Ο «νταής» που εκφοβίζει είναι πάντα το πιο αδύναμο και φοβισμένο παιδί

Το κλειδί για όσους εκφοβίζονται από «νταήδες» είναι να αναγνωρίσουν ότι ο εκφοβισμός του «νταή» δεν σχετίζεται με εκείνους, αλλά με τον ίδιο και την αδυναμία του.

Τα τελευταία χρόνια έχει δοθεί σημαντική προσοχή στο φαινόμενο του εκφοβισμού, ιδιαίτερα όσον αφορά στην περίπτωση των παιδιών. Ωστόσο, ένα από τα πράγματα που έχουμε την τάση να παραβλέπουμε, είναι ότι τα παιδιά που τείνουν να εκφοβίζουν τα υπόλοιπα μεγαλώνουν και τείνουν να μην αλλάζουν πολύ στην πορεία της ζωής τους, άλλωστε η συνέπεια στο χαρακτήρα είναι στοιχείο της ανθρώπινης υπόστασης. 

Τα αγόρια που πείραζαν το παιδί που καθόταν μόνο του και τα «κακά» κορίτσια που δεν προσκάλεσαν τη συμμαθήτριά τους στο πάρτυ, μεγαλώνουν και γίνονται εξίσου κυριαρχικά, αλαζονικά και φοβισμένα, όπως ήταν και ως παιδιά.

Ο πολιτισμός μας συναλλάσσεται καθημερινά με το φόβο. 

Αυτό μπορούμε να το παρατηρήσουμε ακόμη και στις διαφημίσεις όπως για μια εταιρεία που «θα σας προστατεύσει, έναντι αμοιβής, από μισθολογικές κατασχέσεις, περιουσιακά δικαιώματα και άλλες υποθέσεις αν χρωστάτε χρήματα στην εφορία».

Εδώ υπάρχει ένα θέμα: 

αυτές οι συνέπειες που διαφημίζει η εταιρία, είναι το φυσικό και λογικό αποτέλεσμα του χρέους που έχετε προς την εφορία. 

Γιατί, λοιπόν, εφαρμόζεται η τακτική του φόβου; 

Επειδή όταν οι άνθρωποι φοβούνται, τείνουν να παίρνουν παράλογες, άγνωστες, παρορμητικές - και συνήθως δαπανηρές - αποφάσεις. Εκεί βρίσκεται η λύση για μία πιθανή χειραγώγηση.

Αυτό είναι μόνο ένα από τα χιλιάδες παραδείγματα που βιώνουμε καθημερινά και τείνουν να μας ταρακουνούν. 

Δεν έχουν κάνει ακόμη πολλοί άνθρωποι το εμβόλιο της γρίπης; 

Σκορπίστε τους «σπόρους» του φόβου της γρίπης ώστε να αποκτήσετε κάποια ψευδαίσθηση του ελέγχου στο φόβο κάποιου άλλου, ο οποίος πλέον θα έχει την αίσθηση ότι δεν έχει τον έλεγχο.

Όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με το φόβο σε προσωπικό επίπεδο - όταν δηλαδή είμαστε εκφοβισμένοι – η υποκείμενη ηθική γίνεται πιο αχνή και μας μιλάει με έμφαση για μια γενική έλλειψη εκλεπτυσμού και συναισθηματικής νοημοσύνης. 

Αυτή η αποτυχία οδηγεί στη συνέχεια σε αυτή την κυριαρχική ανάγκη για έλεγχο, την οποία ο νταής καταλήγει να αναζητά, με άσχημο τρόπο προς τους άλλους.

Όλα αυτά, επομένως, οδηγούν στην ερώτηση: 

Ποιος φοβάται περισσότερο - ο εκφοβισμένος ή ο «νταής»; Φυσικά ο «νταής», επειδή η καταπιεσμένη ανάγκη του με περιορισμένο αριθμό δεξιοτήτων - κοινωνικό, συναισθηματικό, φυσικό, κλπ–τον κάνει να προσπαθεί με οποιονδήποτε τρόπο να αναδειχθεί έναντι των άλλων.

Το εγώ του «νταή» είναι πονηρό. 

Η αλαζονεία του τον γεμίζει με μια κενή εμπιστοσύνη. Το πατρονάρισμα του είναι μία ανάγκη για υποτίμηση. Η οργή του είναι μία ανάγκη να ελέγξει. 

Το Εγώ του είναι εύθραυστο, οδηγούμενο από φόβο και ναρκισσισμό, όχι από δύναμη, ούτε από τη δύναμη που επιθυμεί τόσο απελπισμένα να κατέχει. 

Στην πραγματικότητα, ο «νταής» είναι ουσιαστικά ανίσχυρος, γιατί ο ίδιος είναι τόσο ισχυρός όσο η δύναμη που εμείς του δίνουμε. Τρέφεται από τον φόβο μας, αλλά η πείνα του οδηγείται αποκλειστικά από τη δική του.

Το κλειδί για τους εκφοβισμένους είναι να αναγνωρίσουν ότι ο εκφοβισμός του «νταή» δεν σχετίζεται με εκείνους, αλλά με τον ίδιο και την αδυναμία του. 

Πρόκειται για την αίσθησή του ότι απειλείται και την αγωνία του να χαρακτηριστεί ως απατεώνας. Φοβάται πολύ– αρκετά πολύ θα λέγαμε - και όλη την ώρα.

Έχοντας στο μυαλό μας αυτή την αναγνώριση, ότι δηλαδή ο εκφοβισμός δεν σχετίζεται μ’ εμάς, τότε μπορούμε να είμαστε σταθεροί και σίγουροι για τον εαυτό μας. 

Έτσι, μπορούμε να διατηρήσουμε την αυτοπεποίθησή μας και παράλληλα να αποφύγουμε την αυτο-θυματοποίησή μας που δυνητικά διαιωνίζει τις καταχρηστικές και κοινωνικά σαδομαζοχιστικές σχέσεις στις οποίες πρόκειται να βρεθούμε τυχαία, κατ’ επιλογή ή εξ ορισμού.

Ο «νταής» είναι πάντα το πιο αδύναμο παιδί στην παιδική χαρά. Κάντε λίγο πίσω και παρακολουθήστε τον με συμπόνια, καθώς βυθίζεται σε μια χλωμή αντανάκλαση αυτού του παιδιού, το οποίο προσποιείται ότι είναι.

Πηγή: PsychologyToday.com
Απόδοση:Τζατζαδάκη Ματρώνη, Φιλόλογος-Γλωσσολόγος, Φοιτήτρια Ψυχολογίας ΕΚΠΑ
Επιμέλεια: PsychologyNow.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Όταν πιάσει το σκοτάδι μην φοβηθείς!

Δεν το διαλέγεις εσύ που έρχεται. Δεν μπορείς να το ελέγξεις. Έτσι είναι. Έτσι ήταν πάντα.

Εσύ απλά μην φοβηθείς. Μην απελπιστείς. 

Από καιρό σε καιρό, πιάνουνε σκοτάδια…
Φέρνει μαζί του πράγματα άσχημα και δύσκολα.

Μην φοβηθείς όμως.

Γιατί είναι και κάτι, που άθελα του σου προσφέρει…
Στο φως της μέρας, στα εύκολα, στα ρόδινα, στα όλα τα καλά, πιο επικίνδυνο να χάσεις το δρόμο σου είναι. 

Να επαναπαυτείς…

“Αναπαύου ψυχή μου, φάγε, πίε και ευφραίνου…’’, θα μπεις στον πειρασμό να πεις…

Το σκοτάδι σε ενεργοποιεί. Σε κάνει να θες να αναζητήσεις… 

Να ψάξεις πιο έντονα, πιο απεγνωσμένα για το φως.

Να ψάξεις για τη λύση. Για την έξοδο…

Και στο σκοτάδι, στο απόλυτο, στο μαύρο, το φως, και το πιο μικρό, το ελάχιστο, θα μπορέσεις να το διακρίνεις… 

Και προς το φως αυτό, θα μπορέσεις σίγουρα τότες να πορευτείς….

Πάντοτε εκεί ήταν αυτό. Πάντοτε αναμμένο…

Όσο μέρα ήτανε, απλά δεν μπορούσες να το δεις…
Όταν πιάσει το σκοτάδι μην φοβηθείς…

Είναι το σκοτάδι αυτό, που το Φως θα σε βοηθήσει, ξεκάθαρα να διακρίνεις…
Είναι το σκοτάδι αυτό, που στο Φως, θα σε αναγκάσει πια να πορευτείς…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc.

psyxologos
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Σε ένα κεφάλι γεμάτο φόβους, δεν χωράνε τα όνειρα....

Edvard Munch, Fear, 1894

Ίσως εκεί που φοβόμαστε να πάμε, να βρίσκονται όλα όσα ψάχνουμε …

Δεν πρέπει να αφήσουμε τον φόβο να μας κάνει σκλάβους του.

Ίσως εκεί που φοβόμαστε να πάμε, να βρίσκονται όλα όσα ψάχνουμε. Σε ένα κεφάλι γεμάτο φόβους, δεν χωράνε τα όνειρα....

Το βασικό αίτιο της δημιουργίας των ανθρώπινων φόβων είναι η έννοια της «Ανάγκης». 

Όμως μια κοινωνία που κυριαρχείται από υπέρμετρους φόβους, είναι μια «Υποταγμένη» κοινωνία, μια κοινωνία ανίκανη να αντιδράσει λογικά και ήρεμα στην αντιμετώπιση των προβλημάτων της. 

Μια φοβισμένη κοινωνία κυριαρχείται από την αίσθηση του «πανικού», της «οργής», της ανεξέλεγκτης «βίας». 

Μια φοβισμένη κοινωνία είναι μια εύκολα «χειραγωγούμενη» κοινωνία. 

Το γιγάντωμα των αναγκών και των φόβων μας, μας στερεί το υπέρτατο ανθρώπινο αγαθό, την «Eλευθερία» μας.
Δρ Μάνος Δανέζης
ideopigi
Το Χαμομηλάκι

Ο Κύκλος της Βίας

Εκείνο το μικρόσωμο παιδί καθόταν αμίλητο την ώρα του διαλείμματος στο σχολείο, μέχρι να χτυπήσει το κουδούνι για μάθημα. Κάθε φορά. 

Ήταν διστακτικό, απόμακρο και μερικές φορές ανεξήγητα επιθετικό με άλλους συμμαθητές, ακόμη και με καθηγητές. Και όμως, στο πρόσωπό του διακρινόταν παρόλα αυτά η όψη ενός ευγενικού παιδιού χαμηλών τόνων ,παγιδευμένο μέσα σε ένα άγριο και σκοτεινό ύφος. Ως μαθητής ήταν μέτριος και πολλές φορές τον έβλεπα κρυφά να ρεμβάζει από το παράθυρο την ώρα του μαθήματος. 

Μέσα στο σκληρό του βλέμμα διέκρινα μία αγωνία, έναν αδιόρατο φόβο και μία δίψα για αγάπη.

Το κουδούνι χτύπησε. 

Το παιδί επιστρέφει σπίτι και με το που ανοίγει την πόρτα βλέπει τη μητέρα του τρομερά ταραγμένη και στο σώμα της διακρίνονται μερικοί μώλωπες. 

