Οι ερωτήσεις της Ελληνίδας μάνας στο παιδί της, που σπουδάζει εκτός σπιτικής φωλιάς!

Η Ελληνίδα μάνα είναι πραγματικά ένα φαινόμενο προς ανάλυση ψυχολόγων και ειδικών! Βλέπει το παιδάκι της, όσο χρονών και αν αυτό είναι, σαν μωρό που πάντα θέλει την προστασία της!

 

Και για να μην βιαστείτε μαμάδες να κάνετε κριτική και εμείς εδώ μαμάδες είμαστε και ξέρουμε ... Απλά αυτοκριτική κάνουμε με χιούμορ γιατί στην πραγματικότητα όλες ξέρουμε ότι «γιατρειά» δεν έχουμε!

Διαβάστε αυτές τις πιο κοινές ερωτήσεις που κάνει μία μάνα που στέλνει το παιδί της μακριά για σπουδές!

Τι ρωτάει άραγε η Ελληνίδα μάνα το γιο και την κόρη που σπουδάζουν εκτός σπιτικής φωλιάς σύμφωνα με το

tsemperlidou ;;

Ιδού!

1. Τι θα φας σήμερα παιδί μου;
2. Μεσημέριασε και κοιμάσαι; Πότε θα πας στη σχολή;
3. Πάλι βγήκες εχτές; Ήθελα να ήξερα τα λεφτά στα στέλνουμε για να σπουδάσεις ή για να ξεσαλώσεις;
4. Πόσα μαθήματα πέρασες;
5. Συγκατοικείς με αυτόν τον αχαΐρευτο;
6. Το ξέρει ο πατέρας σου;
7. Να σου στείλω με courier ντολμαδάκια της γιαγιάς;
8. Πάλι με μπισκότα θα τη βγάλεις σήμερα;
9. Πόσα μαθήματα χρωστάς ακόμα;
10. Πότε το βλέπεις να τελειώνεις τις σπουδές;
11. Γιατί δεν απαντούσες στο τηλέφωνο;
12. Καθαρίζεις καθόλου το σπίτι ή είναι αχούρι;
13. Πίνεις καμιά στυμμένη πορτοκαλάδα;
14. Κάνε λίγο οικονομία, να πάθω εγκεφαλικό θες;
15. Ως πότε θα σου πληρώνω τους καφέδες σου;
16. Για γκομενοδουλειές και ψώνια σε έστειλα εκεί, ή για να μορφωθείς;
17. Δίνεις αύριο, πότε περιμένεις να διαβάσεις;
18. Να έρθω το επόμενο ΣΚ εκεί, να σε βάλω σε μια τάξη;
19. Πότε θα δω πτυχίο;
20. Θα ζω την ημέρα της ορκωμοσίας σου;

.........

Χαμογελάμε!!!! Καλημέρα!

Διονύσιος Σολωμός: «Η Ελληνίδα Μάνα» - Επέτειος θανάτου του Εθνικού μας Ποιητή (9 Φεβρουαρίου 1857)

Κρέμεται το σπαθί κοντά στην κούνια σου, καλό μου,
αλλά το χέρι δεν είναι που το ’σφιγγε στη νίκη.
Μακρύς ο λάκκος π’ άνοιξε και κλει το γίγαντά μου.
Κάμπους, βουνά, χωρίς αυτόν μάχης καπνοί σκεπάζουν.

αλλ’ αυτό τώρα που κουνώ τ’ αμέριμνο κορμάκι
αύριο θα γίνει δύναμη που ο λογισμός κινάει,
και στήθι αντρίκειο θα σταθεί στες σαϊτιές της μοίρας.
Βρέχει τα βέλη της αυτή στα ύψη των ανδρείων,
που εκεί στημένοι στερεοί λάμπουν στη μάχη θείοι.
.
Χαρές και πλούτη να χαθούν, και τα βασίλεια, κι όλα,
τίποτε δεν είναι, αν στητή μέν’ η ψυχή κι ολόρθη.
Όλα τα ερείπια γύρω της κοιτά χαμογελώντας,
κι ανθοί σ’ αυτά, παντού κι αργά, βλασταίνουν ως τον τάφο.
φυτρώνει και στο σκότος του του Παραδείσου τ’ άνθι.
.
Του κόρφου συ, της αγκαλιάς αγαπημένο βάρος,
σπούδαξε, μην αργοπορείς βάρος να γίνεις τρόμου
εκεί που οι χείμαρροι του εχθρού τρομαχτικά βρυχίζουν....

Α, ρε μαμά… Μεγάλωσα...

Κοντά σου, μακριά σου, με σένα, χωρίς εσένα. Ήσουν πάντα εκεί. Με ένα δικό σου τρόπο. Πώς το κατάφερνες αυτό; 

Την ίδια στιγμή που μου φώναζες και με έβαζες τιμωρία και εγώ νόμιζα πως σε μισώ και ποτέ δεν θα αλλάξει αυτό, την ίδια στιγμή με ρωτούσες αν πεινάω και αν διάβασα ώστε να σπουδάσω και να κάνω τα όνειρά μου πραγματικότητα. 

Κάθε φορά που έβγαινα από την πόρτα μού έλεγες να προσέχω, αν έχω ντυθεί καλά να μην κρυώσω και να έχω το νου μου εκεί που θα πάω μη μου βάλουν τίποτα στο ποτό.

Kάθε φορά που έμπαινα σπίτι, με ρωτούσες πώς πέρασα, αν έχω φάει, αν είμαι καλά. 

Θυμάμαι να κλειδώνομαι στο δωμάτιό μου και να κλαίω με λυγμούς για εφηβικό έρωτα. Ο κόσμος γύρω μου γκρεμιζόταν, νόμιζα πως το κορμί μου σκιζόταν και θα πεθάνω. Εσύ διακριτικά με κοιτούσες από την πόρτα, σχεδόν χαμογελούσες. Ήξερες. Ήσουν εκεί, αλλά ποτέ δεν παραβίασες τον χώρο μου, τα συναισθήματά μου. Θυμάμαι να τσακωνόμαστε για το τι ώρα θα επιστρέψω, αλλά τότε ο χρόνος ήταν σχετικός και εγώ θύμωνα και σου φώναζα.

Α, ρε μαμά… Έγινα μεγάλη γυναίκα, φοράω τις δικές μου γόβες πια και περπατάω δίπλα στις δικές σου, γιατί είσαι πάντα εδώ. Φόρεσα και τις δικές σου, τις νυφικές, και πήγαμε μαζί σε ένα γάμο. Έλεγες σε όλους ότι από παιδί τις φορούσα κρυφά και έπειτα σου έλεγα να μου τις κρατήσεις. Και τις κράτησες. Όλα να μου τα δώσεις. Όλα τα δικά σου, ό,τι ζητήσω κι ό,τι δεν ξέρω να ζητήσω εσύ το έδωσες. 

