Ένα «μπράβο» , να μου έλεγες ρε μάνα...

... χωρίς «αλλά»

Ένα μπράβο ρε μάνα! Ένα μπράβο σκέτο να άκουγα από το στόμα σου μια φορά!
Για ότι τελοσπάντων έχω καταφέρει κι ας μην είναι μέσα από τα δικά σου πρότυπα βγαλμένο.
Για την πρόοδο μου στο σχολείο, και το πτυχίο μου στις ξένες γλώσσες.

Για το ότι κατάφερα να σπουδάσω, να το πάρω το πτυχίο, για τη δουλειά μου που δε μου χαρίστηκε αλλά μόνη μου την κέρδισα! Που ξυπνάω κάθε μέρα αχάραγα για να τα ετοιμάσω όλα και ποτέ δεν έχω αργήσει!
Για τα παιδιά μου, που μόνη μου τα μεγαλώνω με τα λάθη μου και τα σωστά μου, και αν χώρισα τι πειράζει, κοίτα τα! Πόσο χαμογελαστά είναι, θλίψη από τα μάτια τους δε στάζει!
Για το κουράγιο που βρήκα και έφυγα από το νυφικό μου σπίτι, αλήθεια πως άντεχες να με βλέπεις διαρκώς και επί χρόνια κλαμένη;

Ένα μπράβο, που δεν αφήνω το άγχος να με καταβάλλει, που τη ζωή παλεύω και συνεχίζω να χαμογελάω! Που τις φουρτούνες μόνη μου ξεπερνάω χωρίς βοήθεια ποτέ, όχι μόνο από σένα δε ζητάω, αλλά από κανέναν!

Για το σπίτι μου που μόνη μου το πληρώνω, α και ξέχασα να σου πω! Πήρα και καινούριο κρεβάτι με στρώμα ορθοπεδικό γιατί η μέση μου με πονούσε και ξύπναγα πιασμένη από το παλιό φοιτητικό. Κρεβάτι διπλό, καινούριο και ας μην κατάφερα ποτέ μου να μάθω να το στρώνω «ατσάκιγα», κάθε πρωί όπως εσύ!

Για τα βράδια μου που ξαπλώνω μόνη μου, ενώ εσύ είχες και έχεις πάντα τον πατέρα συντροφιά. Και κάτι νύχτες είναι πολύ δύσκολες μαμά, όχι μόνο όταν τα παιδιά είναι άρρωστα και το μυαλό τρέχει για το που θα αφήσεις το ένα για να τρέξεις με το άλλο στο νοσοκομείο αν χρειαστεί! Και για εκείνες τις νύχτες που το μυαλό γυρνάει σε φόβους για μια υπόλοιπη ζωή χωρίς μοίρασμα, γεμάτη ευθύνες και υποχρεώσεις με μόνο στήριγμα, τον ευάλωτο εαυτό μου!

Για τις βόλτες μου, τα ταξίδια μου, τη διασκέδαση μου που πάω είτε μόνη μου, είτε με τα παιδιά, γιατί η ζωή συνεχίζεται, όπως λέει και ο μπαμπάς. Τη ζωή μου, εγώ την ορίζω πια και θα τη ζήσω όπως μπορώ καλύτερά για μένα, μαμά!

Ένα μπράβο σκέτο, από εκείνα που φρόντισαν ευτυχώς να μου πουν δύο τρεις ξένοι, οι καθηγητές μου, οι δάσκαλοι των παιδιών μου, μια γνωστή στο δρόμο, ο προϊστάμενος μου, μα εσύ δεν το πες ποτέ, μαμά!

loveletters.gr

Γράφει η Βίκυ Πλευρίτη

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Καμιά φορά ένα σκέτο «μπράβο» δεν είναι αρκετό για τα παιδιά μας

Η επιβράβευση είναι μια θετική μέθοδος διαπαιδαγώγησης με εξαιρετικά αποτελέσματα, καθώς ενθαρρύνει το παιδί και το βοηθάει να προοδεύει. 

