... αλλοίμονο στον άνθρωπο που δεν απότυχε ποτέ ..!

«Αγαπητέ μου φίλε, αλλοίμονο στον άνθρωπο που δεν απότυχε ποτέ. Κλάψ' τον! Πάρε όλα τα έργα. Δίπλα στα πολύ μεγάλα υπάρχουν τα πολύ μικρά. Και να το ξέρετε: Τα μεγάλα υπάρχουν χάρη στα μικρά. Μια μεγάλη αποτυχία φέρνει μια μεγαλύτερη επιτυχία.

Ποτέ όμως η μεγάλη επιτυχία δε φέρνει μια μεγαλύτερη. Άμα πετύχαινε ο άνθρωπος στην πρώτη εξόρμηση, δε θα 'κανε δεύτερη. Η δόξα είναι μια κορυφή που για να την ανέβεις πρέπει πρώτα να κατέβεις.»

 Μενέλαος Λουντέμης

Σταμάτησα να κυνηγώ την ευτυχία και άρχισα να απολαμβάνω τη ζωή μου με όλες της τις ατέλειες

Ο καθορισμός στόχων είναι σίγουρα μια δύσκολη υπόθεση. 

Οι στόχοι δίνουν στους ανθρώπους την προσμονή και το κίνητρο για κάτι που θα συμβεί στο μέλλον και έχει αποδειχτεί ότι αυτό δημιουργεί καλύτερες συνθήκες για την επιτυχία σε σχέση με τον μη καθορισμό στόχων. 

Αλλά αυτή η διαδικασία μπορεί επίσης να οδηγήσει και στην εμμονή, όπως και στην έλλειψη εστίασης στο παρόν. Και είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι μόλις ο στόχος επιτευχθεί, η χαρά που νιώθουμε δεν αξίζει τελικά τόσο το άσχημο και γεμάτο άγχος ταξίδι προς αυτό -εκτός κι αν το ταξίδι από μόνο του ήταν ήδη απολαυστικό. 

Αν το επίπονο ταξίδι σας κάνει να απομακρυνθείτε από τους φίλους, την οικογένεια και τους αγαπημένους σας, τότε είναι πιθανώς απαραίτητο να αλλάξετε την πορεία της ζωής σας, ώστε να αποφύγετε να γίνετε κάτι που θα μετανιώσετε και για το οποίο θα λυπάστε στο μέλλον. Είναι ανούσιο να αντιλαμβάνεστε τη ζωή ως έναν συνεχή αγώνα, αλλά αν προτιμάτε αυτή την οπτική, τότε είναι σημαντικό να θυμάστε ότι στο τέλος του αγώνα θα έχετε μάλλον μείνει μόνοι σας. Αυτό είναι δύσκολο να το αποδεχτούμε στο σύγχρονο κόσμο με τόσα κοινωνικά μέσα δικτύωσης και με τόσο «αισιόδοξο» καταναλωτισμό, αλλά χρειάζεται να βρείτε τους δικούς σας μοναδικούς στόχους και επιθυμίες, που θα είναι ειδικά προσαρμοσμένα τόσο στην βραχυπρόθεσμη, όσο και στη μακροπρόθεσμη ευτυχία, ηρεμία και επιτυχία σας.

Η απόλαυση δεν αποτελεί μέσο μέτρησης της προσπάθειας ή του επιτεύγματος· είναι περισσότερο ένας τρόπος ζωής και μια κατεύθυνση στη ζωή σας. Επιπλέον, η απόλαυση μπορεί κατά κάποιο τρόπο να μετρηθεί μέσω του γέλιου, της αγάπης και της αγάπης προς τον εαυτό μας. 

....................

Ένας άλλος τρόπος είναι το ημερολόγιο. Αποδοτικός και αποτελεσματικός τρόπος για να καθορίσετε ποιες πράξεις πρέπει να γίνουν, ώστε να επιτύχετε μια ουσιαστική και μακροχρόνια ευτυχία. Οι καλύτερες ώρες για να γράψετε στο ημερολόγιό σας είναι συνήθως το πρωί μόλις ξυπνάτε ή το βράδυ πριν αποκοιμηθείτε, αλλά όποτε μπορείτε, χρειάζεστε πέντε με δέκα λεπτά καθημερινά. Μπορείτε εκεί να μοιραστείτε τα πάντα, αλλά θα σας βοηθούσε ακόμα περισσότερο να σκεφτείτε από πριν τα θέματα που θέλετε να καταγράψετε και να το κάνετε με απόλυτη ειλικρίνεια χωρίς καμία λογοκρισία και φόβο!

Χρειάζεται όμως επιτέλους να εστιάσουμε στο σήμερα· μπορεί να μην είναι τέλειο, αλλά σίγουρα αποτελεί μια τέλεια ευκαιρία για να νιώσουμε λίγη ευτυχία. Αντίθετα από τις κοινές υποθέσεις και πεποιθήσεις, η βραχυχρόνια στεναχώρια δεν οδηγεί απαραίτητα σε μακροχρόνια ευτυχία. 

Όμως, η βραχυπρόθεσμη ευτυχία τροφοδοτεί την μακροπρόθεσμη· οπότε ένας από τους τρόπους να διασφαλίσετε ότι θα είστε ευτυχισμένοι στο μέλλον είναι να επιχειρήσετε να νιώσετε ικανοποιημένοι στο παρόν. Για άλλη μια φορά θα τονίσουμε ότι είναι σημαντικό να ανακαλύψετε τι είναι αυτό που αυθεντικά αξίζει για εσάς ως άνθρωπο και να αφήσετε την καρδιά και την ψυχή σας να μιλήσουν, δίνοντάς τους τον απαραίτητο χώρο και χρόνο να εκφραστούν.

Η ζωή μας φαίνεται ότι είναι ένα άλλοτε μακρύ και άλλοτε σύντομο ταξίδι. Και αποτελεί επίσης μια βεβαιότητα το γεγονός ότι η ζωή έχει τα πάνω και τα κάτω της, αλλά παρά τις αναπόφευκτες αυτές εναλλαγές που κοστίζουν συναισθηματικά, σωματικά και πνευματικά, αν εσείς εστιάσετε σε ό,τι είναι σημαντικό για εσάς -και αν θέσετε την ευτυχία σας ως προτεραιότητα στο τώρα- είναι πιο πιθανό η διαδρομή να είναι πιο απολαυστική και ευχάριστη.

περισσότερα εδώ: Εναλλακτική Δράση

«Θέλουμε, λέμε, την ευτυχία των παιδιών μας. Μήπως εννοούμε την επιτυχία;»

Αν πραγματοποιούταν μια έρευνα που θα έθετε στους Έλληνες γονείς την ερώτηση «επιτυχία ή ευτυχία είναι αυτό που θέλετε για τα παιδιά σας;», η συντριπτική πλειοψηφία θα απαντούσε, χωρίς δεύτερη σκέψη, «την ευτυχία τους, εννοείται». 

Κάποιοι πιθανόν να απαντούσαν: «μα η επιτυχία βοηθάει στην ευτυχία, άρα και τα δύο». Κανείς όμως δεν θα απαντούσε σκέτο «επιτυχία». 

Το συμπέρασμα λοιπόν της έρευνας θα ήταν ότι οι Έλληνες γονείς αισθάνονται ως πρώτη τους επιθυμία την ευτυχία των παιδιών τους και μετά έρχεται η επιτυχία τους. 

Προσωπικά όμως θα είχα εντελώς διαφορετική άποψη: 

θα θεωρούσα την έρευνα άκυρη και ένα τέτοιο συμπέρασμα ψευδές. 

Ψευδές, όχι γιατί οι γονείς θα απαντούσαν ηθελημένα ψέματα αλλά γιατί έχουν μια ψευδή ιδέα όσον αφορά τις προσδοκίες που έχουν από τα παιδιά τους. Άλλα όνειρα έχουν για τα παιδιά τους και άλλα θέλουν να πιστεύουν ότι έχουν.

Ποιες είναι οι πιο συνηθισμένες ευχές που δίνουμε στα παιδιά; «Καλή πρόοδο», 
«καλή επιτυχία στις εξετάσεις», 
«συγχαρητήρια που πήρες το τάδε δίπλωμα ή πτυχίο».

Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει γονείς να εκφράζουν ως απολογισμό ζωής: «κατάφερα και σπούδασα τα παιδιά μου» ή «έβγαλα ένα γιατρό και μια δικηγόρο»; 

Καμαρώνουμε για τα παιδιά μας, όταν είναι καλοί μαθητές, επιτυχόντες σε εξετάσεις, επιτυχημένοι επαγγελματίες και καλά κάνουμε. 

Αλλά πότε ήταν η τελευταία φορά που καμαρώσαμε επειδή απλά είδαμε το παιδί μας να χαμογελάει, επειδή το είδαμε να νοιάζεται για άλλους ανθρώπους ή να κάνει μία καλή πράξη ή επειδή είπε ένα ωραίο αστείο ή ανέπτυξε ένα καλό επιχείρημα σε μια συζήτηση; Πότε νιώσαμε ότι αυτό το πλάσμα είναι απλά ένα δώρο που δεν χρειάζεται κανένα παράσημο, καμία επιτυχία, καμία λάμψη για να μας ομορφαίνει τη ζωή; 

Αλήθεια κοιτάμε ποτέ τα παιδιά μας με τα δικά μας μάτια ή μόνο με τα μάτια των άλλων;

Τα μάτια των άλλων
    Αυτά τα μάτια των άλλων δυστυχώς είναι αιτία πολλών δεινών. Συγκρινόμαστε, ετεροπροσδιοριζόμαστε και ανταγωνιζόμαστε ποιος έχει τα πιο επιτυχημένα παιδιά. 

Κάθε φορά που το παιδί μας έχει μια επιτυχία ερχόμαστε και του λέμε: «δεν ξέρεις πόσο υπερήφανους μας έκανες;». 

Στην πραγματικότητα εννοούμε: «μας έδωσες μετρήσιμους λόγους για να μπορούμε να υπερηφανευόμαστε στους άλλους».

Ας είμαστε ειλικρινείς. 