Μεγάλωσα, και πάλι δε σε καταλάβαινα, ότι είσαι κι εσύ άνθρωπος και γυναίκα μαζί και πως θέλουμε τα ίδια πράγματα… Και σου έβαλα πάλι τις φωνές και εσύ μου έδωσες το χρόνο να σε πλησιάσω πάλι. Πώς το κάνεις αυτό; 

Να με παίρνεις και να με ρωτάς αν έφαγα κι αν ντύθηκα καλά, όταν εγώ, ενήλικη πια, κλαίω πάλι για έναν έρωτα; Πάντα είσαι τόσο γραφική κι όμως πάντα έχω ανάγκη να με ρωτήσεις αν έφαγα.

Α, ρε μαμά… Τώρα που σκέφτομαι να γίνω μαμά, φοβάμαι τόσο πολύ, που στα μάτια μου φαντάζεις ήρωας. Ένας σούπερ ήρωας με μαγική κάπα που, πριν καν σε φωνάξω, εσύ ήσουν εκεί. 

Πώς θα το κάνω αυτό; 

Υπάρχει ένα μαγικό φίλτρο που πίνει κανείς πριν κάνει όλα όσα έκανες εσύ για μένα; 

Είναι μια μάχη που πας άοπλος και χωρίς πανοπλία και όμως βγαίνεις νικητής; 

Στα μάτια μου και στην καρδιά μου είσαι αυτή η Μία που λένε όλοι και δε μπορώ να σκεφτώ καμία άλλη να με αντέχει, να με αγαπά, να με αγκαλιάζει όπως εσύ και να με νοιάζεται όσο εσύ, μετά από τόσους τσακωμούς, από τόσες κόντρες από τόσες φουρτούνες… Γιατί δεν ήμουν ήσυχο παιδί, μα εσύ ήσουν ανένδοτη στο να με στηρίζεις.

Α, ρε μαμά… Μεγάλωσα κι ακόμα σε έχω ανάγκη. Πάντα θα σε έχω κι ας έλεγα μικρή πως δε σε έχω και μπορώ και μόνη μου. Και εσύ λες σε όλους πόσο σε κάνω περήφανη κι εγώ κάποια βράδια κλαίω, γιατί δεν σου είπα όσες συγγνώμες ήθελα ως τώρα ούτε όσα ευχαριστώ σου αξίζουνε.

A, ΡΕ ΜΑΜΑ… ΤΙ ΡΟΛΟΣ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑΚΟΣ ΣΤΗΝ ΑΥΛΑΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ. ΚΑΙ ΦΟΒΑΜΑΙ ΜΗΝ ΕΡΘΕΙ Η ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΔΕ ΘΑ ΣΕ ΦΩΝΑΖΩ ΠΙΑ ΚΑΙ ΠΟΥ ΔΕ ΘΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΕΡΧΕΣΑΙ.

Και τότε δε θα ξαναπώ την πιο γλυκιά λέξη του κόσμου, δισύλλαβη από το Μα, την πρώτη συλλαβή που λέμε όταν ακόμα είμαστε μωρά, κι έπειτα κολλάμε άλλο ένα Μα γιατί δεν ξέρουμε κάτι άλλο να πούμε και εσύ χαμογελάς γιατί σε φωνάζουμε να ‘ρθεις. Μα αυτό το Μα είναι τελικά η αρχή μιας πρότασης με παράπονο ή η αρχή μιας λέξης με νόημα;

Μα εγώ, Μαμά, σε αγαπώ και θα το λέω και για σένα κρυφά θα κλαίω, γιατί ξέρω πια πως δεν είσαι σούπερ ήρωας παραμυθιού που πλέκει το μυαλό μου, αλλά άνθρωπος. Γυναίκα! Μαμά, γυναίκα, φίλη, άνθρωπος.

Α, ρε μαμά… Ρώτα με, μη σταματάς, ρώτα με αν έχω φάει κι αν ντύθηκα καλά να μην κρυώσω. Η σιωπή λέει χρυσές κουβέντες…

Η σιωπή λέει χρυσές κουβέντες

Aπό την Doukissa dinfo.gr

από την αγαπημένη μας ideopigi

Μανούλες, να μας γκρινιάζετε με το παραμικρό, για να είμαστε ήσυχοι ότι όλα λειτουργούν ρολόι.

Η γκρίνια της μαμάς που λατρεύουμε να μισούμε

«Όταν κάνεις κι εσύ παιδί, τότε θα καταλάβεις». Δεν πρέπει να υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει μεγαλώσει μ’ αυτή την ατάκα. 

Έλα να τα θυμηθούμε μαζί ένα-ένα.

Τότε που αργούσες να επιστρέψεις το βράδυ στο σπίτι 

κι ενώ είχες πει ότι θα ‘σαι πίσω πριν τις δώδεκα, γυρνούσες περίπου στις δύο και σε περίμενε στο μπαλκόνι απ’ τις εντεκάμισι. Ή εκείνες τις φορές με το τσουχτερό κρύο, που έβγαινες απ’ το σπίτι με το t-shirt κι άκουγες τα χιλιοειπωμένα «βάλε μπουφάν, φόρεσε ζακέτα, ρίξε ένα ρούχο πάνω σου, πάλι άρρωστος θα γυρίσεις».

Το άλλο το καλό με τις κλήσεις στο κινητό; 

Έκανες το λάθος να ξεχάσεις το κινητό στο αθόρυβο ή να αφαιρεθείς και να μην απαντήσεις στο sms της μαμάς; Και σε ποιον δε έχει συμβεί. Πιο μεγάλο τρόμο στη ζωή σου δε θα έχεις αισθανθεί, απ’ το να πιάσεις κάποια στιγμή το τηλέφωνο στα χέρια και να βρεις καμιά εικοσαριά αναπάντητες κλήσεις. Λες «πάει τώρα, καταστρεφόμαστε, έχει βγει αληθινή η προφητεία του Νοστράδαμου».

Ας μη συζητήσω για τις επικές μάχες στο σπίτι, 

που άφησες το ποτήρι πάνω στο καλό τραπεζομάντιλο χωρίς σουβέρ, που λέρωσες το κάλυμμα του καναπέ με σάλτσα, που έκαψες με τσιγάρο την κουρτίνα, που γέμισες όλο το σπίτι νερά μπαίνοντας με βρόμικα παπούτσια, που άφησες την κουζίνα Βιετνάμ στην προσπάθειά σου να μαγειρέψεις κάτι πρόχειρο, να σερβίρεις και να φας.

Πες την υπερβολική, ιδιόρρυθμη, υπερπροστατευτική, παράξενη, πες την όπως θες. Έχεις την αμέριστη συμπαράσταση και τους αγωνιστικούς χαιρετισμούς όλων μας. 

Εν τω μεταξύ, δεν μπορείς και να την ανταλλάξεις κιόλας! 

