Γιατί το παιδί μας δεν μας μιλά για όσα το απασχολούν;

Οι γονείς συχνά  παρατηρούν ότι το παιδί κάτι σκέφτεται, ωστόσο δεν μιλάει… 

«Γιατί συμβαίνει αυτό; 

Πώς να το χειριστούμε; 

Υπάρχει τρόπος να το βοηθήσουμε να μας εμπιστεύεται;»

Aντίστοιχους προβληματισμούς έχουν πολλοί γονείς. Iδιαίτερα στην εποχή μας, που, κατά γενική ομολογία, οι ανθρώπινες σχέσεις χαρακτηρίζονται από δυσκολία, οι γονείς νιώθουν μεγάλη ευθύνη για την επικοινωνία που αναπτύσσουν με το παιδί τους. 

Στην προσπάθειά τους να μαθαίνουν ό,τι το απασχολεί, πολλές φορές συναντούν την άρνηση ή την αντίδρασή του να μοιραστεί τους προβληματισμούς του. Oι γονείς καταλαβαίνουν συνήθως μόνο από το ύφος του ότι κάτι δυσάρεστο του έχει συμβεί, καθώς δεν δίνει απαντήσεις στις ερωτήσεις τους.

Ωστόσο, η στάση του παιδιού εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό και από τη συμπεριφορά των ίδιων των γονιών. O διάλογος δεν ευνοείται όταν οι γονείς είναι αυστηροί και θέλουν να ελέγχουν τα πάντα, όταν είναι υπερπροστατευτικοί, αγχώδεις ή πιεστικοί, όταν δεν ασχολούνται με το παιδί ή υποβαθμίζουν τα συναισθήματά του κ.λπ. Tο να σας μιλήσει το παιδί για κάτι που το απασχολεί προϋποθέτει ότι σας εμπιστεύεται.

Τι μπορείτε να κάνετε…

• H καλύτερη στιγμή για να προσεγγίζετε το παιδί και να μιλάτε για θέματα που το απασχολούν είναι η ώρα που χαλαρώνει, αφού έχει ολοκληρώσει τις δραστηριότητές του.

• Κάνετε εσείς την αρχή, συζητώντας πώς περάσατε τη μέρα σας.

• Αντί να το ρωτήσετε «τι έκανες σήμερα στο σχολείο», είναι καλύτερα να του πείτε: «Tι θυμάσαι περισσότερο από τη σημερινή ημέρα;»

• Eνθαρρύνετε το παιδί να εκφράζει τα συναισθήματά του ζωγραφίζοντας. Με αυτό τον τρόπο θα μπορείτε κι εσείς να το προσεγγίζετε πιο εύκολα.

• Αν υπάρχει κάτι που το απασχολεί και δεν ξέρει τι να κάνει, φτιάξτε έναν κατάλογο, γράφοντας το θέμα, από τη μια πλευρά, και τις πιθανές λύσεις που θα σκεφτείτε μαζί, από την άλλη, πείθοντάς το μ’ αυτό τον τρόπο ότι σε κάθε πρόβλημα υπάρχει λύση.

• Tο πιο σημαντικό για το παιδί είναι να νιώθει ότι έχετε ανοιχτά τα αυτιά σας τη στιγμή που σας μιλά, ότι σέβεστε τα συναισθήματά του και ότι το υπολογίζετε.

• Αν δεν σας «ανοίγεται», είναι σημαντικό να αναλογιστείτε τη συμπεριφορά σας. Ενθαρρύνετε το διάλογο ή, αντίθετα, «βομβαρδίζετε» το παιδί με ερωτήσεις, χωρίς να το αφήνετε ελεύθερο να εκφραστεί;

• Αν διαπιστώσετε ότι ανήκετε στη δεύτερη ομάδα, τότε είναι ευκαιρία να αλλάξετε τη συμπεριφορά σας.

Από την Αλεξάνδρα Καππάτου 

Είκοσι χρονώ παλικαράκι!

γράφει ο Αρίσταρχος

Παρασκευή βράδυ περίπου δώδεκα τα μεσάνυχτα. Η μητέρα μου πέφτει κάτω με ισχυρούς πόνους στο μέρος της κοιλιάς. Σηκώνω το τηλέφωνο και σχηματίζω το 166. Μαθαίνω πως εφημερεύει το ΑΧΕΠΑ και ξεκινώ.

Την παίρνουν αμέσως μέσα για εξετάσεις  κι εγώ παρέα με τον δεκάχρονο γιό μου, που επέμενε να έρθει μαζί μας, καθόμαστε σε ένα από τα παγκάκια του διαδρόμου. Ο κόσμος δεν είναι πολύς. Και όλοι νυσταγμένοι ταλαιπωρημένοι και κανείς όρεξη για κουβέντα. Τέτοιες ώρες σε τέτοιο μέρος τι όρεξη μπορείς να έχεις. Το μόνο που σε νοιάζει είναι να φύγεις από κει όσο πιο ανώδυνα γίνεται και όσο πιο γρήγορα μπορείς.

Μυρουδιές περίεργες, αποκρουστικές πλημμυρίζουν την ατμόσφαιρα και όλα σου φαίνονται σαν να έχουν μικρόβια, αρρώστια. Νοσοκόμοι, γιατροί με άσπρες,πράσινες  και μπλε στολές με ακουστικά γύρω απ’ τον λαιμό πηγαίνουν πέρα δώθε από την μια πόρτα στην άλλη, και είναι πολλές. Πάρα πολλές. Και συ εκεί, να γίνεσαι μάρτυρας της αγωνίας ανθρώπων με επείγοντα περιστατικά.

Η ώρα έχει ήδη πάει τρεις και μισή. Το μεγάλο ρολόϊ στην μέση της οροφής του διαδρόμου δεν βιάζεται και γυρνάει βασανιστικά αργά τον λεπτοδείκτη του. Και συ το κοιτάς κάθε δυό λεπτά. Πως θες να τρέξει αν το κοιτάς. Ο κόσμος τώρα έχει αραιώσει και η μητέρα μου ξαπλωμένη σ’ ένα εξεταστήριο περιμένει αποτελέσματα και γνωμάτευση. Ο μικρός δεκάχρονος γιος μου άρχισε να νυστάζει.

Από την πόρτα εισόδου προβάλει ένας νεαρός με μαύρο μπουφάν. Η λεπτή του σιλουέτα λικνίζεται καθώς περπατάει και φαίνεται σαν νάναι ετοιμόρροπος να πέσει. Είναι νέος γύρω στα είκοσι χρονών. Ομορφόπαιδο με μπλάβα μάτια και τεράστιους κύκλους γύρω γύρω. Το πρόσωπο κομμένο τον δείχνει μεγαλύτερο. Η ήρεμος διάδρομος/αναμονή σπάει την σιωπή του και αρχίζει να παίρνει ένα κάποιο ενδιαφέρον.

Μας κοιτάζει όλους έναν έναν χωριστά. Εγώ, ο γιος μου, μια κυρία γύρω στα πενήντα, μια γριούλα γύρω στα οδόντα, ένας σαραντάρης με την αδερφή του και μια κοπέλα στα περίπου είκοσι πέντε.
Λικνίζεται μπρος πίσω χωρίς να αποφασίζει αν θα πέσει και που. Μια νοσοκόμα βγαίνει από μια πόρτα και κείνος πλησιάζει. “δώσε μου λίγο, μόνο λίγο. Δεν πήρα μια βδομάδα.” της λέει σχεδόν κλαίγοντας. “Τι έγινε, έχουμε σύνδρομο στέρησης;” απαντάει αυτή και παραμερίζοντάς τον φεύγει για να χαθεί πίσω από άλλη πόρτα. Το παλικάρι σκούζοντας και μισοκλαίγοντας περιφέρεται σαν την άδικη κατάρα στον διάδρομο. Σε κάποια στιγμή αποφασίζει και κάθεται δίπλα μου.

