάει τη συγκλονιστική επιστολή της η ιταλίδα συγγραφέας Φραντσέσκα Μελάντρι (Francesca Melandri), η οποία παραμένει αποκλεισμένη στη Ρώμη από τις 9 Μαρτίου.

Τα λόγια της, ανατριχιαστικά.
Περιγράφει βήμα-βήμα όλες τις σκέψεις, τις συζητήσεις στις οποίες συμμετείχε, τις μεγάλες αλλαγές που παρατήρησε στην κοινωνική ζωή, από την αρχή που ξεκίνησε η απομόνωση στη «ματωμένη» από τον κορονοϊό Ιταλία.

Με φράσεις όπως «θα αναρωτηθείτε για το μέλλον της δημοκρατίας», «παλιές διαφορές, παλιές αντιπάθειες, θα πάψουν να έχουν σημασία», «πολλές γυναίκες θα κακοποιηθούν στο σπίτι τους», «Θα σας βγει ένα χιούμορ μαύρο, σαρκαστικό, να κόβεις φλέβες», «θα δείτε καθαρά μπροστά σας όλα όσα δεν χρειάζεστε», «θα φοβηθείτε. Θα μιλήσετε στα αγαπημένα σας πρόσωπα ή θα το κρατήσετε μέσα σας για να μην τους ανησυχήσετε», η Φραντσέσκα Μελάντρι μιλάει σχεδόν για κάθε στιγμή, με τρόπο που θυμίζει ημερολόγιο: Το ημερολόγιο της καραντίνας.

Ένα ημερολόγιο που φαντάζει προφητεία – «βραχυπρόθεσμη προφητεία, λίγων μόλις ημερών» όπως σημειώνει η ίδια – για τους πολίτες των χωρών που δεν έχουν μπει ακόμα στη φάση της έξαρσης του κορονοϊού.
«Αυτά έχουμε να σας πούμε από την Ιταλία για το μέλλον σας», τονίζει κλείνοντας τη συγκλονιστική της επιστολή και καταλήγει με τη φράση:
«Αν στρέψουμε το βλέμμα προς το μακρινό μέλλον, στο μέλλον που σας είναι και μας είναι άγνωστο, δεν μπορούμε να σας πούμε παρά ένα πράγμα: Όταν όλα τελειώσουν, ο κόσμος δεν θα είναι πια ο ίδιος».