    Οι γονείς στη χώρα μας έχουμε απίστευτα απωθημένα με την κοινωνική καταξίωση μέσω των επιτυχιών των παιδιών μας, σε τέτοιο βαθμό που φτάνει να καθορίζει απόλυτα τη σχέση μας με αυτά. 
Απόδειξη είναι ότι ολόκληρη βαριά βιομηχανία έχει αναπτυχθεί εξαιτίας αυτών των απωθημένων. Είναι η βιομηχανία επιτυχόντων και προσόντων. 
Πτυχία, διπλώματα, αριστεία, βραβεία, έπαινοι, γεμίζουν ασφυκτικά τα δωμάτια των παιδιών μας και κρύβουν από τα μάτια μας τα ίδια μας τα παιδιά. 
Και όλα αυτά για το «τι θα πει ο κόσμος». 
    Και το χειρότερο από όλα είναι ότι στην πραγματικότητα ο κόσμος δεν δίνει δεκάρα. Έχει τα δικά του προβλήματα και απωθημένα να αντιμετωπίσει. Δηλαδή όλο αυτό το κατασκεύασμα της μέσω των παιδιών κοινωνικής αναρρίχησης ουσιαστικά πρόκειται για μια πλάνη, μια φούσκα που υπάρχει μόνο στο δικό μας μυαλό. 
Το τραγικό λάθος που κάνουμε είναι που αντιμετωπίζουμε την γονεϊκή ικανότητα ως μετρήσιμο μέγεθος που αντικειμενοποιείται από τις επιτυχίες των παιδιών μας ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για κάτι εντελώς υποκειμενικό και άρα μη αξιολογήσιμο. Στο φινάλε, στα μόνα που πέφτει λόγος να μας αξιολογήσουν ως γονείς είναι τα ίδια μας τα παιδιά και εμάς μας ενδιαφέρει μόνο η γνώμη όλων των άλλων.

Όταν τα παιδιά επενδύουν στην ευτυχία τους
Σίγουρα η σχολική και η επαγγελματική επιτυχία είναι συστατικά που μπορούν να βοηθήσουν έναν άνθρωπο να γίνει πιο ευτυχισμένος, αλλά δεν είναι τα μόνα. Υπάρχουν πολλά άλλα που πρέπει να καλλιεργήσει ένα παιδί ώστε αύριο ως ενήλικας να είναι ένας ισορροπημένος, ώριμος, δημιουργικός και εντέλει ευτυχισμένος άνθρωπος.

 

Αυτές τις άλλες "επενδύσεις ευτυχίας" θα αναφέρουμε παρακάτω:

1. Να επιτρέπεται στα παιδιά μας να ζήσουν την παιδική τους και την εφηβική τους ηλικία. Σήμερα έχουμε το φαινόμενο του πρόωρου διωγμού των παιδιών από τον παράδεισο της παιδικής τους ηλικίας. Έχουμε την πρόωρη ευθυγράμμιση του παιδιού με τον ενήλικο. Όμως κάθε πράγμα στην ώρα του. Να το πούμε και αλλιώς: πως μπορεί κάποιος «να μεγαλώσει» όταν δεν έχει αφεθεί να υπάρξει ποτέ του μικρός;
2. Να αναγνωρίζουν την εκ διαμέτρου διαφορά μεταξύ της δύναμης και της σκληρότητας. Ότι ο πραγματικά δυνατός άνθρωπος δεν είναι ποτέ σκληρός και ότι εκείνος που είναι σκληρός στην πραγματικότητα είναι αδύναμος. Δηλητηριάζουμε τα παιδιά μας όταν τους λέμε ανοησίες του τύπου: «η ζωή είναι μια μάχη και ο σκληρότερος επιβιώνει».
3. Να μάθουν να βλέπουν την ομορφιά του κόσμου μας ξέροντας ότι υπάρχει και ασκήμια. Ούτε να ζουν στον δικό τους παραμυθένιο κόσμο όπου όλα είναι αγγελικά πλασμένα αλλά ούτε και να τα βλέπουν όλα χάλια. Να μάθουν να χαίρονται τα όμορφα πράγματα και να προσπαθούν να βελτιώσουν ή τουλάχιστον να αντέχουν τα άσκημα.
4. Να κυνηγούν με πάθος τη βελτίωση αλλά να φυλάγονται από της τελειομανίας την παγίδα. Ο στόχος τους να είναι να ξεπεράσουν τον δικό τους εαυτό και όχι να επικρατήσουν έναντι των άλλων λες και η ζωή είναι καμία μονομαχία.
5. Να μάθουν να μην έχουν αδιέξοδα, δηλαδή πως ακόμα και αν αισθανθούν ότι τα πράγματα έχουν ζορίσει να αναζητούν εναλλακτικούς τρόπους αντιμετώπισης μιας κατάστασης. Να παλεύουν με όλες τους τις δυνάμεις αλλά να μη διστάζουν να ζητούν βοήθεια όταν το πρόβλημα είναι πιο δυνατό από εκείνα. Να ξέρουν ότι το να δηλώσεις αδυναμία και να ζητάς βοήθεια από ανθρώπους που νοιάζονται δεν είναι ντροπή. Ντροπή είναι να ζητάς ελεημοσύνη και χάρες από ανθρώπους που δεν δίνουν δεκάρα για σένα.
6. Να εμπιστεύονται τους άλλους ανθρώπους. Να έχουν μεν τα μάτια τους ανοικτά αλλά χωρίς καχυποψία, προκαταλήψεις, στερεότυπα. Να ξέρουν ότι το να πληγωθούν από σχέσεις είναι μέσα στο παιγνίδι και ο μόνος τρόπος για να ωριμάσουν. Όταν κάποιος είναι κλειστός με τους ανθρώπους πιθανόν αυτό να τον προφυλάσσει από το να πληγωθεί από εκείνους. Όμως δεν συνειδητοποιεί ότι πληγώνει βαθιά τον ίδιο του τον εαυτό. Το αίσθημα της συντροφιάς και της επικοινωνίας είναι το ίδιο απαραίτητο στον άνθρωπο με αυτό της τροφής. Λέμε στα παιδιά πολλές φορές: «πρόσεξε με ποιον σχετίζεσαι γιατί μπορεί να πληγωθείς». Ε λοιπόν λίγος πόνος δεν κάνει κακό και σίγουρα δεν είναι χειρότερο από το να μην εμπιστεύεσαι κανέναν.
7. Να έχουν το θάρρος της γνώμης τους, δηλαδή να μπορούν να διαφωνούν με επιχειρήματα χωρίς να γίνονται επιθετικά ή να προσβάλλουν, να μην είναι πνεύματα αντιλογίας και να μην διστάζουν να αλλάξουν γνώμη όταν συνειδητοποιούν ότι δεν έχουν δίκιο. Να ακούνε χωρίς να προσπαθούν να διακόψουν τους άλλους και να θεωρούν τον έντονο διάλογο τρόπο επικοινωνίας και όχι επιβολής γνώμης.
8. Να μην παίρνουν πάντα τον εαυτό τους στα σοβαρά, να μπορούν με όπλο το χιούμορ και τον αυτοσαρκασμό να τσαλακώσουν την εικόνα τους. Να γνωρίζουν την διαφορά μεταξύ της σοβαρότητας και της σοβαροφάνειας. Να ξέρουν διαισθητικά ότι μια δόση ελαφρότητας απέναντι στα πράγματα μπορεί να αποδειχτεί σωτήρια απέναντι σε πολλές στραβοτιμονιές της ζωής.
9. Να μπορούν αύριο ως επάγγελμα να κάνουν αυτό που αγαπούν και να αγαπούν αυτό που κάνουν. Για να βρουν όμως τι αγαπούν πρέπει να είναι διατεθειμένα να δοκιμάσουν διάφορα. Άρα πρέπει να είναι ανοικτά σε νέες προκλήσεις, σε νέα ερεθίσματα και να ψαχθούν πριν καταλήξουν. Να επιλέξουν τελικά να κάνουν αυτό που θα θέλουν με λαχτάρα τα ίδια και όχι αυτό που τους είπαν οι γονείς τους να θέλουν.
10. Να σέβονται το διαφορετικό, τις άλλες πατρίδες, το άλλο φύλο, τις άλλες θρησκείες, το άλλο χρώμα δέρματος, τις άλλες αντιλήψεις και ιδεολογίες, τους άλλες παραδόσεις και πολιτισμούς. Να χαίρονται με πάθος την ποικιλομορφία του κόσμου τούτου.
11. Να επιτρέπουν στον εαυτό τους να κάνουν λάθη και να έχουν αποτυχίες. Να γνωρίζουν ότι μόνο αυτός που ρισκάρει και κάνει λάθη έχει μεγάλες πιθανότητες να πετύχει τους στόχους στη ζωή του ή να μάθει. Βέβαια εδώ τα παιδιά θα βρεθούν απέναντι σε ένα ολόκληρο σύστημα που όχι απλά δεν καλωσορίζει τα λάθη τους αλλά τα τιμωρεί και από πάνω: οι περισσότεροι γονείς και εκπαιδευτικοί αφιερώνουν υπερβολικά μεγάλο μέρος της ενέργειά τους στην εξαφάνιση των λαθών των παιδιών μην επιτρέποντας, πολλές φορές, ούτε καν την εκδήλωσή τους. Όμως με αυτό τον τρόπο τα λάθη αυτά ποτέ δεν διορθώνονται απλά μπαλώνονται όπως-όπως με συνέπεια την επανεμφάνισή τους. Και το χειρότερο είναι η πλήρης απενεργοποίηση ενός σπουδαίου εργαλείου μάθησης όπως είναι τα λάθη των παιδιών.
12. Να καλλιεργούν το πάθος τους για την γνώση, την περιέργειά τους και την φαντασία τους. Δυστυχώς τα παιδιά σήμερα βλέπουν την γνώση χρησιμοθηρικά και με μια μόνο μάλιστα χρήση: να τα βοηθήσει να πάρουν καλό βαθμό ή να έχουν επιτυχία σε εξετάσεις.
13. Να μάθουν να νοιάζονται για άλλους ανθρώπους έξω από τον εαυτό τους. Τα παιδιά βέβαια κοιτάζουν τον κόσμο μέσω ενός εγωκεντρικού πρίσματος. Πρέπει όμως μεγαλώνοντας να καταλάβουν ότι δεν είναι το κέντρο του σύμπαντος αν και η ελληνική οικογένεια δεν βοηθάει προς αυτή την κατεύθυνση αφού είναι ακραία παιδοκεντρική. Αυτού του είδους παντοδυναμία των παιδιών τελικά είναι σίγουρο ότι θα βλάψει τα ίδια. Είναι κρίσιμο να συνειδητοποιήσουν τα παιδιά ότι δεν γίνεται μόνο να παίρνουν αλλά και να δίνουν.