Μιλάει κάτι ακαταλαβίστικα και η βρώμικη ανάσα του με χαλάει. Με κοιτάζει στα μάτια και λέει “είδες άλλη φορά πρεζόνι από τόσο κοντά; Είμαι καθαρός εδώ και μια βδομάδα. Μου σκίζονται τα σωθικά. Κάποιος μέσα μου με ένα μαυρομάνικο μου κομματιάζει το στομάχι. Θα πεθάνω”. Ζυγίζεται λίγο και συνεχίζει “θέλω να πεθάνω”
-Πόσο χρονών είσαι; μούρθε αυθόρμητη η ερώτηση σε μια γνωστή απάντηση.
-Είκοσι!

Η νοσοκόμα ξαναπερνάει γρήγορα για να τον αποφύγει. Αυτός πετάγεται βγάζοντας μια κραυγή “λίγο καλέ, δώς μου λίγο” Αβέβαιο το βήμα του δεν μπόρεσε να συγκρατήσει το λεπτό σώμα σε όρθια στάση και σωριάστηκε κάτω φαρδιά πλατιά. Πεταχτήκαμε όλοι σχεδόν μαζί επάνω και τον σηκώσαμε. Τον βάλαμε να καθίσει κι εκείνος βουτηγμένος στα δάκρυα άρχισε μέσα σε αναφιλητά να ξομολογείται για την ζωή του για το χάλι του.

Στην μαύρη από τα έντεκα και στα σκληρά από τα δέκα επτά. Για μια στιγμή γύρισε στον δεκάχρονο γιό μου και τον ρωτάει ”Όταν φωνάζεις την μάνα σου σε απαντάει; Εγώ επτά χρονό περνούσα κάτω από το σπίτι και την φώναζα, κι αυτή έβγαινε στο μπαλκόνι, στο ανώγειο που μέναμε, μισόγυμνη να μου φωνάζει τι θες ρε μαλάκα και φωνάζεις. Και ξέρεις γιατί; Γιατί της χάλαγα τα γούστα με τον γκόμενο”
-Πατέρα, ρώτησα κάπως δειλά. Πατέρα δεν έχεις;
-Μας παράτησε ο μαλάκας κι έφυγε. Δεν τον γνώρισα. Σάμπως αυτή ξέρει ποιος είναι;
Προφανώς υπονοούσε την μάνα του. Όλη την ώρα που μιλούσε έτριβε το στομάχι του. “φίλε μου, με ξεσκίζει το κολοστόμαχο. Αν δεν πάρω μια δόση θα τα δώσω. Δεν παλεύεται. ”
Μπήκα στο εξεταστήριο να δω την μητέρα μου και ρώτησα τον γιατρό για τον νεαρό χρήστη.”τι να τους κάνουμε; Όλη την νύχτα παρέλαση θα κάνουν από δω όλα τα πρεζόνια και θα κλαψουρίζουν για λίγη δόση”
-Πως ξεκίνησες, ξαναγύρισα στον νεαρό.
-Με εισπνοές βενζίνας και οινόπνευμα. Δεν μπορώ, θέλω να τελειώνω. Πονάω, πονάω πολύ.

Σηκώθηκε, έβγαλε μια κραυγή, διπλώθηκε και έπεσε στο δάπεδο μπροστά στα πόδια μας. Το στόμα του γέμισε αφρούς και το σώμα του χτυπιόταν. Σφάδαζε σαν αρνί που του έκοψαν το λαιμό. Τον βάλαμε σ’ ένα τροχήλατο φορείο και τον παρέλαβαν γρήγορα οι νοσοκόμες και γιατροί για να χαθεί σε κάποια από τις πολλές άσπρες πόρτες.

Κι εμείς μείναμε άφωνοι, συγκλονισμένοι με τις σκέψεις μας χωρίς να κάνουμε έστω ένα σχόλιο. Ο μικρός μου γιός καθόταν με πανιασμένο πρόσωπο μην μπορώντας να πιστέψει όσα ζούσε.
——————————————————————————————————————————
Πανδαμάτορας ο χρόνος γιατρεύει τα πάντα. Λειάνει τα πάντα και τα ντύνει με άχνη. Να χάνονται όλα πίσω από μια θολή κουρτίνα. Η ζωή πρέπει να προχωρήσει και ο εγκέφαλος θα κρατήσει μόνο τα συμπεράσματα και τα αίτια για αποφυγή κάθε απομίμησης ή επανάληψης .

Ξημέρωσε ο θεός την Τρίτη. Ξεκινούσε ζεστά για την εποχή η μέρα με έναν απίθανο ήλιο αρχηγό, που λέει κι ο Σαββόπουλος. Πήρα την κατηφόρα στον φαρδύ δρόμο για το περίπτερο κι από κει στον φούρνο. Σήμερα είχα ρεπό και ήμουν ευδιάθετος. Το πρωινό καθαρό, άφηνε τον Όλυμπο να φαίνεται αυτοκρατορικός με το λευκό στεφάνι του Μύτικα πάνω στην κορυφή του. Ο χειμώνας σχεδόν έφυγε και μαζί του έπαιρνε χιόνια και κρύο.
-Γιώργη, εφημερίδα και τσιγάρα.
-Καλημέρα κύριε Κώστα και καλό μήνα.

Πάντα ευγενικός και τυπικός ο περιπτεράς. Μούδωσε τα τσιγάρα την Μακεδονία και τα ρέστα με χαμόγελο. Άναψα το τσιγάρο στο στόμα μου και περπατώντας έριξα μια ματιά στην πρώτη σελίδα. Περιπλανήθηκε για λίγο η ματιά μου πάνω από τα πολιτικά και ύστερα κάνοντας ένα γύρω καρφώθηκε  στην άκρη κάτω αριστερά. Μια φωτογραφία ενός εικοσάχρονου και ένας υπέρτιτλος “Βρέθηκε νεκρός από υπερβολική δόση ναρκωτικών”

Ήταν το ίδιο παλικάρι που πριν λίγες μέρες σπαρταρούσε μπρος τα πόδια μας χτυπημένο από την ανευθυνότητα και την αδιαφορία αυτών που κάνοντας το κέφι τους έπαιξαν με την ζωούλα του. Και η ειρωνεία, να αρνείται η ζωή πεισματικά να δώσει παιδιά σε οικογένειες που τα αξίζουν.

ΥΓ. Η ιστορία είναι απόλυτα αληθινή. Και όπως μου είπε γιατρός ίσως να πέθανε όχι από υπερβολική αλλά από νοθευμένη. Αλλά ποιος νοιάζεται; Ένα ακόμη θύμα στην λίστα της πιο επικερδούς επιχείρησης, αυτής των ναρκωτικών.

Περὶ αὐτῶν τῶν διαφημίσεων

αἰέν ἀριστεύειν

Μαμά, τι να γίνω όταν μεγαλώσω;

Σε κάποια φάση στο παρελθόν, γεννιέσαι.

Από εκείνη τη στιγμή μέχρι την ενηλικίωση σου -και σε μερικές περιπτώσεις για πολύ ακόμα- διαμορφώνεται ο χαρακτήρας που θα κουβαλάς σε όλη την υπόλοιπη ζωή σου.

Αυτό σημαίνει πως ένα πλήθος ερεθισμάτων του περιβάλλοντος σου, σε συνδυασμό με αποφάσεις που θα λάβεις αλλά και την κατεύθυνση που θα σου δώσει η οικογένεια σου αλλά και η κοινωνία, θα πλάσει τα επίκτητα χαρακτηριστικά σου.

Οι αντιφάσεις ξεκινούν κάπου εκεί.