Καμιά φορά, όμως, ένα σκέτο «μπράβο» δεν είναι αρκετό και μπορεί να περάσει λάθος μηνύματα...

Όταν το παιδί δε μπορεί να συνδέσει μια συγκεκριμένη πράξη με το «μπράβο», ο έπαινος μπορεί να το κάνει να νιώσει ανασφάλεια για τον εαυτό του και τις ικανότητές του. 

Για τον λόγο αυτό, καλό είναι να αποφεύγουμε τις μονολεκτικές ή γενικόλογες φράσεις και να είμαστε πιο συγκεκριμένοι.

Πώς μπορούμε, λοιπόν, να επαινέσουμε σωστά το παιδί;

Στις επιτυχίες

Αν για παράδειγμα, πείτε στο παιδί «μπράβο» επειδή πήρε άριστα στο διαγώνισμα της Ιστορίας ή επειδή πήρε καλούς βαθμούς είναι πιθανό να σκεφτεί «έτυχε να πάω τόσο καλά», χωρίς να καταλάβει ότι το διάβασμα και ο κόπος που κατέβαλλε είναι αυτά που το βοήθησαν.
Ο σωστός τρόπος για να το επαινέσετε είναι να επικεντρωθείτε στην προσπάθεια. 

Πείτε «Προσπάθησες πάρα πολύ και φάνηκε! Μπράβο σου!» ή «Είδες που τα κατάφερες; Διάβασες και προσπάθησες και γι’ αυτό έχεις αυτό το αποτέλεσμα»

Όταν δεν τα παρατάει
Ένα χαμογελαστό «μπράβο σου» απ’ το στόμα μας, όταν για παράδειγμα, προσπαθεί για δεύτερη και για τρίτη φορά να φτιάξει ένα δύσκολο παζλ ή να βελτιώσει τις επιδόσεις του στο σχολείο χωρίς να τα παρατάει, θα έχει το επιθυμητό αποτέλεσμα μόνο αν καταλάβει για ποιον ακριβώς λόγο το επαινούμε.

«Είμαι πολύ περήφανη για σένα που δεν το έβαλες κάτω!», «Χαίρομαι να σε βλέπω να πολεμάς για να γίνεσαι καλύτερος» ή «Πρέπει να κουράστηκες πολύ, αλλά δεν τα παράτησες! Μπράβο» είναι φράσεις που θα κάνουν το παιδί να αισθανθεί όμορφα αλλά και να συνειδητοποιήσει ότι ο λόγος που είστε περήφανη δεν έχει να κάνει με το αποτέλεσμα αλλά με τα κότσια και την προσπάθειά του.

Στις δημιουργίες του
Πολλές φορές το παιδί μας θα φτιάξει μια ζωγραφιά ή θα δημιουργήσει κάτι για το οποίο θα αισθανθεί περήφανο. Και φυσικά, θα θέλει να μας το δείξει, έτσι ώστε να εκτιμήσουμε τη σκληρή δουλειά του και να κρίνουμε το αποτέλεσμα.

Δείξτε αληθινό ενδιαφέρον με φράσεις όπως «Είναι υπέροχο! Θα μου δείξεις πώς το έκανες;» ή «Συγχαρητήρια! Αφιέρωσες πολύ χρόνο και φαίνεται!»

Μη αμελείτε να περιγράψετε για ποιο λόγο αισθάνεστε την ανάγκη να επαινέσετε το παιδί σας. 

Η διαφορά ανάμεσα στον αξιολογικό έπαινο και τον περιγραφικό έπαινο είναι ότι δίνετε στο παιδί να καταλάβει ότι έχετε παρατηρήσει προσεκτικά την κατάσταση, ότι η πράξη του σας προκάλεσε ένα συγκεκριμένο θετικό συναίσθημα και ότι δεν διστάζετε να το εκφράσετε.

mama365.gr

Πείτε του... Μπράβο, να επαινείτε το παιδί σας

Η αυτοπεποίθηση αποτελεί τη βάση για τη συναισθηματική και ψυχική ανάπτυξη του παιδιού. Σημαίνει ότι έχει εμπιστοσύνη και σεβασμό στον εαυτό του και στις δυνατότητές του. Τα παιδιά θα νιώσουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους και πίστη στη ζωή μόνο αν βιώσουν την επιτυχία μιας προσπάθειάς τους.