Αντί επιλόγου: 

Αν η επιτυχία είναι το παν, τότε τα παιδιά που δεν την έχουν δεν αξίζουν τίποτα;
Ας μην κοροϊδευόμαστε. 
Οι επιτυχίες των παιδιών είναι το απόλυτο τοτέμ της ελληνικής οικογένειας. Εκεί προσκυνάει, εκεί ελπίζει, εκεί πιστεύει. Μπορεί να νομίζουμε ότι θέλουμε την ευτυχία των παιδιών μας αλλά στην πραγματικότητα αυτό που μας ενδιαφέρει είναι η δική μας, δηλαδή η αυτοεπιβεβαίωσή μας μέσω των επιτυχιών τους. Ας προσέξουμε καλά όμως. 
    Τα παιδιά μας χρειάζονται πολύ περισσότερα πράγματα για να είναι ευτυχισμένα πέρα από την επιτυχία και αν επενδύσουν μόνο σε αυτήν μαθηματικά και αργά ή γρήγορα θα οδηγηθούν στην ματαίωση. Και ας έχουμε κατά νου ότι πολλά παιδιά πιθανόν να μην έχουν καν επιτυχία, ούτε σχολική, ούτε επαγγελματική. 
Και μας ακούνε. Και νιώθουν ότι μας απογοήτεψαν και ότι είναι «το απόλυτο τίποτα». Όμως η ζωή δεν είναι πρωταθλητισμός, είναι παιχνίδι όπου όλοι μπορούν να παίξουν με τον δικό τους τρόπο.

Δημήτρης Τσιριγώτης. Φυσικός
netakias
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η ανεκτίμητη αξία μιας καλής πράξης ή ενός «ευχαριστώ»

«Είναι σημαντικό να κάνουμε κάποιον ευτυχισμένο και είναι σημαντικό να ξεκινήσουμε με τον εαυτό μας…»

Τα απλά πράγματα οι άνθρωποι έχουμε την τάση να τα κάνουμε πολύπλοκα. Σήμερα αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας 8 ενέργειες που με κάνουν ευτυχισμένη. Η ευτυχία είναι πράγμα απλό και λιτοδίαιτο όπως έχει πει και ο Νίκος Καζαντζάκης. 

Πολλές φορές νομίζουμε ότι τα υλικά αγαθά φέρνουν τη μεγαλύτερη ευτυχία στη ζωή μας, ενώ στην πραγματικότητα η απόκτηση τους μας ικανοποιεί προσωρινά. Φυσικά και είναι θεμιτό να έχουμε όμορφα πράγματα, χρήματα κλπ. Το θέμα είναι να μην ταυτίσουμε τον εαυτό μας με τα υλικά αγαθά που απολαμβάνουμε, να τα «κατέχουμε» εμείς αντί να μας «κατέχουν» αυτά. Έτσι λοιπόν έχω να σας προτείνω τα εξής απλά, αλλά θαυματουργά tips ευτυχίας:

1. Βρείτε καθημερινά ώρα να αφιερώσετε στον εαυτό σας.

Ξυπνήστε πιο νωρίς, κάντε κάτι που σας ευχαριστεί, γυμναστείτε, φροντίστε το σώμα και το πνεύμα σας!

2. Πείτε «ευχαριστώ».

Εκφράστε την ευγνωμοσύνη σας για όλα όσα έχετε και πάνω απ’ όλα για το δώρο της ζωής και για την υγεία σας. Μην ξεχνάτε, πράγματα που έχει ο καθένας μας δεδομένα άλλοι άνθρωποι δεν τα έχουν. Ακόμη πείτε ευχαριστώ σε αυτούς που σας έχουν βοηθήσει και σας εμπνέουν καθημερινά.

3. Κάντε μια καλή πράξη!

Θα νιώσετε υπέροχα βοηθώντας κάποιον, δίνοντας τη συμβουλή σας, ταΐζοντας ένα αδέσποτο και άλλα τόσα. Οι καλές πράξεις γυρίζουν πίσω, να το θυμάστε.

4. Αφιερώστε χρόνο σε αυτούς που αγαπάτε.

Φροντίστε τους, μην του παραμελείτε κι αν το κάνατε ποτέ δεν είναι αργά να επανορθώσετε. Εστιάστε στις σχέσεις που αξίζουν για σας και σας κάνουν να αισθάνεστε όμορφα.

5. Πρώτη και τελευταία σκέψη.

Δοκιμάστε η πρώτη και τελευταία σκέψη της ημέρας να είναι αισιόδοξη θα δείτε τρομερή αλλαγή.

6. Αναζήτηση έμπνευσης.

Ψάξτε στο ίντερνετ για γνωμικά που σας εμπνέουν, τυπώστε τα, βάλτε τα φόντο στο κινητό σας ή ακόμα και φόντο στην επιφάνεια εργασίας του υπολογιστή σας.

7. Δείτε την θετική πλευρά των πραγμάτων.

Μπορεί να περάσατε μια ή και δύο άσχημες μέρες αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα είναι έτσι όλη σας η ζωή. Χαμογελάστε και κάντε εξάσκηση στην καταπολέμηση των αρνητικών σκέψεων. Όταν αρχίζουν και κατακλύζουν το μυαλό σας πάρτε βαθιά ανάσα και αναρωτηθείτε αν η κατάσταση είναι πραγματικά τοσο άσχημη οςο νομίζετε. Θα δείτε ότι σε 2η και 3η σκέψη η αίσθηση αυτή θα αλλάζει… προς το καλύτερο! Αν υπάρχει κάποιο πρόβλημα, αντί να πανικοβάλλεστε σκεφτείτε εκτός από τη λύση του τι μπορείτε να κερδίσετε από αυτή την εμπειρία στο μέλλον!

Αυτά είναι μόνο μερικά παραδείγματα. Ο καθένας μας μπορεί να δημιουργήσει αμέτρητα tips ευτυχίας. Δοκιμάστε να κάνετε μια λίστα και να την κολλήσετε στο ψυγείο σας, κάπου στο γραφείο, σε μέρη που σίγουρα θα την δείτε. Εγώ το δοκίμασα και σας το προτείνω ανεπιφύλακτα. Θα διασκεδάσετε και διαβάζοντάς τα τακτικά ακόμα και οι δύσκολες μέρες θα έχουν μια πινελιά ευτυχίας.

Θυμηθείτε, η ευτυχία είναι το κλειδί της επιτυχίας.

yatips.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μη λέτε στα αγχωμένα παιδιά, ότι «όλα θα πάνε καλά»

Δεν τα βοηθά. Ορίστε τι μπορείτε να τους λέτε αντί αυτού.

Τα σημερινά παιδιά ανησυχούν περισσότερο από οποιαδήποτε άλλα παιδιά στην πρόσφατη ιστορία. Σύμφωνα με ορισμένες μακροπρόθεσμες έρευνες της βιβλιογραφίας της ψυχικής υγείας, το μέσο παιδί σήμερα εκδηλώνει περισσότερο άγχος, από ό,τι ασθενείς που νοσηλεύτηκαν λόγω άγχους τη δεκαετία του 1950.
Και οι ανησυχίες αυτές τείνουν να γίνονται πιο έντονες σε μεταβατικές φάσεις — όπως η έναρξη του σχολείου.

Υπάρχει κάτι που οι γονείς μπορούν να πουν για να βοηθήσουν τα παιδιά να διαχειριστούν το άγχος;

Από την ηλικία του δημοτικού σχολείου και μετά, λέει η Τζιλ Εμμάνουελ, κλινική ψυχολόγος και διευθύντρια εκπαίδευσης του Ινστιτούτου Παιδικής Νόησης, το πιο σημαντικό πράγμα που μπορούν να κάνουν οι γονείς είναι να επικυρώνουν τις ανησυχίες του παιδιού. Όταν οι άνθρωποι λένε, ‘ανησυχώ ή είμαι αγχωμένος’, επισημαίνει η Εμμάνουελ, το πρώτο πράγμα που πολλοί άνθρωποι θέλουν να κάνουν, είναι να πουν, «όλα θα πάνε καλά. Όλα θα είναι εντάξει.
Αλλά όταν οι γονείς ακολουθούν αυτό το δρόμο, ποτέ δεν δίνετε στο παιδί την ευκαιρία να κατανοήσει και να βιώσει γιατί είναι ανήσυχο, λέει. Τα λόγια παρηγοριάς μπορεί να δώσουν προσωρινή ανακούφιση, αλλά αν το άγχος δεν αντιμετωπισθεί άμεσα, θα επανέλθει ακόμη πιο ισχυρό. Αντίθετα, όταν τα παιδιά ανησυχούν, οι γονείς μπορούν να τα βοηθήσουν να αντιμετωπίσουν τους φόβους τους με ερωτήσεις σχετικά με τις ανησυχίες τους και βοηθώντας τα να βρουν τρόπους να αντιμετωπίσουν τους φόβους τους.
Τα παιδιά του γυμνασίου αντιμετωπίζουν έναν ολόκληρο νέο κόσμο κοινωνικής πίεσης, τόσο στην πραγματική ζωή, όσο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ένας τρόπος για να διαχειριστούν οι γονείς το άγχος των παιδιών, είναι να διαχειρίζονται σωστά τις συσκευές τους: Περιορίστε το χρονικό διάστημα που τα παιδιά μπορούν να χρησιμοποιούν τους υπολογιστές ή τα κινητά τους τηλέφωνα.
Είναι, επίσης, μια καλή ηλικία, για να ερευνήσουν γονείς και παιδιά την επιστήμη πίσω από το στρες. Το άγχος παρουσιάζεται αυτόματα, υποστηρίζει. Αλλά πρέπει να διδάξουμε στο σώμα μας την αντίδραση χαλάρωσης. Δεν υπάρχει μία απάντηση για όλους αλλά οι γονείς μπορούν να αρχίσουν να μιλούν με τα παιδιά για οποιουσδήποτε τρόπους λειτουργούν, για να τα βοηθήσουν να απαλλαγούν από το άγχος, από τη συζήτηση μέχρι το τραγούδι: ό,τι μπορείτε να κάνετε για να αλλάξει ο τρόπος της καθημερινής σκέψης που τα διαταράσσει.

