Ο "ηθικός πατέρας", που έδωσε στο παιδί του "ένα γερό μάθημα".

Μαμά, μπαμπά, σώστε με από τους γονείς μου!

Παρασκευή απόγευμα, σε καφετέρια γνωστού εμπορικού κέντρου, καθόμαστε με τη φιλενάδα μου και απολαμβάνουμε τον καφέ μας. Γύρω μας φωνές, γέλια, παιδιά με παγωτό στο χέρι, ζευγαράκια πιασμένα χέρι-χέρι, μαμάδες να κυνηγούν τα μικρά τους. Ήσυχη φασαρία, ζωντανή και χαρούμενη. 

Ξαφνικά μας τραβά την προσοχή ένα κοριτσάκι, που, ξεφεύγοντας από το χέρι της μαμάς του, τρέχει γρήγορα σε ένα διπλανό μας τραπέζι και αρπάζει από ένα αγοράκι το μπαλόνι που κρατούσε.

Το αγοράκι το διεκδικεί πίσω, εκείνη δεν του το επιστρέφει και τότε ο μικρός της τραβά τα μαλλιά. 

O δεκάλογος κατά της σωματικής τιμωρίας στα παιδιά

Σπεύδει τότε ο πατέρας του αγοριού να αποδώσει δικαιοσύνη και μπροστά στα έκπληκτα μάτια όλων, αρχίζει να χτυπάει το παιδί του, φωνάζοντάς του να ζητήσει συγγνώμη. 

Οι γονείς του κοριτσιού, εμφανώς σοκαρισμένοι, επαναλαμβάνουν «δεν πειράζει, δεν φταίει ο μικρός, παιδιά είναι», αλλά ο πατέρας δείχνει απορροφημένος από το παιδαγωγικό του έργο. 

Το αγοράκι ξεσπάει σε δυνατά κλάματα και ο πατέρας, μη μπορώντας να διαχειριστεί το κλάμα, τον σύρει με τη βία στην τουαλέτα.

Μπορώ να φανταστώ τη συνέχεια. Ο «ηθικός πατέρας», που δεν ανέχεται την ανάρμοστη συμπεριφορά, έδωσε στο παιδί του ένα γερό μάθημα. Απάντησε στη βία με βία. Κι έτσι, εξαντλημένος από το σκληρό του καθήκον, θα κοιμηθεί το βράδυ ήσυχος που θα παραδώσει στην κοινωνία έναν άνθρωπο σωστό και σκληραγωγημένο.

Το παιδί από την άλλη έμαθε πως οι άνθρωποι που το έφεραν στον κόσμο, οι γονείς του, που το αγαπούν περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον, έχουν δικαίωμα πάνω στο σώμα, την ψυχή και το πνεύμα του. 

Μπορούν να παραβιάζουν τα φυσικά του όρια, να καταργούν αυτό που το διαχωρίζει από τους άλλους και ανήκει μόνο σε αυτό, το σώμα, χτυπώντας το. Μπορούν να τραυματίζουν την αξιοπρέπειά του και την αυτοεκτίμησή του και να μην το σέβονται, ευτελίζοντας την μοναδικότητά του. Να υποδουλώνουν το πνεύμα του, μέσω ενός άνισου αγώνα επικράτησης, υποχρεώνοντάς το να βουλώσει το στόμα του για να έχουν αυτοί την τελευταία κουβέντα.

Μαθαίνει, κατά συνέπεια, να καταπιέζει τα συναισθήματά του. Ακόμη χειρότερα, αισθάνεται προδομένο. Οι γονείς, που υποτίθεται ότι οφείλουν να το προστατεύουν από τους «κακούς», το αφήνουν εκτεθειμένο στη δικιά τους επιθετικότητα. Και φυσικά η βία γεννάει βία. Το παιδί με τη σειρά του θα εξελιχθεί σε έναν ενήλικα που θα αντιδρά με το ίδιο μένος, χτυπώντας ουσιαστικά το παιδί που ο ίδιος υπήρξε κάποτε.

Γυρίζω πίσω στη σκηνή στο εμπορικό κέντρο. Προσπαθώ να φέρω στο μυαλό μου την αντίδραση της μάνας. Το μόνο που θυμάμαι είναι ένα κενό, χαμένο βλέμμα, με κρυμμένη ίσως οργή προς τον πατέρα. Σιωπηλή αποδοκιμασία. 

Η ευθύνη όμως βαραίνει και τον γονιό που ανέχεται τη βία, παρότι λεκτικά δεν συμφωνεί. Γιατί να φοβάται να σηκώσει ανάστημα μια γυναίκα όταν το παιδί της κακοποιείται; Για να μη χαλάσει το σπίτι της; ή μένει με έναν ακατάλληλο σύζυγο και πατέρα για χάρη των παιδιών, όπως συνηθίζεται να λένε όσοι δειλιάζουν να πάρουν την ευθύνη της ζωής τους στα χέρια τους, θυσιάζοντας το ίδιο τους το παιδί στο βωμό της δήθεν οικογενειακής ζωής;

Δεν θα ξεχάσω την απόγνωση του μικρού αυτού αγοριού, το γοερό του κλάμα, τη γεμάτη θόρυβο σιωπή που ακολούθησε όταν οδηγήθηκε στην τουαλέτα. Σαν μέσα σε όνειρο ακούω το μικρό αγόρι να ψιθυρίζει «Μπαμπά, μαμά σώστε με από τους… γονείς μου» και να κουκουλώνεται κάτω από τα σκεπάσματά του.

Μαρία Πατσιλίβα

lifonomy
antikleidi

Πώς το ξύλο μπορεί να βλάψει την σεξουαλική υγεία του παιδιού

Αμέτρητες φορές έχουμε ακούσει τους ειδικούς να κάνουν λόγο για το πόσο λάθος είναι να χτυπά κάνεις το παιδί του, ακόμα κι αν πρόκειται για μερικές σφαλιάρες στα οπίσθια. 

Υπάρχει, ωστόσο, ένας επιπρόσθετος σοβαρός λόγος για τον οποίον πρέπει να αποφεύγει κανείς τη συγκεκριμένη μορφή «ξυλιάς», τον οποίον λίγοι γονείς έχουν σκεφτεί: Σύμφωνα με πολλούς επιστήμονες (ψυχιάτρους και ανθρωπολόγους) «το χτύπημα στα οπίσθια καταπατά ένα από τα πιο ιδιωτικά και σεξουαλικά μέρη του ανθρώπινου σώματος». Με λίγα λόγια, το ξύλο δεν βλάπτει τα παιδιά μόνο σε σωματικό και ψυχικό επίπεδο, αλλά θέτει σε κίνδυνο και την σεξουαλική τους υγεία.
Σε άρθρο του, με τίτλο «οι σεξουαλικοί κίνδυνοι του ξύλου» ο Tom Johnson, συγκεντρώνει όλους τους επιστημονικά τεκμηριωμένους λόγους για τους οποίους το να χτυπάτε το παιδί σας στα οπίσθια είναι μία όχι μόνο απρεπής, αλλά και επικίνδυνη μέθοδος πειθαρχίας. Βάσει των σχετικών μελετών ο ίδιος καταλήγει στα εξής συμπεράσματα:
Τα οπίσθια αποτελούν ερωτογενή ζώνη
Όπως τα γυναικεία στήθη, έτσι και τα οπίσθια αποτελούν σεξουαλικό ή ερωτογενές μέρος της ανθρώπινης ανατομίας, ακόμα κι αν δεν είναι κατεξοχήν γενετήσια όργανα. Αυτός είναι και ο λόγος που το να ξεγυμνώνει κανείς τα οπίσθιά του σε δημόσιο χώρο θεωρείται προσβολή της δημόσιας αιδούς και διώκεται ποινικά –όπως, άλλωστε, και το να αγγίξει ένας ενήλικας τα οπίσθια κάποιου άλλου παρά τη θέληση του δεύτερου. Η σεξουαλική φύση των οπισθίων δεν εξηγείται μόνο από την κοντινή τους θέση στα γεννητικά όργανα, αλλά και από την υψηλή συγκέντρωσή τους σε νευρικές απολήξεις, οι οποίες οδηγούν άμεσα στα σεξουαλικά νευρικά κέντρα του εγκεφάλου. Έτσι, τα οπίσθια αποτελούν βασικό «αποστολέα» σεξουαλικών σημάτων.
Τα παιδιά είναι σεξουαλικά όντα

Η σεξουαλικότητα των οπισθίων είναι χαρακτηριστική όχι μόνο στους ενήλικες αλλά και στα παιδιά. Παρόλο που τα ίδια είναι σεξουαλικά ανώριμα και χωρίς ενεργές σεξουαλικές ορμές, τα παιδιά αποτελούν από τη γέννησή τους ολοκληρωμένα σεξουαλικά όντα που είναι ικανά να βιώσουν την ερωτική αίσθηση. Η ύπαρξη των παιδόφιλων αποδεικνύει ότι τα παιδιά γίνονται στόχοι των σεξουαλικών τους προθέσεων. Όσο κι αν θέλουμε να φανταζόμαστε την παιδικότητα ως αθώα, έναν κόσμο χωρίς καμία σεξουαλική επιρροή, είναι επικίνδυνο να πιστεύουμε ότι τα παιδιά δεν έχουν ερωτογενείς ζώνες που αξίζουν την προσοχή και τον σεβασμό μας.
Το χτύπημα στα οπίσθια αποτελεί σεξουαλική κακοποίηση

Καθώς τα παιδιά είναι σεξουαλικά όντα και τα οπίσθια αποτελούν σεξουαλική περιοχή του σώματος, θα πρέπει κανείς να αναλογιστεί πόσο σωστό είναι να χτυπά τα παιδιά εκεί. Είναι κοινώς αποδεκτό ότι το να χαϊδεύει κάποιος τα οπίσθια των παιδιών αποτελεί σεξουαλική παράβαση, ακόμα κι αν το παιδί δεν το εισπράττει ως τέτοια. Σεξουαλική παράβαση είναι, εξάλλου, και το να αγγίζει ή να χτυπά κανείς τα οπίσθια ενός ενήλικα. Δεν θα έπρεπε, λοιπόν, να ισχύει το ίδιο και με το χτύπημα των παιδιών στο συγκεκριμένο μέρος; Γιατί, όμως, δεν ισχύει;
Ο λόγος είναι ότι μεγάλο μέρος του πληθυσμού αδυνατεί ή δεν είναι πρόθυμο να πιστέψει ότι μία τόσο παλιά και συνηθισμένη πρακτική μπορεί να είναι με οποιονδήποτε τρόπο άσεμνη. Εξάλλου, ποιος δεν έχει δεχτεί μερικές ξυλιές στον ποπό του ως παιδί; Και μάλιστα, από τα πιο αγαπημένα του οικογενειακά πρόσωπα, όπως οι γονείς ή οι παππούδες;
Κι όμως, η προστασία του παιδιού από οποιαδήποτε μορφή σεξουαλική βίας αποτελεί θεμελιώδη υποχρέωση των γονιών. Όπως η αρχή αυτή εφαρμόζεται στους ενήλικες, με τον ίδιο τρόπο θα πρέπει να εφαρμόζεται και στα παιδιά –αν όχι περισσότερο στα παιδιά, τα οποία δεν μπορούν να υπερασπιστούν μόνα τους τον εαυτό τους. Το να χτυπά κανείς τα παιδιά στα οπίσθια μπορεί να αποτελεί παράδοση στις οικογένειες, όμως οποιαδήποτε παράδοση που αδικαιολόγητα αγνοεί το άθικτο των παιδιών θα πρέπει να διακόπτεται.
Χτύπημα στα οπίσθια και ψυχοσεξουαλική ανάπτυξη

Ακόμα κι αν το άτομο που χτυπά το παιδί στα οπίσθια δεν έχει κανένα σεξουαλικό κίνητρο, οι ξυλιές εκεί μπορεί να επηρεάσουν τη φυσιολογική σεξουαλική και ψυχολογική ανάπτυξη του παιδιού. Ακριβώς επειδή τα οπίσθια βρίσκονται τόσο κοντά στα γεννητικά όργανα και συνδέονται με τόσες σεξουαλικές νευρικές απολήξεις, το να τα χτυπά κανείς μπορεί να ενεργοποιήσει ισχυρές, αν και ακούσιες, αισθήσεις σεξουαλικής απόλαυσης. Αυτό μπορεί να ισχύει ακόμα και για τα πολύ μικρά παιδιά, ανεξάρτητα από το αν το χτύπημα είναι έντονο και επίπονο ή όχι.
Αυτού του είδους η σεξουαλική διέγερση, η οποία υπονομεύει κάθε σκοπό πειθαρχίας και που οι περισσότεροι άνθρωποι θα συμφωνήσουν ότι είναι απρεπής για παιδιά, μπορεί να οδηγήσει το παιδί ασυνείδητα να συνδέσει την σεξουαλικότητά του με το ξύλο. Και αυτό μπορεί να του προκαλέσει προβλήματα αργότερα στη ζωή του.
Αντίστροφα, το παιδί μπορεί μεγαλώνοντας να καταπιέσει τόσο πολύ τα αισθήματα απόλαυσης στη σεξουαλικότητά του που να δυσκολευτεί τρομερά να αναπτύξει υγιείς ερωτικές σχέσεις. Μάλιστα, δεν είναι λίγοι οι ειδικοί που πιστεύουν ότι η σύγχυση απόλαυσης και πόνου στο μυαλό του παιδιού, μπορεί να αποτελέσει τη βάση για μετέπειτα σαδομαζοχιστικές τάσεις. Για την ακρίβεια, οι επιστήμονες λένε ότι παρόλο που το υπόβαθρο των σαδομαζοχιστών ανά τον κόσμο μπορεί να διαφέρει σημαντικά, όλοι έχουν ένα κοινό παιδικό βίωμα: Το ξύλο και δη στα οπίσθια.
Πράγματι, οι πιθανότητες να συμβεί κάτι τέτοιο στο παιδί σας επειδή του δώσατε μερικές ξυλιές στον ποπό μπορεί να είναι μικρές. Το γεγονός και μόνο ότι υπάρχουν, όμως, θα πρέπει να είναι αρκετό προκειμένου να σας πείσει να εγκαταλείψετε οριστικά τη συγκεκριμένη πρακτική πειθαρχίας.

Πηγή: nospank.net
Από: mama365.gr, από Έλενα Μπούλια 

Καταγγέλλει παιδότοπο για ξυλοδαρμό του παιδιού της

Tον βάναυσο ξυλοδαρμό του παιδιού της σε παιδότοπο της Κρήτης από άλλο παιδί, αλλά και την αδιαφορία των υπεύθυνων του παιδότοπου καταγγέλλει με επιστολή της στο irakliolive.gr μητέρα. Στην επιστολή της αναλυτικά αναφέρει:

Είμαι μια μητέρα ενός αγοριού δυο ετών. Μια μαμά που παρ' όλα τα άγχη και τις ανησυχίες που συνοδεύουν πάντα μια γυναίκα στο πρώτο της παιδί προσπαθεί να το αφήνει όσο πιο ελεύθερο γίνεται.

Δεν ανησυχώ όταν από τον παιδικό σταθμό γυρνάει με μελάνια στα μπουτάκια του.

Δεν ανησυχώ ούτε όταν τρέχει τρέχει τρέχει και ξαφνικά πέφτει γιατί μπουρδουκλώνει τα ποδαράκια του.

Δεν ανησυχώ αν θα του μείνουν σημάδια στα γόνατα γιατί θα είναι δείγμα πως έπαιξε.

Είμαι εργαζόμενη και έτσι δυστυχώς δεν περνώ όλη την ήμερα με το τερατάκι μου, Οπότε και τον όποιο ελεύθερο χρόνο θέλω να τον περνώ δημιουργικά με το παιδί μου. 

Δεν είμαι από τις μαμάδες που θα αφήσουν χωρίς επίβλεψη το παιδί γιατί κατανοώ πως μια κοπέλα (που συνήθως ουδεμία σχέση δεν έχει με παιδαγωγικά και δουλεύει στα μαγαζιά αυτά 12ωρα) δεν μπορεί να προσέχει ταυτόχρονα τόσα μικρά.

Κάθε παιδί είναι ευθύνη των γονέων του.

Τι γίνεται λοιπόν όταν τα παιδιά μας γίνονται θύματα επιθετικής συμπεριφοράς άλλων παιδιών ;

Τι γίνεται όταν στον χώρο δεν υπάρχει καν αυτή η προαναφερθείσα κοπέλα ;

Τι γίνεται όταν το παιδί γυρνάει με αίματα φωνάζοντας μαμά και οι γονείς του άλλου παιδιού αντί για ένα στοιχειώδες συγγνώμη (γιατί είπαμε παιδιά είναι..) φεύγουν από την πίσω πόρτα του μαγαζιού;

Τι γίνεται όταν ο υπεύθυνος βλέπει τα αίματα και απαντά σιγά μια γρατζουνιά είναι ;

Που είναι οι τρόποι ; Που είναι η παιδεία; Που είναι η υπεράσπιση του χώρου που η άδεια λειτουργίας του γράφει παιδότοπος;

Και όλα αυτά τα λέω με αφορμή ένα συμβάν σε γνωστό πολύωρο στα Χανιά στον οποίο τραυματίστηκε ο γιος μου ! Κ ευτυχώς ήμουν κοντά, αν όχι δε θέλω να φανταστώ ... τόση βιαιότητα από παιδί δεν είχα δει ξανά και δυστυχώς αποτυπώθηκε ατό προσωπάκι του δικού μου παιδιού, έτσι απλά σε μια στιγμή...

Έχουν γίνει και πιο σοβαρά ατυχήματα αλλά θάφτηκαν! που είναι ένας εισαγγελέας να κάνει μια έρευνα;

Κάποιος να ελέγξει με τι άδεια είναι ανοιχτό; Που είναι κάποιος να βοηθήσει στο ποιός φέρει ευθύνη (μαγαζί , υπεύθυνη κοπέλα , γονιός); Αύριο μπορεί να είναι ένα άλλο παιδί ! Ας σταματήσει πλέον όλο αυτό!

prismanews