Εξάλλου, από την στιγμή της γέννησης μαθαίνουν ότι με τα κατορθώματά τους κερδίζουν το χαμόγελο, την αποδοχή και την αγάπη των γονιών τους. Η ενθάρρυνση των γονιών είναι σημαντική, για να προχωρήσουν στην ανίχνευση του περιβάλλοντος. Έχουν ανάγκη από το «μπράβο», την προτροπή, τον έπαινο.

Με αυτόν τον τρόπο τους δείχνουμε την αγάπη, την προσοχή και την εκτίμησή μας και τα βοηθάμε να πιστέψουν στον εαυτό τους και στις ικανότητές τους. Έστω κι αν δεν πετυχαίνουν πάντα τους στόχους τους, μπορούμε να αναγνωρίσουμε την προσπάθεια που κατέβαλαν και να τους πούμε πως την επόμενη φορά με λίγη προσοχή θα τα καταφέρουν ακόμα καλύτερα.

Να υπογραμμίσουμε ότι πρώτα οι γονείς πρέπει να συμφιλιωθούν με τις αποτυχίες των παιδιών τους και να τις αντιμετωπίσουν ως κάτι φυσικό και παροδικό, βοηθώντας τα να αποκτήσουν περισσότερο θάρρος και αποφεύγοντας την τελειομανία, που μπορεί να τα αγχώνει. Εξάλλου, όπως και οι ενήλικοι , έτσι και τα παιδιά νιώθουν σιγουριά σε κάποια πράγματα ενώ σε κάποια άλλα όχι.

Τι να κάνετε..

• Να προσπαθείτε να αναγνωρίζετε τα δυνατά και αδύνατα σημεία του παιδιού σας, ώστε να το προτρέπετε να βάζει στόχους προσιτούς.
• Οι βάσεις για την εμπιστοσύνη του παιδιού στον εαυτό του μπαίνουν από νωρίς. Από τις πρώτες κιόλας μέρες τις γέννησης παίρνει τα πρώτα μηνύματα. Όσο πιο ξεκάθαρα είναι τα δικά σας όρια τόσο πιο επιτυχή θα είναι τα μηνύματα που θα περάσετε στο παιδί σας.
• Να ακούτε το παιδί σας με προσοχή.
• Να το ενθαρρύνετε να εκφράζει τα συναισθήματα και τις απόψεις του.
• Να λαμβάνετε σοβαρά υπόψη όσα λέει.
• Να του απαντάτε με ειλικρίνεια (προσαρμόζοντας βέβαια την απάντησή σας στην ηλικία του).
• Να αναγνωρίζετε την προσπάθειά του, ακόμη και αν δεν τα πήγε καλά.
• Να του δίνετε ευκαιρίες.
• Να δείχνετε εμπιστοσύνη στις δυνατότητές του, ώστε να καλλιεργήσει μέσα του τα εφόδια που του είναι απαραίτητα για να τα βγάλει πέρα στη ζωή του.
• Να αντισταθμίζετε τα αρνητικά με τα θετικά στοιχεία.
  

Τι να αποφεύγετε…

Επειδή, όμως, τα όρια μεταξύ επαίνου και υπερβολής είναι μερικές φορές δυσδιάκριτα και μας οδηγούν σε παγίδες, σας παραθέτουμε κάποια στοιχεία που πρέπει να αποφεύγετε.