‘’Μην ανησυχείς αγάπη μου’’, είπε η μητέρα για να τον ηρεμήσει, η μαμά χτύπησε στο μπάνιο’’. 

Δεν αρκούσε όμως αυτή η δικαιολογία για να ηρεμήσει την ψυχή του παιδιού, δυστυχώς. Εκείνη τη στιγμή η πόρτα ανοίγει και μπαίνει μέσα ο πατέρας, είχε βγει μάλλον για να πάρει τσιγάρα. 

Χτύπησε την πόρτα τόσο δυνατά που κόντεψε να σπάσει. 

Και μαζί με αυτή και η καρδιά εκείνου του παιδιού που βρέθηκε για ακόμα μία φορά αντιμέτωπο με το άγριο βλέμμα του πατέρα του που τον έσπρωξε με βιαιότητα για να κλειστεί για ακόμα μία φορά στο δωμάτιό του. 

Και ανοίγοντας λίγο την πόρτα, είδε από εκείνη τη μικρή χαραμάδα, τη μητέρα του να πέφτει με δύναμη για ακόμα μία φορά στο πάτωμα και τον πατέρα να βρίζει και να αναθεματίζει για ακόμα μία φορά την τύχη, το θεό, τη μοίρα, όλους τους άλλους για το κατάντημά του, ξεσπώντας την οργή σε αντικείμενα του σπιτιού.

Το παιδί εκείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκε. 

Σκεφτόταν για ποιο λόγο ο πατέρας του φερόταν τόσο άσχημα, γιατί δεν μπορούσε να αγαπήσει τη μητέρα του και εκείνο, γιατί είδε τόσες φορές τη μητέρα του με μαυρισμένο μάτι ή τον αδελφό του να τρέμει από φόβο. Δεν ξέρει, ποιος φταίει; 

Μήπως αντιλήψεις κοινωνικές για την υπεροχή του άνδρα μέσα στην οικογένεια που έχουν επιζήσει και σήμερα, μήπως ψυχολογικά προβλήματα βαθειά θαμμένα μέσα στην ψυχή του, μήπως ένας παράλογος φόβος ή μήπως μία ανασφάλεια που θέλει να εκφράζεται από εκείνον με τη συνεχή επίδειξη της σωματικής υπεροχής; 

‘’Και η μητέρα μου, σκεφτόταν, να ήταν καμιά αδιάφορη; Μας αγαπάει, άφησε χαρές της νιότης για να μας μεγαλώσει. Μήπως να φταίω εγώ; Δεν ξέρω, μπορεί ο πατέρας μου αν ήμουν καλύτερο παιδί, καλύτερος μαθητής, να με αγαπούσε. 

Είμαι άτσαλος κι εγώ, σκληρός έφηβος... και τον αγαπώ τον πατέρα μου. Και μερικές φορές με μισώ που ζητιανεύω αυτή την αγάπη στο βλέμμα του, με μισώ γιατί είμαι λίγος.‘’

Αυτές οι σκέψεις τριγυρνούσαν στο μυαλό του παιδιού μερόνυχτα πολλά. 

Είναι δύσκολο να βιώνεις αυτό που βιώνει εκείνο το αμίλητο παιδί. Είναι όμως πολύ εύκολο να γίνεις σαν αυτόν... ας μη δημιουργούμε έναν φαύλο κύκλο γύρω από τη βία, ας την τερματίσουμε..

Της Μαρίας Σκαμπαρδώνη
babyads.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Κουράστηκα να φοβάμαι. Κουράστηκα....

Φόβος για το τι θα ξημερώσει. 

Φόβος για το άγνωστο.

Φόβος για το μέλλον, φόβος για το παρόν.
Φόβος για πολέμους, φόβος για αρρώστιες, φόβος για οικονομικά.
Φόβος για το αν θα συμβεί, το ένα, το άλλο το παρ' άλλο…

Έτσι περνάνε οι μέρες μας πια.
Γεμάτες φόβο. Φόβο και μιζέρια.

Δεν όμως είναι ζωή αυτή, ρε.
Κόλαση είναι. Κόλαση.
Κουράστηκα να φοβάμαι. Κουράστηκα.

Ξέρεις…
Καμιά φορά, όταν κάνει ησυχία στη ψυχή, ακούω Κάποιον, 

«Μη φοβού, μόνο πίστευε», να ψιθυρίζει…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθεριάδης, Ψυχολόγος M.Sc.

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ο παιδικός φόβος για το σκοτάδι

Γιατί το παιδί φοβάται το σκοτάδι αλλά και τι μπορείτε να κάνετε για να το βοηθήσετε να το ξεπεράσει…

Ο φόβος για το σκοτάδι είναι ιδιαίτερα συχνός στα παιδιά, ειδικά εκείνα που βρίσκονται στην νηπιακή ηλικία.
Το παιδί ενδεχομένως να εκδηλώσει φοβία όταν πρόκειται να κοιμηθεί μόνο του στο δωμάτιο του με τα φώτα κλειστά και το σκοτάδι να κυριαρχεί.
Πίσω από την συγκεκριμένη παιδική φοβία συνήθως κρύβεται μια αλλαγή, καθώς είναι γνωστό ότι οι αλλαγές μπορεί να επηρεάσουν τα παιδιά αλλά και την συμπεριφορά τους.
Μπορεί δηλαδή το παιδί να εκφράσει φόβο για το σκοτάδι όταν μετακομίζετε ή αν υποδεχθείτε ένα νέο μέλος στην οικογένειά σας.
Τέτοιες αλλαγές ενδεχομένως να κάνουν το παιδί να αισθανθεί παροδικά ανασφάλεια και για αυτό να εκδηλώσει φοβίες, όπως ο φόβος για το σκοτάδι.

Πότε «ξεκινά» η φοβία;

Πολλοί είναι οι νέοι γονείς που ενδεχομένως να αναρωτιούνται πότε μπορεί να εκδηλωθεί η φοβία προς το σκοτάδι, με τους ειδικούς να συγκλίνουν ότι εκδηλώνεται μετά τα δύο έτη του παιδιού.
Αφού εκδηλώσουν την φοβία, ενδεχομένως να την αντιμετωπίσουν για τα ερχόμενα προσχολικά χρόνια ενώ μπορεί και να την εμφανίσουν και λίγο αργότερα.
Για αυτό είναι σημαντικό να παρατηρείτε το παιδί και να μιλάτε μαζί του ώστε να γνωρίζει ότι μπορεί να σας μιλήσει ανά πάσα στιγμή.

Πώς μπορείτε να το βοηθήσετε

Μερικές πρακτικές που μπορείτε να δοκιμάσετε για να βοηθήσετε το παιδί να ξεπεράσει το φόβο για το σκοτάδι, περιλαμβάνουν:

Διευκολύνετε την πρόσβαση στους διακόπτες

Είναι σημαντικό, ειδικά στην αρχή, να διεκολύνετε την πρόσβαση του παιδιού στους διακόπτες, καθώς έτσι θα γνωρίζει ότι θα μπορεί να ανοίξει το φως ανά πάσα στιγμή, πράγμα που θα το βοηθήσει να χαλαρώσει.

Μιλήστε του

Τα παιδιά διαθέτουν αστείρευτη φαντασία και για αυτό μπορεί να φοβούνται ακόμα και απλά καθημερινά αντικείμενα. Για αυτό το λόγο είναι σημαντικό να μιλήσετε με το παιδί, ρωτώντας το τι ακριβώς είναι αυτό που φοβάται.
Μπορεί να οφείλεται πράγματι σε κάτι αναμενόμενο ή μπορεί να είναι και κάτι που διαφεύγει εντελώς της προσοχής σας. Όπως και να έχει είναι σημαντικό να μιλήσετε με το παιδί, καθώς έτσι θα νιώσει ότι το ακούτε και ότι πράγματι νοιάζεστε για όλα όσα αισθάνεστε ή αντιμετωπίζει.

in.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Απόψε δε θα σου πω πολλά… - Καληνύχτα

.....................
Έξω έχει ήδη σκοτεινιάσει…
Απόψε δε θα σου πω πολλά.

Μιλάω σε σένα, ναι, σε σένα, που διαβάζεις τώρα αυτές τις γραμμές.
Τελειώνει μια δύσκολη εβδομάδα. Για όλους.

Ένα πράγμα κράτα καλά στο νου σου.
«Ο φόβος, είναι η μεγαλύτερη σκλαβιά».

Ό,τι και αν αυτό σημαίνει. 

Όπως και αν θες να το μεταφράσεις…

«Ο φόβος, είναι η μεγαλύτερη σκλαβιά».
Για αυτό, θάρρος. Πίστη.

«Ο φόβος, είναι η μεγαλύτερη σκλαβιά».
... καλό ξημέρωμα και η Παναγιά μαζί σου.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc.
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ο Φόβος της Αγάπης / Afraid of Love

Της ψυχολόγου Μαρίνας Κόντζηλα

Πολλοί άνθρωποι, τόσο άντρες όσο και γυναίκες, αποφεύγουν να συνάψουν σχέσεις, γιατί κατά βάθος φοβούνται να αγαπήσουν.

Είναι γεγονός πως οι περισσότερες σχέσεις στην εποχή μας έχουν σύντομη ημερομηνία λήξης με αποτέλεσμα οι άνθρωποι να βιώνουν έντονα τη μοναξιά.

7 Reasons Most People Are Afraid of Love

Αρκετοί αποδίδουν τη διατάραξη και την άσχημη έκβαση των σχέσεων στην οικονομική κρίση. Και όμως δεν αποτελεί τη βαθύτερη αιτία στον κλονισμό και στη διάλυση μιας σχέσης αλλά απλά μια επιφανειακή αφορμή.

Όλοι οι άνθρωποι έχουν την ανάγκη από τη φύση τους να αγαπηθούν, ωστόσο συνήθως προβάλλουν άμυνες και ορθώνουν ψηλά τείχη για να προστατέψουν τον εαυτό τους από τα βέλη του έρωτα, αφού φοβούνται μήπως λαβωθούν.

Ας δούμε λοιπόν αναλυτικά σε ποιους παράγοντες οφείλεται ο φόβος για την αγάπη:

• οι παιδικές πληγές και τα τραύματα καθώς και η ταυτότητα που διαμορφώσαμε: εάν κάποιος βίωσε την απόρριψη και αντιμετώπιζε μια επικριτική και απαξιωτική στάση από τους σημαντικούς ενήλικες της ζωής του και κυρίως από τους γονείς του στη διάρκεια της παιδικής του ηλικίας, οι αρνητικές εμπειρίες τον στιγμάτισαν και έτσι ως ενήλικας ζει με την πεποίθηση πως δεν αξίζει να νιώσει ευτυχισμένος. 

Έτσι, όταν εμφανίζεται στη ζωή του η αγάπη, την απωθεί προβάλλοντας στις σχέσεις του τον εσωτερικό του κενό κόσμο και τις συναισθηματικές του ανασφάλειες. Το αποτέλεσμα είναι να πιστεύει σε μόνιμη βάση πως ο σύντροφός του δε νοιάζεται πραγματικά για αυτόν παρά το γεγονός πως αυτός του αποδεικνύει διαρκώς έμπρακτα πως τον αγαπά, τον σέβεται, τον κατανοεί και πιστεύει σε αυτόν.