Όλες ίδιες είναι, καρμπόν ένα πράγμα. Άλλες περισσότερο, άλλες λιγότερο πάντως στο ίδιο μοτίβο κινούνται. Άσε που πάνω στην ανταλλαγή, μπορεί να σου τύχει και καμιά χειρότερη. Τη δική σου τη μαμά την έχεις συνηθίσει τουλάχιστον, ξέρεις πώς να τη χειριστείς μέσες-άκρες.

Μεταξύ μας, δεν το θες σε καμιά περίπτωση βέβαια. Μέσα σου ξέρεις ότι δεν υπάρχει άνθρωπος άλλος πάνω στον πλανήτη που να σε νοιάζεται τόσο όσο εκείνη. 

Όλα εκείνα τα πρωινά που ξυπνούσες απ’ το άγριο χάραμα για το σχολείο, το πανεπιστήμιο, τη δουλειά, ήταν πάντοτε ξύπνια πολύ πριν από σένα, να ετοιμάσει το πρωινό σου, τα καθαρά και φρεσκοσιδερωμένα σου ρούχα, το κολατσιό σου, να σε περιμένει να φύγεις και να σε φιλήσει τόσο γλυκά, λες και δε θα σε ξαναέβλεπε ποτέ.

Όλα εκείνα τα απογεύματα που διάβαζες για τις εξετάσεις σου, που είχες πάρει υπέρογκη δουλειά απ’ το γραφείο, που ήσουν τσακωμένος με την καλή σου και στα πατώματα, που είχες χωρίσει απ’ τον έρωτα της ζωής σου και έλιωνες, που ήσουν με σαράντα πυρετό στο κρεβάτι, εκείνη ήταν πάντα εκεί, δίπλα σου, άγρυπνος φρουρός, με μια τρυφερή κουβέντα, μια χρήσιμη συμβουλή, ένα ζεστό φαγητό, ένα καυτό ρόφημα, μια τεράστια αγκαλιά. 

Κι ας κατέληγε στο τέλος με το «στα ‘λεγα εγώ» ή «να την ακούς τη μανούλα».

Ακόμη κι όλα εκείνα τα βράδια που έλεγες «για ένα καφέ θα βγω, δε θ’ αργήσω» 

κι επέστρεφες τύφλα την άλλη μέρα το πρωί στο σπίτι, τότε που έριχνε καρεκλοπόδαρα από βροχή κι είχες πάρει τ’ αμάξι για μια ρομαντική βόλτα με το κορίτσι σου, όταν κυκλοφορούσες μόνη σου στο δρόμο ή έπαιρνες ταξί το ξημέρωμα για να γυρίσεις μετά τη νυχτερινή σου έξοδο, όλες εκείνες τις στιγμές η μαμά σου μπορεί να σε τρέλαινε στα μηνύματα, στα τηλέφωνα ή και στις φωνές μόλις επέστρεφες σπίτι, αλλά ξέρεις ότι δεν είχε κοιμηθεί όλο το βράδυ, περιμένοντάς σε καρτερικά, αγωνιώντας αν θα επιστρέψεις ασφαλής..

Δεν έχει σημασία λοιπόν αν είσαι δεκαπέντε, είκοσι ή τριανταπέντε. Η μαμά μας θ’ ανησυχεί και θα γκρινιάζει πάντα, δες το σαν μέρος του ευρύτερου ρόλου της, σαν έναν ακόμη τρόπο να σου δείξει το ενδιαφέρον και την αγάπη της, που φυσικά είναι αδιαμφισβήτητα. 

Τι νόημα έχει ν’ αντιδράσεις, ν’ αρπαχτείς ή να στραβώσεις μαζί της; 

Αφού στην πρώτη αναποδιά σ’ εκείνη θα τρέξεις και το ξέρεις. Μ’ ένα της βλέμμα θα σου λύσει τις έγνοιες και τα προβλήματα στο λεπτό. Την ασφάλεια ότι για τα πάντα υπάρχει λύση κι ότι όλα θα πάνε καλά, δεν μπορεί κανένας άλλος επί Γης να στην εγγυηθεί και να ‘ναι πραγματικότητα.

Μανούλες, να μας γκρινιάζετε με το παραμικρό, για να είμαστε ήσυχοι ότι όλα λειτουργούν ρολόι. Τότε σας αγαπάμε ακόμη περισσότερο.

Γράφει η Κάτια Σκίτσου

themamagers

Αυτά δεν τα καταλαβαίνουν όσοι δεν έχουν ακόμα παιδιά

Μια μέρα θα γίνουν και εκείνοι γονείς και θα τα καταλάβουν.

👩👦👧👦👧

Και εμείς ξέραμε τα πάντα για τα παιδιά, πριν αποκτήσουμε παιδιά.

Ήμασταν βέβαιες ότι το δικό μας παιδί δεν θα πάθει ποτέ κρίση υστερίας στο σούπερ μάρκετ.

Ότι θα κοιμάται από μωρό όλη τη νύχτα, αφού τόσο ο άντρας μας όσο και εμείς είμαστε υπναράδες, και ότι θα είμαστε γονείς ανοιχτόμυαλοι και προοδευτικοί που θα βρίσκουμε πάντα χρόνο για τον εαυτό μας.

Μετά αποκτήσαμε παιδιά. Και πρέπει κάπως να δώσουμε στους άτεκνους ακόμα φίλους μας να καταλάβουν πόσο πλανεμένοι είναι.

Όταν είσαι μαμά και έχεις φίλους που δεν έχουν ακόμα παιδιά, πρέπει κάπως να τους εξηγήσεις…

Γιατί δεν απαντάς στα τηλέφωνα και στα μηνύματα

…γιατί πιθανώς την ώρα εκείνη το μωρό έκανε κακά ή το μεγάλο παιδί έχυσε όλο το γάλα στο τραπέζι και μετά ήταν ώρα ύπνου και τελικά το ξέχασες.
Ναι, το παραδέχεσαι.

Γιατί δεν μπορείς να βγεις μέχρι αργά
Γιατί είσαι ξύπνια από τις 6:30, έχεις μαγειρέψει, απλώσει, ταΐσει, παίξει, πλύνει, κοιμίσει και γύρω στις 22:00 είσαι πλέον έτοιμη να καταρρεύσεις. Επίσης, γιατί την επόμενη μέρα θα κάνεις ακριβώς τα ίδια –κι ας είναι Κυριακή.

Τι σημαίνει πλέον «έξοδος» για εσένα
Τα παιδικά πάρτι ή οποιαδήποτε παιδική εκδήλωση, για την οποία προετοιμάζεσαι μία εβδομάδα νωρίτερα, προγραμματίζοντας τι θα φορέσεις και πότε θα λουστείς.