• Να του λέτε «μπράβο» κάθε στιγμή, όταν δεν το εννοείτε, γιατί έτσι του δημιουργείτε δυσπιστία.
• Να δίνετε μεγάλη έμφαση όταν διεκπεραιώνει τα καθημερινά του καθήκοντα.
• Να επαινείτε ό,τι κάνει ή λέει το παιδί σας. Ίσως έτσι δημιουργηθεί εξάρτηση του παιδιού από τους επαίνους, σε σημείο που μόνο έτσι μπορεί να κινητοποιείται. Τονίζετε πάντα τη συγκεκριμένη συμπεριφορά του.
• Να χρησιμοποιείτε ηχηρές φράσεις όταν θέλετε να επικροτήσετε κάτι που έκανε το παιδί σας. Μη λέτε, π.χ., «μπράβο», «θαυμάσια», «τέλεια» κ.α.

akappatou.gr

Τα “μπράβο” που ξεχάσαμε να πούμε

Συνηθίζουμε να λέμε δύσκολα “μπράβο”, τόσο στους άλλους μα κυρίως στον ίδιο μας τον εαυτό. 

Το ακούμε σε πράξεις μεγαλοπρεπείς, αναγνωρισμένες, ζηλευτές από το ευρύ κοινό. 

Σε ανάλογες πράξεις έχουμε συνηθίσει να το λέμε. 

Είναι καιρός να πούμε μπράβο στον εαυτό μας και σ’ αυτά τα μικρά, απλά, μοναδικά πράγματα που καταφέρνουμε καθημερινά. 

Αυτά που έχουν αξία τελικά στην ζωή!

Μπράβο, που ξυπνάς κάθε πρωί και απολαμβάνεις τον ήλιο στο μπαλκόνι σου!

Μπράβο, που τηλεφωνείς στην μητέρα σου για να της πεις καλημέρα!

Μπράβο, που έδωσες την θέση στο λεωφορείο σε μία ηλικιωμένη κυρία και που, όταν βρέθηκες σε δρόμο με μποτιλιάρισμα, έκανες υπομονή!
Μπράβο, που, όταν βρέχει, δεν γκρινιάζεις που δεν έχεις ομπρέλα, αλλά χορεύεις στον ρυθμό της βροχής!

Μπράβο, που τάισες το πληγωμένο σπουργιτάκι που βρέθηκε στην εξώπορτα σου, που έστειλες μία συγγνώμη σε έναν φίλο που πλήγωσες, που δέχτηκες να συγχωρήσεις κάποιον που σε πρόδωσε!

Μπράβο, που έπνιξες τον θυμό σου σε μία αγκαλιά!

Μπράβο που κοιτάζεις τον ουρανό και μετράς τα αστέρια σαν μικρό παιδί!
Μπράβο, που προτίμησες να πας σινεμά αντί για θέατρο, απλά για να ευχαριστήσεις τον σύντροφό σου!

Μπράβο, που χαμήλωσες τη μουσική, γιατί σκέφτηκες τον γείτονα που ξεκουράζεται!

Μπράβο, που ξέρεις να περνάς καλά, ακόμη και με άδειο πορτοφόλι!
Μπράβο, που δεν τα παράτησες μετά από πολλές αποτυχίες!

Μπράβο, που αγάπησες χωρίς να αγαπηθείς!

Μπράβο, που τολμάς και λες σε κάποιον ότι δεν τον αγαπάς και δεν προσποιείσαι!

Μπράβο, που έχεις το θάρρος και κλαις, ακόμη και σε μία ρομαντική κωμωδία!

Μπράβο, που γελάς, έστω και ντροπαλά! 

Μπράβο, που απολαμβάνεις την στιγμή!

Μπράβο, που είσαι αυτό που είσαι!

Μπράβο, που είσαι ΕΣΥ!
Μπράβο, που τώρα διαβάζεις αυτό το κείμενο και σου έρχονται στο μυαλό άλλα τόσα μπράβο που αξίζεις!!

Γεωργία Κανελλοπούλου – Ψυχολόγος
enallaktikidrasi.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τρεις λέξεις με τις οποίες έχουμε τσακωθεί

Πώς γίνεται να τσακώνεται κάποιος με τις λέξεις; Μα, ο τρόπος αντανακλάται καθημερινώς στις αλληλεπιδράσεις με τους συνανθρώπους μας.