---

---

Τα παιδιά του γυμνασίου, λέει η Εμμάνουελ, περνούν από σημαντικές εγκεφαλικές αλλαγές που οδήγουν σε ζητήματα που αφορούν την ψυχική τους υγεία. Για τους γονείς, οι στρατηγικές για να βοηθήσουν τους μαθητές γυμνασίου στη διαχείριση του άγχους είναι οι ίδιες όπως σε οποιαδήποτε ηλικία: να τους βοηθήσουν να προσδιορίσουν τις συγκεκριμένες ανησυχίες και στρατηγικές για να επιλύσουν το θέμα. Αλλά με τα παιδιά του γυμνασίου, λέει η Εμμάνουελ, υπάρχει ένα πρόσθετο βήμα. Δεδομένου ότι είναι τα ίδια τόσο κοντά στην ενήλικη ζωή, πρέπει ως γονείς να συμμετάσχετε στη ζωή τους. Να θέλετε να συνεργαστείτε.
Οι γονείς μπορούν επίσης να βοηθήσουν τα παιδιά σε αυτή την ηλικία με το να βάζουν την πίεση της επιτυχίας σε προοπτική. Καθώς προετοιμάζονται για να ολοκληρώσουν τη φοίτηση στο σχολείο και να ξεκινήσουν τις σπουδές στο πανεπιστήμιο ή κάποια άλλη φάση της ζωής, το διακύβευμα μπορεί να φαίνεται απίστευτα υψηλό. Οι γονείς μπορούν να τα βοηθήσουν, λέγοντάς τους, ότι ένας κακός βαθμός δεν θα καταστρέψει τις πιθανότητές τους για τη μελλοντική ευτυχία και ότι μπορούν να εκπαιδευτούν σωστά, ακολουθώντας και άλλες εκπαιδευτικές επιλογές.
Και σε οποιαδήποτε ηλικία, οι γονείς θέλουν να είναι προσεκτικοί, ότι δεν γίνονται οι ίδιοι μέρος του άγχους. Αν δουν τα παιδιά, ότι οι γονείς είναι αγχωμένοι ή ανησυχούν για αυτά, θα είναι ακόμη περισσότερο ανήσυχα. Και από την άλλη πλευρά, αν δουν τα παιδιά τους γονείς να διαχειρίζονται καλά το στρες, θα αρχίσουν και τα ίδια να διαμορφώνουν αυτή τη συμπεριφορά.
Έτσι, ένα από τα καλύτερα πράγματα που μπορούν να κάνουν οι γονείς για να βοηθήσουν τα παιδιά τους να διαχειριστούν το άγχος, είναι να βρουν τρόπους να αγχώνονται λιγότερο οι ίδιοι.

---

Πηγή: time.com
Απόδοση: Νικόλας Παύλου, Ψυχολόγος
Eπιμέλεια: PsychologyNow.gr

psychologynow.gr

Ευχαριστώ τους ανθρώπους που έλεγαν πως δε θα τα καταφέρω.

Πόσα ευχαριστώ οφείλω σε ανθρώπους; Νομίζω πάρα πολλά, θα ήθελα να αναφέρω τον καθένα που γνωρίζω και τους λόγους που τον ευχαριστώ. 

Ευχαριστώ τους ανθρώπους που με αγάπησαν. 

Μου έδειξαν πως μπορεί να υπάρξει αληθινό ενδιαφέρον και ζεστασιά για τον συνάνθρωπο, ακόμα και μέσα σε έναν σκληρό και αριβίστα κόσμο.

Ευχαριστώ τους ανθρώπους που δε με αγάπησαν. 

Μου έδειξαν πως μπορείς να είσαι ευτυχισμένος και να βιώνεις την πληρότητα, ακόμα κι αν δεν έχεις την αγάπη όλων. Δε χρειάζεται να έχεις τη συμπάθεια όλων, αρκεί εσύ να αγαπάς τον εαυτό σου. Ευχαριστώ τους ανθρώπους που με απογοήτευσαν. 

Μου έδειξαν πως οι μεγάλες προσδοκίες πάντοτε στο τέλος πληγώνουν.

Ευχαριστώ τους ανθρώπους που μου έλεγαν πως δε θα τα καταφέρω με τα όνειρά μου. 

Μου έδειξαν πως αυτό που έχει σημασία είναι να πιστεύω εγώ σε εμένα και στις δυνάμεις μου, όχι στα λόγια των περαστικών.

Ευχαριστώ τους ανθρώπους που με στήριξαν στα όνειρά μου. 

Μου έδειξαν πως όταν έχεις ανθρώπους που σε στηρίζουν, οι δυσκολίες για την υλοποίηση των ονείρων σου, είναι μικρότερες. Ευχαριστώ εκείνους που έμειναν δίπλα μου. 

Μου έδωσαν ένα μάθημα πως στη ζωή υπάρχει η αληθινή αγάπη, εκείνη που αντέχει τις δυσκολίες.

Ευχαριστώ εκείνους που έφυγαν. 

Μου έδειξαν πως πολλές σχέσεις στη ζωή αρχίζουν με τις καλύτερες προοπτικές, αλλά τελειώνουν με άσχημη κατάληξη. Ευχαριστώ εκείνους που με βρήκαν όμορφη. 

Μου έδειξαν πως κάποιοι άνθρωποι θα μπορούν πάντοτε να διακρίνουν την ομορφιά σου, ακόμα κι αν εσύ αδυνατείς να τη δεις.

Ευχαριστώ εκείνους που δε με βρήκαν όμορφη. 

Μου έδειξαν πως σημασία έχεις να προχωράς στη ζωή σου, ακόμα και αν κάποιοι άνθρωποι δεν έχουν την καλύτερη γνώμη για εμένα. Ευχαριστώ εκείνους που ήρθαν κοντά στις δύσκολες στιγμές μου. 

Μου έδειξαν πως όλα τα ξεπερνάς όταν έχεις καλή παρέα. 

Ευχαριστώ όλους τους ανθρώπους που πέρασαν από τη ζωή μου, κανέναν δεν εξαιρώ. Όλοι τους ήταν πολύτιμοι, όλοι μου έδωσαν μαθήματα ζωής.

enallaktikidrasi.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Αν τα παιδιά σου τα καταφέρνουν και χωρίς εσένα, έχεις πετύχει ως γονιός

Ο ρόλος του γονέα στις μέρες μας είναι απ’ τους πιο σημαντικούς, τους πιο δύσκολους και τους πιο απαιτητικούς που καλείται ένας άνθρωπος να παίξει κάποια στιγμή στη ζωή του. 

Όσοι γίνονται γονείς έχουν κάποια όνειρα για τα παιδιά τους.
Μα πάνω απ’ όλα θέλουν να είναι καλά στη ζωή τους, να είναι ευτυχισμένα, να μπορούν να σταθούν στα πόδια τους και να φτάσουν κάποια στιγμή σε σημείο να είναι ανεξάρτητα, να απογαλακτιστούν από τους ίδιους, να ζήσουν τη δική τους ζωή, με τις δικές τους αποφάσεις, επιλογές και λάθη.

Και μια μέρα, λοιπόν, γίνεσαι πατέρας ή μητέρα. 

Μην το ψάχνεις -θα στο επιβεβαιώσω εγώ- τα λάθη που θα κάνεις θα είναι αμέτρητα. 

Και υπερπροστατευτικός θα γίνεις, και θα τα μαλώσεις, και θα νιώθεις τύψεις, και στο πρώτο παιδί θα αγχώνεσαι διαρκώς ενώ στο δεύτερο θα είσαι πιο χαλαρός, και όταν θα σου πούνε πως το παιδί σου δεν έχει κάτι σοβαρό, αλλά χρειάζεται δυο-τρεις φορές λογοθεραπεία θα βάλεις τα κλάματα, γιατί θα νιώθεις πως στο παιδί σου έχει μπει ξαφνικά μια ταμπέλα και πως έχει στιγματιστεί ακόμα κι αν δεν είναι έτσι. 

Θα βάλεις τα κλάματα στην πρώτη του ένεση. Και θα τσακωθείτε πολύ άσχημα όταν θα είναι έφηβος, όταν θα ανταλλάξετε κουβέντες βαριές, όταν θα σου πάει κόντρα και θα αναρωτιέσαι μήπως μια διαφορετική αντιμετώπιση θα ήταν πιο αποτελεσματική.

Και εδώ έρχομαι να σου πω πως δεν υπάρχει manual ούτε guidelines για το πώς να γίνει κανείς γονιός. Καθένας έχει διαφορετικές αντιλήψεις, γιατί έχει μεγαλώσει με τις δικές του αρχές και βιώματα. Έτσι και το παιδί που προσπαθεί να προσαρμοστεί στα δεδομένα της εποχής του και έχει φυσικά το δικό του χαρακτήρα και προσωπικότητα.

Τι μπορείς, λοιπόν, να κάνεις εσύ για να είσαι δίπλα στο παιδί σου, να το βοηθήσεις να ανοίξει τα φτερά του και να το αφήσεις μόνο του ελεύθερο να πετάξει ψηλά; 

Εννοείται πως θα πέσει πολλές φορές, αλλά τι αξία έχει να σηκωθείς αν δεν πέσεις πρώτα;

Πίστεψέ με, επιτυχημένος γονιός δεν είναι αυτός ο οποίος μπορεί να βοηθήσει τα παιδιά του σε κάθε δυσκολία. 

Είναι εκείνος που έχει μεγαλώσει παιδιά που μπορούν να χειριστούν τις δυσκολίες χωρίς να ζητήσουν τη βοήθειά του. Αν τα παιδιά σου φύγουν μετά την ενηλικίωση απ’ το πατρικό, αν θέλουν να ακολουθήσουν ανεξάρτητα και μόνα τους τη δική τους ζωή, ως γονέας έχεις κάνει πραγματικά καλή δουλειά.

Είναι τρεις οι βασικοί πυλώνες που πρέπει να ξέρουμε όλοι όσοι μεγαλώνουμε παιδιά και όσοι θα μεγαλώσουμε παιδιά στο μέλλον. Πρώτο και κυριότερο είναι ότι έχεις πολλαπλούς ρόλους ως γονέας, δεύτερον ότι τα παιδιά αντιγράφουν -και όταν λέω αντιγράφουν εννοώ πως κάνουν copy-paste σε αληθινούς χρόνους- και τρίτον έχουν ανάγκη την αγκαλιά σου και προπάντων την αγάπη σου.

Ο γονέας έχει πολλαπλούς ρόλους, τους οποίους πρέπει να υιοθετήσει πάση θυσία για να γίνει στο μέλλον το παιδί του ένας ανεξάρτητος ενήλικας. 

Πρέπει για το παιδί να είσαι εκεί να ακούσεις τα όνειρά του, να είσαι ο καθοδηγητής του, ο φίλος του, το μονοπάτι που θα θέλει να διαβεί, πρέπει να είσαι το ουράνιο τόξο του, το φως μέσα στο σκοτάδι του, και να συνεχίσω ή θα φτιάξεις εσύ τη δική σου λίστα;

Τα παιδιά αντιγράφουν. 