Γιατί -κάποιες φορές- χρειάζεται να πάρεις και το παιδί μαζί
Ξέρεις πως οι φίλοι σου που δεν έχουν παιδιά, όταν σε καλούν στο σπίτι τους, θα προτιμούσαν να υποδεχτούν τον παλιό σου εαυτό που χαλάρωνε με κουβεντούλα και κρασί στον καναπέ.
Ξέρετε κάτι, όμως; Είναι Κυριακή μεσημέρι, θέλεις να περάσεις τη μέρα αυτή μαζί τους γιατί όλη την εβδομάδα δουλεύεις, και τέλος πάντων… δεν είναι πάντα εύκολο να βρεις (ή να υποχρεώσεις) κάποιον να σου κρατήσει το παιδί.

Γιατί είσαι μονίμως άρρωστη (και τι πραγματικά σημαίνει αυτό)
Γιατί τα παιδιά πηγαίνουν σχολείο και στα σχολεία κυκλοφορούν ιώσεις και από τον Οκτώβριο μέχρι τον Μάιο τα παιδιά κολλούν το ένα το άλλο και μόλις γίνονται καλά έχεις κολλήσει κι εσύ.
Όμως εσύ δεν έχεις τη δυνατότητα να αναρρώσεις γιατί πρέπει να συνεχίσεις να κάνεις τα πάντα στο σπίτι και την δουλειά, οπότε καταλήγεις να είσαι με συνάχι και βήχα για 6 μήνες σερί.

Τα μεγέθη στα παιδιά ρούχα
Είναι σχεδόν αδύνατο για τους μη γονείς να φέρουν στα παιδιά ρούχα στο σωστό μέγεθος, επειδή αφενός δεν θυμούνται ακριβώς πόσο χρονών είναι το παιδί σου και αφετέρου δεν συνειδητοποιούν πόσο γρήγορα ψηλώνει.

Το να έχεις σκύλο ή γάτα είναι διαφορετικό από το να έχεις παιδί

Ούτε καλύτερο, ούτε χειρότερο. Είναι απλά διαφορετικό. Οπότε καλό θα είναι να αποφεύγονται οι συγκρίσεις.

Ότι τα παιδιά δεν έχουν διακόπτες
Δεν μπορείς να κάνεις ένα παιδί να σταματήσει να κλαίει με μία σου λέξη, ούτε να κοιμηθεί με το που θα ξαπλώσει στο κρεβάτι. Το γεύμα ενός παιδιού μπορεί να κρατήσει μία ώρα και άλλο τόσο μπορεί να κρατήσει το μπάνιο του, αν δεν θέλει να συνεργαστεί.
Είναι και αυτοί λόγοι που… δεν απαντάς πάντα στα τηλέφωνα.

Γιατί δεν προλαβαίνεις

…να πας γυμναστήριο, να βγεις για ψώνια, να φτιάξεις τα μαλλιά και τα νύχια σου. Βασικά, δεν είναι ακριβώς ότι δεν προλαβαίνεις. Είναι ότι δεν τα βάζεις πια όλα αυτά σε προτεραιότητα. Πλέον προτιμάς, αντί να τα κάνεις όλα αυτά, να περάσεις λίγη ώρα με τα παιδιά σου ή απλά να… κοιμηθείς!

Τι σημαίνει πραγματικά να μην έχεις κοιμηθεί
Συχνά ακούς φίλους να λένε ότι δεν κοιμήθηκαν καλά χθες βράδυ γιατί είχαν βγει και ήπιαν, και τους λες πως κι εσύ έχεις να κοιμηθείς καλά πολλά βράδια και σου συνιστούν να πας να ξαπλώσεις λίγο για μεσημέρι… και εσύ κρατιέσαι με νύχια και με δόντια για να μην τους χτυπήσεις!

Γιατί μονίμως μιλάς για τα παιδιά σου
Γιατί… είναι ό,τι σε ενδιαφέρει και αγαπάς περισσότερο στον κόσμο όλο!
Μια μέρα θα γίνουν και εκείνοι γονείς και θα το καταλάβουν.

mama365

Ελληνίδα μάνα κυνηγάει το παιδί της με το… ταπεράκι μέσα στη θάλασσα

Χαμός γίνεται τις τελευταίες μέρες στα social media με την φωτογραφία της «παραδοσιακής» Ελληνίδας μάνας που κυνηγάει το παιδί της με το ταπεράκι για να το ταΐσει μέσα στη θάλασσα, με αφορμή το αργυρό μετάλλιο του Σπύρου Γιαννιώτη.

Οι χρήστες του twitter συνδύασαν τα δυο γεγονότα κι έβαλαν τη φαντασία τους να δουλέψει, με συνέπεια να προκύψουν χιουμοριστικά σχόλια.

«-Σπύρο, έλα να φας δεν γλιτώνεις που να κολυμπάς μια ώρα. -Δεν έρχομαι κι ας κολυμπάω δυο. Η αρχή του #gianniotis», έγραψε χαρακτηριστικά στη λεζάντα ένας από αυτούς.

Δείτε τη φωτογραφία:

Πηγή

«Όταν κάνεις παιδί, θα με καταλάβεις…»

Μια φράση που έχουν ακούσει οι περισσότεροι (αν όχι όλοι) άνθρωποι όταν ήταν παιδιά από το γονιό τους. 
Μια φράση που τελικά χρησιμοποίησαν και οι ίδιοι, όταν έγιναν γονείς, στα δικά τους παιδιά. 

Μια φράση τόσο παλιά, που φτάνει να γίνεται «διαχρονική» και θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «απόφθεγμα»! 
Μια φράση με τέτοια δυναμική, που δεν αφήνει πολλά περιθώρια απόκλισης τονίζει η Τριανταφυλλιά Χαρίλα, Ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια, MSc Εργασιακή Υγεία, Ειδίκευση στην Συστημική – Οικογενειακή Ψυχοθεραπεία.