• η αγάπη μας κάνει ευάλωτους: μια νέα αγάπη, θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι σαν ένα νέο μέρος που καλείται να εξερευνήσει κάποιος, οπότε η άγνοια για το τι θα συναντήσει και τι θα αντιμετωπίσει στην πορεία θέτει σε λειτουργία το φυσιολογικό ένστικτο του φόβου για το άγνωστο. 

Το γεγονός πως με την πάροδο του χρόνου αρχίζει κανείς να δείχνει εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του άλλου, να ανακαλύπτει πως έχει κοινά στοιχεία και ενδιαφέροντα μαζί του και να του επιτρέπει να εισβάλει στη ζωή του και στον προσωπικό του χώρο και να επηρεάσει τη ρουτίνα στην οποία είχε συνηθίσει να ζει μέχρι τότε, να παραγκωνίζει τον ίδιο του τον εαυτό, να χάνει την ελευθερία του και να χαλαρώνει σιγά σιγά τις άμυνές του, τον τρομοκρατεί ολοένα και περισσότερο και ενισχύει την πεποίθησή του πως όσο πιο κοντά του έρχεται και όσο πιο πολύ δένεται με τον άλλον και επενδύει στη σχέση τόσο πιο μεγάλες είναι οι πιθανότητες να πληγωθεί.

• η πεποίθηση πως οι σχέσεις απειλούν την ισορροπία της οικογένειας: μια σχέση σηματοδοτεί την ανεξαρτησία και την αυτονομία μας από το στενό οικογενειακό πλαίσιο. Όταν γνωρίζουμε κάποιον και ερωτευόμαστε έχουμε την επιθυμία να περνάμε όσο περισσότερο χρόνο μπορούμε μαζί του. 

Αυτό πολλές φορές έχει σαν αποτέλεσμα να έρθουμε σε ρήξη με τους γονείς και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς μας που νιώθουν πως σιγά σιγά χάνουν την επαφή μαζί μας, πως κάποιος άλλος μας διεκδικεί, πως τους παραγκωνίζουμε και πως υπάρχει περίπτωση να τους εγκαταλείψουμε και να μας χάσουν. Αυτό συμβαίνει όταν σε μια οικογένεια δεν υπάρχουν σαφή και σταθερά όρια, υπάρχουν συμπλέγματα και οι σχέσεις έχουν διαμορφωθεί και έχουν οικοδομηθεί με λανθασμένο τρόπο.

• οι σκιές από το παρελθόν που μας ακολουθούν: εκεί που είναι κάποιος σίγουρος πως έχει τραβήξει μια κόκκινη γραμμή στο παρελθόν του, τρέμει στην ιδέα να αφεθεί στην καινούργια αγάπη γιατί δεν έχουν επουλωθεί οι πληγές που του προκάλεσε η προηγούμενη σχέση και του θυμίζουν έντονα όλα τα αρνητικά γεγονότα που είχαν συμβεί στη διάρκειά της. Το αποτέλεσμα είναι να κυριεύεται από πανικό όταν σκέφτεται πως μπορεί να βιώσει ξανά μια παρόμοια κατάσταση. 

Τα ισχυρά συναισθήματα που πηγάζουν από έναν άδοξο έρωτα, μια απόρριψη ή προδοσία που βίωσε κάποιος, όπως είναι ο θυμός, η θλίψη, η απογοήτευση, η ματαίωση και η απώλεια και που ποτέ δε μπήκε κάποιος στη διαδικασία να δώσει χρόνο στον εαυτό του για να τα επεξεργαστεί, είναι πολύ πιθανό να στέκονται εμπόδιο στο να προχωρήσει παρακάτω με υγιή τρόπο και να αφεθεί στην οικειότητα της αληθινής αγάπης.

• δεν αντέχεις να χάσεις την αγάπη: όταν μια σχέση φθάσει στο τέλος, ο πόνος της απώλειας είναι πολύ μεγάλος. Λένε μάλιστα πως μετά από ένα χωρισμό, βιώνει κανείς παρόμοια στάδια με αυτά που περνά στη διάρκεια του πένθους και πως ο φόβος να μη διαλυθεί μια σχέση συνδέεται με το φόβο της θνησιμότητας. 

Η αγάπη σίγουρα πονά και όσο πιο σημαντικός είναι κάποιος για εσάς, τόσο πιο πολύ σας κυριεύει ο φόβος μήπως απομακρυνθεί από κοντά σας και τον χάσετε.

• υπερβολικές προσδοκίες από την αγάπη: συνήθως αναζητάτε κάποιον σε αυτό τον κόσμο που να μοιάζει στον ιππότη με το άσπρο άλογο. Αυτός όμως υπάρχει μόνο στα παραμύθια. Θέλετε να είναι ρομαντικός και να σας αγαπά στον ίδιο βαθμό που τον αγαπάτε και εσείς. Είναι όμως δύσκολο να υπάρχει ισότητα και δικαιοσύνη στα συναισθήματα, τα οποία δεν είναι πάντα σταθερά. 

Ο σύντροφός σας από τη μια στιγμή στην άλλη για διάφορους λόγους μπορεί να γίνει κυκλοθυμικός και να νιώσει θυμό, εκνευρισμό, άγχος, απογοήτευση, κούραση, λύπη. Ο ένας από τους δύο είναι πιθανό να νιώθει ή να εκφράζει λιγότερα ή περισσότερα. Άλλωστε ο καθένας είναι μοναδικός. Όταν λοιπόν έχετε πλάσει στο μυαλό σας κάτι άλλο από αυτό που εμφανίζεται στην πραγματικότητα, είναι φυσικό να απογοητεύεστε.

• η χαρά συνοδεύεται από τον πόνο: πολλοί αποφεύγουν να αντλήσουν χαρά μέσα από ένα γεγονός όπως είναι ο έρωτας και η αγάπη γιατί φοβούνται πως σύντομα τη θέση της ευτυχίας θα διαδεχθεί η θλίψη, ο πόνος και η δυστυχία. 

Έτσι, βάζουν αυστηρά όρια στον εαυτό τους, προσπαθούν να έχουν πάντα τον έλεγχο και να μην παρασυρθούν από την ορμή του έρωτα, φρενάρουν και καμουφλάρουν προσεκτικά τα συναισθήματά τους, βάζοντας στο περιθώριο την επιθυμία τους να αγαπήσουν και την ανάγκη τους να νιώσουν ζεστασιά και οικειότητα μέσα σε μια σχέση.

Για να αφεθούμε στη μαγεία του έρωτα και στη θαλπωρή της αγάπης και να κατορθώσουμε να συνάψουμε υγιείς σχέσεις, θα πρέπει να αποδεχτούμε και να αντιμετωπίζουμε τους φόβους και τους ενδοιασμούς μας, να μετριάσουμε τις άμυνές μας, να βρούμε την εσωτερική μας ισορροπία και να εκπαιδευτούμε στο να αναγνωρίζουμε και να εκφράζουμε ανοιχτά και ειλικρινά τα συναισθήματά μας χωρίς προσωπεία. 

Μέσα από το ταξίδι της αυτογνωσίας, θα μάθουμε τελικά να πλησιάζουμε τον εαυτό μας και τότε μόνο θα έρθουμε πιο κοντά στην αληθινή αγάπη και θα την απολαύσουμε πραγματικά χωρίς αναστολές.

(Πρώτη δημοσίευση στο schooltime.gr: Μάρτιος 2016)

Μαρίνα Κόντζηλα*
Συμβουλευτική Ψυχολόγος-Εκπαιδεύτρια Ομάδων Γονέων

schooltime

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μήπως είσαι συναισθηματικά εθισμένος και δεν το ξέρεις;

Ο εθισμός είναι μία καταναγκαστική, χρόνια φυσιολογική ή ψυχολογική ανάγκη να χρησιμοποιεί κάποιος μία ουσία (πχ., αλκοόλ, ναρκωτικά, νικοτίνη, ζάχαρη, κλπ.). μία συμπεριφορά (πχ., σεξ) ή μία δραστηριότητα (πχ., τζόγο) που έχει αρνητικές συνέπειες στην υγεία, την ψυχολογία ή την κοινωνικότητα του ατόμου. Ο εθισμός επίσης προκαλεί συμπτώματα απόσυρσης (άγχος, εκνευρισμός, ναυτία, τρέμουλο, κλπ.) όταν το άτομο προσπαθήσει να τον διακόψει.

Εθισμός είναι η κάθε έντονη τάση του ανθρώπου να κάνει, να χρησιμοποιεί ή να ενδίδει σε κάποια ευχαρίστηση- η οποία όμως έχει και αρνητικές συνέπειες.

Υπάρχουν όμως και κάποιες «κακές» συναισθηματικές συνήθειες που γίνονται έντονες και καταναγκαστικές, με την έννοια ότι το άτομο δεν μπορεί να σταματήσει να τις κάνει. Σε αυτές τις περιπτώσεις μιλάμε για συναισθηματικό εθισμό.

Οι συνέπειες του συναισθηματικού εθισμού

• Όμορφη αίσθηση, η οποία στη συνέχεια αντικαθίσταται από δυσφορία
• Κακές αποφάσεις
• Ακατάλληλη συμπεριφορά
• Κακή διαχείριση του εαυτού
• Κακή οργάνωση/προγραμματισμός
• Μειωμένη παραγωγικότητα
• Προβλήματα σχέσεων

Να ποια είναι τα πράγματα στα οποία μπορεί να είσαι συναισθηματικά εθισμένος και δεν το ήξερες:

Θυμός

Για πολλούς ανθρώπους ο θυμός είναι ένα έντονο συναίσθημα στο οποίο έχουν εθιστεί. Ψάχνουν αφορμές να θυμώσουν και να ξεσπάσουν. Με τον θυμό αισθάνονται ότι έχουν δύναμη, ότι ελέγχουν την κατάσταση και ότι οι ίδιοι έχουν το πάνω χέρι. Βρίσκουν δικαίωση στο θυμό τους. Νιώθουν αλάνθαστοι, υπεράνω και θεωρούν ότι οι άλλοι είναι δεν κάνουν τα πράγματα καλά, δεν είναι αντάξιοι των προσδοκιών που έχουν, δεν είναι αρκετά «καλοί». Αυτό σε αντίθεση με τους ίδιους, που αισθάνονται ανωτερότητα και υπεροχή. Οι άνθρωποι αυτοί όταν είναι θυμωμένοι νιώθουν πιο βολικά, νιώθουν ότι όλα είναι ΟΚ στη ζωή τους.

Γκρίνια

Πολλοί άνθρωποι είναι εθισμένο στη γκρίνια, εσωτερική και εξωτερική. Αυτό σημαίνει ότι είτε από μέσα τους, στη σκέψη και το συναίσθημα τείνουν να γκρινιάζουν, είτε το εκδηλώνουν εξωτερικά γκρινιάζοντας προς τους κοντινούς τους ανθρώπους. Η γκρίνια πάει χέρι-χέρι με τις αρνητικές σκέψεις, τις αρνητικές εκτιμήσεις, την έλλειψη ευγνωμοσύνης και την απαισιοδοξία. Ο γκρινιάρης άνθρωπος έχει εθιστεί στο συναίσθημα αυτό που του δίνει την αίσθηση της δύναμης, την αίσθηση ότι είναι ο καλύτερος κριτής και δικαστής των πάντων: των οικείων, των γνωστών και των αγνώστων, της πολιτικής, της οικονομικής, της κοινωνικής κατάστασης, κλπ. Για όλα έχει να πει κάτι αρνητικό. Τρέφεται από το αρνητικό και τη γκρίνια. Τα στραβά και τα ανάποδα του κόσμου τον κάνουν να αισθάνεται δικαίωση και υπεροχή, αφού αυτός τα εντόπισε πρώτος και μάλιστα το δήλωσε στον περίγυρό του!

Θρήνος

Για άλλους πάλι ανθρώπους ο θρήνος και το πένθος είναι το συναίσθημα στο οποίο έχουν εθιστεί. Για αυτή την ομάδα ανθρώπων ισχύει αυτό που λέει ο ποιητής «περασμένα μεγαλεία που θυμώντας τα να κλαίς». Αυτοί οι άνθρωποι είτε θυμούνται κάτι πολύ όμορφο που είχαν στο παρελθόν τους αλλά πέρασε ανεπιστρεπτί, είτε παραμένουν κολλημένοι σε ένα τραύμα από το παρελθόν (πχ., μία σχέση που έληξε) και δεν μπορούν ή δε θέλουν να το ξεπεράσουν. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν παρελθοντικό προσανατολισμό. Δεν τους ενδιαφέρει ιδιαίτερα το παρόν και δεν ασχολούνται σχεδόν καθόλου με το μέλλον. Έχουν εθιστεί στον θρήνο τους, στο να διηγούνται την προσωπική τους ιστορία και έχουν κάνει προσωπική τους ταυτότητα τον πόνο που άφησε αυτό το κενό.

Ευχαρίστηση

Μία άλλη περίπτωση συναισθηματικού εθισμού είναι το αέναο κυνήγι της ευχαρίστησης. Για κάποιους ανθρώπους το παν στη ζωή είναι να έχουν ευχαρίστηση, όπως το να έχουν έντονη σεξουαλική ζωή ή να αφοσιώνονται στον τζόγο ή τα ηλεκτρονικά ή οτιδήποτε άλλο. Φυσικά όταν κάτι γίνεται με μέτρο δεν υπάρχει πρόβλημα. Το πρόβλημα ξεκινάει όταν το άτομο χάνει το μέτρο και όλη του η ζωή περιστρέφεται γύρω από τη δραστηριότητα που του προσφέρει ευχαρίστηση. Σε αυτή την περίπτωση το άτομο αυτό δε σκέφτεται κανέναν άλλον και τίποτε άλλο- οι αποφάσεις του εστιάζουν στο πώς θα έχει το ίδιο το μάξιμουμ της ευχαρίστησης, ακόμα και αν αυτό προκαλεί σοβαρά προβλήματα στους αγαπημένους του (πχ., απατάει τον/τη σύντροφό του, χάνει το σπίτι του στον τζόγο, δεν έχει χρόνο για το παιδί του, κλπ.).

Παρορμητισμός

Κάποιοι άνθρωποι είναι εθισμένοι στο να κάνουν πράγματα παρορμητικά. Αυτό φυσικά μπορεί να συμβεί στον καθένα που και που, όπως όταν κάποιος αποφασίζει παρορμητικά να κάνει μία αγορά (πχ. ένα ρούχο ή κάτι που ενδεχομένως δεν το χρειάζεται), ή να πάει ένα ταξίδι, κοκ. Αλλά αυτό είναι το εκτός του κανόνα, είναι η εξαίρεση. Μερικές φορές η παρορμητικότητα μπορεί να έχει θετικά αποτελέσματα. Συνήθως όμως φέρνει προβλήματα. Ο άνθρωπος που είναι εθισμένος στην παρορμητικότητα στην ουσία δρα μόνο έτσι: κάνει ό,τι του κατέβει στο κεφάλι, είτε πρόκειται για μικρό είτε για μεγάλο ζήτημα, χωρίς οργάνωση, χωρίς προγραμματισμό και, φυσικά, χωρίς να σκεφτεί τις συνέπειες για τον ίδιο και τους αγαπημένους του.

Επιθυμία

Ένας άλλος συναισθηματικός εθισμός είναι η επιθυμία. Πρόκειται για την τάση του ανθρώπου να γίνεται έρμαιο των επιθυμιών του, ανά πάσα στιγμή: μπορεί να επιθυμεί ένα γλυκάκι, ένα παγωτό, να επιθυμεί ένα τσιγάρο ή ένα ποτάκι, ή ένα καινούργιο ακριβό κινητό, οτιδήποτε. Ο άνθρωπος που είναι έρμαιο των επιθυμιών του δεν μπορεί να πει «όχι» στον εαυτό του. Δεν μπορεί να φανταστεί τον εαυτό του να ζει και να λειτουργεί κανονικά αν δεν πραγματοποιηθεί η επιθυμία του. Έτσι, αυτό το άτομο μονίμως εντοπίζει τι είναι αυτό που επιθυμεί και τρέχει να το πραγματοποιήσει. Με αυτόν τον τρόπο όμως δεν μπορεί να αντισταθεί σε πειρασμούς, κάτι που μπορεί να έχει αρνητικές συνέπειες για το βάρος, την υγεία και την ψυχολογική του ισορροπία.

Φόβος

Ο φόβος είναι επίσης ένα είδος συναισθηματικού εθισμού που οδηγεί σε αρνητικά αποτελέσματα. Ο φόβος είναι καταρχήν σημαντικό συναίσθημα, επειδή μας χτυπάει το καμπανάκι του κινδύνου και μας ειδοποιεί να προσέξουμε. Έτσι μπορεί να αποφύγουμε δυσάρεστα αποτελέσματα, ακόμα και να σώσουμε τη ζωή μας ή τη ζωή κάποιου άλλου. Ωστόσο, ο φόβος μπορεί να γίνει συνήθεια. Όταν κάποιος φοβάται και τη σκιά του, όταν ζει με την πιθανότητα κάποιου άσχημου πράγματος που θα μπορούσε να συμβεί (αλλά δεν έχει συμβεί, δεν είναι κοντά στο να συμβεί και δεν υπάρχουν καν ενδείξεις ότι πρόκειται να συμβεί), τότε αυτό γίνεται προβληματική κατάσταση για το άτομο που ζει στη σκιά του φόβου του. Το άτομο αυτό παίρνει ευχαρίστηση από το να κάνει τρομακτικά σενάρια στο μυαλό του, να φαντάζεται την καταστροφή, να λέει διαρκώς «μη» και «πρόσεχε» στους άλλους (και στον εαυτό του). Ο εθισμένος στον φόβο παίρνει ευχαρίστηση από το γεγονός ότι θεωρεί ότι είναι πιο έξυπνος και διορατικός από τους άλλους, ότι έχει ανώτερες διανοητικές λειτουργίες και την ικανότητα να προβλέπει με ακρίβεια τι θα γίνει, αν οι άλλοι δεν τον ακούσουν. Ο εθισμένος στον φόβο άνθρωπος βρίσκει μία ισορροπία τρόμου στο να φοβάται πολύ και στο τέλος να μην πραγματοποιείται ο φόβος του. Αλλά αυτό έχει αρνητικές συνέπειες για τον ίδιο του τον εαυτό και τις σχέσεις του, μια που δεν είναι υγιής σκέψη ή συμπεριφορά.

Από Λίζα Βάρβογλη

varvogli.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η Κοινωνική Φοβία στους Ενήλικες

..............
Ως φοβία θεωρείται η κάθε μη ρεαλιστική και συνήθως ακραία αντίδραση φόβου που προκαλείται αυτόματα, δεν μπορεί να ελεγχθεί με τη θέλησή μας και οδηγεί σε μια αποφευκτική συμπεριφορά. 

Τα άτομα που υποφέρουν από φοβίες έχουν επίγνωση της υπερβολής τους, άσχετα αν δεν μπορούν να την ελέγξουν.

Social anxiety (social phobia)

        Το κοινωνικό άγχος μπορεί να περιορίζεται σε ένα μόνο είδος κοινωνικών καταστάσεων (π.χ. μόνο όταν απαιτείται από το άτομο να αναλάβει δραστηριότητα μπροστά σε κοινό) ή να εμφανίζεται σε κάθε είδους κοινωνική συναναστροφή. 

        Η κοινωνική φοβία αναφέρεται στο φόβο του ατόμου ότι θα γίνει αντικείμενο παρατήρησης και κριτικής από τους γύρω του. Το άτομο που υποφέρει από κοινωνική φοβία αισθάνεται ότι στις κοινωνικές του συναναστροφές αποτελεί το επίκεντρο της προσοχής, ότι οι γύρω του παρατηρούν και σχολιάζουν αρνητικά τα λόγια, τις πράξεις του και γενικά την παρουσία του, γεγονός που του προκαλεί άγχος και ντροπή.
        Η κοινωνική φοβία συγκαταλέγεται στις αγχώδης διαταραχές. Οι σκέψεις και τα συναισθήματα αυτά είναι τόσο έντονα που μας απασχολούν πάντα σε καταστάσεις στις οποίες θεωρούμε ότι γινόμαστε αντικείμενο κριτικής και παρατήρησης από τους άλλους και τις οποίες οι άλλοι αντιμετωπίζουν με λιγότερο άγχος. Το άτομο ταράζεται πολύ στην ιδέα και φοβάται ότι θα βρεθεί σε αμηχανία από κάτι που δεν κάνει σωστά το ίδιο ή επειδή θα το σχολιάσουν οι άλλοι ακόμα κι όταν κάνει κάτι με το σωστό τρόπο. Βασικό χαρακτηριστικό των ατόμων αυτών είναι ο έντονος φόβος κριτικής και ταπείνωσης. Σκέφτεται ότι οι άλλοι θα τον παρατηρούν, θα εξετάζουν προσεκτικά κάθε του κίνηση. Αναμένει ότι θα γελοιοποιηθεί, θα υποτιμηθεί, και ότι οι άλλοι θα κάνουν προσβλητικά και αποδοκιμαστικά σχόλια και όταν μπορεί αποφεύγει αυτές τις καταστάσεις.
        Συχνά ακόμα αισθάνεται θλίψη, μοναξιά και ότι είναι αποκομμένο από τους άλλους, κάτι ωστόσο φυσιολογικό και αναμενόμενο αφού και το ίδιο αποφεύγει την αλληλεπίδραση μαζί τους. Επίσης, τα άτομα με κοινωνική φοβία έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση, μειωμένη αυτοπεποίθηση και αρνητική εικόνα για τον εαυτό τους. Σκέφτονται ότι δεν έχουν τις κοινωνικές δεξιότητες που οι άλλοι έχουν για να αντιμετωπίζουν αποτελεσματικά τέτοιες καταστάσεις. Πιστεύουν ότι όλοι οι άλλοι τα καταφέρνουν καλύτερα σε διάφορους τομείς της ζωής τους ενώ για τον εαυτό τους πιστεύουν ότι κάνουν συνέχεια και μόνο λάθη, κυρίως στις συναναστροφές τους με άλλους ανθρώπους. Ωστόσο συχνά αναγνωρίζουν ότι το άγχος τους και οι φόβοι τους είναι υπερβολικοί αλλά παραβλέπουν τις εμπειρίες στις οποίες τα έχουν καταφέρει εξίσου καλά με τους άλλους και εμμένουν στις ίδιες δυσλειτουργικές και στρεσογόνες σκέψεις.

Υπάρχουν 2 κατηγορίες κοινωνικής φοβίας .

        Η πρώτη κατηγορία είναι η ειδική κοινωνική φοβία, όπου το άτομο φοβάται να προβεί σε συγκεκριμένες δραστηριότητες, όταν το παρατηρούν άλλα πρόσωπα, π.χ. πολλά άτομα αποφεύγουν να τρώνε μπροστά σε τρίτους, να γράφουν, να μιλάνε μπροστά σε κοινό, να απευθύνονται σε άτομα κύρους κ.α. 

        Η δεύτερη κατηγορία είναι η γενικευμένη κοινωνική φοβία, όπου το άτομο φοβάται την κριτική από τρίτους σε μια πληθώρα καταστάσεων της καθημερινής ζωής.
        Η κοινωνική φοβία παρατηρείται συχνά τόσο σε άνδρες όσο και σε γυναίκες. Έρευνες δείχνουν ότι 3% ως 13% των ανθρώπων εμφανίζουν αυτή τη διαταραχή κατά την διάρκεια της ζωής τους. 

Τις περισσότερες φορές η κοινωνική φοβία εμφανίζεται στις ηλικίες από 5 έως 13 χρονών, ωστόσο αρκετές φορές εμφανίζεται και μετά τα 25 χρόνια.

Οι Αιτίες Εκδήλωσης της Κοινωνικής Φοβίας
• Τραυματικά γεγονότα. Το άτομο σκέφτηκε ή παρατήρησε ότι οι άλλοι φέρονται υποτιμητικά σε αυτό κατά τη διάρκεια μιας δραστηριότητας με αποτέλεσμα να αξιολόγησε ως αρνητική την εμπειρία και έκτοτε να αποφεύγει παρόμοιες καταστάσεις.
• Μίμηση προτύπων. Το άτομο έμαθε να φοβάται ορισμένες καταστάσεις παρατηρώντας τις αντιδράσεις και υιοθετώντας τις αντιλήψεις άλλων προσώπων κυρίως εκείνων που θεωρεί σημαντικά στη ζωή του.
• Υπάρχουν ενδείξεις ότι παίζουν ρόλο, μεταξύ άλλων παραγόντων, και η γονιδιακή προδιάθεση του ατόμου

Συνήθη Συμπτώματα
Όταν ένα άτομο εκτίθεται στο φοβικό του αντικείμενο ή σε μια φοβική του κατάσταση, τότε...

...............

η συνέχεια εδώ

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Γιατί δεν πρέπει να «φωνάζεις» στο παιδί;

Το παιδί μόλις έκανε άλλη μία αταξία. Θα μου πεις από τη μία αν δεν δικαιούται και ένα παιδί να κάνει μερικές ζαβολιές ποιος δικαιούται. 

Από την άλλη, βέβαια, κάποιος πρέπει να του θέσει ευγενικά ένα μέτρο. Ένα stop απαραίτητο για την κοινωνική του συμπεριφορά και τη διαμόρφωση του χαρακτήρα του. Ένα stop χωρίς φωνές και υψηλούς τόνους. 

Γιατί, υπάρχει λόγος που δεν πρέπει να φωνάζεις στο παιδί σου. Για δες…

Δεν σε ακούει στην πραγματικότητα
Μπορεί να νομίζεις ότι όσο πιο δυνατά φωνάζεις, τόσο καλύτερα ακούγεσαι και γίνεσαι αντιληπτή, όμως, αυτή η πεποίθηση απέχει αρκετά από την πραγματικότητα. Όταν η ένταση της φωνής ανεβαίνει, το παιδί δεν εστιάζει σε όσα του λες, αλλά αντίθετα απλά περιμένει να χαμηλώσεις τους τόνους. Καταλαβαίνεις, λοιπόν, ότι οι φωνές είναι άκρως αναποτελεσματικές.

Μαθαίνει να σε φοβάται
Όταν βάζεις τις φωνές στο μικρό σου, ο στόχος σίγουρα δεν είναι να το κάνεις να σε φοβάται κάθε φορά που είναι λίγο πιο ζαβολιάρικο. Σκοπός είναι να το βοηθήσεις να μην κάνει ξανά την ίδια αταξία. Γιατί, μην μου πεις ότι θες να φαίνεσαι στα μάτια του σαν ο Μπαμπούλας Α.Ε. Δεν σε πιστεύω…

Το αγχώνεις
Και σαν να μην έφθανε το στρες που νιώθει για το αυριανό διαγώνισμα, τώρα το παιδί σου πρέπει να διαχειριστεί και το άγχος που το προκαλούν άθελά τους οι φωνές σου. Σύμφωνα με τους ειδικούς, όταν ανεβάζεις τον τόνο που μιλάς στο μικρό σου, εκκρίνονται στον εγκέφαλο του ορισμένες ουσίες που δεν ευνοούν καθόλου την ηρεμία του.

Χάνει την εμπιστοσύνη του στο πρόσωπο σου
Όταν ανεβάζεις την ένταση στο παιδί σου, το κάνεις να χάνει την εμπιστοσύνη του απέναντι στο πρόσωπο σου, κάτι που μακροπρόθεσμα συνεπάγεται ότι δεν θα ακολουθεί τις συμβουλές σου με την ίδια θέρμη.

Δίνεις το κακό παράδειγμα
Δεν θέλω να ξεχνάς στιγμή ότι στα μάτια του παιδιού σου είσαι το πρότυπο του. Εσένα παρατηρεί, τις δικές σου συμπεριφορές προσπαθεί να αντιγράψει. Αν, λοιπόν, εσύ φωνάζεις συχνά, πώς περιμένεις το παιδί σου να είναι ήρεμο;

tlife.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το παιδί σας σέβεται ή σας φοβάται;

Συχνά τα παιδιά προκειμένου να γλιτώσουν τις φωνές των γονιών τους, υποκρίνονται ότι συμφωνούν μαζί τους αποφεύγοντας να εκφράσουν την γνώμη τους.

Σε αυτή την περίπτωση ο φόβος λειτουργεί ως τρόπος πειθαρχίας με αρκετούς γονείς να τον λαμβάνουν ως σεβασμό. 

Το να είναι αυταρχικός ο γονιός μπορεί να λειτουργήσει αρκετές φορές, ανάλογα με το παιδί. Ωστόσο, μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, θα φανούν οι αρνητικές συνέπειες.

Εάν επιβάλλεστε στο παιδί χωρίς να το ακούτε, μπορεί ν’ αρχίσει να σας φοβάται και να σας απαντά με συγκεκριμένο τρόπο, αυτόν που θέλετε να ακούτε.
Επομένως, είναι σημαντικό να καταλάβετε ότι η σχέση μεταξύ ενός γονέα που εμπνέει φόβο και ενός γονέα που εμπνέει εμπιστοσύνη είναι παρόμοια με αυτή ενός αφεντικού και ενός αληθινού ηγέτη.

Το να εμπνέετε φόβο ώστε το παιδί να ενεργεί με τον τρόπο που επιθυμείτε, είναι μια τακτική που μπορεί να έχει όπως είπαμε παραπάνω, παροδικό αποτέλεσμα. Επειδή έχετε τη γνώση και την εμπειρία, θα πρέπει να βρείτε τον τρόπο να μεταδίδετε στα παιδιά τον τρόπο.

Δείξτε στα παιδιά σας ότι τα σέβεστε και διδάξτε τους να σέβονται και τους άλλους
Με ποιον τρόπο; Δίνοντας το παράδειγμα. Να θυμάστε να ζητάτε πάντα πράγματα με ένα παρακαλώ και ευχαριστώ. Αυτό θα βοηθήσει να υιοθετήσουν τις ίδιες συνήθειες.

Να είσαι στοργικοί
Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να διδάξετε ένα παιδί από το να δείχνετε υπομονή και στοργή.

Ακούστε όλα όσα έχουν να σας πουν
Μην υποτιμάτε τα σχόλια ή τις απόψεις τους. Δείξτε ότι αυτό που σκέφτονται και αισθάνονται είναι σημαντικό για εσάς . Έτσι, θα καταλάβουν ότι τους εκτιμάτε και θα μάθουν επίσης να σας εκτιμούν.

Ποιες συμπεριφορές πρέπει να αποφεύγετε για να μην σας φοβάται το παιδί
Τις απειλές
Τις φωνές
Τις προσβολές
Την επιθετική συμπεριφορά
Την εριστική συμπεριφορά
Τις ειρωνείες
Τις συνεχείς τιμωρίες
Την αρνητική κριτική

Να έχετε πάντα υπόψη σας ότι τα παιδιά είναι ευαίσθητα και απορροφούν ό,τι συμβαίνει γύρω τους σαν σφουγγάρι . Εάν το περιβάλλον είναι βίαιο , θα υιοθετήσει πολύ πιθανόν ανάλογες συμπεριφορές. Εάν του δείξετε αγάπη και κατανόηση είναι βέβαιο ότι μόνο θετικές θα είναι οι επιπτώσεις στην ψυχολογία του.

Πώς θα ξέρετε αν σας φοβάται το παιδί
Πρέπει να αξιολογήσετε τη συμπεριφορά σας με το παιδί σας για να γνωρίζετε τι βλέπει από αυτό που του δείχνετε. Εάν η στάση σας απέναντί του είναι αυταρχική, επιθετική ακόμα και προσβλητική είναι πιθανό τα παιδιά σας να μην σας σέβονται. Αντίθετα, υπακούουν επειδή σας φοβούνται.

Για να κερδίσετε τον σεβασμό τους, πρέπει να διατηρήσετε μια υγιή συνύπαρξη στο σπίτι σας, να μιλάτε μαζί τους, να δείχνετε κατανόηση και να είστε στοργικοί. Να θυμάστε ότι αν τους δείχνετε σεβασμό, θα σας σεβαστούν.

Μπορεί να μην σας σέβεται αν σταματήσετε να είστε αυταρχικοί;
Πρέπει να βοηθήσετε τα παιδιά να καταλάβουν ότι είστε αυτοί που έχουν την εμπειρία και τη γνώση. Όταν είναι μικρά δεν ξέρουν ακόμα πολλά πράγματα και πρέπει να είστε εκεί για να τα βοηθήσουμε, να τα καθοδηγήσουμε και να δώσετε συμβουλές.

Το να μην είστε αυταρχικοί δεν σημαίνει ότι δεν βάζετε όρια. 

Και το να θέτετε όρια δεν σημαίνει ότι αφαιρείτε τα δικαιώματα ή την ελευθερία του παιδιού σου. Τα όρια πρέπει να είναι συνεπή και να έχουν νόημα.

Σκεφτείτε τι θέλετε να πετύχετε και αν πιστεύετε ότι είναι ο καλύτερος τρόπος για να το κάνετε.

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Γίνε στο παιδί σου Έμπνευση, όχι Φόβος

Όταν λέμε πως ένας άνθρωπος ή μια κατάσταση μας εμπνέει, προσωπικά για μένα σημαίνει πρόοδος. 

Πρόοδος στη δουλειά, στις σχέσεις με τους γύρω μου, στη σχέση με τον εαυτό μου. Ένας άνθρωπος για παράδειγμα αποτελεί έμπνευση, διότι μου ξυπνά ιδέες και συναισθήματα που με οδηγούν στην εξέλιξη και μου δίνει την ευκαιρία να γνωρίσω την καλύτερη πτυχή του εαυτού μου.

Η πρόοδος και η έμπνευση έρχονται αθόρυβα
Σίγουρα πάντως αυτό δε γίνεται με βίαιο και απειλητικό τρόπο, αλλά με τρόπο ήρεμο και σχεδόν αθόρυβο. 

Η πρόοδος και η έμπνευση έρχονται αθόρυβα, αλλά η δύναμη είναι τόσο μεγάλη που δρα σαν καταλύτης στη ζωή σου και μπορεί να ανατρέψει όλα όσα γνώριζες. 

Απλά κοιτάς μία εικόνα που σε πλημμυρίζει με συναισθήματα και σου γεννά ανάγκες, κοιτάς τη φύση και θέλεις να την πιάσεις, να τη ζωγραφίσεις με διάφορα χρώματα και λέξεις, όπως αγάπη, έρωτας, φροντίδα, υπάρχω. Ο καθένας φυσικά μπορεί να δώσει στην έμπνευση όποιο όνομα επιθυμεί, αυτό σημαίνει ακολουθία και συνειδητοποίηση του βαθύτερου σκοπού της ζωής του.

Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο σκέφτονται και τα παιδιά, αλλά δεν ξέρουν πώς να το εκφράσουν, δεν έχουν συνειδητοποιήσει πως ένας άνθρωπος στη ζωή τους ή ένα τυχαίο γεγονός τους ενέπνευσε να δημιουργήσουν. 

Τι θα μπορούσε για τα παιδιά να αποτελεί έμπνευση; 

Έμπνευση μπορεί να είναι οι γονείς και η αγάπη τους, ένα πολύ ωραίο βιβλίο, ο ήρωας ενός βιβλίου, η δασκάλα τους, ο καθηγητής τους, οι επιτυχίες του παππού και της γιαγιάς, τα λουλούδια, τα χρώματα, οτιδήποτε τους περιβάλλει και το θεωρούν δημιουργικό.

Όλα αυτά και ακόμα περισσότερα τα οδηγούν στη δημιουργία και την επιτυχία, επειδή βρήκαν το σκοπό τους, επειδή βρήκαν το λόγο να το κάνουν, επειδή με λίγα λόγια το αγάπησαν. Χωρίς φωνές, χωρίς απειλές, χωρίς τιμωρίες, χωρίς βία.

....................

περισσότερα εδώ

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ο Τριβιζάς, η Κεραμέως και ο Κόβιντ ο εξωγήινος, που θα μας μπει στη μύτη: Μέσα στον φόβο και την ασχήμια...

Αλήθεια τώρα. 

Θα επιλέγατε για τα παιδιά σας αυτό το βιβλίο;

Εδώ και λίγες μέρες το βιβλίο του Ε. Τριβιζά για την πανδημία, «ΟΧΙ Δεν θα μας μπείτε στη μύτη», έχει ξεκινήσει να διανέμεται στα νηπιαγωγεία και στα δημοτικά της χώρας προκαλώντας αντιδράσεις, έριδες και συγκρούσεις που κανείς δεν περίμενε.

Οι «κακοί» εξωγήινοι που μπαίνουν από τη μύτη
Όπως σε κάθε παραμύθι έτσι και σε αυτήν την ιστορία του Ευγένιου Τριβιζά, η συνθήκη της πανδημίας και η απειλή του κορωνοϊού επιχειρείται να αποτυπωθεί μέσα από μια αλληγορία.

Ο κορωνοϊός «γίνεται» εξωγήινη εισβολή που θέλει να αφανίσει μικρούς και μεγάλους και μέσα από τη διαδικασία αναχαίτισης αυτής της εχθρικής επίθεσης, οι μικροί μαθητές υποτίθεται πως μαθαίνουν να τηρούν τα απαραίτητα μέτρα υγιεινής και να προστατεύουν τους εαυτούς τους και τους γύρω τους από τον covid-19.

Για να πάρουμε μια πρώτη ιδέα... ο στρατηγός του εξωγήινου στρατού είναι ο «φριχτός Κοβιντ ο μικροπρεπής», ο οποίος σκιαγραφείται και απεικονίζεται υπερβολικά μοχθηρός και φρικιαστικός.

......... 

Όπως κάθε δημιουργός, ειδικά ο Τριβιζάς, έχει αναφαίρετο δικαίωμα να εμπνέεται και να εκφράζεται με τον τρόπο που ο ίδιος διαλέγει.

Τα όποια ζητήματα όμως εγείρονται από τη στιγμή που μια ατομική δημιουργία «πλασάρεται» από το υπουργείο ως το ενδεδειγμένο σχολικό εγχειρίδιο για να «εξοικειωθούν» οι μαθητές με την πανδημία.

Οι βασικές προβληματικές
Οι πρώτες ενστάσεις περιστρέφονται γύρω από την εικονογράφηση του παραμυθιού. Σύμφωνα με τις επικρίσεις γονέων και εκπαιδευτικών σε αρκετά σημεία οι «ζωγραφιές» του παραμυθιού είναι αρκετά τρομακτικές και εφιαλτικές, σίγουρα όχι ενδεδειγμένες για παιδιά νηπιαγωγείου ή των μικρών τάξεων του δημοτικού.

................

ολόκληρο το άρθρο εδώ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Φοβόμουν να ζήσω ελεύθερος γιατί ...

... πολύ απλά έμαθα να ζω σαν σκλάβος

Φοβόμουν να ζήσω ελεύθερος και κάθε μέρα που περνούσε πρόσθετα έναν ακόμα αβάσταχτο ζυγό στη ζωή μου. Κάνοντας μια αναδρομή στο παρελθόν, τρόμαξα και αναρωτήθηκα εγώ ήμουν αυτός; 

Μεγάλωσα όπως όλα εκείνα τα παιδιά. 

Τα πρώτα μου ακούσματα:
– Ο Κωστάκης είναι καλύτερος μαθητής από εσένα.
– Ο Σπύρος είναι πιο καλό παιδί από εσένα.
– Φέρε καλούς βαθμούς για να σου πάρουμε ποδήλατο.
– Μην κάνεις τατουάζ. Τι θα πει ο κόσμος;

Ένα παρελθόν γεμάτο γιατί, μη, όχι, πρόσεχε και άλλα τόσα πολλά. Κάπως έτσι έφτασα να μην μπορώ να βρω τη δική μου ταυτότητα, αφού κι εγώ ο ίδιος συνέχισα να θέτω τους ίδιους περιορισμούς με τους οποίους είχα εκπαιδευτεί.

Η μόνη διαφορά είναι πως λόγω των διαφορετικών συνθηκών που ζούσα καθημερινά, έμαθα να μου χρυσώνω το χάπι, δηλαδή να δικαιολογούμαι πίσω από τα δικά μου πρέπει, μη, όχι, κ.τ.λ., γιατί απλά φοβόμουν να ζήσω ελεύθερος. 

Έγινα και γινόμουν κάθε φορά ανάλογα με την περίσταση ακριβώς αυτό που ήθελαν οι άλλοι, για να με αγαπούν, να με αποδέχονται, για να μπορώ να λέω και εγώ όπως όλοι μας ότι ανήκω κάπου.

Ζούσα μια ζωή στην οποία δεν επιτρέπονταν τα λάθη, σε μια πραγματικότητα που τώρα φαντάζει σαν εφιάλτης. Και κάθε φορά που τόλμαγε η ψυχούλα μου να πει όχι, ερχόμουν αντιμέτωπος με τις Ερινύες που δεν με άφηναν να ξαποστάσω, να βρω το δικό μου λιμάνι.

Βλέπεις, το «όχι» ή το «εγώ θέλω» είχε πάντα ένα κόστος. Ζούσα μέσα σε ένα λήθαργο, μέσα στη φυλακή που εγώ επέλεξα να ζήσω, παρότι κρατούσα τα κλειδιά για την πόρτα που με κρατούσε μακριά από τα πραγματικά μου θέλω.

Και εκεί που έλεγα τώρα ήρθε η στιγμή να σπάσω τα δεσμά μου, φοβόμουν. 

Φοβόμουν πως θα χάσω τους ανθρώπους που αγαπώ, γιατί απλά θα ήμουν ένας άλλος για εκείνους, ένας ξένος. Έτρεμα στην ιδέα να ζήσω μόνος αλλά στην ουσία η μοναξιά είχε γίνει η δεύτερη μου φύση. Γιατί νομίζω πως η μοναξιά που νιώθεις όταν τίποτα δεν σε γεμίζει είναι χειρότερη και από τον ίδιο τον θάνατο.

Όσα λεφτά κι αν πάλευα να έχω, ήταν γιατί φοβόμουν μην είμαι φτωχός. 

Όσες σχέσεις και αν έκανα, ήταν γιατί φοβόμουν μη μείνω μόνος. 

Όσο και αν πάλευα, δεν νίκησα ποτέ, γιατί φοβόμουν να αντιμετωπίσω τα δικά μου πρέπει.

Και κάπου εκεί άρχισα να βλέπω πιο ξεκάθαρα. Σαν ένα πέπλο που κάλυπτε τα μάτια μου το πήρε με μιας ο άνεμος. 

Φοβόμουν να ζήσω ελεύθερος γιατί, πολύ απλά, έμαθα να ζω σαν σκλάβος. 

Τόλμησα να δω την αλήθεια, να δοκιμάσω να ζήσω για να σταματήσω να θεωρώ τα πάντα ανώφελα και μάταια.

Σήμερα είμαι τόσο ευγνώμων για όλη αυτή τη διαδρομή ανάμεσα στα αγκάθια και τα βράχια της ζωής, γιατί απλά μου έμαθαν πως ελεύθερος είναι εκείνος που βρίσκει την ομορφιά στα απλά πράγματα που τολμά να ζήσει. Στη αγάπη, τη συντροφικότητα, τους φίλους, την οικογένεια και άλλα τόσα πολλά που όλοι έχουμε αλλά δυστυχώς τα θεωρούμε δεδομένα.

Σταμάτησα να παλεύω για τα περισσότερα και ένιωσα πως έχω όσα χρειάζομαι. Δεν φοβάμαι πια και η ζωή μου δίνει πλουσιοπάροχα ό,τι χρειάζομαι κι ακόμα περισσότερα, γιατί απλά έμαθα πώς να τα ζητάω. Γιατί απλά εγώ βλέπω με άλλο μάτι τα πράγματα.

Φοβόμουν να ζήσω ελεύθερος και είχα γεμίσει την ζωή μου ενοχές και φόβους. Ζούσα στη δική μου φυλακή. Τη φυλακή που το δικό μου μυαλό έπλασε. Σήμερα είμαι ελεύθερος και ζω την κάθε ημέρα με ευγνωμοσύνη.

Κι αν θες τη γνώμη μου: Σταμάτα να φοβάσαι να ζήσεις ελεύθερος, άλλωστε το μόνο που έχεις να χάσεις είναι τον ίδιο σου τον εαυτό. Τα δώρα όμως αμέτρητα. Το ξέρω ότι το θες περισσότερο από τον καθένα.

Τι περιμένεις λοιπόν; Zήσε, ζήσε ελεύθερος έτσι όπως αρχικά δημιουργήθηκες να είσαι.