Έχουν την τάση να μιμούνται τους γονείς τους. Αν βλέπουν έναν καταθλιπτικό γονέα, δύσκολα θα είναι τα ίδια ιδιαίτερα ευδιάθετα, αν έχουν απέναντί τους έναν απότομο γονέα, απότομα θα μάθουν να μιλάνε και τα ίδια. Αν βλέπουν ένα γονέα χωρίς ενδιαφέροντα, χωρίς όρεξη, να ασχολείται διαρκώς με το κινητό, φαντάσου τι επιλογές θα κάνουν στη ζωή τους και πώς θα τα αντιμετωπίζουν όλα. Σκέψου τι πρότυπο θέλεις να είσαι για τα παιδιά σου, γιατί είσαι ο καθρέφτης τους.

Τα παιδιά έχουν ανάγκη αγκαλιές και αγάπη. 

Ακόμα κι αν σε έχουν κουράσει, ακόμα και αν είσαι ταλαιπωρημένος απ’ τις υποχρεώσεις ολόκληρης της ημέρας ή σε έχουν τσιτώσει, μόλις τα πάρεις αγκαλιά και τους πεις πως τα αγαπάς όλα θα περάσουν δια μαγείας.

Γιατί τι θέλουν άλλωστε; 

Να νιώθουν πως νοιάζεσαι και τους δίνεις την προσοχή που έχουν ανάγκη. Φρόντισε να είσαι εκεί για τα παιδιά σου, η αγκαλιά σου για εκείνα πρέπει να είναι διαθέσιμη 24 ώρες την ημέρα. Και πρέπει να τους δείχνεις και έμπρακτα την αγάπη σου.

Το να είσαι γονιός είναι ο πιο υπεύθυνος ρόλος στη ζωή σου. Τα παιδιά είναι ευτυχία μεγάλη, αυτά είναι το χρυσάφι μας και η κληρονομιά μας. 

Σε αυτά θα εναποθέσουμε τις ελπίδες μας ότι θα καταφέρουν πολλά περισσότερα απ’ όσα καταφέραμε εμείς και θα παρακαλάμε να είμαστε εκεί και να καμαρώνουμε. 

Αλλά τελικά η επιτυχία μας ως γονείς θα είναι όταν θα τα βλέπουμε να πραγματοποιούν τα δικά τους όνειρα, στη δική τους ζωή, όντας ευτυχισμένα.

Συντάκτης: Βασιλική Ασλόγλου
Επιμέλεια κειμένου: Βασιλική Γουγούλα
Πηγή: pillowfights.gr
policenews.eu
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Συγχαρητήρια, πέρασες στο Πανεπιστήμιο! Και τώρα τι;

Η είσοδος στο Πανεπιστήμιο ή στο κολέγιο σηματοδοτεί την έναρξη μίας πραγματικά σημαντικής περιόδου της ζωής – είναι το σημείο στο οποίο το παιδί σας εισέρχεται στις τάξεις των ενήλικων. Βέβαια μπορεί να θεωρείται πως το παιδί σας απέχει πολύ από το να φέρεται ως ενήλικας.

Σίγουρα η δουλειά σας ως γονείς δεν έχει τελειώσει ακόμα! Οι γονείς παρέχουν ένα σημαντικό στοιχείο σταθερότητας σε μια εποχή που πολλά πράγματα βρίσκονται σε κατάσταση αλλαγής, όπου πολλά δεδομένα ανατρέπονται και το παιδί καλείται να προσαρμοστεί σε εντελώς νέα δεδομένα.
Είστε εσείς που θα παράσχετε μεγάλη υποστήριξη, από πρακτική και οικονομική άποψη, καθώς και συναισθηματική υποστήριξη στη μεταβατική αυτή περίοδο.
Όσον αφορά το πρακτικό επίπεδο, βοηθήστε ώστε να εξοικειωθούν με την πόλη όπου θα σπουδάσουν, συμπεριλαμβανομένης της διάταξης της πανεπιστημιούπολης, των δημόσιων συγκοινωνιών, τις τοποθεσίες του σουπερμάρκετ και άλλων χρήσιμων παροχών και υπηρεσιών. Μια επίσκεψη κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού ή λίγο πριν μετακομίσουν μπορεί να βοηθήσει σε αυτό.
Οργανώστε τα οικονομικά τους ανοίγοντας έναν τραπεζικό λογαριασμό. Ιδανικά επιλέξτε μία τράπεζα που έχει να υποκατάστημα κοντά στο πανεπιστήμιο. Αφιερώστε λίγο χρόνο να συζητήσετε τη σημασία του σχεδιασμού του προϋπολογισμού και φροντίστε στο μέλλον να παρακολουθείτε προσεκτικά την ταμειακή ροή.
Διασκεδάστε στην κουζίνα βοηθώντας τον έφηβο σας να σχεδιάσει και να μαγειρέψει υγιεινά γεύματα με προϋπολογισμό. Η ικανότητα να προσφέρει μερικά γεύματα που θυμίζουν μαμά στους νέους φίλους θα τον/την κάνουν πολύ δημοφιλή!
Συζητήστε με ηρεμία θέματα που σχετίζονται με την ασφάλεια, όπως διαφύλαξη προσωπικών αντικειμένων, ασφάλεια στη χρήση της τεχνολογίας, διαχείριση αλκοόλ και την αντιμετώπιση της πίεσης από τους συνομήλικους για να κάνουν πράγματα που μπορεί να μην επιθυμούν να κάνουν.
Συμφωνήστε για το πώς θα είστε σε επαφή. Email, κινητό, Skype. Δώστε τους χώρο για να εξερευνήσετε αυτό το συναρπαστικό νέο στάδιο της ζωής τους, αλλά εξηγήστε την ανάγκη σας να τους μιλάτε μια στο τόσο, για να είστε βέβαιοι ότι είναι ευτυχισμένοι και ασφαλείς.
Τονίστε το γεγονός ότι το πανεπιστήμιο είναι μια υπέροχη ευκαιρία να δοκιμάσουν μια τεράστια ποικιλία νέων και συναρπαστικών αθλημάτων και δραστηριοτήτων και όσοι εμπλέκονται πλήρως από την αρχή στην πανεπιστημιακή ζωή θα κάνουν νέους φίλους γρηγορότερα και θα ενταχθούν ευκολότερα.
Ως ακαδημαϊκός και η ίδια, λαμβάνουμε ερωτήματα κάθε χρόνο από γονείς που θέλουν να μάθουν πώς τα πηγαίνει ο γιος ή η κόρη τους στο πανεπιστήμιο/κολέγιο. Πέρα από το γεγονός ότι το ίδρυμα δεν μπορεί να σας πει τίποτα χωρίς τη ρητή άδεια του παιδιού σας, ο καλύτερος τρόπος υποστήριξης είναι να ενθαρρύνετε το γιο ή την κόρη σας στις σπουδές τους δείχνοντας ενδιαφέρον ή κάνοντας ερωτήσεις αλλά τελικώς να τους αφήνετε να προσπαθούν μόνοι τους για την επιτυχία στις σπουδές τους. Το Πανεπιστήμιο είναι ένα μέρος όπου πολλοί νέοι αναπτύσσουν το δικό τους αίσθημα ανεξαρτησίας και αυτή η έννοια της αυτοδιαχείρισης που ενθαρρύνει η πανεπιστημιακή ζωή παίζει σημαντικό ρόλο σε αυτό.

Τέλος μην αμελήσετε να φροντίσετε τον εαυτό σας. Αν και όπως τονίστηκε ο ρόλος σας παραμένει πολύ σημαντικός, το σπίτι μπορεί να φαντάζει άδειο. Αυτή η φάση της ζωής δίνει όμως ευκαιρίες σε εσάς για περισσότερη προσωπική ελευθερία, ελεύθερο χρόνο, δραστηριότητες και εμβάθυνση σχέσεων με τον σύντροφο, τους φίλους σας ή άλλα μέλη της οικογένειας.

Γράφει στο efiveia.gr η Ψυχολόγος Δρ Φοίβη Σπέη
efiveia.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Εξασφαλίστε επιτυχία στο παιδί σας!

Κάντε αυτά τα 9 πράγματα για να εξασφαλίσετε επιτυχία στο παιδί σας!

Όλοι θέλουμε να έχουμε σωστά και επιτυχημένα παιδιά! 

 Η επιστήμη δίνει τη συνταγή! 

 Υπάρχουν 7 σημαντικά πράγματα που μπορούν να κάνουν οι γονείς για να έχουν επιτυχημένα παιδιά. Ξεκινήστε από τώρα!

Υψηλές Προσδοκίες
Να έχετε υψηλές προσδοκίες από το παιδί σας σημαίνει ότι θα πρέπει να πιστεύετε στο παιδί σας, στην αξία του και στο μέλλον του. 

 Μην ξεκινάτε λοιπόν λέγοντας «έεε, τι να γίνει, δεν είναι καλό στα μαθηματικά», «δεν είναι αθλητικός τύπος», «είναι ανορθόγραφο», κλπ. γιατί με αυτό τον τρόπο δημιουργείτε μια αρνητική προσδοκία και το παιδί ακολουθεί αυτό που εσείς πιστεύετε για το ίδιο. 

 Έτσι, είναι προτιμότερο να πείτε «πιστεύω ότι έχεις περιθώριο να βελτιωθείς στα μαθηματικά», «ποιο άθλημα σε ενδιαφέρει», «έχεις ωραίες ιδέες στην έκθεση και εκφράζεσαι όμορφα, χρειάζεται όμως να κάνεις επανάληψη τους κανόνες της ορθογραφίας για να βελτιωθείς». 

 Στα παιδιά ισχύει ο κανόνας του Πυγμαλίωνα (στο μιούζικαλ «Ωραία μου Κυρία») δηλαδή αυτό που κάποιος περιμένει από ένα άλλο άτομο γίνεται αυτοεκπληρούμενη προφητεία από το άλλο άτομο. 

Με δυο λόγια, αν περιμένουμε κάτι θετικό από το παιδί θετικό θα κάνει, αν περιμένουμε κάτι αρνητικό, αρνητικό θα κάνει.

Δίνουν εκπαιδευτικά ερεθίσματα από την προσχολική ηλικία. 
Ξέρατε ότι ένα ανεκτίμητο δώρο στον τομέα της μάθησης είναι να δώσουμε στο παιδί γνώση μαθηματικών από την προσχολική ηλικία; Και δεν εννοώ ακριβά ιδιαίτερα ή συγκεκριμένα προγράμματα, απλώς χρειάζεται να μάθει τα βασικά: τους αριθμούς, να μετράει με τη σειρά, και να έχει κάποιες άλλες βασικές γνώσεις (σαν αυτές που μαθαίνει το παιδί παίζοντας με έναν ενήλικα και πηγαίνοντας στα προνήπια). 