«Όταν κάνεις παιδί, θα με καταλάβεις…». Τι νιώθει εκείνος που τη λέει; Πώς νοιώθει εκείνος που την ακούει; Σε ποιες στιγμές χρησιμοποιείται; Γιατί να χρειάζεται να ειπωθεί; Και γιατί επαναλαμβάνεται;
Ας φανταστούμε μια στιγμή που έχουμε ακούσει ή έχουμε πει αυτή τη φράση……
Είναι μια στιγμή που ο γονιός ζητά πολλά καλά από το παιδί του. Ζητά να τον καταλάβει, ζητά κοντινότητα και σχέση. 
Όμως, με τι τρόπο; Παθαίνοντας. 
Η φράση αυτή υποδηλώνει ότι αυτή τη στιγμή παθαίνω από εσένα κι εσύ δεν μπορείς να καταλάβεις αυτό που μου προκαλείς. Επικαλείται το συναίσθημα του παιδιού που χρειάζεται να τον λυπηθεί και με τρόπο που δεν χωρά απάντηση. Γιατί, ό,τι διαφορετικό και να πεις από δω και πέρα σημαίνει ότι δεν καταλαβαίνεις. Σαν το διαφορετικό αυτό να γίνεται απειλή για τη σχέση «γονιού – παιδιού».
Τι σημαίνει αυτό;
Ότι δεν χρειάζεται το διαφορετικό; Τις περισσότερες φορές, η φράση αυτή χρησιμοποιείται όταν το παιδί προσπαθεί να διαφοροποιηθεί και αυτή τη διαφοροποίηση ο γονιός την νοιώθει σαν απειλή για τη σχέση του με το παιδί του. Και μπορεί όντως να είναι. Όχι, όμως για την ίδια τη σχέση. Αλλά για την εικόνα της σχέσης που έχει ο γονιός στο μυαλό του. Για την κοντινότητα που δεν επιτρέπει την αυτονόμηση. Αυτή η εικόνα βάζει τη σχέση σε ένα πολύ συγκεκριμένο πλαίσιο που ενοχοποιείται η ανάπτυξη. Και όταν οι σχέσεις είναι σε συγκεκριμένα πλαίσια οι άνθρωποι περιορίζονται, εγκλωβίζονται, στερούνται ελευθερίας.
Γιατί επαναλαμβάνεται;
Το συναίσθημα του παιδιού, όταν ακούει αυτή τη φράση είναι κάθε άλλο από ευχάριστο. Νοιώθει θυμό, οργή, λύπη, εγκλωβισμό, ενοχές. Γιατί να την πει κι ο ίδιος στο δικό του παιδί; Έχει ξεχάσει πώς ένοιωθε; Όχι. Είναι κάτι πιο πολύ βαθύ.
Η φράση αυτή – που συνοδεύεται και από άλλες – υποδηλώνει μια συγκεκριμένη στάση ζωής και μαθαίνει αξίες στο παιδί. Εγκλωβίζει το παιδί στο «αν δεν πάθεις, δεν θα με καταλάβεις» – «θα πρέπει να πάθεις, για να με καταλάβεις». 
Σαν να χρειάζεται να πάθεις, για να γίνεις γονιός. Η εντολή αυτή δεν αφήνει πολλά περιθώρια απόκλισης. Και δεν αφορά μόνο στο πώς θα γίνεις γονιός. 
Σαν να πρέπει να παθαίνεις από τη ζωή και όχι να την απολαμβάνεις. Να κάνεις υπομονή και όχι να χαίρεσαι. Είναι μια φράση που μαθαίνει στο παιδί ότι ζωή είναι περισσότερο βάσανο, παρά απόλαυση.
Από την άλλη, αν το παιδί διαλέξει έναν άλλο δρόμο και όντως δεν πάθει τι σημαίνει για τη σχέση τους; Σημαίνει ότι έγινες γονιός με έναν άλλο τρόπο από το δικό μου. Ξέφυγες από το «συγκεκριμένο πλαίσιο» και τη «συγκεκριμένη εικόνα» που σε είχα τοποθετήσει. Σημαίνει ότι δεν με καταλαβαίνεις, ότι δεν είμαστε μαζί, ότι δεν είμαστε κοντά. Θα ασκηθεί κριτική, θα βιωθεί απειλή και το διαφορετικό θα ενοχοποιηθεί.
Οι στιγμές διαφοροποίησης ενός παιδιού (και ενός ενήλικα) είναι οι πιο κρίσιμες για τη ζωή του: ή θα ελευθερωθεί να προχωρήσει ή θα ενοχοποιηθεί επιστρατεύοντας το συναίσθημα της λύπησης.
Ας μην έχουμε τους ανθρώπους γύρω μας μόνο επειδή πρέπει να μας λυπηθούν.  
Ας μην επικαλούμαστε τις ενοχές του άλλου για να μας καταλάβει και να τον έχουμε κοντά μας. 
Γιατί τότε δεν τον έχουμε πραγματικά. Τον έχουμε αναγκαστικά ή εκβιαστικά. Ας επιτρέψουμε το διαφορετικό, γιατί μας εμπλουτίζει. Δεν μας ακυρώνει. Ας έχουμε αληθινές σχέσεις που να βασίζονται στην ελευθερία και όχι στο αναγκαστικό. Ας μπαίνουμε με όρους απόλαυσης στη ζωή και τις σχέσεις μας και όχι με όρους στέρησης.
infokids

Εrhart Kästner: Μόνο μια Ελληνίδα Μάνα θα μπορούσε να δώσει αυτή την απάντηση

Ο μεγάλος Γερμανός συγγραφέας Έρχαρτ Κέστνερ έκανε την εξής εξομολόγηση:

Εrhart Kästner : Only in Greece Such an Answer Could Have Been Given

 

- «Στα 1952 πήγα για πρώτη φορά μετά το πόλεμο, στην Αθήνα. Η γερμανική πρεσβεία, όταν άκουσε πως είχα πρόθεση να πάω στη Κρήτη, μου συνέστησε, επειδή ήταν πολύ νωρίς ακόμα και οι πληγές από τη γερμανική κατοχή ανεπούλωτες, να λέω πως είμαι Ελβετός. Αλλά εγώ τους ήξερα τους Κρήτες. 

Από την πρώτη στιγμή είπα πως ήμουν Γερμανός και όχι μόνο δεν κακόπαθα, αλλά ξανάζησα παντού όπου πέρασα τη θρυλική κρητική φιλοξενία.

»Ένα σούρουπο, καθώς ο ήλιος βασίλευε, πλησίασα το γερμανικό νεκροταφείο, έρημο με μόνο σύντροφο τις τελευταίες ηλιαχτίδες. Έκανα όμως λάθος. Υπήρχε εκεί και μια ζωντανή ψυχή, ήταν μια μαυροφορεμένη γυναίκα. Με μεγάλη μου έκπληξη την είδα ν' ανάβει κεριά στους τάφους των Γερμανών νεκρών του πολέμου και να πηγαίνει μεθοδικά από μνήμα σε μνήμα.

Την πλησίασα και τη ρώτησα.

Είστε από εδώ;

-Μάλιστα.

-Και τότε γιατί το κάνετε αυτό; Οι άνθρωποι αυτοί σκότωσαν τους Κρητικούς».

Και γράφει ο Κέστνερ: «Η απάντηση, μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να δοθεί». Απαντά η γυναίκα:

 

-«Παιδί μου, από τη προφορά σου φαίνεσαι ξένος και δεν θα γνωρίζεις τι συνέβη εδώ στα 41 με 44. Ο άντρας μου σκοτώθηκε στη μάχη της Κρήτης κι έμεινα με το μονάκριβο γιο μου. Μου τον πήραν οι Γερμανοί όμηρο στα 1943 και πέθανε σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως, στο Σαξενχάουζεν. Δεν ξέρω πού είναι θαμμένο το παιδί μου. Ξέρω όμως πως όλα τούτα ήταν τα παιδιά μιας κάποιας μάνας, σαν κι εμένα. Και ανάβω στη μνήμη τους, επειδή οι μάνες τους δεν μπορούν να 'ρθουν εδώ κάτω. Σίγουρα μια άλλη μάνα θα ανάβει το καντήλι στη μνήμη του γιού μου»...