Στην προσχολική ηλικία μαθαίνεις τα βασικά με τη σωστή καθοδήγηση των γονιών σου. 

Ακόμα και τότε όμως μαθαίνεις ότι πολλά πράγματα είναι "κακά".

Ακούς πολλές φορές τη λέξη "όχι" σε συνδυασμό με ένα έντονο και αυστηρό βλέμμα.

Αυτό συνήθως συμβαίνει όταν ένα μικρό παιδί πάει να κάνει μια ζημιά ή μιλάει άσχημα.

Έπειτα ακολουθεί η σχολική περίοδος

Η ζωή του παιδιού γεμίζει από κανόνες που συμβάλλουν συνήθως στην καλύτερη λειτουργία του θεσμού αλλά και την αρμονική συνύπαρξη των μαθητών ως κοινωνικό σύνολο.

Στο σχολείο μαθαίνουμε πως ο καλύτερος μαθητής επιβραβεύεται, ότι όποιος λέει ψέμματα, ή ασκεί λεκτική και σωματική βία τιμωρείται σκληρά.

Στο σχολείο μαθαίνουμε να αγαπάμε την πατρίδα μας και τη θρησκεία μας και πως τα καλά παιδιά είναι τα αγαπημένα γονιών και δασκάλων.

Οι γονείς μας, μας αγαπάνε περισσότερο αν είμαστε καλοί μαθητές και καλά παιδιά και μας επιβραβεύουν με δώρα και χαμόγελα.

Ποιος δεν έχει ακούσει τη φράση "αν είσαι καλό παιδί θα σου"... ;

Στον ελεύθερο σου χρόνο έβλεπες κινούμενα σχέδια και απολάμβανες τις συνεχείς νίκες του καλού έναντι στον κακό.

Στις διακοπές πήγαινες εκδρομές με τους γονείς και έπαιζες με τους φίλους σου ένα σωρό παιχνίδια μέχρι αργά το βράδυ χωρίς να σε νοιάζει τίποτα.

Ωραία δεν ήταν τότε?

Μετά ακολουθούσε η δευτεροβάθμια εκπαίδευση και το γυμνάσιο.

Πλέον οι υποχρεώσεις σου είναι περισσότερες αφού μαθαίνεις ότι οι απαιτήσεις της ζωής αυξήθηκαν όσο έπαιζες.

Στο σχολείο πρέπει να είσαι καλός μαθητής ώστε να σε συμπαθούν οι καθηγητές αλλά και λίγο τρελός για να γίνεις δημοφιλής στα παιδιά.

Στο γυμνάσιο υπάρχει και το 15μελές που προσπαθεί να κάνει τη ζωή μας στο σχολείο καλύτερη.

Έξω από αυτό πρέπει να είσαι ευγενικός και καλός απέναντι στο συνάνθρωπο σου ώστε να είναι περήφανοι οι γονείς σου και να μη φοβούνται οτι θα πάρεις το λάθος δρόμο.

Ακόμα κάτι καινούριο είναι η επαφή με το αντίθετο φύλο.

Αρχίζεις να εξερευνάς την απαγορευμένη από τη θρησκεία σεξουαλικότητα σου.

Αυτό που νιώθεις είναι αγνό αλλά για κάποιο λόγο θεωρείται απαγορευμένο.

Ακολουθεί το Λύκειο.

Τότε ακούς παντού γύρω σου ότι κομμένες οι μαλακίες πρέπει να διαβάζεις 45 ώρες τη μέρα γιατί αυτά τα χρόνια θα καθορίσουν το υπόλοιπο της ζωής σου.

Αρχίζεις και χάνεσαι λίγο από τους φίλους σου και τα ενδιαφέροντα σου και προσπαθείς να το δεις όσο πιο ώριμα γίνεται.

Για να το λένε όλοι έτσι θα είναι.

Οπότε στρώνεσαι στο διάβασμα αποφασισμένος να μη γίνεις ένας άχρηστος άνθρωπος χωρίς δουλειά και χωρίς κανένα μέλλον.

Αν το καταφέρεις οι καθηγητές σου είναι ικανοποιημένοι,οι γονείς σου είναι χαρούμενοι και εσύ είσαι σίγουρος ότι θα έχεις τη ζωή που ονειρευόσουν.

Τα καλοκαίρια κάνεις εντατικά φροντιστήρια ώστε να μη μείνεις πίσω από τον ανταγωνισμό ενώ ελεύθερο χρόνο...δεν έχεις.

Το 15μελές στο λύκειο αποτελείται κυρίως κάτι παιδιά που δε διαβάζουν και καπνίζουν και λογικά είναι αλήτες.

Οι γονείς μας, που μας αγαπάνε δε θέλουν να κάνουμε παρέα με αυτά τα παιδιά γιατί είναι σίγουρο πως θα πέσουμε στα ναρκωτικά και θα πεθάνουμε.

Γενικά το θέμα "ναρκωτικά το ακούς πολύ συχνά σε όλη τη διάρκεια της ζωής σου.

Η οποιαδήποτε σχέση με αυτά είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να σου συμβεί και φυσικά όλοι όσοι κάνουνε ναρκωτικά αργά ή γρήγορα θα πεθάνουνε.

Στο λύκειο ακόμα αρχίζεις να συνειδητοποιείς ότι η σχέση με το αντίθετο φύλο είναι κομματάκι δύσκολο να κυλήσει ομαλά, ενώ το σεξ είναι υπερτιμημένο..

Είσαι πλέον φοιτητής.

Όλα είναι γαμάτα.

Μένεις μόνος σου, κοιμάσαι ό,τι ώρα θες, κάνεις ότι θες και όλα τα έξοδα πληρωμένα από τους περήφανους γονείς σου.

Αυτοί πλέον είναι σχεδόν ότι έχουν μεγαλώσει έναν χρήσιμο για την κοινωνία άνθρωπο καλλιεργημένο, ευγενή στην ψυχή και με ένα λαμπρό μέλλον.

Βέβαια αποκτάς πολλούς γνωστούς που κάνουν ναρκωτικά, δεν πεθαίνουν και έχουν πιο πολλή πλάκα και ενέργεια από σένα..

Με τον καιρό αρχίζεις να καταλαβαίνεις ότι τα λεφτά για να κάνεις τη ζωή που θες δε φτάνουν, πως η σχολή που πέρασες είναι ολίγον τι μπουρδέλο και πως αντί για 15μελές τώρα έχεις κάποιους φανατικούς εκπρόσωπους κομμάτων.

Ένα ακόμα πρόβλημα που διαφαίνεται είναι ότι αν δεν είσαι στην κατάλληλη κομματική παράταξη, δυσκολεύεσαι να περάσεις κάποια μαθήματα.

Ιδεολογία και μαλακίες κάνεις ότι μπορείς για να προχωρήσεις οπότε φιλάς μερικές κατουρημένες ποδιές πας και σε μερικά events και καθάρισες.

Τελείωσες και (αν είσαι άντρας πας φαντάρος. Ό,τι ήξερες για τον κόσμο τελειώνει. Εκεί κουμάντο κάνει ο πιο βλάκας και ο πιο σωστός στην κοινωνία του στρατού είναι αυτός που μισεί περισσότερο. Το μίσος εκδηλώνεται με κραυγές, προσευχές και βωμολοχίες. Υπάρχει πάντα κάποιος που πρέπει να μισούμε όλοι μαζί αλλιώς δεν έχουμε λόγο ύπαρξης. Παίρνεις διαταγές από κάποιους που δεν κόπιασαν να πετύχουν αυτό που πέτυχες εσύ και από κάποιους που η καλοσύνη δηλώνει αδυναμία. Μαθαίνεις πως να πολεμάς με άλλους ανθρώπους και πως να τους σκοτώνεις) ψάχνεις για δουλειά.

Τζίφος.

Οι γονείς σου, σου λένε πως έχουν κάποιους γνωστούς και πως θα σε βοηθήσουν.

Αναρωτιέσαι αν οι δημόσιες σχέσεις είναι τόσο σημαντικότερες από το βαθμό πτυχίου σου.

Ξεκινάς κάπου.

Στη δουλειά το περιβάλλον είναι εχθρικό.

Δεν πρέπει να είσαι ευαίσθητος σου λένε οι γονείς σου, να κοιτάς τον εαυτό σου, μη σε νοιάζει για τους άλλους, δε θα πας μπροστά έτσι.

Τα πράγματα εκεί έξω είναι δύσκολα.

Μετά τη δουλειά κάθεσαι να φας και βλέπεις ειδήσεις.

Ο μισθός που παίρνεις δε θα μπορούσε να σε σπουδάσει.

Οι πολιτικοί μας είναι οι πιο διεφθαρμένοι στην Ευρώπη λέει μια έρευνα αλλά δε βλέπεις κανέναν να μπαίνει φυλακή.

Όλοι οι διάσημοι άνθρωποι στη χώρα μας κάνουν και διακινούν ελεύθερα ναρκωτικά μέσα σε υπερπολυτελείς βίλες, κότερα, νυχτερινά μαγαζιά και ιδιωτικά τζετ.

Μακάρι να ήσουν ένας από αυτούς.

Άνθρωποι θυμωμένοι σε γήπεδα και σε πορείες βρίζουν εκσφεντονίζοντας αντικείμενα.

Οι άντρες που κερδίζουν λεφτά κάνοντας άνομες πράξεις θεωρούνται πετυχημένοι, ενώ οι γυναίκες που θα τους παντρευτούν θεωρούνται έξυπνες.

Τελικά δεν υπάρχει ένας Θεός αλλά πολλοί και όλοι βάζουν τους πιστούς τους να κάνουν πόλεμο μεταξύ τους.

Τα μεγάλα ψέμματα της πολιτικής και των ειδήσεων επιβραβεύονται πάντα.

Δεν πρέπει να ρωτάς τι μπορεί να κάνει η πατρίδα σου για σένα.

Ξέρεις ότι δε θα κάνει τίποτα.

Κλείνεις την τηλεόραση και πας μια βόλτα.

Συναντάς έναν παλιό φίλο και σου εκμυστηρεύεται μια πουστιά που έκανε για να κλέψει από την εφορία.

Νιώθεις λίγο χαζός που δεν έκανες το ίδιο.

Τον ρωτάς τι κάνει στη ζωή του.

Θυμάσαι ότι δεν τα πήγαινε καλά στο σχολείο.

Σου λέει πως ένας γνωστός τον έβαλε στη Νομαρχία.

Παίρνει πιο πολλά από εσένα και δεν κάνει τίποτα ενώ εσύ ξεσκίζεσαι. Νιώθεις ακόμα πιο μαλάκας και σκέφτεσαι ότι τουλάχιστον έμαθες για την πουστιά.

Ξαφνικά αντιλαμβάνεσαι ότι σε μεγάλωσαν λάθος.

Αυτός ο κόσμος στον οποίο ζεις δεν είναι αυτός για τον οποίο προετοιμάστηκες.

Δεν υπάρχει κανένα μέλλον για κάποιον που σκέφτεται το κοινωνικό σύνολο.

Ζεις στα χρόνια της αυστηρής ατομικότητας.

Φταίνε οι γονείς σου ή εσύ που ενώ είχες αρχίσει να το βλέπεις, δεν έκανες τίποτα;

Στο δρόμο της επιστροφής βλέπεις ότι το παρκάκι όπου έπαιζες μικρός θα γίνει εμπορικό κέντρο.

Γυρίζεις σπίτι και λες στη μητέρα σου που σου ετοιμάζει το βραδινό: "μικρός".

Από το Ramnousia

Αναρτήθηκε από em

Νέοι, οι όμηροι της νύχτας

Νέοι με όρεξη για ζωή, με ιδέες, με εργατικότητα και όραμα σβήνουν τη φωτεινότητα της ύπαρξής τους καθημερινά σε μαγαζιά νυχτερινής διασκέδασης, καφετέριες και μπαρ. 
Είναι ένας τρόπος να πιάσουν λεφτά βάζοντας τα όνειρά τους στο ψυγείο με την ελπίδα κάποια στιγμή να αναθερμανθούν στο φως των προσδοκιών τους. 

Η Ελλάδα πρόσφερε στους φοιτητές της κακή εκπαίδευση, ακριβή πρόσβαση σε αυτή με τα ατελείωτα φροντιστήρια (προέκταση της ανύπαρκτης οργάνωσης της δημόσιας παιδείας) και μετά από όλα αυτά έδειξε το δρόμο της νύχτας ως καταφύγιο στους νέους που τους μεγάλωσε με νεοπλουτίστικα οράματα στη χώρα του ήλιου και των θαυμάτων.

Η πραγματικότητα όμως ήταν διαφορετική από το ψέμα στο οποίο νανουρίστηκαν. Η νύχτα αποτελεί τον εργοδότη που υπόσχεται ένα μεροκάματο, σε μια χώρα χωρίς δουλειές, χωρίς ευκαιρίες, χωρίς επενδύσεις, χωρίς υποδομές, χωρίς οργάνωση, χωρίς τεχνογνωσία, χωρίς αξιοκρατία. Μεροκάματο χωρίς ασφάλιση, χωρίς εξασφάλιση και χωρίς αξιοπρέπεια αφού η νύχτα δεν είναι χώρος πνευματικής δραστηριότητας αλλά μάλλον είναι η μοίρα παιδιών που τα έθρεψαν με ψευδαισθήσεις. 

Μάτια γεμάτα χρώμα κρύβουν τη λάμψη τους, γιατί η κοινωνία μας κοιμήθηκε επαναπαυμένη σε κατορθώματα παρελθοντικών υπέρ Ελλήνων. Κοιμήθηκε γιατί βρήκε σύνδεση στον εαυτό της με εικόνες του παρελθόντος και πίστεψε ότι καταπίνοντας τους καρπούς της βραχυπρόθεσμα οι θεοί θα βάλουν το χέρι τους για τη διασφάλιση ενός μακροπρόθεσμου κοινού καλού. 

Οι νέοι σου Ελλάδα είναι όμηροι της νύχτας. Και όσο και αν πνίγουν τις ανησυχίες τους σε βουβά ξεσπάσματα, δεν τους αξίζει αυτή η σιωπηλή φυλακή. Οι νέοι δεν ευθύνονται για αυτό που τους παραδόθηκε, όμως έχουν την ευθύνη για την κοινωνία του αύριο. Πρέπει να αποδείξουν ότι δεν είναι φορείς της αυτοκαταστροφικότητας. 
Πρέπει να διεκδικήσουν ένα πιο δίκαιο κόσμο. Τα κλειδιά της απόδρασής τους τα έχουν οι ίδιοι στα χέρια τους, θα αντέξουν το φως της αλήθειας που κρύβεται έξω από το κελί τους;

http://dinatomirmigi.blogspot.com

Μάριος Πλωρίτης: Νέοι, ναρκωτικά, βία

Δύο νέοι Ηρακλειώτες νεκροί απ’ την ηρωίνη 

Ταξίδι στο …θάνατο έκαναν δύο νεαροί Ηρακλειώτες, παραμονή και ανήμερα των Χριστουγέννων αντίστοιχα. 

Ο ένας μόλις 26 ετών, ο άλλος 30άρης. Και οι δύο πάλευαν χρόνια με τον προσωπικό τους εφιάλτη, την ηρωίνη. «Έφυγαν» από τη ζωή αφού πρώτα βίωσαν το θάνατο αγαπημένων τους προσώπων, οι οποίοι επίσης «χάθηκαν» στη …δίνη των ναρκωτικών. Και τα δύο περιστατικά συνέβησαν στην περιοχή των Πατελών.

 

Μόλις πριν από λίγες ημέρες στην ίδια περιοχή έχασε τη ζωή της από χρήση ναρκωτικών μία 26χρονη, ενώ προχθές το ΕΚΑΒ παρέλαβε σε κωματώδη κατάσταση έναν 35χρονο χρήστη, ο οποίος βρέθηκε αναίσθητος σε σπίτι των Πατελών. περισσότερα...

Νέοι, ναρκωτικά, βία, Πλωρίτης, Μάριος 

...

Εκείνο που, φοβάμαι, μας απασχολεί σχετικά λιγότερο, είναι το πρόβλημα που βρίσκεται μέσα στο σπίτι μας: το πρόβλημα των παιδιών μας. Όχι πως οι ελληνο-γονείς δεν νοιάζονται για τη διαβίωση, την εκπαίδευση, την ψυχαγωγία των βλαστών τους. Αλλά, πολλοί τους, πληρώνοντας γι' αυτές, πιστεύουν πως έκαναν το χρέος τους απέναντι στα παιδιά, νανουρίζουν τη συνείδησή τους και ­ τελεία και παύλα. Μόνο που τα αληθινά προβλήματα αρχίζουν ακριβώς μετά τα δίδακτρα και τα χαρτζιλίκια.

ΜΑΡΤΥΡΑΣ, τα στοιχεία που κοινολογήθηκαν τις προάλλες (17.12) στο συνέδριο που οργάνωσε το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, με θέμα «Προκλήσεις στη σχολική κοινότητα. Ερευνα-παρέμβαση», και που δείχνουν τρομαχτική έξαρση της χρήσης ναρκωτικών από μαθητές και της άσκησης βίας σε έμψυχα και άψυχα:
Μέσα σε πέντε μόλις χρόνια (1993-98), η χρήση ναρκωτικών (κάνναβης, αμφεταμίνης, LSD, «έκστασης») από μαθητές Γυμνασίων και Λυκείων αυξήθηκε από 6%, σε 14%. Ενώ το 63% των μαθητών έχει πάρει μέρος σε πράξεις βανδαλισμού μέσα ή έξω απ' το σχολείο... το 47% έχει δεχθεί επιθέσεις ή απειλές επίθεσης από έναν ή περισσότερους συνομηλίκους τους... το 9% έχει χτυπήσει άτομα έξω απ' το σχολείο... και το 7,1% ανήκει σε κάποια οργανωμένη ομάδα παραβατικής δράσης... Μ' άλλα λόγια, ένα μέρος της νεολαίας μας, διόλου ευκαταφρόνητο, απ' τη μια ναρκώνεται με παραισθησιογόνες ουσίες κι απ' την άλλη «εκτονώνεται» με πράξεις ζημιογόνες για τους άλλους...

ΠΑΜΠΟΛΛΟΙ είναι εκείνοι που ρίχνουν τον λίθο του αναθέματος στους νεαρούς δράστες ­ και επαναπαύονται. Θα ήταν λιγότερο μακάριοι, αν πρόσεχαν κάποιους άλλους παράγοντες και παραμέτρους ­ που βοούν, που έχουν γίνει κοινός τόπος, αλλά παραβλέπονται όσο και ο λεγόμενος «κοινός νους». Ας προσπαθήσουμε να τους θυμηθούμε:
Οι σημερινοί νέοι κατατρύχονται από πολλαπλές αντιφάσεις: Φυσικά, η εποχή μας τους προσφέρει ζωή πιο άνετη, πιο ελεύθερη, πιο «κοσμοπολίτικη», με πολύ περισσότερες δυνατότητες και ευκαιρίες μόρφωσης, επικοινωνίας, ψυχαγωγίας, παρά η μεσοπολεμική και άμεσα μεταπολεμική Ελλάδα, η αφανισμένη από πολέμους, κατοχές, εμφύλιους, η «επαρχιώτικη» Ελλάδα, με τις προλήψεις και προκαταλήψεις της, με τις απαγορεύσεις και τις καταπιέσεις, που μάστιζαν τη νεολαία του καιρού εκείνου. Θα μπορούσαν, οι τωρινοί νέοι, να πουν ­ όπως ο σαιξπηρικός Πίστολ ­ «ο κόσμος για μένα είναι ένα στρείδι, / που θα τ' ανοίξω εγώ με το σπαθί μου».
Μόνο που το «σπαθί» είναι δίκοπο. Αυτή ακριβώς η «ανοιχτή» κοινωνία της «αφθονίας» περικλείνει προκλήσεις που, συχνά, μετατρέπονται σε παγίδες.
Η «αφθονία» γίνεται αντικατοπτρισμός, όπως για τους καμηλοβάτες της Σαχάρας, που όσο προσπαθούν να τον αγγίξουν και να τον γευτούν τόσο ξεφεύγει απ' τα χέρια τους...
Η «ανοιχτή κοινωνία» και οι «περισσότερες ευκαιρίες» μεταφράζονται, κατά κανόνα, σε κλειστές πόρτες και σε εμπαιγμούς...
Η αποτίναξη των απαγορεύσεων και της καταπίεσης ισοσταθμίζεται με ρήξη των «δεσμών αίματος» (που δεν είναι δα και «δεσμά») και με ανεμοσκόρπισμα της οικογένειας ­ όχι εξαιτίας των νεότερων μελών της...
Η απελευθέρωση των ερωτικών σχέσεων τις υποβαθμίζει, πολλές φορές, σε ανούσια σαρκική επαφή, και η ελευθερία κίνησης και ψυχαγωγίας τούς κάνει έρμαια των εμπόρων «τεχνητών παραδείσων»...
Οι πολλαπλάσιες προσβάσεις σε πλατύτερη μόρφωση, στομώνεται απ' την κακομοιριά και την παπαγαλία της ελληνικής εκπαίδευσης, ενώ η «ιλιγγιώδης τελειοποίηση της τεχνολογίας» με τα ΜΜΕ και τα Διαδίκτυα, μετατρέπει τους χρήστες τους σε «βίδες» τους και τους απομονώνει απ' τον γύρω κόσμο...
Ο «κοσμοπολιτισμός» και η ακαριαία επικοινωνία με τα εκτός των τειχών μας, παίρνει μορφή πιθηκισμού ξένων μοντέλων και ηθών (που σπάνια είναι τα καλύτερα) και φτάνει σε μιαν άλλη ξενική κατοχή, χειρότερη απ' την στρατιωτική, επειδή είναι εκούσια...
ΟΛΑ αυτά ­ που κανένας δεν τ' αγνοεί ­ ενσταλάζουν σε πολλούς νέους ένα οδυνηρό αίσθημα απογοήτευσης απ' όλους κι απ' όλα και, προπάντων, απ' τους εαυτούς τους.
Νιώθουν ανήμποροι μπρος στις Σειρήνες του πολύφερνου κόσμου... ξένοι μέσα στο άδειο σπιτικό τους... ματαιόπονοι στα γρανάζια μιας στείρας παιδείας... αποτυχημένοι και ικανοί μόνο για να πλουτίζουν τις στατιστικές της ανεργίας... ανδρείκελα θαυματουργών μηχανών, που βαθαίνουν τη μοναξιά τους...


Κι αν (ή όταν) αναζητήσουν αποκούμπι, βοήθεια, «πρότυπα», στον κόσμο των «μεγάλων», τι εισπράττουν; Κοινωνικό κανιβαλισμό, όπου το μέγα και μοναδικό ζητούμενο αποτελεί η οικονομική «επιτυχία» με κάθε μέσο και με κάθε θυσία (των άλλων)... τερατώδη μητροκτονία της Φύσης, λεηλασία κάθε πηγής ζωής μέχρις αφανισμού κάθε ζωής... πολέμους, γενοκτονίες, ολοκαυτώματα, σφαγές με το παλαιότατο προσωπείο του πατριωτισμού και του εθνικισμού, και με το νεότατο τοιούτο του ανθρωπισμού... φανατική μισαλλοδοξία για ιδέες, πρόσωπα, φυλές, που ιδανικό «τέλος» και σκοπός της είναι ο ολοκληρωτικός αφανισμός των «άλλων»...
ΑΝΤΙΔΟΤΟ για τα αδιέξοδα, τις απογοητεύσεις, την πνιγμονή: τα ναρκωτικά, με την τραγική ψευδαίσθηση πως θα τους χαρίσουν διέξοδους, ανάσες, «γοητείες».
Συζητώντας, χρόνια τώρα, με νέους του Κέντρου Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων, άκουγα πως παίρνοντας τη «δόση» τους, «ένιωθαν να σηκώνονται πάνω απ' τη γη», να γίνονται «δυνατοί και μοναδικοί». Και, αυτή την πλασματική «δύναμη», τη δοκιμάζουν σε βία και βανδαλισμούς ­ εκπαιδευμένοι ήδη από την γύρω τους βιοτική βία, που την υπερπροβάλλουν οι μικρομέγαλες οθόνες, μαζί με αμέτρητες ταινίες, όπου οι πάντες «βιάζουν» τους πάντες, όπου πυρπολούνται και αφανίζονται τα πάντα, εκτός απ' τον Ενα, τον «σταρ» που, επιπλέον, κερδίζει και «το κορίτσι». Τέτοιοι «σούπερμεν» νομίζουν πως γίνονται κι αυτοί. Και, επιπλέον, δικαιωμένοι εκδικητές για όσα τους «ξεγέλασαν» και όσα δεν απόχτησαν...
ΑΥΤΟ το πλέγμα απογοητεύσεων, ψευδαισθήσεων, εκδίκησης, κενού, γεμίζει τις έρευνες και τις στατιστικές.
Δεν χρειάζεται να πω ότι τα τραγικά τούτα παιδιά αποτελούν ένα ποσοστό μόνο της νεολαίας μας. Τα περισσότερα άλλα μένουν αλώβητα και πασχίζουν, μ' όλες τις αντιξοότητες, να χτίσουν μιαν υγιή ζωή, να μεταλάβουν όσα γόνιμα μπορεί αυτή να τους προσφέρει. Αλλά αυτοί δεν γίνονται «σταρ» στις μικρές οθόνες και στα «παράθυρα». Απλώς προσπαθούν να είναι «έτοιμοι και ώριμοι». Και, αυτό, είναι το καλύτερο «Millennium»...

tovima.gr

Οι νέοι θέλουν αλήθεια ...

Απολύτως ενημερωμένοι για τα τεκταινόμενα στην χώρα εμφανίζονται οι νέοι μεταξύ 17 και 18 χρόνων. Δηλώνουν επιφυλακτικοί για τις πραγματικές προθέσεις της Τρόικας, τονίζοντας πως μάλλον οι κινήσεις της κρύβει σκοπιμότητες.

Φοβούνται για το μέλλον τους, καθώς βλέπουν την ανεργία να κατακλύζει την χώρα, καθώς και ορατή μια ενδεχόμενη πτώχευση. Για τους πολιτικούς πιστεύουν πως σπάνια πράττουν αυτό που θέλουν, καθώς κατευθύνονται από άλλες δυνάμεις. 
Οι νέοι ξέρουν, κατανοούν, παρακολουθούν, παρατηρούν και βαθμολογούν... και η βαθμολογία τους πονάει, γιατί συνήθως δεν φοβούνται να πουν την αλήθεια. 
Παιδιά της τρίτης λυκείου, σκυμμένα πάνω από τα βιβλία τους, με τις ανάγκες να τους πιέζουν, μαθήματα, φροντιστήρια για τα ελληνικά, μετά για τις ξένες γλώσσες, εάν υπάρχει λίγος ελεύθερος χρόνος θα ασχοληθούν με το μπάσκετ, τον στίβο, τον χορό. 
Το βράδυ έχουν μελέτη, ίντερνετ, τηλεόραση. Ακούν τα πάντα, βλέπουν και κρίνουν. Η γνώμη τους για τα τεκταινόμενα στην χώρα δεν είναι και η καλύτερη. Αντιλαμβάνονται πως κάτι τρέχει, και βλέπουν καχύποπτα «τους τρεις» (για την Τρόικα, ο λόγος). 
Το ξέρουν πως τα ελληνικά λουριά τα έχουν ήδη σφίξει και θα τα σφίξουν και άλλο.
Ανησυχούν για το μέλλον τους, βλέπουν πως η ανεργία έχει πάρει τον κατήφορο και δεν σταματά και αναρωτιούνται για το τι θα κάνουν...
Δέχονται και πιέσεις για τον επαγγελματικό τους προσανατολισμό, γιατί άλλα τους αρέσουν και άλλα τους λένε να κάνουν.
Η γνώμη τους για τους πολιτικούς; Τους εύχονται να κάνουν αυτό που πραγματικά θέλουν και μπορούν και όχι αυτό που θέλουν κάποιοι άλλοι......
Κάρτα του πολίτη, κάμερες παντού.... ζωή αλά big brother.... Ένας τρόπος για να καταργήσουν την ελευθερία της διανόησης, της συνείδησης, και γενικότερα όλων των αξιών που συνθέτουν και αποτελούν τον άνθρωπο. 

Γράφει η Ιωάννα Καραγιάννη
Νέα από την Ευρυτανία

Γραμμή στήριξης παιδιών και εφήβων 116 111

Η ευρωπαϊκή «Γραμμή στήριξης παιδιών και εφήβων 116 111» είναι μια νέα συμβουλευτική τηλεφωνική γραμμή αποκλειστικά για παιδιά και εφήβους ...

Αν είσαι παιδί ή έφηβος μέχρι 18 ετών μπορείς να τηλεφωνήσεις δωρεάν από σταθερό ή κινητό τηλέφωνο από οποιοδήποτε μέρος της Ελλάδας. Οι μέρες και ώρες που μπορείς να καλέσεις είναι από Δευτέρα έως και Παρασκευή από τις 14:00 το μεσημέρι ως τις 20:30 το βράδυ.

Στη «Γραμμή στήριξης παιδιών και εφήβων 116 111» μπορείς να μιλήσεις για οτιδήποτε σε απασχολεί. Για εμάς όλα τα προβλήματα, μικρά και μεγάλα, είναι το ίδιο σημαντικά. Μη διστάσεις λοιπόν να τηλεφωνήσεις αν έχεις ανησυχίες για το μέλλον σου, αν βρίσκεις δυσκολίες στη σχέση με τους γονείς ή τους φίλους σου, αν αντιμετωπίζεις προβλήματα στην οικογένεια, όπως χωρισμό των γονιών, θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου ή αν απλά νιώθεις φοβισμένος. Είμαστε πάντα στη διάθεσή σου για ό,τι χρειαστείς.

Όταν είσαι μόνος, κάθε πρόβλημα, κάθε δυσκολία μοιάζει αξεπέραστη. Μαζί όμως, μπορούμε να βρούμε τις καλύτερες δυνατές λύσεις για εσένα. Γιατί στο 116 111, πίσω από κάθε γραμμή υπάρχει κάποιος που νοιάζεται πραγματικά για όσα σε απασχολούν.

Με ένα τηλεφώνημα έχεις δίπλα σου ειδικούς σύμβουλους ψυχικής υγείας. Αν θέλεις, τηλεφώνησε ανώνυμα. Για κάθε κλήση τηρούμε απόλυτη εχεμύθεια. Οι σύμβουλοι ενεργούν μόνο εάν νιώσουν ότι υπάρχει επείγουσα ανάγκη και αφού πρώτα συζητήσουν μαζί σου γι’ αυτό.

Σε αυτό τον διαδικτυακό τόπο θα βρεις πληροφορίες σχετικά με θέματα που σε αφορούν.

Αν είσαι γονιός ή ενήλικας και θέλεις να μιλήσεις για κάποιο θέμα σε σχέση με ένα παιδί ή έναν έφηβο μπορείς να τηλεφωνήσεις στη «Γραμμή-Σύνδεσμο 801 801 1177».

Ανωνυμία:Όταν μας τηλεφωνείς, δεν είσαι υποχρεωμένος να δίνεις όνομα, διεύθυνση ή άλλα δεδομένα που θα σε κάνουν αναγνωρίσιμο

Εμπιστευτικότητα: Δεν μεταφέρουμε σε άλλους το περιεχόμενο των συνομιλιών, εκτός αν το θέλεις εσύ. Αν όμως ανησυχήσουμε για την ασφάλεια τη δική σου ή κάποιου άλλου, θα σου μιλήσουμε για την ανάγκη να το γνωρίζουν και άλλοι άνθρωποι. Οι σύμβουλοι θα ενεργήσουν μόνο εάν είναι επείγουσα ανάγκη και πρώτα θα σου μιλήσουν γι' αυτό

Διαθεσιμότητα: Είμαστε πάντα διαθέσιμοι να σε ακούσουμε και να απαντήσουμε στις ερωτήσεις σου, όταν αισθάνεσαι ότι έχεις ανάγκη να επικοινωνήσεις και να μιλήσεις μαζί μας για θέματα που σε απασχολούν

Σεβασμός: Σεβόμαστε απόλυτα την προσωπικότητα και τις απόψεις σου, όποιες κι αν είναι αυτές, χωρίς να σε κρίνουμε

Στη «Γραμμή στήριξης παιδιών και εφήβων» εργάζονται ψυχολόγοι, παιδοψυχίατροι, επισκέπτες υγείας, κοινωνικοί λειτουργοί, οι οποίοι απαντούν απευθείας στην κλήση σου. Άνθρωποι που ξέρουν να ακούν είναι εδώ για σένα.

Στη «Γραμμή στήριξης παιδιών και εφήβων» μπορείς να τηλεφωνήσεις, όταν νιώθεις την ανάγκη βοήθειας, υποστήριξης ή συμβουλής για θέματα που σε απασχολούν.


Μπορείς να καλέσεις από σταθερό ή κινητό τηλέφωνο τον αριθμό 116 111 από Δευτέρα έως και Παρασκευή από τις 14:00 το μεσημέρι ως τις 20:30 το βράδυ. Οι κλήσεις είναι δωρεάν, ανεξάρτητα από την περιοχή που καλείς.

Παράλληλα με την τηλεφωνική συμβουλευτική, έχουμε αναπτύξει μια σειρά από δραστηριότητες, για να ενημερώσουμε το κοινό για θέματα που αφορούν την ψυχοκοινωνική υγεία των παιδιών και των εφήβων. Οι δραστηριότητες περιλαμβάνουν:

• Συνεργασία με σχολεία
Πραγματοποιούμε προγραμματισμένες συναντήσεις έπειτα από πρόσκληση είτε με συλλόγους καθηγητών και γονέων είτε και με τους ίδιους τους μαθητές, προκειμένου να τους ενημερώσουμε για τη λειτουργία της «Γραμμής στήριξης παιδιών και εφήβων 116 111» και να συζητήσουμε θέματα που απασχολούν τους εφήβους γύρω από την ψυχοκοινωνική τους υγεία

• Συνεργασία με μέσα μαζικής ενημέρωσης
Δημοσιεύουμε συχνά άρθρα στον τύπο και τροφοδοτούμε τα ηλεκτρονικά Μ.Μ.Ε. με υλικό σχετικά με τις ψυχοκοινωνικές ανάγκες των παιδιών και των εφήβων

• Συμμετοχή σε συνέδρια
Συμμετέχουμε σε συνέδρια, τοπικά, ευρωπαϊκά και παγκόσμια, για την ανταλλαγή απόψεων σε θέματα ψυχοκοινωνικής υγείας των παιδιών και των εφήβων

• Έκδοση ενημερωτικών φυλλαδίων
Θέματα που απασχόλησαν τους καλούντες παρουσιάζονται αναλυτικά και με στατιστικά στοιχεία, για να προκαλέσουν γενικότερο ενδιαφέρον για την ψυχοκοινωνική υγεία των παιδιών και των εφήβων

• Δημιουργία καταλόγου με υπηρεσίες ψυχικής υγείας
Έχουμε δημιουργήσει έναν κατάλογο με υπηρεσίες ψυχικής υγείας από όλη την Ελλάδα στις οποίες παραπέμπουμε τους ανθρώπους που καλούν, όταν αυτό κρίνεται σκόπιμο

• Πρόγραμμα εκπαίδευσης εθελοντών
Έχουμε αναπτύξει πρόγραμμα εκπαίδευσης εθελοντών όπου συμμετέχουν νέοι επαγγελματίες στο χώρο της ψυχικής υγείας

• Συνεργασία με άλλες τηλεφωνικές γραμμές
Συνεργαζόμαστε με άλλες τηλεφωνικές γραμμές τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο με στόχο την ανταλλαγή γνώσης και εμπειριών για τη βελτίωση των παρεχόμενων υπηρεσιών

Είμαστε μέλος των διεθνών οργανισμών:
Child Helpline International (CHI)
Eurochild
International Society for Prevention of Child Abuse and Neglect (ISPCN) ...

http://www.tilefonikigrammi.gr/

Συντάκτης: Ανατολική Αττική 

«Θερίζουν» τα ναρκωτικά τους νέους στο Ηράκλειο

Θερίζουν τα ναρκωτικά στο Ηράκλειο, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες που καταβάλλει το Τμήμα Δίωξης Ναρκωτικών.

Τα στέκια της πόλης είναι δυστυχώς πολλά και γεμάτα από νέους κυρίως ανθρώπους, οι οποίοι ψάχνουν να βρουν λίγη δόση θανάτου, την οποία προσφέρουν χωρίς κανέναν ενδοιασμό, οι αδίστακτοι έμποροι αυτών των ουσιών.

Ο αγώνας της αστυνομίας με τα κυκλώματα εμπορίας και διακίνησης ναρκωτικών είναι πραγματικά άνισος. Οι άνδρες της αστυνομίας καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια, υπερβάλλοντας εαυτούς, φέρνοντας μάλιστα και πολύ καλά αποτελέσματα, κάτι που αποδείχθηκε και στη διάρκεια της χθεσινής νύχτας όταν και συνελήφθησαν έξι άτομα ακόμη, καθώς βρέθηκαν στην κατοχή τους ποσότητες ναρκωτικών.

Οι όποιες συλλήψεις όμως και οι κατασχέσεις ποσοτήτων ναρκωτικών ουσιών, δεν είναι τίποτα άλλο από ένα μικρό μέρος του τεράστιου προβλήματος που υπάρχει και δυστυχώς παραμένει άλυτο. Έτσι η μάστιγα των ναρκωτικών εξακολουθεί να «χτυπάει» το πιο ζωντανό κομμάτι της κοινωνίας, τη νεολαία.

Η αστυνομία είναι σίγουρο ότι χρειάζεται ενίσχυση από πολλούς ακόμη άνδρες, ώστε το έργο της να γίνει ακόμη πιο αποτελεσματικό, παρά το γεγονός ότι με βάση τα αποτελέσματα που έχει, κατατάσσεται στις πιο δραστήριες αστυνομικές υπηρεσίες σε όλη την Ελλάδα, όπως επισήμανε ο αστυνομικός διευθυντής Ηρακλείου.

Όμως αυτό που χρειάζεται ακόμη περισσότερο είναι η πρόληψη και όχι η καταστολή. Η αντιμετώπιση του προβλήματος μέσω της ενημέρωσης και της προστασίας των νέων που είναι κατά παραδοχή και οι πλέον επιρρεπείς για να πέσουν θύματα των ναρκωτικών, είναι η μοναδική λύση για την οριστική πάταξη αυτής της μάστιγας.

«Ο πόλεμος με τους εμπόρους ναρκωτικών θα συνεχιστεί και θα είναι αμείλικτος, χωρίς έλεος και συνεχής», είπε ο ταξίαρχος κ. Κώστας Κουζέλης, ο οποίος ζήτησε τη συνδρομή της κοινωνίας για την αντιμετώπιση του οργανωμένου εγκλήματος. «Η αστυνομία από μόνη της λίγα πράγματα μπορεί να κάνει, για αυτό στον τομέα των ναρκωτικών καλούμε όλους τους πολίτες και όλους τους ελληνικούς φορείς να βοηθήσουν προς αυτή την κατεύθυνση για να περιορίσουμε το φαινόμενο της εμπορίας ναρκωτικών», σημείωσε ο κ. Κουζέλης.

Του Ανδρέα Κριτσωτάκη

Τόλμη, Αναρτήθηκε από iraklio web radio

«Δεν αισθάνομαι ενήλικος. Νοιώθω λίγος»

«Δεν αισθανόμαστε ενήλικοι. Ενήλικη ζωή για μας θα ήταν να χτίσουμε μια καθημερινότητα η οποία να μην εξαρτάται από τους γονείς μας. Κάτι το οποίο δε γίνεται, αφού δεν μπορούμε να σταθούμε στα πόδια μας», λένε σε γενικές γραμμές οι περισσότεροι νέοι της χώρας μας που βλέπουν την προσωπική και οικονομική ανεξαρτησία τους να φαντάζει μακρινός στόχος.

Σπουδές, επαγγελματική αποκατάσταση, δημιουργία αυτόνομου νοικοκυριού και οικογένειας: είναι τα στάδια της ενήλικης κοινωνικής ζωής τα οποία δυσκολεύουν τους νέους στην Ελλάδα. Σύμφωνα με μελέτη του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών που δημοσιεύθηκε το 2009, οι νέοι έχουν να αντιμετωπίσουν πολλά μέτωπα μέχρι να σταθεροποιηθούν στην κοινωνία ως ενήλικοι. Όπως δηλώνουν, η ανασφάλεια και η απαισιοδοξία είναι οι λέξεις που χαρακτηρίζουν τη νέα γενιά.
Η Έβελυν Τσανίρα, υπεύθυνη ερευνήτρια της μελέτης, πήρε συνεντεύξεις από 38 νέους της Αθήνας ηλικίας 18- 29 ετών, οι οποίοι έδωσαν απαντήσεις σχετικά με τις σπουδές, τη συγκατοίκηση στο πατρικό σπίτι, την ανεργία και το ενδεχόμενο συμβίωσης ή γάμου. Μπορεί, επισημαίνει, ηλικιακά να θεωρούνται ενήλικοι, «κι αυτό να είναι η βάση της ενηλικίωσης, ωστόσο τα νέα παιδιά δεν τρέφουν αυταπάτες. Καταλαβαίνουν πως για να μπεις στο “κλαμπ” των ενηλίκων, αυτό σημαίνει αυτόματα ότι έχεις πάρει τη ζωή στα χέρια σου».
Παράλληλα, οι νέοι φαίνονται απογοητευμένοι με το κράτος και τις παροχές του προς αυτούς. «Τα περισσότερα τέτοιου είδους βοηθήματα στην πραγματικότητα είναι σαν ένα χέρι γλιστερό, το οποίο θα σε πιάσει, αλλά θα είναι πολύ εύκολο να σε αφήσει...», παρατηρεί εύγλωττα ένα από τα παιδιά που πήρε μέρος στη μελέτη.

Η οικογένεια
Η βοήθεια από την οικογένεια, τονίζει η κ. Τσανίρα, είναι η μόνη στην οποία αποβλέπουν οι νέοι στην Ελλάδα, «και αυτό γιατί φαίνεται να δυσπιστούν απέναντι στη βοήθεια που μπορεί να τους παρέχει το κράτος. Είναι πεπεισμένοι ότι δεν υπάρχουν μέτρα στήριξης για τη δική τους ηλικιακή ομάδα, και εάν υπάρχουν, θα είναι πενιχρά. Ουσιαστικά, δεν ξέρουν πώς, πού και αν θα πάρουν επιδόματα». Είναι χαρακτηριστικό ότι σύμφωνα με στοιχεία της Εurostat τα οποία συμπεριλαμβάνονται στη μελέτη, μόλις το 7% των νέων στην Ελλάδα είναι δικαιούχοι κοινωνικών επιδομάτων. Αντίθετα, στην Ευρώπη ένας στους τρεις νέους κατά μέσο όρο απολαμβάνει παρόμοιες παροχές.
Έντονη είναι η τάση να επενδύουν οι νέοι και οι οικογένειές τους στις σπουδές και στα πτυχία με στόχο την απόκτηση όλο και περισσότερων εκπαιδευτικών προσόντων. «Πολλοί νέοι προχωρούν σε μεταπτυχιακές σπουδές και προσπαθούν να αποκτήσουν επιπλέον προσόντα, όπως η εκμάθηση μιας επιπλέον ξένης γλώσσας ή η γνώση ηλεκτρονικών υπολογιστών. Αυτό που βλέπουμε όμως έντονα είναι στροφή των νέων προς σπουδές που οδηγούν σε εξειδικευμένα επαγγέλματα μετά τη συνειδητοποίηση ότι το πρώτο πτυχίο δεν μπορεί να αξιοποιηθεί παρά μόνο ως ένα καλό υπόβαθρο γενικής παιδείας», επισημαίνει η κ. Τσανίρα.
«Η πρώτη λέξη που μου έρχεται στο μυαλό άμα σκεφτώ να φύγω από το σπίτι είναι “ανασφάλεια”. Είναι κακό να μην μπορείς να ξεκινήσεις κάτι, να μη δοκιμάζεις τις δυνάμεις σου και τα όριά σου», δηλώνει χαρακτηριστικά ένας από τους 38 νέους που πήρε μέρος στη μελέτη του ΕΚΚΕ.
Νέοι με πτυχία πανεπιστημίου και μεταπτυχιακά δυσκολεύονταν πολύ περισσότερο να βρουν δουλειά στο αντικείμενό τους. «Έκανα χιλιάδες αιτήσεις εδώ κι εκεί, άπειρες, για μία θέση στο Δημόσιο. Έστειλα πάρα πολλά βιογραφικά. Πήγα σε περίπου 40 - 45 συνεντεύξεις. Έψαχνα κάτι μόνιμο και τελικά βρήκα δουλειά μέσω ενός γνωστού», απαντά ένας από τους συμμετέχοντες με τα ανάλογα προσόντα.

Ο γάμος
Στον γάμο πάντως η νέα γενιά αποδεικνύεται παραδοσιακή. «Δεν απορρίπτουν τον γάμο. Ίσα ίσα, θέλουν να το κάνουν σωστά. Να δοκιμάσουν τη σχέση τους με τον σύντροφο μέσα από μία συμβίωση, η οποία να μη διαρκέσει πολύ, προκειμένου να περάσουν στο επόμενο βήμα του γάμου», διαπιστώνει η κ. Τσανίρα.

ΤΑ ΝΕΑ

από kostasanagnostopoulos