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τι να κάνετε εάν το παιδί φοβάται τη θάλασσα

Δεν έχει σημασία πόσο του αρέσει να παίζει στην μπανιέρα και να αρνείται να βγει μετά το μπάνιο του. 

Μπορεί το μικρό σας να φοβάται την πισίνα ή την θάλασσα.

Οι παραλίες κάθε μέρα γεμίζουν με οικογένειες που επιζητούν να απολαύσουν τον ήλιο και τη θάλασσα – ωστόσο, για μερικά παιδιά το γεγονός αυτό αποτελεί πηγή άγχους και ανησυχίας.

Πολλά από αυτά φοβούνται το νερό και αντιδρούν άσχημα και μόνο στην ιδέα να πλησιάσουν την θάλασσα.

Βοηθήστε τα μικρά σας να ξεπεράσουν το φόβο τους με υπομονή κυρίως, παρέχοντας τους παράλληλα εναλλακτικούς τρόπους να διασκεδάσουν με την άμμο και τα παιχνίδια τους.

Διαβάστε μερικές συμβουλές για να βοηθήσετε το παιδί σας να σταματήσει να φοβάται τη θάλασσα γρήγορα και χωρίς γκρίνιες.

• Προτιμήστε παραλίες ρηχές με αμμουδιά.
• Πλησιάστε το νερό της θάλασσας, σιγά σιγά, μέρα με την ημέρα.
• Παίξτε μαζί του εκεί που σκάει το κύμα με τα κουβαδάκια του.
• Μην επιχειρήσετε να βουτήξετε το παιδί με το ζόρι στη θάλασσα.
• Όταν θα βεβαιωθείτε ότι το παιδί έχει σταματήσει να φοβάται το νερό, πάρτε το από το χεράκι του και περπατήστε στη ρηχή θάλασσα αφού πρώτα του έχετε βάλει τα μπρατσάκια του.

onlarissa.gr

Πως να αντιμετωπίσετε το παιδί σας που φοβάται το σκοτάδι

Το να φοβούνται το σκοτάδι τα μικρά παιδιά είναι κάτι σύνηθες που αξίζει όμως να αντιμετωπιστεί. Βοηθώντας ένα παιδί να ξεπεράσει αυτόν τον φόβο, θα του δώσετε αυτοπεποίθηση για οτιδήποτε άλλο στη ζωή του θα κλιθεί να αντιμετωπίσει. Μερικά παιδιά αναπτύσσουν φόβο για το σκοτάδι χωρίς να έχουν κάποιο συγκεκριμένο λόγο. Κάποια άλλα παιδιά πάλι μπορεί να φοβούνται το σκοτάδι, εξ αιτίας μιας τρομακτικής ιστορίας που άκουσαν, μιας τρομακτικής ταινίας που είδαν ή ακόμα και από μια ανησυχία που ενδεχομένως έχουν. Ανεξάρτητα όμως από το πώς υιοθετήθηκε η φοβία αυτή, υπάρχουν μερικά βήματα τα οποία μπορούν να κάνουν οι γονείς για να βοηθήσουν το παιδί τους σε αυτόν τον τομέα.

Ακούστε το παιδί σας

Το πρώτο σημαντικό βήμα είναι να ακούσετε το παιδί σας. Προσπαθήστε να μην είστε περιφρονητικοί, ακόμα και όταν προσπαθείτε να είστε χρήσιμοι. Απλώς λέγοντας, "Δεν υπάρχει τίποτα εκεί, μην ανησυχείς και επιστρέψτε στο κρεβάτι" μπορεί να κάνει το παιδί σας να αισθάνεται σαν να μην καταλαβαίνετε ή να αισθάνεστε ενσυναίσθηση γι 'αυτό. Είναι πιο χρήσιμο να ζητήσετε από το παιδί σας να σας πει τι φοβάται. Αφήστε το να γνωρίζει και να νιώθει ότι το καταλαβαίνετε και ότι μπορεί να είναι τρομακτικό το σκοτάδι. Αφήστε το παιδί σας να μιλήσει για την εμπειρία του αυτή και δείξτε του ό,τι το ακούτε με προσοχή.

Για παράδειγμα, ακούγοντας το ήρεμα και μετά λέγοντας του μερικές κουβέντες όπως, «Φαίνεται ότι φοβάσαι όταν δεν μπορείς να δεις τίποτα γιατί σκέφτεσαι ότι κάτι τρομακτικό θα είναι στη γωνία του δωματίου σου. Μπορώ να φανταστώ ότι δεν αισθάνεσαι πολύ καλά». Η ακρόαση και η ενσυναίσθηση καταδεικνύει ότι παίρνετε στα σοβαρά τους φόβους του παιδιού σας και το φροντίζετε όταν είναι αναστατωμένο.

Μην προσπαθήσετε να εξηγήσετε τους φόβους του παιδιού σας απλώς κοιτάζοντας κάτω από το κρεβάτι, στην ντουλάπα κ.λπ. Αυτό τονίζει το φοβισμένο αντικείμενο και όχι τον ίδιο τον φόβο. Δεν είναι πολύ παραγωγικό και μπορεί ακόμη και να επιδεινώσει το πρόβλημα.

Με τη φροντίδα και τη συμπόνια, μπορείτε να βοηθήσετε το παιδί σας να ξεπεράσει αυτόν τον φόβο. Το πρώτο βήμα είναι να το βοηθήσετε να αντιμετωπίσει τον φόβο. Η αποφυγή - για παράδειγμα, απλώς επιτρέποντας στο παιδί σας να κοιμάται με φως ή τηλεόραση ή να κοιμάστε μαζί του στο δωμάτιο - μπορεί να κάνει τον φόβο χειρότερο και σίγουρα δεν θα τον βοηθήσει να φύγει. Αυτό διδάσκει επίσης στα παιδιά ότι η αποφυγή είναι ένας πολύτιμος τρόπος αντιμετώπισης ενός φόβου, κάτι που δεν ισχύει.

Διαβάστε μια ιστορία

Ένας άλλος τρόπος για να το αντιμετωπίσετε, είναι να ξεκινήσετε να διαβάσετε μια ιστορία ή να παρακολουθήσετε ένα βίντεο που δείχνουν τρόπους για να μην φοβάται το σκοτάδι. Αυτό δίνει την αφετηρία για να μιλήσουμε στα παιδιά για το πώς τα πράγματα που νομίζουν ότι είναι τρομακτικά μπορεί να μην είναι και τόσο τρομακτικά όσο φαντάζονται.

Λύστε το πρόβλημα

Το επόμενο βήμα είναι μια ευκαιρία για να διδάξετε στο παιδί σας πως μπορεί να λύνει προβλήματα που αντιμετωπίζει και τρόπους για να αντιμετωπίζει τους φόβους του. Ένα καλό σημείο για να ξεκινήσετε είναι να ρωτήσετε το παιδί σας τι μπορεί να το βοηθήσει να νιώθει λιγότερο φοβισμένο στο σκοτάδι. Ένα μικρό (όχι πολύ φωτεινό) νυχτερινό φως, ένα αντικείμενο που τους ενδυναμώνει (για παράδειγμα, μερικά παιδιά έχουν ένα μαγικό ραβδί), είναι όλα πιθανά παραδείγματα. Μπορεί να εκπλαγείτε με τις δημιουργικές απαντήσεις του παιδιού σας! Επαινέστε το για την εμφάνιση καλών ιδεών.

Μπορείτε να υπενθυμίσετε στο παιδί σας ότι έχει μια θαυμάσια δημιουργική φαντασία που το βοηθά να παίζει, να σχεδιάζει και να λέει ιστορίες. Μπορείτε να του πείτε ότι πρέπει να είναι χαρούμενο και περήφανο που έχει μια τέτοια φαντασία, παρόλο που μερικές φορές το μυαλό του παίζει παιχνίδια και το κάνει και φοβάται. Βοηθήστε το να μάθει να γελάει με τις ιδέες του μυαλού του και να αρχίζει να λέει στον εαυτό του τι ενδιαφέρουσα ιδέα θα ήταν εάν θα υπήρχε ένα τέρας κάτω από το κρεβάτι. Μπορεί να πει στον εαυτό του ότι, παρόλο που δεν είναι αλήθεια, το μυαλό του έχει κάνει μια καλή δουλειά σκεπτόμενος μια τέτοια ιστορία.

Επαινείστε το παιδί σας

Τελευταίο, αλλά όχι λιγότερο σημαντικό, είναι να επαινείστε το παιδί σας για την προσπάθεια που θα έχει κάνει σε όλα αυτά. Πείτε του ότι είστε περήφανοι για αυτόν που αντιμετωπίζει τους φόβους του. Επίσης, μην ξεχάσετε να επαινείστε και τον εαυτό σας που διδάσκει το παιδί σας να μην αισθάνεται άσχημα όταν φοβάται κάτι, αλλά να έχει την αυτοπεποίθηση και την ικανότητα να μάθει περισσότερα για αυτό, να αμφισβητήσει τις δικές του υποθέσεις και να βρει λύσεις στο πρόβλημα. Εάν το παιδί σας μπορεί να το κάνει αυτό, θα είναι καλά εξοπλισμένο για να χειρίζεται πολλά πράγματα στη ζωή του!

 

Χριστίνα - Μαρία Γούλου

timeforkids.gr

Δεν θέλει το καλό σου…

Όποιος σε φοβίζει, δεν θέλει το καλό σου.
Όποιος σε τρομοκρατεί, δεν θέλει το καλό σου.
Όποιος σε κατηγορεί, δεν θέλει το καλό σου.

Όποιος σε μειώνει, 

όποιος υποτιμά τη νοημοσύνη σου μπροστά στα μάτια σου, 

όποιος μειδιά σε κάθε σου σκέψη, σε κάθε σου λόγο, δεν θέλει το καλό σου.

Ακόμα και αν λέει ότι το κάνει για να σε προστατέψει. 

Ακόμα και αν λέει ότι σε νοιάζεται. Ακόμα και αν λέει ότι ενδιαφέρεται για σένα.

Όποιος σου περιορίζει την ελευθερία για το καλό σου, δεν θέλει το καλό σου.
Να είσαι σίγουρος.

Όταν ο ίδιος ο Θεός σε έπλασε ελεύθερο, ποιος άνθρωπος αλήθεια έχει το δικαίωμα αυτήν σου την ελευθερία να την περιορίσει;

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc.
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Θέλει αρετή και τόλμη…

Όσοι το χάλκεον χέρι
βαρύ του φόβου αισθάνονται,
ζυγόν δουλείας ας έχωσι·
θέλει αρετήν και τόλμην
η ελευθερία.

Ανδρέας Κάλβος

Να πολεμάς.
Να πολεμάς μέχρις εσχάτων.

Να πολεμάς το άδικο. Να πολεμάς την καταπίεση. 

Να πολεμάς τον φόβο.

Μα πάνω από όλα να πολεμάς τα πάθη σου.
Να πολεμάς τον κακό σου εαυτό.

Γιατί ακόμα και αν νικήσεις όλα τα συστήματα, όλους τους τυράννους, όλους τους καταπιεστές και πονηρούς ανθρώπους του κόσμου τούτου, αν με τον εαυτό σου δεν έχεις κάνει δουλειά, τίποτα δεν έκανες. 

Σκλάβος είσαι ακόμα…

Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία.