 

Σωστά έγραψε ο Γερμανός, ότι «Μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να δοθεί η απάντηση αυτή». Λέμε εμείς. Ναι, στην Ελλάδα την ταλαιπωρημένη και απ' όλους αδικημένη.

 

orthognosia

Οι Μανάδες του ελληνικού κινηματογράφου Η «Πάστα Φλώρα», Η μάνα του «μαμάκια» και άλλες ...

Όλοι οι τύποι της Ελληνίδας μάνας όπως τις σκιαγράφησε ο ελληνικός κινηματογράφος ανά τις δεκαετίες και πρωτότυπες ιδέες για να χαρίσετε το πιο ξεχωριστό δώρο στη δική σας πρωταγωνίστρια - μαμά! Αφορμή η επερχόμενη Ημέρα της Μητέρας που γιορτάζουμε την Κυριακή 10 Μαΐου

Λευτέρης Σαββίδης

 

Η "θεότρελη" μαμα" - Πάστα Φλώρα

 

Η Μαίρη Αρώνη υποδύθηκε χωρίς αμφιβολία την πιο τρελή μάνα του ελληνικού κινηματογράφου. Ύφος μπλαζέ, αφέλεια που σκοτώνει και μια μοναδική ικανότητα να κάνει τις πιο άσχετες παρατηρήσεις. "Στέλιο ήρθες;" ρωτά με τέτοια φυσικότητα που θέλεις να καλέσεις το 166 για απευθείας παράδοση στο Δαφνί. Πόσες φορές άραγε δεν ένιωσε κάποιος αυτή την απελπισία στις απίθανες παρατηρήσεις της μητέρας του;

 

Η μάνα του "μαμάκια"
Μια κατηγορία από μόνη της, η Μαίρη Μεταξά και ο γιόκας της ο Κώστας Βουτσάς που ταίριαξαν απόλυτα σε όσες ταινίες πρωταγωνίστησαν ως μάνα και γιος. Η γκρινιάρα πεθερά "Στο Ανθρωπάκι" που θα πέθαινε από την καρδιά της προκειμένου να μην πάρει ο κανακάρης της τη Μάρθα Καραγιάννη.

πολλές ακόμα αξέχαστες μανάδες στην πηγή

Οι στόχοι των μαμάδων για τη νέα χρονιά!!

Καλή και δημιουργική χρονιά να έχουμε!
Πέρασε το 2014 και μπήκαμε δυναμικά στο 2015.

Έχετε ακούσει που λένε “new year’s resolutions”, δηλαδή σε απλά ελληνικά τους στόχους που θέτουμε για την νέα χρονιά; Ε, είπαμε να σας βοηθήσουμε και να συγκεντρώσουμε τους στόχους για τη νέα χρονιά που λίγο πολύ έχουν όλες οι μαμάδες! 

1. Θα σταματήσω να συγκρίνω τον εαυτό μου με εκείνη την μαμά που είδα στο πάρκο, τη μαμά στο κατάστημα, τη μαμά στην τηλεόραση, την μαμά στη δουλειά και πάει λέγοντας…
2. Δεν θα περιμένω να έρθει η τελευταία Κυριακή της Αποκριάς για να  πάρω στολή για το παιδί μου.
3. Θα περιορίσω τις μάχες για το φαγητό με το παιδί μου σε τουλάχιστον 3 την εβδομάδα.  Αν θέλει να τρώει τοστ ή μόνο μακαρόνια τις υπόλοιπες 4 ημέρες, ας το κάνει. Θα είμαι ευγνώμων που τουλάχιστον κάτι τρώει.
4. Θα προσπαθήσω να κάνω τα στραβά μάτια κάθε φορά που χάνουν χάλια το σπίτι με τα παιχνίδια. Παιδιά είναι και παίζουν, αυτό σημαίνει εξάλλου ότι διασκεδάζουν.
5. Θα σταματήσω να φρικάρω για τα πιάτα στον νεροχύτη, για τα άπλυτα στο πλυντήριο, για την στοίβα με τα ασιδέρωτα. Οι δουλειές δεν σταματούν ποτέ.
6. Θα αντικαταστήσω τις μπαταρίες σε εκείνο το παιχνίδι που αναβοσβήνει και βγάζει ενοχλητικούς ήχους γιατί το χαμόγελο που έχει το παιδί μου στο πρόσωπό του όταν παίζει με αυτό, αξίζει τον κόπο.
7. Θα σταματήσω να φοβάμαι ότι όταν μεγαλώσει το παιδί μου θα με μισεί μόνο και μόνο επειδή δεν τον/την αφήνω να βλέπει για ώρες τηλεόραση.
8. Θα προσπαθήσω να βρω χρόνο μόνο για τον εαυτό μου γιατί το αξίζω. Τα παιδιά μου θα καταλάβουν ότι το χρειάζομαι για την ψυχική, σωματική και συναισθηματική μου υγεία.
9. Θα βρω ένα καλύτερο μέρος να κρύβω τις σοκολάτες γιατί τα παιδιά μου είναι πολύ έξυπνα.
10. Θα μάθω γιατί ο ουρανός είναι μπλε, γιατί το φεγγάρι είναι τόσο μακριά, πώς ονομάζουμε ένα μωρό ιγκουάνα και δεν θα με ξαναπιάσουν ποτέ απροετοίμαστη τα παιδιά μου!
11. Θα διαβάσω τουλάχιστον 10 λογοτεχνικά βιβλία φέτος. Χμμ τώρα που το ξανασκέφτομαι παραείμαι αισιόδοξη… θα διαβάσω τουλάχιστον 5.
12. Δεν θα επιτρέψω ξανά οι τύψεις να ελέγχουν τα συναισθήματά μου…
13. Θα θυμίζω στον εαυτό μου ότι δεν είμαι η μόνη μαμά που έχει παιδιά που σπρώχνουν ο ένας τον άλλον ή τα πιάνει υστερία στα εμπορικά καταστήματα ή αρνούνται να χρησιμοποιήσουν το γιο γιο.
14. Θα σταματήσω να γκρινιάζω στην κόρη μου ότι δεν με βοηθάει με το μαγείρεμα και αντ’ αυτού θα εύχομαι όταν μεγαλώσει να ξέρει …ο άντρας της να μαγειρεύει!
15. Θα συνοδέψω τα παιδιά μου σε όλα τα παιδικά πάρτι!
16. Θα βοηθάω και θα δέχομαι κι εγώ βοήθεια από άλλες μαμάδες.
17. Θα υπενθυμίζω στον εαυτό μου ότι είμαι μια πολύ καλή μαμά και ότι προσπαθώ να κάνω το καλύτερο για τα παιδιά μου κι αυτό είναι που έχει τη μεγαλύτερη σημασία!