 Ο καθηγητής Greg Duncan του πανεπιστημίου Northwestern University των ΗΠΑ βρήκε σε έρευνα με 35.000 παιδιά προσχολικής ηλικίας ότι η απόκτηση βασικών μαθηματικών εννοιών από την προσχολική ηλικία προβλέπει καλές επιδόσεις στα μαθηματικά σε μεγαλύτερη ηλικία αλλά και καλύτερες επιδόσεις στην ανάγνωση. 

Είναι προσεκτικοί και ευαισθητοποιημένοι απέναντι στο παιδί
Μία σημαντική έρευνα του 2014 σε 243 άτομα που γεννήθηκαν σε συνθήκες φτώχειας στην Αμερική έδειξε ότι τα παιδιά των οποίων οι γονείς ακολούθησαν τη μέθοδο της «ευαισθητοποιημένης προσέγγισης» («sensitive caregiving ή parenting» στην αγγλική ορολογία) τα τρία πρώτα χρόνια της ζωής τους είχαν καλύτερες σχολικές επιδόσεις στα μαθητικά τους χρόνια αλλά και καλύτερες σπουδές και καλύτερη ποιότητα σχέσεων στην ηλικία των 30 ετών. 

Οι ευαισθητοποιημένοι γονείς προσέχουν τα σημάδια που δίνει το παιδί και ανταποκρίνονται σε αυτά με αγάπη και φροντίδα. 

 Αντίθετα, οι γονείς που έχουν το στυλ «ελικόπτερο» (και είναι σαν να πετάνε διαρκώς πάνω από τα παιδιά τους για να τα ελέγχουν) καθώς και οι γονείς που είναι οι ίδιοι σφιγμένοι και αυστηροί τελικά δε βοηθάνε τα παιδιά τους, αλλά, αντίθετα, μπορεί να γίνουν οι ίδιοι εμπόδιο στην πρόοδο του παιδιού. 

Είναι λιγότερο στρεσαρισμένοι
Το στρες των γονιών, ειδικά της μαμάς, έχει αρνητικά αποτελέσματα στο παιδί: εκτός από το ότι δημιουργεί ένταση στο σπίτι (με φωνές και τιμωρίες και λίγη κατανόηση από την πλευρά του στρεσαρισμένου γονιού), γίνεται «κολλητικό» και στρεσάρεται και το παιδί. 

 Εδώ λειτουργεί το επιστημονικό φαινόμενο «ψυχολογικά κολλητικό»: δηλαδή οι άνθρωποι «κολλάνε» τα συναισθήματα των άλλων γύρω τους. 

 Έτσι, όταν περιστοιχιζόμαστε από χαρούμενους ανθρώπους τείνουμε να είμαστε πιο χαρούμενοι, ενώ όταν οι γύρω μας είναι δυστυχείς τείνουμε να νιώθουμε κι εμείς πιο άσχημα. Έτσι, ο στρεσαρισμένος, αγχωμένος, θυμωμένος, εκνευρισμένος γονιός μπορεί να μεταφέρει τα συναισθήματα αυτά στο παιδί και να επηρεάσει όχι μόνο τη συναισθηματική του κατάσταση, αλλά και τις σχολικές του επιδόσεις. 

Παρέχουν στο παιδί ποιοτικό χρόνο
Οι γονείς κάνουν κάτι θετικό, όμορφο ή χρήσιμο με το παιδί τους: θα του διαβάσουν μια ιστορία, θα συζητήσουν, θα φτιάξουν ένα γλυκό μαζί, θα έχουν διαπροσωπικό χρόνο, επικοινωνία και συναισθηματική σύνδεση. 

 Είναι πολύ καλύτερα λιγότερος αλλά ποιοτικός χρόνος, παρά πολλές ώρες κατά τις οποίες ο γονιός είναι φυσικά παρόν στο δωμάτιο αλλά ασχολείται με κάτι άλλο και όχι με το παιδί του. 

Διδάσκουν στο παιδί κοινωνικές δεξιότητες από νωρίς
Ερευνητές από τα πανεπιστήμια Pennsylvania State και Duke των ΗΠΑ ακολούθησαν πάνω από 700 παιδιά ανάμεσα στο νηπιαγωγείο και την ηλικία των 25 ετών και βρήκαν σημαντική συσχέτιση ανάμεσα στις κοινωνικές δεξιότητες που είχαν όταν ήταν 5 ετών και την επιτυχία τους ως ενήλικες 20 χρόνια αργότερα. 

Διδάξτε λοιπόν στο παιδί σας τους βασικούς κανόνες ευγένειας με το ‘ευχαριστώ’ και ‘παρακαλώ’, παροτρύνετέ τα να βρουν λύσεις στα προβλήματά τους (όπου είναι εφικτό, αντί να τους τα λύσετε εσείς), διδάξτε τους να αναγνωρίζουν διαφορετικά συναισθήματα στον εαυτό τους και τους άλλους, επιβραβεύστε τη συνεργασία, κλπ. 

Τα παιδιά που είχαν καλές συναισθηματικές δεξιότητες από μικρή ηλικία ήταν πολύ πιθανότερο να πάρουν πτυχίο πανεπιστημίου και λιγότερο πιθανό να συλληφθούν για κάποια παράβαση ή να έχουν προβλήματα ουσιόχρησης. 

Η μαμά εργάζεται
Εργαζόμενες μαμάδες, σταματήστε να έχετε άγχος και ενοχές!! Σύμφωνα με έρευνα του Harvard Business School, υπάρχουν σημαντικά οφέλη στο παιδί όταν η μαμά εργάζεται. 

Η έρευνα βρήκε ότι τα κορίτσια των οποίων η μαμά εργαζόταν στην παιδική τους ηλικία όταν μεγάλωσαν είχαν περισσότερη εκπαίδευση, καλύτερες δουλειές, μεγαλύτερες εργασιακές ευθύνες και μεγαλύτερο μισθό, σε σχέση με κορίτσια των οποίων οι μαμάδες δεν εργαζόταν. 

Αλλά και τα αγόρια με εργαζόμενη μαμά έμαθαν ως ενήλικες να βοηθάνε περισσότερο στο σπίτι και την ανατροφή των παιδιών τους. Η μαμά γίνεται το μοντέλο καλής και σωστής συμπεριφοράς, των πραγμάτων που είναι καλό να κάνει το παιδί (και αργότερα το ενήλικο παιδί) και των σωστών πεποιθήσεων- και τα παιδιά της λίγο-πολύ αντιγράφουν αυτό που κάνει! 

Η μαμά έχει καλή εκπαίδευση
Το IQ της μαμάς καθορίζει το πόσο καλό λεξιλόγιο θα έχει το παιδί της και τι λεκτικές ικανότητες θα αποκτήσει σε μικρή ηλικία! Επίσης, μια έρευνα του 2014 στο πανεπιστήμιο Michigan των ΗΠΑ, έδειξε ότι οι μαμάδες που τελείωσαν το Λύκειο ή Πανεπιστήμιο ήταν πιο πιθανό να μεγαλώσουν παιδιά που θα έκαναν ακριβώς το ίδιο.

Πιστεύουν ότι το σημαντικότερο είναι η προσπάθεια και όχι η αποφυγή της αποτυχίας
Τι νομίζει το παιδί σας σχετικά με την επιτυχία; 

Η απάντησή του σε αυτή την ερώτηση καθορίζει την επιτυχία του! Αν το παιδί νομίζει ότι τα καταφέρνει επειδή είναι έξυπνο ή έχει ταλέντο, τότε είναι πιθανό να μη δοκιμάσει κάτι δύσκολο, ώστε να διατηρήσει την εικόνα του έξυπνου (αλλά στα εύκολα!) ή να τα παρατήσει, θεωρώντας ότι οι δυνάμεις του δε φτάνουν μέχρι εκεί. 

Αν πάλι το παιδί πιστεύει ότι πετυχαίνει επειδή προσπαθεί, αφοσιώνεται και κάνει αυτό που πρέπει, το πιθανότερο είναι ότι στα δύσκολα θα επιμείνει, και, πιθανότατα, θα τα καταφέρει!

Διδάξτε στο παιδί σας ότι με δουλειά και προσπάθεια μπορεί να τα καταφέρει και του κάνετε ένα τεράστιο δώρο ζωής! 

Με αυτό τον τρόπο μαθαίνει να προσπαθεί. 

Την επόμενη φορά που θα φέρει καλό βαθμό, μια ωραία ζωγραφιά, ή θα μια διάκριση σε κάποιο άθλημα, θυμηθείτε να το επαινέσετε για την προσπάθεια, τη σκληρή δουλειά και την αφοσίωση στο στόχο του!

Δρ Λίζαgreekpsychologypages
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πανελλαδικές εξετάσεις: Τα παιδιά σας είναι φτιαγμένα για πολύ σπουδαιότερα πράγματα στη ζωή τους, από ένα διαγώνισμα

Και, σας παρακαλώ, μην πιστέψετε ποτέ ότι οι γιατροί και οι μηχανικοί είναι οι μόνοι ευτυχισμένοι άνθρωποι στον πλανήτη.

Αγαπητοί γονείς,
Οι εξετάσεις των παιδιών σας θα ξεκινήσουν σύντομα. Ξέρω, ότι είστε όλοι τρομερά αγχωμένοι, προκειμένου το παιδί σας να τα πάει καλά σε αυτές.
 
Σας παρακαλώ, όμως, θυμηθείτε, ότι ανάμεσα στους μαθητές που θα κάθονται ο ένας δίπλα στον άλλον την ημέρα των εξετάσεων, υπάρχει ένας καλλιτέχνης, ο οποίος δεν χρειάζεται να ξέρει άριστα Μαθηματικά… Υπάρχει ένας επιχειρηματίας, ο οποίος δεν νοιάζεται ιδιαίτερα για την Λογοτεχνία… Υπάρχει ένας μουσικός, του οποίου οι βαθμοί στη Χημεία δεν θα έχουν ποτέ καμία σημασία… Υπάρχει ένας αθλητής, του οποίου η καλή σωματική κατάσταση είναι πιο σημαντική από τις γνώσεις του στη Φυσική…
 
Αν το παιδί σας φέρει υψηλούς βαθμούς στις εξετάσεις, αυτό θα είναι σπουδαίο! Αν δεν τα καταφέρει, όμως… σας παρακαλώ, μην του στερήσετε την αυτοπεποίθηση και την αξιοπρέπειά του. Πείτε του, ότι ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ, είναι απλά μία εξέταση!
 