Σε ένα πρώτο στάδιο, να ξεκαθαρίσουμε πως αυτό που ακολουθεί δεν είναι κάποιο ψυχολογικό άρθρο, το οποίο επιχειρηματολογεί με αποδείξεις και αδιάψευστα στοιχεία εγκεκριμένα από την επιστήμη, αλλά πηγάζει από την εμπειρία και την παρατήρηση.
Εν ολίγοις γινόμαστε για λίγο “εμπειριστές” (με την πιο ελαφριά έννοια αυτής της λέξης, καθώς ο εμπειρισμός αποτελεί ολόκληρο κλάδο της Φιλοσοφίας, τον οποίο τυχαία ξεφυλλίσαμε, μυρίσαμε και διαβάσαμε κατά την διάρκεια των φοιτητικών μας ετών).
Οι “γνώσεις” μας, λοιπόν, προέρχονται από την εμπειρία η οποία αποκτάται μέσω των αισθήσεών μας. Τι συμβαίνει λοιπόν με κάποιες λέξεις και δεν λέμε να τις συμπαθήσουμε;
Με κάποιον τρόπο, λίγο-πολύ, αν όχι όλοι, τουλάχιστον μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων έχουμε βρεθεί σε περιβάλλοντα που δεν μας ταίριαξαν ή συνεχίζουν να μη μας ταιριάζουν. Χωρίς να προβούμε σε άμετρες κριτικές χαρακτηρίζοντάς τα ως “άσχημα” ή “όμορφα”, προχωράμε απλώς σε κάποιες παρατηρήσεις οι οποίες μας οδηγούν και σε αντίστοιχα συμπεράσματα.

Με ποιες λέξεις έχουμε τσακωθεί;

“Κανείς δεν θα σου πει μπράβο”

Ενδεχομένως αυτή να ήταν η πρώτη έκφραση που άκουσα όταν απομακρύνθηκα από τις αυλές των σχολικών και πανεπιστημιακών περιβαλλόντων και γεμάτη αυτοπεποίθηση, αισιοδοξία και χαρά (σαν παγόνι που φουσκώνει από περηφάνια) μπήκα με το δεξί πόδι στον χώρο εργασίας.
Η επιβράβευση είναι κάτι που εισέπραξα μάλλον για τελευταία φορά από τις δασκάλες του δημοτικού, οι οποίες συνήθιζαν με κόκκινο στυλό να εκφράζουν γραπτώς το “μπράβο”, αλλά και λεκτικώς όταν κάποιος έλεγε το μάθημα της ιστορίας άριστα.

Η έννοια της επιβράβευσης με τα χρόνια άρχισε να εξασθενεί, μέχρι που εξαφανίστηκε, καθώς όντως ελάχιστοι είναι αυτοί που ξέρουν να λένε “μπράβο”, να αναγνωρίζουν την προσπάθεια και να γνωρίζουν τι σημαίνει η λέξη “κίνητρο”.
Η ενθάρρυνση άρχισε να γίνεται στην κυριολεξία ένα ατομικό συναίσθημα. Θα βρεθούν εδώ εκείνοι που θα πουν ότι ο μόνος που μπορεί να αναγνωρίσει την αξία που έχει κάποιος είναι τελικά... ο ίδιος του ο εαυτός. Ωστόσο, είναι περίεργο να είμαστε τσακωμένοι με τη λέξη “μπράβο” και ειδικά όταν χρειάζεται να την πούμε, εμείς απλώς να αδιαφορούμε.
Τα μέτρια λόγια καμιά φορά έως και τα αρνητικά, ενδεχομένως να αποφέρουν μέτριους καρπούς. Δεν αναζητούμε τα “μπράβο”, απλώς αναρωτιόμαστε γιατί δεν λέγονται συχνά και ειδικά όταν οι καρποί μίας προσπάθειας αναζωογονούν πολλά αμπέλια.