Πείτε μας με ένα σχόλιο παρακάτω ποιες αποφάσεις έχετε πάρει εσείς για τη νέα χρονιά;

baby

Η Ελληνίδα μάνα στην παραλία!!

Η Κάλλια Καστάνη γράφει για τη γυναίκα αυτή που της λες πως θα πας στα καράβια και εκείνη σου απαντά: «αντηλιακό να πάρεις»!

«Ελληνίδα μάνα» είναι ο γνωστός εκείνος, καταγεγραμμένος, υπερπροστατευτικός, τρομοκρατημένος ανθρωπότυπος, που φύεται με μια ζακέτα στο χέρι. Η Ελληνίδα μάνα γενικώς, είναι ένα δράμα – η Ελληνίδα μάνα στην ελληνική παραλία, είναι τραγωδία. Γενικώς και ειδικώς στις ακόλουθες τέσσερις κατηγορίες. Και σε όλες τις πιθανές παραλλαγές τους.

Η ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ

Φιλοσοφία της είναι πως το καλοκαιρινό μπάνιο, είναι ένα project ανάλογο της μετακίνησης των αμερικανικών στρατευμάτων στο Αφγανιστάν – με δυό λόγια, κάτι που πρέπει να φέρει εις πέρας, με ακρίβεια, ταχύτητα και χωρίς απώλειες.

Ποια είναι: Θα τη γνωρίσεις αμέσως γιατί συνήθως καταφτάνει κάθιδρη, σέρνοντας ένα παιδί από κάθε χέρι και λυγίζοντας κάτω από το βάρος μιας τεράστιας τσάντας, όπου με θαυμαστή δεξιοτεχνία Χουντίνι έχει καταφέρει να στριμώξει: τέσσερις πετσέτες, οκτώ μαγιό, 47 αντιηλιακά (προσώπου, σώματος, μαλλιών, ενυδατικό με make-up, αντιρυτιδική κ.λπ) εσώρουχα για όλους και ισάριθμες αλλαξιές, γυαλιά, καπέλα, σωσίβια, μπρατσάκια, βιβλία, περιοδικά, ηλεκτρονικά, σάντουιτς, πορτοκαλάδες, φρέσκα φρούτα, νερά, θερμός, μωρομάντηλα, παιχνίδια, κουβαδάκια, βατραχοπέδιλα, μάσκες, νεροπίστολα και ένα πλήρες φαρμακείο. Για κάθε ενδεχόμενο.

Βeach time: Συνήθως κάτω από την ομπρέλα – μέχρι να αλείψει παιδιά, να φουσκώσει μπρατσάκια, να γδύσει, να ξεπλύνει, να ταΐσει, να ξαναλείψει, να ποτίσει, να καθαρίσει πόδια από την άμμο, να ξεπλύνει πάλι, να αλλάξει, να ντύσει, να μαζέψει και να τα βάλει όλα μέσα, ίσα που προλαβαίνει να κάνει μια βουτιά.

Φράση κλειδί: «Μιχαλάκη, βγες μωρό μου από τη θάλασσα, είναι ώρα να φας».

Φράση- απειλή: «Ρε μαμά, που έβαλες την μπάλα μου ; Δεν τη βρίσκω! Ε, μην μου πεις πως ξέχασες την μπάλα μου!»

H ΚΛΑΣΙΚΗ – DRAMA QUEEN

Αυτήν ξέρουμε, αυτήν αγαπάμε – να μισούμε.

Ποια είναι: Δεν κολυμπάει, πλατσουρίζει. Φοβάται τα πάντα – τη θάλασσα, την άμμο, τα φύκια, τα βράχια, τα ψάρια, τα χταπόδια, τα καλαμαράκια και τα καλαμάκια του καφέ – διότι όλα μπορεί να είναι φορείς μικροβίων ή σκηνικό φριχτών ατυχημάτων. Δεν εννοεί να πληρώνει ποτέ (σ.σ. ούτε καν στην οργανωμένη παραλία), διότι είναι οικονόμα και κουμανταδόρισα, εξ’ού και κουβαλάει μαζί της ομπρέλες, καρπούζια, κεφτέδες, και τάπερ με γεμιστά από το σπίτι. Κρίσιμη λεπτομέρεια : η επικοινωνία με τους γόνους της γίνεται πάντα με ουρλιαχτά και σε μια υψισυχνότητα, ελάχιστα ανεκτή στο ανθρώπινο αυτί.

Βeach time: Όρθια, στα ρηχά, με το ένα χέρι στη μέση και το άλλο πάνω από τα μάτια, για να κόβει την αντηλιά και να βλέπει μακρύτερα, ώστε να προλάβει την καταστροφή.

Φράση κλειδί: «Μην πας μακριά, να σε βλέπω», «Κολύμπα, θα κρυώσεις», «Μην κάνεις βουτιές, θα σου ΄ρθει εμετός», «Μιχαλλλλλληηηηηη, βγες αμέσως έξω», «Μιχάλλλλληηηηηηη, έλα, φαϊ», «Ρίξε μια πετσέτα, θα καείς», «Άλλαξε μαγιό, θα πονέσει η κοιλιά σου», «Μη βουτήξεις τώρα, μόλις έφαγες», «Μιχάλλλληηηηη, έλα, βγες να στεγνώσεις, φεύγουμε». «Δεν ακούς παιδί μου ; Φεύγουμε!» «Μιχάλλληηηηηηηη! Αλίμονό σου αν έρθω εκεί!» (σ.σ. Δεν πάει).

Φράση απειλή: «4 ευρώ η ομπρέλα, και 3 η ξαπλώστρα».

Η FASHIONISTA

Πιστεύει πως η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο. Και πως τα μαγιό μπραζίλιαν είναι υπερεκτιμημένα. Ε, αυτό.

Ποια είναι: Αυτή που θα εμφανιστεί μετά τη μια το μεσημέρι στην παραλία, διότι έχει φάει όλο το πρωί προσπαθώντας να σετάρει μαγιό- σανδάλι – καπέλο – γυαλί – beachwear για τέσσερα άτομα. Και μετά να βάλει κρέμες, υδατικές, λάδι μαλλιών, λιπ, να περάσει βάση, μάσκαρα, ένα μπότοξ, μια βαφή, μια λιποκυτταριδική, εεεε, περνάει η ώρα….

Beach time: Στην ξαπλώστρα – άντε και μέχρι το μπαρ, για να δει και να την δουν ή ως την καμπίνα για να αλλάξει και να βάλει το δεύτερο μαγιό.

Φράση κλειδί: «Παίξε εδώ κοντά, και κοίτα μη λερωθείς». «Μην μου βρέχεις τα μαλλιά, χθες πήγα κομμωτήριο», «Το μεσημέρι λέω να μη φάμε, να τσιμπήσουμε κάνα φρουτάκι», «Μην κάνεις βουτιές, κολύμπα να πέσουν οι κοιλιές», «Εγώ, στην ηλικία σου….»