Τα παιδιά σας είναι φτιαγμένα για πολύ σπουδαιότερα πράγματα στη ζωή τους, από ένα διαγώνισμα.
Πείτε του, πως ό,τι βαθμό κι αν φέρει, εσείς θα το αγαπάτε και δεν θα το κρίνετε.
 
Σας παρακαλώ, κάντε το αυτό και, αφού το κάνετε, παρακολουθήστε πώς το παιδί σας θα κατακτήσει τον κόσμο. Ένα διαγώνισμα ή ένας χαμηλός βαθμός δεν μπορούν να στερήσουν από το παιδί σας τα όνειρα και τα ταλέντα του.

Με θερμούς χαιρετισμούς,
Ο Διευθυντής του Σχολείου»

kynoclub
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η «αποτυχία» στη ζωή μας - Μαθήματα ζωής

Πόσες φορές δίνει εξετάσεις ο άνθρωπος στη ζωή του;

Νομίζω ότι δίνει συνέχεια.

Αγωνίζεται μια ζωή για να πετύχει κάτι, κάτι που θεωρεί ότι θα βελτιώσει τη ζωή του, ότι θα την κάνει καλύτερη, ή τουλάχιστον θεωρεί ότι θα την κάνει καλύτερη.

Τί γίνεται όμως όταν δεν πετυχαίνουμε τον στόχο μας, τον συγκεκριμένο στόχο που βάζουμε;

Βιώνουμε δυσάρεστα συναισθήματα, συνήθως νιώθουμε απογοήτευση, θλίψη και σε χειρότερες περιπτώσεις βιώνουμε κατάθλιψη, πτώση της αυτοεκτίμησής μας, απαρέσκεια για ζωή, αδράνεια πρωτοβουλίας, απώλεια πίστης στον εαυτό μας και ακόμη χειρότερα έχουμε τάσεις να εξαφανιστούμε από προσώπου γης, να απομονωθούμε, έχουμε τάσεις αυτοκτονίας, παραιτούμαστε από τη ζωή, αποκτούμε ολέθριες εξαρτήσεις στο αλκοόλ, στις ουσίες, σε παραβατικές συνήθειες.

Δεν είναι μόνο οι πανελλήνιες εξετάσεις, οι εξετάσεις επαγγελματικής αποκατάστασης, η εξετάσεις επαγγελματικής πρόκρισης, κυρίως είναι οι εξετάσεις της ζωής, οι στόχοι μας, η επίτευξη των επιθυμιών μας, η απόκτηση πλούτου και εξουσίας. 

Όλη μας η ζωή εξετάσεις είναι.

Σημασία έχει, τί βάζω σαν στόχο, τί ορίζω ως επιτυχία στη ζωή, τι επιδιώκω για το αύριο. Όλα καλά είναι, καλή είναι η βελτίωση των συνθηκών της ζωής μου, καλή είναι η επιδίωξη μιας οικονομικής ευμάρειας, καλή είναι η κοινωνική μου διάκριση, καλά είναι και τα υλικά αγαθά, καλά και τιμημένα.

Όμως, η πρόσκτηση υλικών αγαθών δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός. Δεν μπορεί όλη μου η βιωτή να αποσκοπεί στην συσσώρευση πλούτου, να στηρίζεται σε κίνητρα φιλοδοξίας, στην απόκτηση εξουσίας.

Τί είναι προτιμότερο; Μια αγαπημένη οικογένεια, ένα χαρούμενο σπιτικό ή ένας αποξενωμένος πλούσιος οίκος; 

Πλειστάκις η αποτυχία είναι προτιμότερη από την αποτυχία. 

Πολλά ζευγάρια αγαπημένα, με σκοπό τη βελτίωση της ζωής τους, τώρα που η παγκοσμιοποίηση κατάργησε τα σύνορα, που προσφέρει ευκαιρίες εντός και εκτός των τειχών, αποφασίζουν να κάνουν χωριστά καριέρα, άλλος εδώ και άλλος εκεί, ας πούμε στη Βρυξέλλες, ή στο Λονδίνο, ή στον Ντουμπάι, επειδή τα λεφτά είναι καλά. 

Και θα μείνει ο ένας πίσω, να φυλάει Θερμοπύλες, με το πολυαγαπημένο τους παιδάκι και ο άλλος στην "κοντινή" ξενιτειά προς άγραν "καλύτερης" ζωής. 

Ποιας καλύτερης ζωής; 

Που ξέρεις εσύ ποια είναι καλύτερη ζωή; 

Και από πότε είναι καλύτερη ζωή; 

Από πότε, το να μην βλέπεις τον αγαπημένο σου ή την αγαπημένη σου, ή το μονάκριβο παιδάκι σου είναι καλύτερο; 

Και πως θα καταλήξει όλo αυτό το σχήμα;

Ποτέ μια αποτυχία δεν είναι χειρότερη από την επιτυχία, επειδή εμείς δεν ξέρουμε ποιο είναι το καλύτερο και ποιο είναι το χειρότερο.

Όλη μας η ζωή ένα γνώμονα πρέπει να έχει, την τήρηση των αιώνιων αξιών και κυρίως την αγάπη. 

Η αγάπη του ζευγαριού δεν είναι πάνω από όλα; 

Η αγάπη της οικογένειας δεν είναι το ζητούμενο; 

Τί αντάλλαγμα να πληρώσω για την απώλεια της οικογενειακής γαλήνης, της αγάπης, της ομόνοιας;

Ποτέ δεν ξέρω τι μου ξημερώνει, πόσο μάλλον να ξέρω το αν πέτυχα ή απέτυχα σε κάποιες εξετάσεις είναι για το καλό μου ή όχι. 

Το έλεγε ο Σωκράτης, που να ξέρω εγώ ποιο είναι το καλύτερο; κανείς δεν ξέρει ποιο είναι το καλύτερο, μόνο ο Θεός γνωρίζει, έτσι έλεγε και δεν έλεγε οι θεοί γνωρίζουν, ο Θεός έλεγε, ο Ένας.

Εμείς ευχόμαστε και αιτούμεθα το καλύτερο για τα παιδιά μας, για την οικογένεια μας και για όλο τον κόσμο, επειδή ποσώς γνωρίζουμε ποιο είναι το καλύτερο, άσε που τα συμφέροντα είναι και αλληλοσυγκρουόμενα. 

Ευχόμαστε και προσπαθούμε για το καλύτερο, "συν Αθηνά και χείρα κίνει" έλεγαν οι αρχαίοι.

Αλλά, αφού κάνουμε την προσπάθεια μας, εκεί που δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε άλλο πλέον, ένα μόνο έχουμε να πούμε και να ευχηθούμε: 

"Πάσαν την ζωή ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα", που θα πει, όλη μου την ζωή την εναποθέτω στα χέρια του Πατέρα, επειδή ο πατέρας θέλει πάντα το Καλό μου.

Διότι, ακόμη και τα χειρότερα για μας, είναι βέβαιον, ότι κάποια στιγμή, θα γίνουν τα καλύτερα για μας, γι' αυτό και ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος ακόμη και την έσχατη στιγμή, στο δρόμο της εξορίας του, είπε:

"Δόξα τω Θεώ, πάντων ένεκεν", που θα πει, Δοξάζω το Θεό για ΟΛΑ.

το χαμομηλάκι

ΛΑΘΟΣ συμβουλές που δίνουμε στα παιδιά μας για την επιτυχία

Όλοι οι γονείς θέλουμε τα παιδιά μας να πετύχουν στη ζωή, γι’ αυτό και τα διδάσκουμε στάσεις που εμείς πιστεύουμε ως γονείς ότι θα τα βοηθήσουν να φτάσουν τους στόχους τους. 

Παιδιά Επιτυχία

6 PIECES OF BAD ADVICE WE GIVE OUR KIDS

Εντούτοις, πολλές ευρέως χρησιμοποιούμενες θεωρίες πάνω σε αυτό το ζήτημα τελικά αποδεικνύονται αντιπαραγωγικές: μπορεί να παρέχουν ικανοποιητικά αποτελέσματα βραχυπρόθεσμα, αλλά τελικά οδηγούν σε επαγγελματική εξουθένωση και μικρότερη επιτυχία. 
Εδώ συγκεντρώσαμε κάποιες από τις χειρότερες συμβουλές που μπορούμε να δώσουμε στα παιδιά μας σχετικά με την επιτυχία και τι θα μπορούσαμε να επιλέξουμε για να τις αντικαταστήσουμε με κάτι καλύτερο.

1. Επαναλαμβάνουμε στα παιδιά μας: Εστιάστε στο μέλλον. Να έχετε το νου σας στο «βραβείο».
Αντί αυτού, είναι προτιμότερο να πούμε: Ζήστε (ή εργαστείτε) στο παρόν
Ο νους μας έχει την τάση να ταξιδεύει περίπου το 50% του χρόνου κατά τον οποίο είμαστε ξύπνιοι. Όποιος συνεχώς προσπαθεί να εστιάσει στο μέλλον- καλοί βαθμοί ή εισαγωγή στο πανεπιστήμιο- είναι επιρρεπής σε μεγαλύτερο φόβο και άγχος. 
Αν και το άγχος μπορεί να είναι και δημιουργικό, το χρόνιο στρες βλάπτει την υγεία μας, όπως και άλλους σημαντικούς παράγοντες επιτυχίας, δηλαδή την προσοχή, τη μνήμη και κατ’ επέκταση την απόδοσή μας.

Τα παιδιά αποδίδουν καλύτερα και νιώθουν πιο ευτυχισμένα, όταν μαθαίνουν πώς να μένουν στο παρόν. Κι όταν αυτό συμβαίνει, μπορούν να μάθουν γρηγορότερα, να σκεφτούν δημιουργικά και να επιλύσουν προβλήματα ευκολότερα. Οι έρευνες μάλιστα υποδεικνύουν ότι μέσω της ευτυχίας μπορούμε να γίνουμε 12% πιο παραγωγικοί. Τα θετικά συναισθήματα μάς κάνουν επίσης ανθεκτικούς στο στρες, βοηθώντας μας να ξεπεράσουμε γρηγορότερα τα εμπόδια που σίγουρα θα συναντήσουμε.

Βεβαίως και είναι καλό να έχουν τα παιδιά στόχους, για τους οποίους να εργάζονται. Αλλά αντί να τα ενθαρρύνουμε να εστιάζουν συνεχώς στο επόμενο βήμα, ας τα βοηθήσουμε να μείνουν συγκεντρωμένα και σε αυτό που κάνουν εκείνη τη στιγμή.

2. Συμβουλεύουμε τα παιδιά μας: Το στρες είναι αναπόφευκτο· πρέπει να πιέζετε τον εαυτό σας
Ενώ είναι προτιμότερο να τους λέμε: Μάθετε να χαλαρώνετε, όταν το έχετε ανάγκη
Τα παιδιά βυθίζονται στο άγχος σε όλο και μικρότερες ηλικίες. Το ανησυχητικό μάλιστα είναι ότι αρχίζουν να καταγράφονται μέχρι και περιστατικά απόπειρας αυτοκτονίας.

Ο τρόπος που εμείς οι ενήλικες ζούμε την καθημερινότητά μας επικοινωνεί στα παιδιά πως το στρες είναι αναπόφευκτο κομμάτι της ζωής. Συνήθως ζούμε τις μέρες μας μέσα σε ένα συνεχές άγχος και υπερδιέγερση για να τα προλάβουμε όλα και τα βράδια επιλέγουμε το αλκοόλ ή υπνωτικά χάπια για να καταφέρουμε να χαλαρώσουμε. Αυτό όμως δεν αποτελεί πρότυπο για τα παιδιά.

Εδώ συστήνουμε οι γονείς να διδάσκουν στα παιδιά τους δεξιότητες που θα τα κάνουν ανθεκτικότερα μπροστά σε στρεσογόνα γεγονότα. Αν και δεν μπορούμε να αλλάξουμε τις απαιτήσεις της καθημερινότητας, μπορούμε να χρησιμοποιούμε τεχνικές, όπως ο διαλογισμός, η γιόγκα και οι βαθιές αναπνοές για να αντιμετωπίσουμε καλύτερα την πίεση. 
Τέτοια εργαλεία θα φανούν χρήσιμα στα παιδιά σας για την υπόλοιπη ζωή τους.

3. Τους υπενθυμίζουμε: Να ασχολείστε συνεχώς με κάτι
Ενώ είναι προτιμότερο να τους λέμε: Να μπορείτε και να διασκεδάζετε κάνοντας απολύτως τίποτα
Ακόμα και στον ελεύθερο χρόνο, οι άνθρωποι στις Δυτικές κοινωνίες τείνουν να εκτιμούν περισσότερο τα έντονα συναισθήματα, όπως ο ενθουσιασμός, παρά τα ήπιας έντασης συναισθήματα, όπως η γαλήνη (το αντίθετο συμβαίνει στις χώρες της Δυτικής Ασίας.). 
Δεν λέμε ότι είναι λάθος ο ενθουσιασμός, η διασκέδαση και η αναζήτηση νέων εμπειριών. 
Αλλά κάποιες φορές το στρες και η αδρεναλίνη εξουθενώνει τον οργανισμό μας, ενεργοποιώντας συνεχώς την απόκριση μάχης ή φυγής. 
Έτσι, τα παιδιά καταλήγουν να ξοδεύουν όλη τους την ενέργεια σε τέτοιες δραστηριότητες το σαββατοκύριακο, αφήνοντας τα με λιγότερους πόρους, όταν επιστρέφουν στο σχολείο.

Επιπλέον, οι έρευνες δείχνουν ότι ο εγκέφαλός μας τείνει να εφευρίσκει έξυπνες ιδέες, όταν δεν είναι απόλυτα συγκεντρωμένος, όπως ας πούμε όταν κάνουμε μπάνιο. Δεν χρειάζεται να μπλοκάρουμε λοιπόν τη σκέψη των παιδιών μας. Γιατί τα παιδιά έχουν την ικανότητα να μετατρέψουν κάθε κατάσταση σε μια θαυμάσια ευκαιρία για παιχνίδι, όπως όταν περιμένουν σε έναν προθάλαμο ή όταν περπατούν.

Μπορούν επίσης να διαλέξουν την ανάγνωση ενός βιβλίου ή απλά τη χαλάρωση κάτω από ένα δέντρο στον κήπο, χαζεύοντας τον ουρανό. Όλα αυτά τους επιτρέπουν να προσεγγίσουν ένα πιο γαλήνιο, ήρεμο τόπο στο νου τους και μέσω αυτού να γίνουν δημιουργικά. 

Το κλειδί λοιπόν είναι να μην το παρακάνουμε με τις δραστηριότητες και το αυστηρό πρόγραμμα στον ελεύθερο χρόνο τους, γιατί ακόμα και η ονειροπόληση είναι σημαντική για την ανάπτυξή τους.

4. Λέμε στα παιδιά: Εστιάστε και παίξτε με τα δυνατά σας σημεία
Αντί αυτού, είναι προτιμότερο να πούμε: Κάντε λάθη και μάθετε να αποτυγχάνετε
Οι γονείς θέλουν να αναγνωρίζουν τα δυνατά σημεία των παιδιών τους και να προσδιορίζουν τις δραστηριότητές τους σύμφωνα με αυτές. Λένε ότι ένα παιδί τα πάει καλά στα μαθηματικά ή έχει καλλιτεχνική τάση. 
Αλλά έρευνα του πανεπιστημίου του Stanford τονίζει ότι αυτός ο τρόπος στην ουσία παγιδεύει το παιδί σε μια ορισμένη περσόνα, απομακρύνοντάς το από οτιδήποτε καινούριο θα μπορούσε να δοκιμάσει.

Όταν ένα παιδί επαινείται κυρίως για τις αθλητικές του ικανότητες, για παράδειγμα, είναι λιγότερο πιθανό να θελήσει να βγει από τη ζώνη άνεσής του και να δοκιμάσει να μάθει σκάκι. Και αυτό ακριβώς είναι που θα το κάνει στο μέλλον αγχωτικό και καταθλιπτικό, όταν έρθει σε επαφή με την αποτυχία. Γιατί; Μα γιατί πιστεύει ότι είναι τόσο καλό, που αν συναντήσει εμπόδια σε ένα δεδομένο πεδίο, αυτό τελικά αποκαλύπτει ότι δεν ήταν και τόσο καλό.

Όμως ο εγκέφαλός μας είναι προγραμματισμένος να μαθαίνει νέα πράγματα. Κι αυτό συμβαίνει μέσα από τα λάθη. Αντί λοιπόν να εστιάζετε στα δυνατά σημεία του παιδιού σας, διδάξτε τα ότι μπορούν να μάθουν ο,τι θέλουν, αρκεί να προσπαθούν.

5. Συμβουλεύουμε τα παιδιά: Μάθετε τις αδυναμίες σας και γίνετε σκληρότεροι
Ενώ είναι προτιμότερο να πούμε: Να φέρεστε πάντα καλά στον εαυτό σας
Τείνουμε επίσης να πιστεύουμε ότι η κριτική είναι σημαντικό μέρος της αυτοβελτίωσης. Αλλά αν και η αυτεπίγνωση είναι σημαντική, οι γονείς συχνά διδάσκουν τα παιδιά τους να είναι επικριτικά με τον εαυτό τους. Αν για παράδειγμα, ένας γονέας πει ότι το παιδί του χρειάζεται να είναι πιο κοινωνικό, τότε εκείνο μπορεί να το εσωτερικεύσει σαν κριτική για το ότι είναι εσωστρεφές.

Αλλά οι έρευνες μας δείχνουν ότι αυτό είναι ουσιαστικά σαμποτάζ στον εαυτό τους. Καταλήγουν να εστιάζουν στα μειονεκτήματά τους, μειώνοντας έτσι την αυτοπεποίθησή τους. Φοβούνται την αποτυχία και αδυνατούν έτσι να λάβουν αποφάσεις. Γίνονται πιο αγχωτικά και μελαγχολικά.

Γι’ αυτό και δουλειά των γονιών είναι να ενθαρρύνουν τα παιδιά τους να αναπτύξουν την αυτό- ενσυναίσθηση, ώστε να μάθουν να φέρονται στον εαυτό τους, όπως σε ένα καλό φίλο. 
Αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να γίνουν υποχωρητικά και συνεχώς επιεικείς με τα πάντα, αλλά ότι δεν χρειάζεται να αυτομαστιγώνονται. 
Ένα ντροπαλό παιδί με αυτό- ενσυναίσθηση θα πει στον εαυτό του ότι δεν είναι κακό να νιώθει ντροπή κάποιες φορές και ότι η προσωπικότητά του δεν είναι απλά τόσο εξωστρεφής όσο άλλων παιδιών. Αυτό δεν είναι μειονέκτημα, αλλά αν εκείνο το θελήσει, μπορεί να θέσει στο μέλλον μικρούς στόχους, ώστε να γίνει λίγο πιο κοινωνικό.

6. Συμβουλεύουμε τα παιδιά μας: Ο κόσμος είναι ανταγωνιστικός, οπότε πρέπει να αγωνιστείτε σκληρά
Ενώ είναι προτιμότερο να πούμε: Να μάθετε να δείχνετε κατανόηση και ενσυναίσθηση, όταν χρειάζεται
Η έρευνα δείχνει ότι από την παιδική μας ηλικία και μετά, οι κοινωνικοί δεσμοί μας είναι οι σημαντικότεροι προβλεπτικοί παράγοντες της υγείας, της ευτυχίας, ακόμα και της μακροβιότητας. Οι θετικές σχέσεις με τους άλλους είναι απαραίτητο κομμάτι της ψυχικής ευεξίας, κάτι που επηρεάζει άμεσα τις δεξιότητες και τις δυνατότητες επιτυχίας μας. 
Και φυσικά, όταν μας συμπαθούν, έχουμε μεγαλύτερες πιθανότητες να επιτύχουμε. Γι’ αυτό, αν είμαστε ενσυναισθητικοί με τους γύρω μας και δημιουργούμε υποστηρικτικές σχέσεις αντί να στρεφόμαστε μόνο στον εαυτό μας, μακροπρόθεσμα κερδίζουμε από αυτό.

Τα παιδιά είναι ενσυναισθητικά και συμπονετικά με αυθόρμητο και φυσικό τρόπο. Επομένως, είναι καλή ευκαιρία να ενθαρρύνουμε αυτά τα φυσικά τους ένστικτα να νοιάζονται για συναισθήματα των άλλων ανθρώπων και να μπαίνουν, όταν χρειάζεται, στη θέση των άλλων.

Είναι αλήθεια ότι ο κόσμος είναι σκληρός. Αλλά θα γινόταν λιγότερο, αν δίναμε λιγότερη έμφαση στον σκληρό ανταγωνισμό και δίναμε προτεραιότητα στην ευγενική συμβίωση.

Emma Seppala, Ph.D., Ερευνήτρια στο Πανεπιστήμιο του Stanford

enallaktikidrasi