“Από τότε που βγήκε το συγγνώμη, χάθηκε το φιλότιμο”

Μάλλον η ανωτέρω έκφραση δεν έχει και τόσο μεγάλη ισχύ πια.
Η λέξη “συγγνώμη” δεν λέγεται δα και τόσο συχνά, όσο θα περίμενε κανείς. Οι τοίχοι άμυνας και μη αποδοχής ότι κάναμε λάθος, δεν επιτρέπουν σε πολλούς να ξεστομίσουν με το αυθεντικό συναίσθημα της μετάνοιας την λέξη “συγγνώμη”.

Photo by Phil King | CC BY-NC-ND 2.0

Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε, πως αρκετές αψιμαχίες -από τις πιο μικρές μέχρι τις πιο μεγάλες- στην πραγματικότητα δεν καταφέρνουν ποτέ να φτάσουν στο στάδιο της ειλικρινούς συναίνεσης, με τον μεν αλλά και τον δε να αντιλαμβάνονται “το λάθος”.
Και σε αυτήν την περίπτωση δεν παρακαλάμε για “συγγνώμες”, απλώς αναρωτιόμαστε γιατί είναι τόσο δύσκολο να ειπωθούν, όταν κινδυνεύουν να λήξουν ανθρώπινες σχέσεις και συνεργασίες.
Ενδεχομένως τελικά, η απουσία συγγνώμης σε τέτοιες σχέσεις, φιλικές, ερωτικές ή επαγγελματικές, να δείχνει ότι δεν ήταν καλό να ξεκινήσουν από την αρχή, αλλά όπως και να έχει η λέξη “συγγνώμη” και η έννοιά της, φαίνεται να μην έχουν χώρο στο λεξιλόγιό μας.
Μετά από τις διαφωνίες συνήθως “τα λέμε” με τους άλλους ή δεν “τα λέμε” ποτέ.

“Ένα ξέρω, ότι δεν ξέρω τίποτα”

“Ἓν οἶδα ὅτι ουδὲν οἶδα”. Μάλλον χρειάζεται να έχει κανείς πολλά κάκαλα για να πει αυτό που είπε ο Σωκράτης στην Απολογία του, να παραδεχτεί δηλαδή ότι οι γνώσεις του έχουν όρια (τι πιο φυσικό;!).
Δεν ήταν ούτε συνεχίζουν να είναι λίγες οι φορές που ακούω ανθρώπους να μην παραδέχονται ότι δεν γνωρίζουν κάτι, αξιώνοντας την ημιμάθεια ή την πλήρη αμάθεια σε γνώση και έγκυρη πληροφορία.

Για κάποιον μυστικό λόγο, το να πει κάποιος “δεν ξέρω” ή “δε γνωρίζω”, αυτομάτως για κάποιους εγκεφάλους θεωρείται ντροπής πράγμα.
Ειλικρινά, όμως, σε μια σφαίρα απόλυτης ειλικρίνειας, πώς είναι δυνατόν κάποιος άνθρωπος να γνωρίζει με απόλυτη εγκυρότητα και υπευθυνότητα τα πάντα, αναλαμβάνοντας με πραγματική ευθύνη την διεξαγωγή κάποιας εργασίας, ή ακόμη να προχωρά σε άμετρους χαρακτηρισμούς και κριτικές για μία κατάσταση ή για ανθρώπους, μένοντας απομακρυσμένος από προκαταλήψεις και προσωπικές πεποιθήσεις;
Γνώμες και απόψεις υπάρχουν πολλές, αλλά τα αληθινά “αγαθά κόποις κτώνται” και όχι από τύχη. Μάλλον.
Δεν είναι ότι θέλουμε σε ό,τι πούμε η απάντηση να είναι “δεν ξέρω”, αλλά καμιά φορά είναι καλό να παραδεχόμαστε ότι πραγματικά δεν γνωρίζουμε. Τουλάχιστον, όχι τα πάντα. Έτσι δεν είναι;

pathfinder.gr

Το Χαμομηλάκι