Φράση απειλή: «Νομίζω πως μόλις έσπασα ένα νύχι»

Η ΖΕΝ

Το motto της είναι πως “life is a beach” – και επίσης η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή. Ή αλλιώς, «χαλλλαρά».

Ποια είναι: Είναι η μάνα που δεν θα ανησυχήσει ποτέ και δεν θα σηκωθεί από τη θέση της για κανένα λόγο, παρεκτός, αν το ένα από τα παιδιά της παγιδεύσει με εκρηκτικά μέρος του αιγιαλού και το άλλο βγάλει λέπια, αρχίσει αιφνιδίως να φτύνει βατράχια ή πέσει από τα βράχια, σπάσει το πόδι/χέρι/κεφάλι του και απαιτηθεί η παρουσία της, κατά τη μεταφορά στο Παίδων, με το ασθενοφόρο. (Κούφια η ώρα…). Για όλα τα άλλα, έχει ο Θεός.

Beach time: Στην ξαπλώστρα – στον ήλιο, με κατεβασμένες τις τιράντες του μαγιό, για να κάνει ομοιόμορφο μαύρισμα – με ένα βιβλίο/ περιοδικό στο χέρι ή απασχολημένη, σε ατέλειωτο gossip recap στο κινητό.

Φράση κλειδί: «Αααα, εδώ είσαι ;» «Αααα, δεν πήρα άλλη πετσέτα, δεν πειράζει, κάτσε όρθιος, θα στεγνώσεις». «Ααααα. δεν έχω φέρει τίποτα, θες να σου πάρω ένα τοστ;» «Ααααα, κάηκες, θυμήσου σπίτι να βάλουμε γιαούρτι» «Παιδάκια είναι κυρία μου, θα παίξουν, θα τρέξουν, θα πετάξουν και καμιά πετρούλα – ε, τι να κάνουμε, να τα σκοτώσουμε;»

Φράση απειλή: «Βλέπεις πουθενά το παιδί;»

ladylike.gr

babyradio

Ελληνίδα μάνα: Μεγάλες αλήθειες δοσμένες με χιούμορ 😂

Τα σημαντικά πράγματα που διδάσκει η Ελληνίδα μάνα στα παιδιά της:

1. ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ: «Αν πρόκειται να σκοτωθείτε με τον αδερφό σου, πηγαίνετε έξω. Μόλις τελείωσα το σφουγγάρισμα.»
2. ΠΡΟΣΕΥΧΗ: «Κάνε την προσευχή σου να βγει ο λεκές από το χαλί.»
3. ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΣ ΣΤΑ ΤΑΞΙΔΙΑ: «Αν την άλλη Πέμπτη που θα πάω στο σχολείο σου για το τρίμηνο, δεν έχεις καλούς βαθμούς, καλύτερα να έχεις φύγει από το σπίτι πριν γυρίσω.»
4. ΛΟΓΙΚΗ: «Δεν έχει γιατί. Γιατί έτσι είπα εγώ.»
5. ΤΕΤΡΑΓΩΝΗ ΛΟΓΙΚΗ: "Αν πέσεις και ματώσεις τα γόνατά σου, θα φας το ξύλο της χρονιάς σου γιατί θα έχεις σκίσει και το παντελόνι σου."
6. ΠΡΟΝΟΗΤΙΚΟΤΗΤΑ: "Άλλαξε βρακί, ρε παιδάκι μου. Αν χτυπήσεις και σε πάνε στο νοσοκομείο τι θα πουν οι γιατροί;"
7. ΕΙΡΩΝΕΙΑ: "Σταμάτα να κλαις δίχως λόγο γιατί θα σε κάνω να κλάψεις με λόγο." 
8. ΕΥΛΥΓΙΣΙΑ: "Ωραίο πλύσιμο έκανες! Δεν βλέπεις τον σβέρκο σου που είναι μαύρος;"
9. ΩΣΜΩΣΗ: "Κλείσε το στόμα σου και φάε το φαΐ σου."
10. ΑΝΤΟΧΗ: "Δεν θα σηκωθείς από το τραπέζι αν δεν τελειώσεις τα ρεβύθια σου."
11. ΚΑΙΡΙΚΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ: "Το δωμάτιό σου είναι σαν να το χτύπησε τυφώνας."
12. ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ: «Ό,τι σου λέω εγώ σου φαίνεται παράλογο. Εσύ τα ξέρεις όλα κι εγώ είμαι παράλογη, έτσι;"
13. ΒΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ: «Συνέχισε την γκρίνια και θα δεις! Εγώ σε γέννησα, εγώ σε θα σε σκοτώσω." 
14. ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ: «Πού τάμαθες αυτά, ρε παιδάκι μου; Γιατί δεν βλέπεις τον αδερφό σου; Έτσι κάνει;"
15. ΖΗΛΕΙΑ: «Εγώ στην ηλικία σου δεν είχα παπούτσια να φορέσω. Χιλιάδες παιδάκια σήμερα γυρνάνε ξυπόλητα. Μην είσαι αχάριστος."
16. ΔΙΟΡΑΤΙΚΟΤΗΤΑ: «Περίμενε να πάμε σπίτι και θα δεις."
17. ΥΠΟΜΟΝΗ: «Θα το ανοίξουμε όταν πάμε σπίτι."
18. ΙΑΤΡΙΚΗ ΣΥΜΒΟΥΛΗ: «Σταμάτα να αλλοιθωρίζεις γιατί στο τέλος θα μείνεις αλλοίθωρος."
19. ΥΠΕΡΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ: «Βάλε το πουλόβερ σου. Κάνει κρύο και δεν το καταλαβαίνεις." 
20. ΧΙΟΥΜΟΡ:«Αν κοπείς με το μαχαίρι μην έρθεις κλαίγοντας σε μένα γιατί θα τις φας από πάνω."
21. ΕΝΗΛΙΚΙΩΣΗ: «Αν δεν φας όλο το φαΐ σου δεν θα μεγαλώσεις."  
22. ΓΕΝΕΤΙΚΗ: «Όλα τα χούγια του πατέρα σου πήρες."
23. ΚΑΤΑΓΩΓΗ: «Όταν σου δίνουν κάτι να λες ευχαριστώ. Μην είσαι βλάχος."
24. ΣΟΦΙΑ: «Όταν μεγαλώσεις θα καταλάβεις."
25. ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ: «Θα κάνεις και συ παιδιά μια μέρα. Μακάρι να σου κάνουν ό,τι κάνεις εσύ σε μένα."
26. ΑΜΕΤΡΟΕΠΕΙΑ: (αμέσως μετά τον γάμο:) «Άντε, κάντε κι ένα παιδάκι τώρα. Εγώ είμαι εδώ, εγώ θα το μεγαλώσω." (ένα-δυο χρόνια αργότερα:) «Όποιος έχει παιδί κάθεται στο σπίτι του και το μεγαλώνει. Αρκετά! Εγώ τα δικά μου τα μεγάλωσα."