Αναλυτικά η επιστολή της Φραντσέσκα Μελάντρι:
Σας γράφω από την Ιταλία, σας γράφω λοιπόν από το μέλλον σας. Βρισκόμαστε εκεί που θα βρίσκεστε εσείς σε λίγες ημέρες. Οι καμπύλες της επιδημίας μάς δείχνουν αγκαλιασμένους σε έναν παράλληλο χορό όπου βρισκόμαστε μερικά βήματα μπροστά από σας, όπως το Ουχάν ήταν σε σχέση με μας πριν από μερικές εβδομάδες. Βλέπουμε ότι συμπεριφέρεστε όπως συμπεριφερόμασταν εμείς. Κάνετε τις ίδιες συζητήσεις που κάναμε πριν από λίγο καιρό, ανάμεσα σ’ αυτούς που έλεγαν ότι έχουμε να κάνουμε με κάτι σαν γρίπη και σ’εκείνους που είχαν καταλάβει. Από εδώ, από το μέλλον σας, ξέρουμε για παράδειγμα ότι όταν σας πουν να μείνετε κλεισμένοι στα σπίτια σας, άλλοι θα επικαλεστούν τον Φουκό κι άλλοι τον Χομπς. Πολύ γρήγορα, όμως, θα αρχίσετε να κάνετε άλλα πράγματα. Πρώτα απ’ όλα, θα φάτε. Κι όχι μόνο επειδή το να μαγειρεύετε θα είναι ένα από τα λίγα πράγματα που θα μπορείτε να κάνετε. Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης θα ξεπηδήσουν ομάδες που θα διατυπώνουν προτάσεις για το πώς να περάσετε εποικοδομητικά τον χρόνο σας. Θα γραφτείτε σε όλες, και ύστερα από λίγες ημέρες δεν θα μπορείτε άλλο. Θα βγάλετε από τα ράφια σας την Πανούκλα του Καμί, αλλά θα ανακαλύψετε ότι δεν έχετε όρεξη να το διαβάσετε.
Θα φάτε ξανά.
Θα κοιμηθείτε άσχημα.
Θα αναρωτηθείτε για το μέλλον της δημοκρατίας.
Θα κάνετε μια ακατανίκητη κοινωνική ζωή, ανάμεσα σε απεριτίφ στα chat, ραντεβού στο Zoom και βραδινό στο Skype.
Θα σας λείπουν όσο ποτέ άλλοτε τα ενήλικα παιδιά σας και θα δεχθείτε σαν γροθιά στο στομάχι τη σκέψη ότι, για πρώτη φορά από τότε που έφυγαν από το σπίτι, δεν έχετε ιδέα πότε θα τα ξαναδείτε.
Παλιές διαφορές, παλιές αντιπάθειες, θα πάψουν να έχουν σημασία. Θα τηλεφωνήσετε σε κόσμο που είχατε υποσχεθεί να μην ξαναδείτε ποτέ.
Πολλές γυναίκες θα κακοποιηθούν στο σπίτι τους.
Θα αναρωτηθείτε τι θα κάνουν αυτοί που δεν μπορούν να μείνουν στο σπίτι γιατί, πολύ απλά, δεν έχουν σπίτι.
Θα αισθανθείτε ευάλωτοι όταν βγείτε για ψώνια στους άδειους δρόμους, ιδίως αν είστε γυναίκα. Θα αναρωτηθείτε αν έτσι καταρρέουν οι κοινωνίες, αν γίνεται πράγματι έτσι γρήγορα, θα απαγορεύσετε στον εαυτό σας να κάνει τέτοιες σκέψεις.
Θα γυρίσετε σπίτι, θα φάτε ξανά. Θα παχύνετε.
Θα αναζητήσετε στο Internet βίντεο για γυμναστική.
Θα γελάσετε, θα γελάσετε πολύ. Θα σας βγει ένα χιούμορ μαύρο, σαρκαστικό, να κόβεις φλέβες.
Ακόμη κι αυτοί που τα παίρνουν όλα σοβαρά θα συνειδητοποιήσουν το παράλογο της ανθρώπινης ύπαρξης.
Θα δώσετε ραντεβού στους φίλους σας στις οργανωμένες ουρές έξω από τα καταστήματα – αλλά από απόσταση ασφαλείας.
Θα δείτε καθαρά μπροστά σας όλα όσα δεν χρειάζεστε.
Θα σας αποκαλυφθεί καθαρά ο αληθινός χαρακτήρας των ανθρώπων που βρίσκονται γύρω σας. Σε άλλα θα επιβεβαιωθείτε, σε άλλα θα εκπλαγείτε.
Μεγάλοι διανοούμενοι που μέχρι χθες αγόρευαν για τα πάντα θα εξαφανιστούν από τα μέσα ενημέρωσης, άλλοι θα καταφύγουν σε έξυπνες γενικότητες που θα στερούνται όμως ενσυναίσθησης, και γρήγορα θα σταματήσετε να τους ακούτε. Άνθρωποι που είχατε υποτιμήσει θα αποδειχθούν, αντιθέτως, γενναιόδωροι, διαυγείς και καθησυχαστικοί.
Αυτοί που θεωρούν όσα συμβαίνουν μια ευκαιρία αναγέννησης του πλανήτη θα σας βοηθήσουν να διευρύνετε τους ορίζοντές σας, αλλά ταυτόχρονα θα σας εκνευρίσουν: ο πλανήτης αναπνέει χάρις στη μείωση των εκπομπών CO2, αλλά εσείς πώς θα πληρώσετε στο τέλος του μήνα τους λογαριασμούς; Δεν θα ξέρετε αν το ότι είστε μάρτυρες της γέννησης του αυριανού κόσμου είναι κάτι μεγαλειώδες ή μίζερο.
Θα παίξετε μουσική στα μπαλκόνια. Όταν θα τραγουδάτε έξω φωνή το “I Will Survive”, θα σας κοιτάζουμε, όπως κοίταζαν εμάς όταν τραγουδούσαμε από το Ουχάν, όπου τραγουδούσαν στα μπαλκόνια τον Φεβρουάριο.
Πολλοί θα κοιμηθούν με τη σκέψη ότι το πρώτο πράγμα που θα κάνουν όταν όλα τελειώσουν είναι να πάρουν διαζύγιο. Θα δρομολογηθεί η γέννηση πολλών παιδιών.
Τα παιδιά σας θα ακολουθήσουν διαλέξεις online, θα σας φανούν αφόρητα, θα σας δώσουν χαρά. Θα δείξουν ανυπακοή κι εσείς θα τους πείτε ότι αν βγουν έξω θα αρπάξουν τον ιό και θα πεθάνουν. Θα προσπαθήσετε να μη σκέφτεστε αυτούς που πεθαίνουν μόνοι στα νοσοκομεία. Θα θελήσετε να πετάξετε ροδοπέταλα στο ιατρικό προσωπικό.
Θα σας πουν πόσο ενωμένη είναι η κοινωνία μπροστά στον κοινό σκοπό και ότι είστε όλοι στην ίδια βάρκα. Θα είναι αλήθεια. Αυτή η εμπειρία θα αλλάξει για πάντα την ατομική σας προσέγγιση. Όμως οι ταξικές διαφορές μετράνε. Το να είσαι κλεισμένος σε ένα σπίτι με κήπο δεν είναι το ίδιο με το να ζεις σε μια εργατική πολυκατοικία γεμάτη κόσμο. Και το να δουλεύεις από το σπίτι δεν θα είναι το ίδιο με το να χάσεις τη δουλειά σου. Η βάρκα στην οποία θα βρεθείτε μπροστά στον ιό θα αποδειχθεί ότι δεν είναι το ίδιο γερή για όλους, όπως δεν ήταν ποτέ.
Κάποια στιγμή θα καταλάβετε ότι είναι πράγματι δύσκολο.
Θα φοβηθείτε. Θα μιλήσετε στα αγαπημένα σας πρόσωπα ή θα το κρατήσετε μέσα σας για να μην τους ανησυχήσετε. Θα φάτε ξανά.
Αυτά έχουμε να σας πούμε από την Ιταλία για το μέλλον σας. Είναι όμως μια βραχυπρόθεσμη προφητεία, λίγων μόλις ημερών. Αν στρέψουμε το βλέμμα προς το μακρινό μέλλον, στο μέλλον που σας είναι και μας είναι άγνωστο, δεν μπορούμε να σας πούμε παρά ένα πράγμα: όταν όλα τελειώσουν, ο κόσμος δεν θα είναι πια ο ίδιος».

Με πληροφορίες από Libération και ΑΠΕ-ΜΠΕ
Εικόνα ανάρτησης (Eurokinissi): Ο 16χρονος S.F. ζωγραφίζει γκράφιτι με θέμα εμπνευσμένο από την προστασία από τον κορονοϊό, σε ταράτσα της οδού Βουλιαγμένης
Επιμέλεια: Α. Κρέτσης
altsantiri.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Συγχαρητήρια, πέρασες στο Πανεπιστήμιο! Και τώρα τι;

Η είσοδος στο Πανεπιστήμιο ή στο κολέγιο σηματοδοτεί την έναρξη μίας πραγματικά σημαντικής περιόδου της ζωής – είναι το σημείο στο οποίο το παιδί σας εισέρχεται στις τάξεις των ενήλικων. Βέβαια μπορεί να θεωρείται πως το παιδί σας απέχει πολύ από το να φέρεται ως ενήλικας.

Σίγουρα η δουλειά σας ως γονείς δεν έχει τελειώσει ακόμα! Οι γονείς παρέχουν ένα σημαντικό στοιχείο σταθερότητας σε μια εποχή που πολλά πράγματα βρίσκονται σε κατάσταση αλλαγής, όπου πολλά δεδομένα ανατρέπονται και το παιδί καλείται να προσαρμοστεί σε εντελώς νέα δεδομένα.
Είστε εσείς που θα παράσχετε μεγάλη υποστήριξη, από πρακτική και οικονομική άποψη, καθώς και συναισθηματική υποστήριξη στη μεταβατική αυτή περίοδο.
Όσον αφορά το πρακτικό επίπεδο, βοηθήστε ώστε να εξοικειωθούν με την πόλη όπου θα σπουδάσουν, συμπεριλαμβανομένης της διάταξης της πανεπιστημιούπολης, των δημόσιων συγκοινωνιών, τις τοποθεσίες του σουπερμάρκετ και άλλων χρήσιμων παροχών και υπηρεσιών. Μια επίσκεψη κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού ή λίγο πριν μετακομίσουν μπορεί να βοηθήσει σε αυτό.
Οργανώστε τα οικονομικά τους ανοίγοντας έναν τραπεζικό λογαριασμό. Ιδανικά επιλέξτε μία τράπεζα που έχει να υποκατάστημα κοντά στο πανεπιστήμιο. Αφιερώστε λίγο χρόνο να συζητήσετε τη σημασία του σχεδιασμού του προϋπολογισμού και φροντίστε στο μέλλον να παρακολουθείτε προσεκτικά την ταμειακή ροή.
Διασκεδάστε στην κουζίνα βοηθώντας τον έφηβο σας να σχεδιάσει και να μαγειρέψει υγιεινά γεύματα με προϋπολογισμό. Η ικανότητα να προσφέρει μερικά γεύματα που θυμίζουν μαμά στους νέους φίλους θα τον/την κάνουν πολύ δημοφιλή!
Συζητήστε με ηρεμία θέματα που σχετίζονται με την ασφάλεια, όπως διαφύλαξη προσωπικών αντικειμένων, ασφάλεια στη χρήση της τεχνολογίας, διαχείριση αλκοόλ και την αντιμετώπιση της πίεσης από τους συνομήλικους για να κάνουν πράγματα που μπορεί να μην επιθυμούν να κάνουν.
Συμφωνήστε για το πώς θα είστε σε επαφή. Email, κινητό, Skype. Δώστε τους χώρο για να εξερευνήσετε αυτό το συναρπαστικό νέο στάδιο της ζωής τους, αλλά εξηγήστε την ανάγκη σας να τους μιλάτε μια στο τόσο, για να είστε βέβαιοι ότι είναι ευτυχισμένοι και ασφαλείς.
Τονίστε το γεγονός ότι το πανεπιστήμιο είναι μια υπέροχη ευκαιρία να δοκιμάσουν μια τεράστια ποικιλία νέων και συναρπαστικών αθλημάτων και δραστηριοτήτων και όσοι εμπλέκονται πλήρως από την αρχή στην πανεπιστημιακή ζωή θα κάνουν νέους φίλους γρηγορότερα και θα ενταχθούν ευκολότερα.
Ως ακαδημαϊκός και η ίδια, λαμβάνουμε ερωτήματα κάθε χρόνο από γονείς που θέλουν να μάθουν πώς τα πηγαίνει ο γιος ή η κόρη τους στο πανεπιστήμιο/κολέγιο. Πέρα από το γεγονός ότι το ίδρυμα δεν μπορεί να σας πει τίποτα χωρίς τη ρητή άδεια του παιδιού σας, ο καλύτερος τρόπος υποστήριξης είναι να ενθαρρύνετε το γιο ή την κόρη σας στις σπουδές τους δείχνοντας ενδιαφέρον ή κάνοντας ερωτήσεις αλλά τελικώς να τους αφήνετε να προσπαθούν μόνοι τους για την επιτυχία στις σπουδές τους. Το Πανεπιστήμιο είναι ένα μέρος όπου πολλοί νέοι αναπτύσσουν το δικό τους αίσθημα ανεξαρτησίας και αυτή η έννοια της αυτοδιαχείρισης που ενθαρρύνει η πανεπιστημιακή ζωή παίζει σημαντικό ρόλο σε αυτό.

Τέλος μην αμελήσετε να φροντίσετε τον εαυτό σας. Αν και όπως τονίστηκε ο ρόλος σας παραμένει πολύ σημαντικός, το σπίτι μπορεί να φαντάζει άδειο. Αυτή η φάση της ζωής δίνει όμως ευκαιρίες σε εσάς για περισσότερη προσωπική ελευθερία, ελεύθερο χρόνο, δραστηριότητες και εμβάθυνση σχέσεων με τον σύντροφο, τους φίλους σας ή άλλα μέλη της οικογένειας.

Γράφει στο efiveia.gr η Ψυχολόγος Δρ Φοίβη Σπέη
efiveia.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Υπάρχει άραγε μέλλον;

Η μόνο επιβίωση ?

Η προστασία των παιδιών είναι μέλημα όλων μας
Είναι η ελπίδα αυτού του κόσμου
Αυτού του πλανήτη, του Πλανήτη Γη
Αρκεί να επιζήσει ο Πλανήτης μας

Εμείς θα είμαστε εδώ για να τα προστατεύουμε
είναι το πρώτο μας μέλημα
είναι προτεραιότητα όλων μας

Αγαπητό μου χαμομηλάκι,
Καλό πρωινό