Πίνακες ζωγραφικής για την επανάσταση του 1821

Ζήση Ανθή : Έργα τέχνης από Έλληνες και ξένους ζωγράφους.

Έργα τέχνης για την 25η Μαρτίου 

Έργα ξένων ζωγράφων 

Delacroixi , Η Ελλάδα πάνω στα ερείπια του Μεσολλογγίου, 1826. Oil on canvas. Musιe des Beaux-Arts, Bordeaux, France

Delacroix , Η καταστροφή της Χίου . 1824. Oil on canvas. Louvre, Paris, Franceθήκη λεζάντας

Ludovico Liparini , Μπότσαρης

Peter von Hess , Ανδρέας Μιαούλης 

Peter von Hess, Μπουμπουλίνα 

Peter von Hess, Palicar troops, 1829

Peter von Hess, Ο Αντώνης Οικονόμου, ήρωας της ελληνικής επανάστασης, που ξεκίνησε τον αγώνα στην Ύδρα.

Adam Friedel, Λιθογραφία της Μαντώς Μαυρογένους, 1827

Delacroix, έφιππος Έλληνας αγωνιστής 

Έργα Ελλήνων ζωγράφων 

Αλέξανδρος Ησαΐας, Η μάχη στην Αλαμάνα 

Θεόφιλος, Αθανάσιος Διάκος 

Νικόλαος Γύζης, Κρυφό σχολείο 

Κωνσταντίνος Βολανάκης,
Η άφιξη του Καραΐσκάκη στο Φάληρο 

Θεόφιλος, Ρήγας και Αδαμάντιος Κοραής 

Νικόλαος Γύζης, Το παιδομάζωμα 

Πίνακας του Θεόδωρου Βρυζάκη 

Πίνακας ζωγραφικής του Θεόφιλου

Θεόφιλος:
Μάρκος Μπότσαρης,
Οδυσσέας  Ανδρούτσος και Αθανάσιος Διάκος 

Θεόδωρος Βρυζάκης,
Η έξοδος του Μεσολογγίου, λάδι σε μουσαμά, 1855 

Θεόδωρος Βρυζάκης,
Το στρατόπεδο του Καραΐσκάκη, 1855

Σπυρίδων Προσαλέντης, Δημήτριος Υψηλάντης 

Θεόδωρος Βρυζάκης,
Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός
ευλογεί τη σημαία της επανάστασης

Θεόδωρος Βρυζάκης,
Προσωπογραφία Αναγνωστόπουλου 

Θεόδωρος Βρυζάκης,
Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης 

Θεόδωρος Βρυζάκης, Δύο πολεμιστές

Θεόδωρος Βρυζάκης, Η μονή Αρκαδίου 

Θεόφιλος, Ο θάνατος του Μπότσαρη
στη μάχη κοντά στο Καρπενήσι, (1823) 

Θεόδωρος Βρυζάκης, Η Ελλάς ευγνωμονούσα 

Θεόφιλος, Κολοκοτρώνης 

Θεόφιλος, Κατσαντώνης 

Θεόδωρος Βρυζάκης, Η μάχη στα στενά 

Νικόλαος Γύζης, Μετά την καταστροφή των Ψαρών 

Διονύσιος Τσόκος, Ο θάνατος του Μάρκου Μπότσαρη 

Θεόφιλος Τσόκος, Ο όρκος των Φιλικών 

Νικηφόρος Λύτρας,
Η πυρπόληση της τουρκικής ναυαρχίδας 

Νικηφόρος Λύτρας, Το ψαριανό  μοιρολόι

Πίνακας του Θεόφιλου 

Doménikos Theotokópoulos - El Greco: «Δομήνικος Θεοτοκόπουλος ο Κρής εποίει…»

(1541–7 Απριλίου 1614)

Σαν σήμερα πεθαίνει ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος  
Ο Κρης! Ο Κρητικός!

«Δομήνικος Θεοτοκόπουλος ο Κρής εποίει…»

Έτσι υπέγραφε τα έργα του ο ανυπόταχτος Κρητικός! Το παλικάρι που ξεκίνησε με πίστη στον εαυτό του από το Φόδελε Ηρακλείου για να κατακτήσει τον κόσμο και που όντως τελικά τον κατάκτησε.

Δεν έπεσε έξω στους στόχους μηδέ και στους στοχασμούς του
 
Πολλές από αυτές τις κατακτητικές δημιουργίες του, αφού φυσικά προϋπήρχε η φλόγα της ιδιαιτερότητας μέσα του, τις ανακάλυψε προσφέροντας τους διέξοδο για να βγουν προς τα έξω, σε συνοδοιπορίες που ο ίδιος ισχυρίζεται ότι έκαμε με τον Άγιο Φραγκίσκο.

Βέβαια, ο καθένας εκτός τέχνης μπορεί να τις ονομάσει και ξυπνοφαντασιές, όμως γι’ αυτόν θα ήταν προφανώς η λύτρωση που τον βοήθησε για την δική του ανακάλυψη.

Την αποκάλυψη των ζωγραφικών του οραμάτων που του έδωσε το δικαίωμα να υπερηφανευτεί λέγοντας:

«Θα μιλήσει για μένα κάποτε η ιστορία!»

Τα ζωγραφικά τούτα οράματα χάρισαν όμως σε κάποιους συγκαιρινούς, ή μετέπειτα μελετητές του, το έναυσμα να τον χαρακτηρίσουν τρελό.
Μα εκείνος μέσα από τέτοια μεγαλουργήματα κατάφερε να βροντοφωνάζει ότι ο άνθρωπος αιωρείται και πέραν της ύλης του.
Κι έτσι αιωρούμενος ο ίδιος έφτασε ως εμάς σήμερα νικώντας το χθες…

Νικώντας το αύριο…
Νικώντας το πάντα…

Έχοντας την ασφαλή βεβαιότητα πως ο χρόνος , ο πλέον αμείλικτος εχθρός που δεν χαρίζεται σε κανέναν, θα τον δικαιώσει, το έργο του διέσχισε τα πυκνά σκοτάδια της ιεράς εξέτασης.

Μπλέχτηκε στο φως και στο ημίφως της Αναγέννησης.
Είδε, αποδέχτηκε, μα και απέρριψε επιρροές μεγάλων δασκάλων της Δύσης αλλά στην πεμπτουσία του ποτέ δεν ξεκόπηκε από τον τόπο που τον ανάστησε.

Από το νησί του, την Κρήτη, την περηφάνια και την λεβεντιά της.
Το πείσμα και την κουζουλάδα της.
Την παράδοση και την ζωγραφική της.

Με μοναδικά κριτήρια την στεγνή λογική, προσπάθησαν πολλοί να εξηγήσουν το παράδοξο τούτο φαινόμενο.
Πως δηλαδή αν και ζούσε, διέπρεπε και μεγαλουργούσε αλλού, κι έπρεπε πια κι ο εαυτός του να αποδεχτεί το «ΝτομινίκοΤεοτοκόπουλο» εν τούτοις σε εκείνον η κραυγή του τόπου του και της καταγωγής του, σαν απέθαντη ρίζα είχε διακλαδωθεί και κυριαρχήσει μέσα του σβήνοντας όλους τους υπόλοιπους ψευδεπίγραφους τίτλους που προσπάθησαν να την επικαλύψουν.

Ο ΕΛΛΗΝΑΣ!
Παντού και πάντα Ο ΕΛΛΗΝΑΣ!!!
Έτσι όπως επιθυμούσε θα τον τραγουδούσαν οι μελλούμενοι καιροί και οι μελλούμενοι άνθρωποι.
Ήταν και παρέμεινε δια παντός ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος που όπως όλοι οι συμπατριώτες του δεν εξηγούνται με καμιά λογική, έτσι κι αυτός.
Σε ολόκληρη την ζωή του διαφύλαξε μέσα του σαν τα πολυτιμότερα από τα τιμαλφή του, την αστραπή και τον κεραυνό.
Με δυο λόγια την Κρητική γενιά του.
Της Ρίκης Ματαλλιωτάκη

Βιβλιογραφία: Το συναξάρι του Δομήνικου Γκρέκο του Νέστορα Μάτσα
cretablog.gr
 

 
Σαν σήμερα 7 Απριλίου 1614 πεθαίνει ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος EL GRECO

Ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος (1541–7 Απριλίου 1614), γνωστός επίσης με το ιταλικό προσωνύμιο El Greco δηλαδή ο Έλληνας, ήταν Κρητικός ζωγράφος, γλύπτης και αρχιτέκτονας της Ισπανικής αναγέννησης. Έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του μακριά από την πατρίδα του, δημιουργώντας το κύριο σώμα του έργου του στην Ιταλία και στην Ισπανία. Εκπαιδεύτηκε αρχικά ως αγιογράφος στην Κρήτη, που αποτελούσε τότε τμήμα της ενετικής επικράτειας, και αργότερα ταξίδεψε στη Βενετία. Στην Ιταλία επηρεάστηκε από τους μεγαλύτερους δασκάλους της ιταλικής τέχνης, όπως τον Τιντορέτο και τον Τιτσιάνο, του οποίου υπήρξε μαθητής, υιοθετώντας στοιχεία από τον μανιερισμό. Το 1577 εγκαταστάθηκε στο Τολέδο, όπου έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του και ολοκλήρωσε ορισμένα από τα πιο γνωστά έργα του.

ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ 

Η ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ 

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΥΡΙΚΙΟΣ 

Η ΑΓΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ 

ΠΑΙΔΙ ΜΕ ΚΕΡΙ 

Υφολογικά, η τεχνοτροπία του Ελ Γκρέκο θεωρείται έκφραση της Βενετικής σχολής και του μανιερισμού όπως αυτός διαμορφώθηκε στο δεύτερο μισό του 16ου αιώνα Παράλληλα χαρακτηρίζεται από προσωπικά στοιχεία, προϊόντα της τάσης του για πρωτοτυπία, τα οποία όμως δεν βρήκαν μιμητές στην εποχή του, γεγονός που δεν ευνόησε και τη συνέχειά τους. 

Η μπαρόκ τεχνοτροπία που εκτόπισε τον μανιερισμό, αλλά και τα αμέσως μεταγενέστερα καλλιτεχνικά ρεύματα που δεν αντιμετώπισαν ευμενώς το ύφος του, είχαν ως αποτέλεσμα να αγνοηθεί το έργο του Γκρέκο τους επόμενους αιώνες. 

Στη διάρκεια του 20ού αιώνα, αναγνωρίστηκε ως πρόδρομος της μοντέρνας τέχνης που αξιοποίησε στοιχεία της Ανατολικής και Δυτικής παράδοσης, και το έργο του επανεκτιμήθηκε, διατηρώντας μέχρι σήμερα δεσπόζουσα θέση ανάμεσα ...

Ο Έλληνας καλλιτέχνης Πέτρος Βρέλλης ζωντάνεψε την «Έναστρη Νύχτα» (The Starry Night) του Van Gogh

Για μια περίοδο της ζωής του ο Van Gogh ήταν γοητευμένος με την ζωγραφική νυχτερινών τοπίων και ουρανών γεμάτων αστέρια.

Η «Έναστρη Νύχτα» (The Starry Night) ζωγραφίστηκε ενώ ήταν στο άσυλο το Saint-Remy το 1889 και αποτελεί ένα από τα πιο σπουδαία καλλιτεχνικά επιτεύγματα. Είναι από τους πιο γνωστούς πίνακες στο σύγχρονο πολιτισμό και σαν εικόνα, από τις πιο αντιγραμμένες και αναπαραγμένες.

Ο νυχτερινός ουρανός  είναι ένα σημείο του πίνακα με απίστευτη ενέργεια ενώ κάτω από τα αστέρια που εκρήγνυνται, το χωριό βρίσκεται σε απόλυτη ηρεμία. Τα πάντα μοιάζουν χαμένα στην απεραντοσύνη, στην κίνηση του σύμπαντος που τυλίγεται και ρέει. Αυτό που συνδέει γη και ουρανό είναι το φλογόσχημο κυπαρίσσι, ένα δέντρο που συνδέεται παραδοσιακά με τα νεκροταφεία και το πένθος.

-----------------------------------------------

Δημιουργός του, αυτός που κατάφερε να δώσει κίνηση στην «Έναστρη Νύχτα», είναι ο 38χρονος Πέτρος Βρέλλης. Ηλεκτρολόγος μηχανολόγος στο επάγγελμα (δουλεύει στην Περιφέρεια Ηπείρου), αλλά και απόφοιτος του Τμήματος Πλαστικών Τέχνης και Επιστημών Τέχνης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, το μεγάλο του χόμπι, όπως λέει ο ίδιος, είναι ο πειραματισμός. Με την «Έναστρη Νύχτα» πειραματίστηκε και κέρδισε.

Αλλά ο θάνατος δεν ήταν δυσοίωνος για τον Van Gogh. «Το να κοιτάζω τα αστέρια με κάνει πάντα να ονειρεύομαι,» είχε πει, «Γιατί, αναρωτιέμαι, να μην είναι τα λαμπερά σημεία του ουρανού τόσο προσιτά όσο τα μαύρα σημεία στο χάρτη της Γαλλίας; Ακριβώς όπως παίρνουμε το τραίνο για να φτάσουμε στην Tarascon ή την Rouen, έτσι να παίρνουμε το θάνατο για να φθάσουμε σ’ ένα αστέρι.»

Ο καλλιτέχνης σ’ ένα από τα γράμματά που έστειλε στον αδελφό του Theo, γράφει: «Αυτό το πρωί είδα την εξοχή από το παράθυρό μου πολύ πριν από την ανατολή, με τίποτε άλλο παρά μόνο με το αστέρι του πρωινού, το οποίο φαινόταν πολύ μεγάλο.» Αυτό το αστέρι του πρωινού ή η Αφροδίτη, μπορεί να είναι το μεγάλο άσπρο αστέρι ακριβώς αριστερά του κέντρου στο The Starry Night.

O Van Gogh ήταν βαθιά θρησκευόμενος άνθρωπος και γι’ αυτό αρκετοί αποδίδουν την υπέρβασή του στο ορατό και την δημιουργία φανταστικών προβολών, όπως το σπειρώδες νεφέλωμα, απόρροια θρησκευτικών παραισθήσεων. Μια άλλη εκδοχή , αποδίδει την παρουσία των ένδεκα αστεριών στον πίνακα, στο παρακάτω απόσπασμα από την Γένεση: (Γεν. 37,9) «Είδεν όμως και ένα άλλο όνειρον, το οποίον διηγήθη στον πατέρα και τους αδελφούς του, και είπεν· “ιδού εις ένα άλλο όνειρον, που είδον, μου εφάνη ως εάν ο ήλιος και η σελήνη και ένδεκα αστέρες με προσκυνούσαν”».

Είτε αυτή η θρησκευτική έμπνευση είναι αληθινή ή όχι, είναι γνωστό ότι αυτός ο πίνακας δεν είναι η μοναδική απεικόνιση έναστρου ουρανού που έχει ζωγραφίσει.

 

freeweird

Ο πιο διάσημος πίνακας για τα κάλαντα και η ιστορία του

Προκαλεί συγκίνηση και θαυμασμό ο πίνακας που ζωγράφισε το 1872 ο Νικηφόρος Λύτρας αποτυπώνοντας μια ομάδα παιδιών διαφόρων εθνικοτήτων να λένε τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα.

.

Το έργο αυτό θεωρείται ως η κορυφαία στιγμή 

στην ηθογραφική ζωγραφική της Ελλάδας.
«Τα κάλαντα» Νικηφόρος Λύτρας, 1873

Νικηφόρος Λύτρας:
«ο ζωγράφος των Χριστουγέννων»

Αρκούσε αυτό το έργο για να αποδοθεί στον κορυφαίο Έλληνα καλλιτέχνη ο τίτλος «ο ζωγράφος των Χριστουγέννων». Το έργο αυτό θεωρείται ως η κορυφαία στιγμή στην ηθογραφική ζωγραφική της Ελλάδας. 

Είναι προφανές ότι ξεπερνά την απλή απεικόνιση ενός εθίμου, έχει προκαλέσει πολλές συζητήσεις για τους συμβολισμούς του.

Ενδιαφέρουσα η ανάλυση της επιμελήτριας της Εθνικής Πινακοθήκης, Μαριλένας Κασιμάτη: 

«Τα ποιητικότατα Κάλαντα διαφεύγουν με την εσωτερικότητα και την επινόηση του χρόνου στην ελληνικότατη ηθογραφική αυτή σκηνή, από κάθε κοινοτοπία. Τα σύμβολα που εισάγει, χωρίς τυμπανοκρουσίες -το μαρμάρινο θωράκιο της Νίκης, που δένει το σανδάλι της, αλλά ειρωνικά σχεδόν, βαλμένο δίπλα σε μια χορταρένια σκούπα, το γυάλινο ποτήρι με το νερό, που παραπέμπει στην κάθαρση που έρχεται από τα Ελληνόπουλα, που δεν εμφανίζονται ως γραφικά δείγματα μιας γνωστής τυπολογίας φορεσιών, το ξερό, άνυδρο δέντρο που δηλώνει την υφέρπουσα φτώχεια στο πρόσωπο της σκοτεινής μορφής, που μόλις φαίνεται πίσω από τον τοίχο».

το βρήκαμε στο Στο τελευταίο θρανίο της Πάτρας
Πηγή: iefimerida.gr