Με την τόλμη σε γενικές γραμμές, όλοι, λίγο πολύ, τα πηγαίνουμε καλά.
Με την αρετή είναι που έχουμε το θέμα…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Σύνδεση μεταξύ Φόβου, Μίμησης και Αντικοινωνικής Συμπεριφοράς στα Παιδιά

Γιατί κάποια παιδιά αντιμετωπίζουν περισσότερες δυσκολίες στην κατανόηση των συναισθημάτων των άλλων ανθρώπων ή στην απολογία μετά από μια άσχημη συμπεριφορά; 

Γιατί μερικά παιδιά συμπεριφέρονται άσχημα σε συγκεκριμένες καταστάσεις ενώ είναι φρόνιμα σε άλλες; 

Πώς πρέπει να ανταποκρίνονται οι ενήλικοι σε αυτές τις περιπτώσεις;

Για τους γονείς, αυτά τα ερωτήματα μπορεί να φαίνονται δισεπίλυτα, όμως όταν αυτές οι συμπεριφορές αρχίζουν να παρεμβαίνουν στην καθημερινή λειτουργία και την υγιή ανάπτυξη των παιδιών, είναι σημαντική η απόκτηση γνώσης στην εσωτερική λειτουργία αυτών των καταστάσεων.

Δύο νέες έρευνες ψυχολόγων από το Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια και από το Πανεπιστήμιο της Βοστώνης, δίνουν μία νέα εικόνα για μια σειρά συμπεριφορών γνωστών ως "σκληρών-απαθών χαρακτηριστικών "(Callous - Unemotional traits). 

Οι ψυχολόγοι διαπίστωσαν ότι τα μικρά παιδιά που εκδήλωναν λιγότερο φόβο και επιθυμία για κοινωνική σύνδεση και που εμπλέκονταν λιγότερο συχνά με μια μιμητική συμπεριφορά που ονομάζεται αυθόρμητη απομίμηση, ανέπτυξαν περισσότερα χαρακτηριστικά CU, τα οποία είναι γνωστό ότι οδηγούν αργότερα σε αντικοινωνική συμπεριφορά.

Είναι ήδη γνωστή στο πεδίο της ψυχολογίας μία συσχέτιση μεταξύ αντικοινωνικής ή επιθετικής συμπεριφοράς και χαρακτηριστικών CU - που χαρακτηρίζεται από έλλειψη ενσυναίσθησης, ενοχής και μειωμένης ευαισθησίας στα συναισθήματα των άλλων. Προηγούμενες έρευνες έχουν αποκαλύψει ότι τα παιδιά με αυτά τα χαρακτηριστικά είναι πιο πιθανό να αναπτύξουν σοβαρή, επίμονη αντικοινωνική συμπεριφορά, που συχνά εκφράζεται μέσω βίας και εχθρότητας.

Πρακτικά αυτό μεταφράζεται σε ένα παιδί που είναι λιγότερο συμπονετικό, δεν νοιάζεται αν θα παραβιάσει τους κανόνες και δεν αλλάζει συμπεριφορά όταν του λένε: "Αν κάνεις το X, αυτό το κακό θα συμβεί", υποστηρίζουν οι ερευνητές ψυχολόγοι και συμπληρώνουν ότι είναι επίσης πιο πιθανό να είναι επιθετικά για να πάρουν αυτό που θέλουν επειδή δεν φοβούνται τις συνέπειες.

Αυτό που είναι λιγότερο κατανοητό είναι οι μηχανισμοί και οι διαδικασίες που δημιουργούν τα χαρακτηριστικά CU, μία γνώση με σημαντικές επιπτώσεις στην ανάπτυξη και την εφαρμογή αποτελεσματικών παρεμβάσεων.

Οι ψυχολόγοι εξέτασαν δύο υποθέσεις: 

Η πρώτη επικεντρώνεται στον φόβο και την αίσθηση του ανήκειν, γνωστή και ως σύνδεση. 

Η δεύτερη σχετίζεται με την απομίμηση.

Έλλειψη φόβου και κοινωνικές σχέσεις

Για να δοκιμάσουν την πρώτη τους υπόθεση, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν δεδομένα από το Twin Project του Πανεπιστημίου της Βοστώνης, με επικεφαλής την καθηγήτρια του BU Kimberly Saudino. Κατά τη διάρκεια εξέτασης της πρώτης υπόθεσης, πραγματοποιήθηκαν δύο εργαστηριακές επισκέψεις διάρκειας δύο ωρών.

Η πρώτη επίσκεψη αφορούσε σε παιδιά ηλικίας 3 ετών και η δεύτερη στα ίδια παιδιά στην ηλικία των 5 ετών, όπου έπαιξαν με διάφορα σενάρια, όπως να προσφέρουν σε ένα γονιό μια «καραμέλα» από ένα μεταλλικό κουτί που περιείχε πραγματικά ένα λούτρινο φίδι, να σπάσουν φυσαλίδες ή να ξεχωρίσουν σε στοίβες, χάντρες διαφόρων χρωμάτων.

Η ανάλυση των συμπεριφορών των παιδιών έδειξε ότι τα λιγότερα φοβισμένα παιδιά που έδειχναν λιγότερο ενδιαφέρον για τις κοινωνικές συνδέσεις κατά την πρώτη επίσκεψη, είχαν περισσότερες πιθανότητες να αναπτύξουν σκληρά-απαθή χαρακτηριστικά μέχρι τη δεύτερη επίσκεψη. Ο φόβος από μόνος του δεν είναι το μόνο συστατικό, λέει η Ρεμπέκα Γουάλλερ εκ των συγγραφέων της έρευνας. Αυτά τα παιδιά δεν αισθάνονται, στον ίδιο βαθμό, τα έμφυτα κίνητρα και την ανταμοιβή από μία θετικά κοινωνική σχέση με άλλους ανθρώπους.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν επίσης ότι η άκαμπτη γονεϊκή ανατροφή - η οποία περιλαμβάνει συμπεριφορές όπως φωνές, εντάσεις και ακόμη χτυπήματα - ενέτεινε την έλλειψη φόβου και ενίσχυσε τη σύνδεση με τα τελευταία χαρακτηριστικά CU.

Οι γονείς διαθέτουν ένα σύνολο από "τεχνικές και εργαλεία" για τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών, υποστηρίζουν οι ερευνητές. Αν τα παιδιά είναι άφοβα, συμπεριλαμβανομένης της πιθανότητας τιμωρίας, τότε μεγαλώνει η πιθανότητα ότι η σκληρή γονεϊκή ανατροφή θα επιδεινώσει την αύξηση του κινδύνου. Κάτι που ταιριάζει στο μοντέλο που ήδη είναι γνωστό στους ψυχολόγους και τους κλινικούς γιατρούς. Αυτό που κουβαλούν τα παιδιά στο οικογενειακό τραπέζι φαγητού, αναμειγνύεται με αυτό που βιώνουν στο περιβάλλον τους.

Αυθεντική και πρακτική μίμηση

Η έρευνα που διεξήχθη στο δεύτερο πανεπιστήμιο, με ένα διαφορετικό σύνολο παιδιών, ηλικίας δύο και τριών ετών, συνέκρινε την αυθόρμητη και την πρακτική μίμηση. Η πρώτη σημαίνει αντιγραφή συμπεριφορών που εξυπηρετούν μια λειτουργία, κάτι που γίνεται συχνά ώστε να μάθουν μια δεξιότητα. Η δεύτερη σημαίνει ότι ακολουθούμε τις ενέργειες κάποιου άλλου χωρίς να διαθέτουμε κάποιο σκoπό, παρά να επιδείξουμε την επιθυμία για κοινωνική σύνδεση.

Η αυθόρμητη απομίμηση σχετίζεται με την οικοδόμηση κοινωνικών δεσμών, ώστε να δείξουμε σε κάποιον άλλο ότι ανήκουμε στην ομάδα τους, ότι αποδεχόμαστε τους τρόπους τους και ότι μπορούμε και θέλουμε να κάνουμε αυτό που κάνουν.

Σε αυτή την πειραματική διαδικασία, οι ψυχολόγοι διαπίστωσαν ότι τα παιδιά ηλικίας δύο ετών που παρουσίασαν συνολικά λιγότερο αυθόρμητη απομίμηση, διέτρεχαν μεγαλύτερο κίνδυνο να αναπτύξουν αργότερα τα χαρακτηριστικά CU. Αυτό σύμφωνα με τους ψυχολόγους δείχνει ότι αυτά τα παιδιά είχαν λιγότερα κίνητρα να δημιουργήσουν συνδέσεις με άλλα παιδιά ή ενήλικες. Οι ψυχολόγοι δεν βρήκαν να ισχύει το ίδιο για την πρακτική απομίμηση.

Και πάνε ένα βήμα πιο πέρα: Το εύρημα αυτό δε σημαίνει ότι τα παιδιά δεν είναι σε θέση να δουν και να παρακολουθήσουν κάποιον να κάνει κάτι. Απλά δεν δένονται κοινωνικά, σε εκείνη την περίεργη και αστεία στιγμιαία συμπεριφορά που ενδεχομένως θα δημιουργήσει μία κοινωνική σχέση.

Συμβουλεύοντας τους γονείς

Αν και αυτά τα ευρήματα προσφέρουν σημαντικές ενδείξεις για το λόγο που τα χαρακτηριστικά CU μπορούν να οδηγήσουν σε αντικοινωνική συμπεριφορά, οι ερευνητές θέλουν να καταστήσουν σαφές ότι εξετάζουν τα γενικά πρότυπα και όχι τα απλά περιστατικά. Όπως υποστηρίζουν 

δεν θέλουμε να τρομάξουμε τους γονείς. Δεν σημαίνει ότι αν παρατηρήσετε για μία φορά αυτές τις συμπεριφορές, τότε τα παιδιά σας θα έχουν πρόβλημα. Η συμπεριφορά αυτή, είναι μέρος μίας γενικής διάστασης.

Προτείνουν στους γονείς να στηρίξουν θετικά αυτές τις πτυχές της κοινωνικής και συναισθηματικής ανάπτυξης, δημιουργώντας τεχνητά καταστάσεις, όπως για παράδειγμα στην περίπτωση της αυθόρμητης μίμησης.

Ενθαρρύνετε το παιδί να μιμηθεί τον χαζό θόρυβο ή την αστεία κίνηση που κάνατε και στη συνέχεια γελάστε μαζί του με αυτό. Μπορεί να έχετε δημιουργήσει μία τεχνητή κατάσταση από το να συμβεί φυσικά, όμως τα παιδιά θα εξακολουθούν να λαμβάνουν τη θετική ενίσχυση που απαιτείται και μπορεί να υπάρξει μια στιγμή συναισθηματικού δεσίματος, υποστηρίζουν οι ψυχολόγοι.

Όσον αφορά στην έλλειψη φόβου και την κοινωνική σύνδεση, οι ψυχολόγοι προτείνουν να μην επιδεικνύετε σκληρότητα στη συμπεριφορά σας αλλά να δείξετε ζεστασιά. Εκεί που μπορούμε να παρέμβουμε είναι στην αλλαγή των εμπειριών των παιδιών μας.

Less imitation of arbitrary actions is a specific developmental precursor to callous–unemotional traits in early childhood
Απόδοση - Επιμέλεια: PsychologyNow.gr

psychologynow.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι