Showing posts with label Μαμά και Παιδί. Show all posts
Showing posts with label Μαμά και Παιδί. Show all posts

Friday, 11 May 2018

Μαμά, έγινα κι εγώ μαμά και τώρα κατάλαβα…

Ξέρεις μαμά, καταλαβαίνω πια όλες τις μαμάδες! 
Τις κοιτάω που κοιμούνται. Η μία στο πλάι, έτσι από μικρή. Η άλλη ανάσκελα, με το μικροσκοπικό ποδαράκι της να κρέμεται έξω από την κούνια. Το ακουμπάω απαλά πάνω στο σεντόνι. Πώς μπορείς να αγαπάς κάποιον τόσο πολύ από ό,τι τελικά οι λέξεις μπορούν να περιγράψουν;
Αυτή είναι η αγάπη της μαμάς. 
Για τη μαμά μου λοιπόν…
Είμαι 35 και σε κοιτάω σαν να είμαι 5. Εσύ ξέρεις πάντα τι να μου πεις, ξέρεις τι έχω, ξέρεις τι με απασχολεί χωρίς να σου πω λέξη και ξέρεις πώς θα με κάνεις να νιώσω καλύτερα. Και είναι κι αυτή η μαγική αγκαλιά σου, είναι αυτή η μυρωδιά, η τόσο οικεία από την πρώτη μέρα που γεννήθηκα, που απορροφάει κάθε έγνοια, κάθε δισταγμό, κάθε πίκρα.
Ξέρεις μαμά, έκλαψα την πρώτη μέρα που η κόρη μου είπε «μαμά». Δεν έχω ακούσει ωραιότερη λέξη στη ζωή μου. Μόνο όταν κρατήσεις το μωρό σου στα χέρια μπορείς να καταλάβεις όλα αυτά τα υπερβολικά συναισθήματα που ακούς από άλλες μητέρες. Νιώθεις πως θα σου βγει η καρδιά από το σώμα τόσο δυνατά που χτυπάει κάθε φορά που το αγκαλιάζεις. Προσπαθείς να το περιγράψεις. Δεν μπορείς.
Ξέρεις μαμά, πάντα σε αγαπούσα αλλά πλέον σ΄αγαπάω πιο πολύ. Μπορεί πιο ώριμα αλλά το ίδιο παθιασμένα.

Η Angelo di Spirito Rosa με μία καμπάνια που μας πλημμυρίζει συναισθήματα κι ένα βίντεο υψηλής αισθητικής διηγείται την ιδιαίτερη σχέση αγάπης και τρυφερότητας, τον ισχυρό δεσμό που βάζει τη σφραγίδα του σε όλη την οικογένεια: στη μητέρα, στην κόρη και στις γενιές που ακολουθούν.

Οι μαμάδες είναι ευτυχισμένες αρκεί να βλέπουν τα παιδιά τους χαρούμενα και τα κορίτσια θέλουν όταν μεγαλώσουν να αγαπούν τα παιδιά τους όπως ακριβώς αγαπήθηκαν οι ίδιες.

Το βίντεο που ακολουθεί θα σας θυμίσει εικόνες που όλοι έχουμε ζήσει και στιγμές που έχουμε μοιραστεί…
Ξέρεις μαμά, καταλαβαίνω πια όλες τις μαμάδες! 
Καταλαβαίνω όλες τις αγωνίες, τα άγχη, την ζακέτα που μου φώναζες να πάρω και δεν έπαιρνα ποτέ, το γιατί άργησες να σηκώσεις το τηλέφωνο, τα πρόσεχε, τα μη, το γιατί δεν τρως, το γιατί τρως και πάχυνες. Όλα, όλα τα καταλαβαίνω.

Ποτέ δε σε ρώτησα αν με αγαπάς. 
Γιατί άραγε; Τώρα ξέρω. Ξέρω ότι το να είσαι μαμά δεν είναι μόνο χάδια και αγκαλιές. Είναι πανικός, είναι φόβος, είναι άγχος. Είναι κούραση, τόση κούραση, που δεν φεύγει σχεδόν ποτέ. Είναι έλλειψη ελεύθερου χρόνου, είναι τύψεις, είναι τρόμος μην πάθει κάτι παιδί σου κι αν πάθει θέλεις να το κάνεις καλά, ως δια μαγείας, χωρίς να ταλαιπωρηθεί καθόλου.

Μαμά είναι αγάπη. 
Είναι η γυναίκα που όταν σε πληγώνουν εκείνη σε γιατρεύει, όταν ερωτεύεσαι εκείνη φοβάται, όταν πληγώνεσαι εκείνη σπάει, όταν πετυχαίνεις εκείνη σε σταυρώνει για το κακό μάτι και σε προσγειώνει για να μην πέσεις απότομα, και τραυματιστεί η ψυχή σου, όταν γεννάς εκείνη πονάει μαζί σου, όταν κάνεις παιδί, αρχίζεις και της μοιάζεις.

Μαμά, μεγάλωσα κι ας μη το βλέπεις. Κι όταν στο λέω μην με ακούς, εσύ να με βλέπεις πάντα σαν το μωρό σου…

Σε λίγες μέρες είναι η γιορτή της μητέρας, η γιορτή σου μαμά, μία ημέρα παγκοσμίως αφιερωμένη σε εκείνες τις γυναίκες που εξαιτίας τους υπάρχουμε, ζούμε, αναπνέουμε και που ζουν για εκείνο το χαμόγελό μας που τις πλημμυρίζει χαρά και δύναμη.

Ας μην ξεχνάμε τις γυναίκες που επέλεξαν να γίνουν μητέρες, τις γυναίκες που μεγαλώνουν μόνες τους τα παιδιά τους, τις μητέρες που δεν γέννησαν αλλά κυρίως τις μητέρες που αγάπησαν. 
Όσο αυτονόητο κι αν ακούγεται, η μαμά δίνει ό,τι έχει και δεν έχει για τα παιδιά της, για να τους δώσει τα εφόδια και τις αρχές που θα τα ακολουθούν μια ζωή.

Ας θυμηθούμε το χάδι, την αγκαλιά της μαμάς μας κι ας σκεφτούμε κι εκείνες που μεγαλώνουν μόνες τους τα παιδιά τους. 
Η «Κιβωτός του Κόσμου» υπάρχει για αυτές τις γυναίκες, τις γυναίκες που μετράνε τις δυνάμεις που κρύβονται μέσα τους και με αποθέματα ψυχής παλεύουν για τα παιδιά τους μόνο και μόνο για να τα δουν χαρούμενα κι ευτυχισμένα.

Και δεν είναι μόνη της σε αυτό. 
Η Angelo di Spirito Rosa στηρίζει έμπρακτα και με μία συγκινησιακά φορτισμένη καμπάνια το πρόγραμμα «Στέγη για τη μητέρα και το παιδί» της «Κιβωτού του Κόσμου» προσφέροντας μέρος των συνολικών της εσόδων του Μαΐου για τη μαμά που μεγαλώνει μόνη το παιδί της.

Και τώρα πια που μεγάλωσα κι έγινα μαμά, ξέρω τι εννοούσε και δική μου μαμά όταν έλεγε «πως αυτή η αγάπη που νιώθεις για το παιδί, είναι άλλη αγάπη, μοναδική, διαφορετική».

Λίγο πριν φύγω από το δωμάτιό τους, κοντοστέκομαι και κοιτάω τις κόρες μου ξανά και το νιώθω... Κάποια μέρα, αργότερα, όταν θα γίνουν κι εκείνες μανούλες θα έρθουν και θα μου πουν «μαμά, έγινα κι εγώ μαμά και καταλαβαίνω όσα νιώθεις». Θα είναι το μυστικό μας...

Friday, 27 October 2017

Α, ρε μαμά… Μεγάλωσα...


Κοντά σου, μακριά σου, με σένα, χωρίς εσένα. Ήσουν πάντα εκεί. Με ένα δικό σου τρόπο. Πώς το κατάφερνες αυτό; 
Την ίδια στιγμή που μου φώναζες και με έβαζες τιμωρία και εγώ νόμιζα πως σε μισώ και ποτέ δεν θα αλλάξει αυτό, την ίδια στιγμή με ρωτούσες αν πεινάω και αν διάβασα ώστε να σπουδάσω και να κάνω τα όνειρά μου πραγματικότητα. 

Κάθε φορά που έβγαινα από την πόρτα μού έλεγες να προσέχω, αν έχω ντυθεί καλά να μην κρυώσω και να έχω το νου μου εκεί που θα πάω μη μου βάλουν τίποτα στο ποτό.
Kάθε φορά που έμπαινα σπίτι, με ρωτούσες πώς πέρασα, αν έχω φάει, αν είμαι καλά. 
Θυμάμαι να κλειδώνομαι στο δωμάτιό μου και να κλαίω με λυγμούς για εφηβικό έρωτα. Ο κόσμος γύρω μου γκρεμιζόταν, νόμιζα πως το κορμί μου σκιζόταν και θα πεθάνω. Εσύ διακριτικά με κοιτούσες από την πόρτα, σχεδόν χαμογελούσες. Ήξερες. Ήσουν εκεί, αλλά ποτέ δεν παραβίασες τον χώρο μου, τα συναισθήματά μου. Θυμάμαι να τσακωνόμαστε για το τι ώρα θα επιστρέψω, αλλά τότε ο χρόνος ήταν σχετικός και εγώ θύμωνα και σου φώναζα.

Α, ρε μαμά… Έγινα μεγάλη γυναίκα, φοράω τις δικές μου γόβες πια και περπατάω δίπλα στις δικές σου, γιατί είσαι πάντα εδώ. Φόρεσα και τις δικές σου, τις νυφικές, και πήγαμε μαζί σε ένα γάμο. Έλεγες σε όλους ότι από παιδί τις φορούσα κρυφά και έπειτα σου έλεγα να μου τις κρατήσεις. Και τις κράτησες. Όλα να μου τα δώσεις. Όλα τα δικά σου, ό,τι ζητήσω κι ό,τι δεν ξέρω να ζητήσω εσύ το έδωσες. 
Μεγάλωσα, και πάλι δε σε καταλάβαινα, ότι είσαι κι εσύ άνθρωπος και γυναίκα μαζί και πως θέλουμε τα ίδια πράγματα… Και σου έβαλα πάλι τις φωνές και εσύ μου έδωσες το χρόνο να σε πλησιάσω πάλι. Πώς το κάνεις αυτό; 
Να με παίρνεις και να με ρωτάς αν έφαγα κι αν ντύθηκα καλά, όταν εγώ, ενήλικη πια, κλαίω πάλι για έναν έρωτα; Πάντα είσαι τόσο γραφική κι όμως πάντα έχω ανάγκη να με ρωτήσεις αν έφαγα.
Α, ρε μαμά… Τώρα που σκέφτομαι να γίνω μαμά, φοβάμαι τόσο πολύ, που στα μάτια μου φαντάζεις ήρωας. Ένας σούπερ ήρωας με μαγική κάπα που, πριν καν σε φωνάξω, εσύ ήσουν εκεί. 
Πώς θα το κάνω αυτό; 
Υπάρχει ένα μαγικό φίλτρο που πίνει κανείς πριν κάνει όλα όσα έκανες εσύ για μένα; 
Είναι μια μάχη που πας άοπλος και χωρίς πανοπλία και όμως βγαίνεις νικητής; 
Στα μάτια μου και στην καρδιά μου είσαι αυτή η Μία που λένε όλοι και δε μπορώ να σκεφτώ καμία άλλη να με αντέχει, να με αγαπά, να με αγκαλιάζει όπως εσύ και να με νοιάζεται όσο εσύ, μετά από τόσους τσακωμούς, από τόσες κόντρες από τόσες φουρτούνες… Γιατί δεν ήμουν ήσυχο παιδί, μα εσύ ήσουν ανένδοτη στο να με στηρίζεις.

Α, ρε μαμά… Μεγάλωσα κι ακόμα σε έχω ανάγκη. Πάντα θα σε έχω κι ας έλεγα μικρή πως δε σε έχω και μπορώ και μόνη μου. Και εσύ λες σε όλους πόσο σε κάνω περήφανη κι εγώ κάποια βράδια κλαίω, γιατί δεν σου είπα όσες συγγνώμες ήθελα ως τώρα ούτε όσα ευχαριστώ σου αξίζουνε.

A, ΡΕ ΜΑΜΑ… ΤΙ ΡΟΛΟΣ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑΚΟΣ ΣΤΗΝ ΑΥΛΑΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ. ΚΑΙ ΦΟΒΑΜΑΙ ΜΗΝ ΕΡΘΕΙ Η ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΔΕ ΘΑ ΣΕ ΦΩΝΑΖΩ ΠΙΑ ΚΑΙ ΠΟΥ ΔΕ ΘΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΕΡΧΕΣΑΙ.

Και τότε δε θα ξαναπώ την πιο γλυκιά λέξη του κόσμου, δισύλλαβη από το Μα, την πρώτη συλλαβή που λέμε όταν ακόμα είμαστε μωρά, κι έπειτα κολλάμε άλλο ένα Μα γιατί δεν ξέρουμε κάτι άλλο να πούμε και εσύ χαμογελάς γιατί σε φωνάζουμε να ‘ρθεις. Μα αυτό το Μα είναι τελικά η αρχή μιας πρότασης με παράπονο ή η αρχή μιας λέξης με νόημα;
Μα εγώ, Μαμά, σε αγαπώ και θα το λέω και για σένα κρυφά θα κλαίω, γιατί ξέρω πια πως δεν είσαι σούπερ ήρωας παραμυθιού που πλέκει το μυαλό μου, αλλά άνθρωπος. Γυναίκα! Μαμά, γυναίκα, φίλη, άνθρωπος.
Α, ρε μαμά… Ρώτα με, μη σταματάς, ρώτα με αν έχω φάει κι αν ντύθηκα καλά να μην κρυώσω. Η σιωπή λέει χρυσές κουβέντες…
Η σιωπή λέει χρυσές κουβέντες

Aπό την Doukissa dinfo.gr
από την αγαπημένη μας ideopigi

Tuesday, 25 October 2016

«Γιατί η μαμά είναι ο ήρωας μου;» Τα παιδιά αποκαλύπτουν!

Στα ματιά των παιδιών, ήρωες τους είναι οι μαμάδες. 
Ιδού οι λόγοι!

«Η μαμά μου είναι ήρωας επειδή ζει σε αυτή τη γη για 30 χρόνια. Τριάντα χρόνια! Θέλω να πω … είναι σχεδόν από πάντα.»
Ραμόνα, 7 ετών.
«Η μαμά μου είναι ήρωας επειδή με προστατεύει από αγνώστους. Το φαγητό της είναι το καλύτερο και μπορεί να κάνει χιλιάδες πράγματα ταυτόχρονα.»
Σοφία, 6 ετών.
«Η μαμά μου είναι ήρωας επειδή είναι με αγαπάει και με φροντίζει. Δεν είναι αστεία, αλλά αυστηρή. Νομίζω όμως ότι το κάνει για να γίνω καλός άνθρωπος.»
Ορέστης, 11 ετών.
"Η μαμά μου είναι ήρωας γιατί με πηγαίνει στο σχολείο και σε όλες τις αθλητικές μου δραστηριότητες με το αυτοκίνητο. Επίσης γέμισε πάρα πολλές σακούλες με ζεστό νερό όταν με τσίμπησε ένα σαλάχι.»
Τάσος, 12 ετών.
«Η μαμά μου είναι ήρωας γιατί πρώτον με καταλαβαίνει και δεύτερον επειδή μαγειρεύει πολύ ωραία.»
Καρολίνα, 8 ετών.
«Η μαμά μου είναι ήρωας επειδή είναι ο Spider Man.»
Μάγκυ , 4 ετών.
«Η μαμά μου είναι ένας ήρωας, γιατί κάθε φορά που δεν έχω καλή διάθεση με κάνει να γελάω. Και επίσης με βοηθάει στα μαθήματά μου.»
Τέτα, 10 ετών.
«Η μαμά μου είναι ήρωας επειδή κάνει όλα τα ρούχα μου να μυρίζουν πολύ ωραία, σαν καλοκαίρι.»
Κάρολος, 6 ετών.
«Η μαμά μου είναι ήρωας επειδή που βάζει αντηλιακό συνέχεια για να μην καώ από τον ήλιο και ξαπλώνει κάθε βράδυ μαζί μου μέχρι να με πάρει ο ύπνος.»
Μάριος, 6 ετών.
«Η μαμά μου είναι ήρωας επειδή έρχεται πάντα μαζί μου σε όλες τις αθλητικές δραστηριότητες και με υποστηρίζει. Θα με αγαπάει για πάντα.»
Γιώργος 10 ετών.
«Η μαμά μου είναι ένας ήρωας, γιατί κάθε φορά που φοβάμαι, μου λέει, “όλα θα πάνε μια χαρά. “ Κάθε φορά που χτυπάω, μου βάζει τσιρότο και πάντα με βοηθάει. Αυτός είναι ο λόγος που αγαπώ τη μαμά μου.»
Ιωάννα, 7 ετών.

Friday, 31 July 2015

Η ιδέα μιας μαμάς για να τρώει το παιδί της

Μια μαμά από την Αμερική, η Laleh Mohmedi, εκμεταλλευόμενη τη δημιουργικότητά της, βρήκε μια φανταστική ιδέα για να τρώει ο 2χρονος γιος της, Jacob, το φαγητό του: food art με ήρωες κινουμένων σχεδίων!

Κάθε βράδυ η Laleh ζητά από τον Jacob να της πει ποιον ήρωα θα ήθελε να δει στο πιάτο του την επόμενη μέρα. Αφού ο μικρός της πει την προτίμησή του, εκείνη ψάχνει στο διαδίκτυο για να βρει την κατάλληλη φωτογραφία και στη συνέχεα του το ετοιμάζει. Συνήθως χρειάζεται γύρω στα 20 με 35 λεπτά για κάθε πιάτο, τα οποία, όπως θα δείτε και στις φωτογραφίες, είναι πραγματικά εντυπωσιακά.







Monday, 27 July 2015

Όσα έμαθες ως παιδί και τα ξέχασες ως μαμά


Όλα τα "καλά" μαθήματα που πήρες ως παιδί και τα είχες ως αρχή στη ζωή σου, μεγαλώνοντας σαν να ξεχνάς κάπως. Γιατί γεμίζεις ανασφάλειες, ειδικά τώρα που έγινες με τη σειρά σου, μανούλα.
Καιρός όμως, να κάνεις ένα refresh.

Να εμπιστεύεσαι το ένστικτό σου
Και να μην πηγαίνεις by the book από το άγχος σου μήπως κάνεις κάτι λάθος.

Να μην αγαπάς αποπνικτικά
Γιατί δεν μας ανήκει όποιος αγαπάμε.

Το κλάμα δεν σε κάνει αδύναμη
Το ακριβώς αντίθετο. Σε ηρεμεί και σε δυναμώνει.

Να παραδέχεσαι το λάθος σου
Το ότι είσαι μαμά δεν σημαίνει ότι δεν κάνεις λάθη. Αντιθέτως. Ίσως να κάνεις και πιο πολλά από όσα έκανες όταν ήσουν παιδί. Ζήτα και καμιά συγγνώμη.

Να μην επιτρέπεις σε κανέναν να σου λέει ότι δεν μπορείς να κάνεις κάτι
Μπορείς να κάνεις ακόμα τα πάντα αρκεί να το θες.

followme.gr

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki