«Είμαι δυσλεκτικός» I am Dyslexic - Short Animation Student Film

Ένα βραβευμένο φιλμ που δείχνει την αγωνία των παιδιών με μαθησιακές δυσκολίες (βίντεο)

Το μικρού μήκους φιλμ που ακολουθεί δείχνει με έναν καθαρό τρόπο την αγωνία ενός παιδιού με δυσλεξία, το οποίο λόγω διαφορετικών εγκεφαλικών λειτουργιών που συμβαίνουν στο μυαλό του, αδυνατεί να παρακολουθήσει τα μαθήματα στην τάξη του, όπως είναι δομημένα σήμερα και τα οποία απευθύνονται σε εντελώς διαφορετικό εγκεφαλικό σύστημα από το δικό του.

Ο Αϊνστάιν είχε εκφράσει την ανησυχία του για το εκπαιδευτικό μας σύστημα το οποίο απευθύνεται σε… «έναν τύπο εγκεφάλου». 

Είχε πει χαρακτηριστικά:

«Ο καθένας είναι μεγαλοφυΐα, αλλά αν κρίνεις ένα ψάρι από την ικανότητά του να σκαρφαλώσει σ’ ένα δέντρο, θα περάσει όλη του τη ζωή πιστεύοντας πως είναι ηλίθιο»

To βίντεο που ακολουθεί δείχνει τη δυσκολία ενός παιδιού να παρακολουθήσει και να εκφραστεί μέσα από το τρέχον σύστημα. Αν και μπορεί να εκφράζει τον τρόπο που βίωσε τη δυσλεξία αυτό το παιδί και δεν είναι το ίδιο για όλα, ίδιες παραμένουν η αγωνία, η απελπισία και η απομόνωση. 

Κανένα παιδί, όσο χρονών κι αν είναι, δεν πρέπει να μείνει μόνο σε αυτό.

Το βίντεο περιέχει ελληνικούς υπότιτλους. Σε περίπτωση που δεν αναπαράγονται αυτόματα, θα χρειαστεί να τους ενεργοποιήσετε χειροκίνητα.

enallaktikidrasi

Το Χαμομηλάκι

Πώς νιώθει το παιδί με Μαθησιακές Δυσκολίες

Μαθησιακές δυσκολίες

“Είναι τόσο έξυπνο παιδί, αν μπορούσε να προσπαθήσει λίγο περισσότερο…”, 

ή “Έχει τόσες δυνατότητες, αν δεν τεμπέλιαζε τόσο…”. 

Τις περισσότερες φορές τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες και οι γονείς τους, ακούνε αυτές τις φράσεις πολύ συχνά από τους δασκάλους. 

Η ειρωνεία όμως είναι ότι κανείς δεν ξέρει ακριβώς πόσο σκληρά προσπαθεί αυτό το παιδί. 

Σαν αποτέλεσμα το παιδί δημιουργεί μια εσωτερική πεποίθηση που σχετίζεται με την έλλειψη κατανόησης από τους γύρω του – αν συνοψίζαμε την σκέψη του σε μια πρόταση αυτή θα μπορούσε να είναι: 

“Μακάρι να καταλάβαιναν πόσο προσπαθώ”.  

Σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Δυσλεξίας αλλά και με έρευνες, τα αρνητικά συναισθήματα της απογοήτευσης και της αποθάρρυνσης που νιώθουν τα παιδιά με δυσλεξία και μαθησιακές δυσκολίες, έχουν ως βάση την αδυναμία τους να ανταποκριθούν στις προσδοκίες των άλλων. 

Αυτό ισχύει κυρίως για τα παιδιά που έχουν γονείς με υψηλές απαιτήσεις και χαρακτηριστικά τελειομανίας – τα παιδιά αυτά μεγαλώνουν πιστεύοντας ότι είναι τρομερό να κάνουν λάθη. 

Αλλά η μαθησιακή δυσκολία, σχεδόν εξ ορισμού, σημαίνει ότι αυτά τα παιδιά θα κάνουν πολλά απρόσεκτα λάθη και ίσως και χαζά λάθη (για κάποιους). 

Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι το παιδί να αισθάνεται εξαιρετικά απογοητευμένο με τον εαυτό του. 

Πώς νιώθουν τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες; 

Οι μαθησιακές δυσκολίες είναι μια πραγματική πρόκληση και δυστυχώς δεν αφήνουν ανεπηρέαστο τον ψυχικό κόσμο των παιδιών. Τα συναισθήματα που θα βιώσει το παιδί εξαρτώνται από πολλούς παράγοντες όπως η έγκαιρη διάγνωση, το οικογενειακό, κοινωνικό και σχολικό περιβάλλον. 

Τα πιο κοινά συναισθήματα όμως βάση ερευνών είναι τα παρακάτω:  

Άγχος. 

Σύμφωνα με αναφορές, το άγχος είναι το πιο συχνό συναίσθημα που βιώνουν τα άτομα με δυσλεξία και μαθησιακές δυσκολίες. Τα παιδιά μπορεί να νιώθουν φόβο λόγω της συνεχούς απογοήτευσης και της δυσκολίας στο σχολείο. 

Όλοι μας όταν νιώθουμε άγχος ή φόβο, τείνουμε να αποφεύγουμε αυτήν την κατάσταση που μας το προκαλεί. 

Το παιδί με δυσλεξία δεν αποτελεί εξαίρεση – απλά αρκετά συχνά στη δική του περίπτωση η συμπεριφορά του παρερμηνεύεται. 

Πολλοί γονείς και δάσκαλοι μη μπορώντας να κατανοήσουν αυτή τη συμπεριφορά, τα χαρακτηρίζουν ως τεμπέλικα παιδιά και αδιάφορα. Στην πραγματικότητα όμως η διστακτικότητα των παιδιών αυτών να συμμετέχουν σε σχολικές δραστηριότητες όπως ανάγνωση, μελέτη και καθήκοντα, σχετίζεται με άγχος και τη σύγχυση που νιώθουν παρά με την απάθεια. 

Θυμός. 

Πολλά από τα αρνητικά συναισθήματα που προκαλούνται από τις μαθησιακές δυσκολίες προκύπτουν από το σχολικό και κοινωνικό περιβάλλον. 

Έρευνες έχουν δείξει ότι η απογοήτευση μπορεί να οδηγήσει στο θυμό – κάτι που παρατηρείται αρκετά συχνά στα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες. 

Ο προφανής στόχος αυτού του θυμού είναι το σχολείο και οι εκπαιδευτικοί. 

Όμως είναι επίσης αρκετά συχνό φαινόμενο ο θυμός να στρέφεται και στους γονείς του παιδιού – ιδιαίτερα στις μητέρες. 

Ο θυμός μπορεί να εκδηλώνεται με μια συμπεριφορά απάθειας στο σχολείο, και με μια συμπεριφορά ξεσπάσματος με το που επιστρέφει το παιδί στο σπίτι. 

Οι γονείς τις περισσότερες φορές νιώθουν απογοητευμένοι που προσπαθούν απεγνωσμένα να βοηθήσουν το παιδί τους. Καθώς το παιδί μεγαλώνει και οδεύει προς την εφηβεία – την οποία σηματοδοτεί η σταδιακή ανεξαρτησία του ατόμου, μπορεί να νιώσει μεγάλη εσωτερική σύγκρουση διότι έχει μάθει να εξαρτάται έντονα από τους άλλους. 

Το παιδί μπορεί να αρχίσει να χρησιμοποιεί το θυμό ως ένα μέσο για να ξεφύγει από τα άτομα που εξαρτιόταν μέχρι πρότινος. 

Εύθραυστη εικόνα του εαυτού. 

Σύμφωνα με τον Eriksnon, το παιδί θα πρέπει να έχε επιλύσει τις συγκρούσεις που αφορούν την εικόνα του εαυτού του καθώς και τα αισθήματα κατωτερότητας που μπορεί να νιώθει τα πρώτα σχολικά χρόνια. 

Η εικόνα που έχουν τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες για τον εαυτό τους, είναι εξαιρετικά ευάλωτη και εύθραυστη εξαιτίας της απογοήτευσης και του άγχους που νιώθουν. Τα παιδιά αντιλαμβάνονται το ρόλο τους, την αξία τους και την εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους, στο μεγαλύτερο βαθμό μέσα από το σχολικό περιβάλλον. 

Όταν τα παιδιά πετυχαίνουν στο σχολείο, το πιθανότερο είναι ότι θα αναπτύξουν θετικά συναισθήματα για τον εαυτό τους και θετικούς στόχους για τη ζωή τους. Αντίθετα, τα παιδιά που αποτυγχάνουν και απογοητεύονται στο σχολείο τις περισσότερες φορές νιώθουν κατώτερα από τους άλλους και ότι η προσπάθειά τους δεν είναι ποτέ αρκετή. 

Μπορεί να νιώθουν αδύναμα και ανίκανα σε ένα περιβάλλον που δεν μπορούν να ελέγξουν. 

Μελέτες έχουν δείξει ότι όταν οι περισσότεροι άνθρωποι πετυχαίνουν κάτι το αποδίδουν στον εαυτό τους και στην προσωπική τους προσπάθεια, και όταν αποτύχουν σε κάτι τείνουν να πιστεύουν πως προσπαθώντας περισσότερο θα τα καταφέρουν. Στην περίπτωση όμως των μαθησιακών δυσκολιών, η επιτυχία αποδίδεται σε τυχαίους παράγοντες και η αποτυχία στην ανικανότητα του ίδιου του ατόμου. 

Επίσης από έρευνες έχει βρεθεί πως όσο το παιδί πλησιάζει προς την εφηβική ηλικία, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να ανατρέψει την αρνητική εικόνα του εαυτού του σε θετική – ένας από τους λόγους που κρίνεται αναγκαία η έγκαιρη παρέμβαση. 

Καταθλιπτική διάθεση. 

Η καταθλιπτική διάθεση είναι επίσης συχνό συναίσθημα στις μαθησιακές δυσκολίες και στη δυσλεξία. Αν και τα περισσότερα παιδιά δεν έχουν κατάθλιψη με την κλινική σημασία του όρου, αρκετές φορές νιώθουν συναισθήματα θλίψης και πόνου – αντί να εξωτερικεύουν την οργή τους προς τα έξω, την στρέφουν προς τον εαυτό τους. 

Έχουν αρνητικές σκέψεις για τον εαυτό τους, τείνουν να βλέπουν τον κόσμο αρνητικά χωρίς να απολαμβάνουν τις θετικές εμπειρίες της ζωής και δυσκολεύονται να φανταστούν οτιδήποτε θετικό για το μέλλον. 

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς;  

Είναι εξαιρετικά σημαντικό για τα παιδιά να νιώθουν συνεχή ενθάρρυνση και υποστήριξη από το οικογενειακό και σχολικό περιβάλλον. 

Οι γονείς θα πρέπει να ακούν το παιδί, να το ενθαρρύνουν και να το βοηθούν να εκφράσει τα συναισθήματά του.  Οι γονείς όπως και οι εκπαιδευτικοί, θα πρέπει να επιβραβεύουν την προσπάθεια του παιδιού και όχι μόνο το τελικό αποτέλεσμα. Θα πρέπει να δίνεται έμφαση στην πρόοδο και όχι στους βαθμούς.  

Οι γονείς θα πρέπει επίσης να προσέχουν τους χαρακτηρισμούς που χρησιμοποιούν για το παιδί. Εκφράσεις όπως “είσαι τεμπέλης” ή “είσαι αδιάφορος”, μπορούν να κάνουν κακό στην εικόνα που έχει το παιδί για τον εαυτό του.  Είναι εξίσου σημαντικό οι γονείς να βοηθήσουν τα παιδιά να θέτουν ρεαλιστικούς και πραγματοποιήσιμους στόχους έτσι ώστε να αλλάξουν το φαύλο κύκλο της αποτυχίας.  

Το παιδί θα πρέπει να νιώθει και να βιώνει την επιτυχία σε κάποιο τομέα της ζωής του. Για αυτό είναι σημαντικό οι γονείς να ενθαρρύνουν δραστηριότητες όπου βλέπουν ότι το παιδί τα καταφέρνει όπως αθλήματα, ζωγραφική κ.α.  

Όλοι μας νιώθουμε καλά όταν ξέρουμε ότι μπορούμε να συνεισφέρουμε θετικά και όταν μπορούμε να βοηθήσουμε κάποιον. 

Οι γονείς θα μπορούσαν να ενθαρρύνουν τέτοιες συμπεριφορές δείχνοντας στο παιδί ότι εκτιμούν τη βοήθεια και τη συνεισφορά του στο σπίτι.  Αποφύγετε κάθε είδους συγκρίσεις είτε προς το θετικό είτε προς το αρνητικό. 

Το παιδί θα πρέπει να ξέρει ότι τον μόνο που έχει να ξεπεράσει είναι τον ίδιο του τον εαυτό.  

Κλείνοντας, αυτό που θα πρέπει να θυμούνται οι γονείς είναι ότι ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και ξεχωριστός με το δικό του τρόπο και τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες δεν αποτελούν εξαίρεση. 

Η αγάπη, η αποδοχή και ο σεβασμός είναι τα κλειδιά που θα βοηθήσουν το παιδί να δημιουργήσει μια θετική εικόνα για τον εαυτό του και θα του επιτρέψουν να επιδιώξει και να προσπαθήσει για το καλύτερο!  

parentshelp.gr

tvxs

“Δάσκαλε, τα γράμματα χορεύουν”! Τι κείμενο βλέπει το δυσλεκτικό παιδί;

Η ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ μας το εξηγεί κάπως έτσι: 
Η Δυσλεξία είναι μορφή μαθησιακής δυσκολίας, κατά την οποία το άτομο, μικρής ή μεγάλης ηλικίας, παρουσιάζει δυσκολίες στην ανάλυση των λέξεων σε ακουστικές μονάδες συλλαβικής βάσης και στη σύνθεση συλλαβικών ακουστικών μονάδων σε λεκτικά σύνολα με εννοιακό περιεχόμενο. 
Περίπλοκη περιγραφή, ομολογουμένως. 
Η παγκόσμια ομοσπονδία της νευρολογίας καθορίζει τη δυσλεξία ως 

“διαταραχή που φανερώνεται από τις δυσκολίες στην εκμάθηση του διαβάσματος, παρά την επαρκή νοημοσύνη και τις κοινωνικές και πολιτιστικές ευκαιρίες του ατόμου”, 

ενώ στοιχεία δείχνουν ότι συναντάται στο 10-15% των παιδιών της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης.
Στην πράξη όμως, αν δεν το έχεις, δεν το νιώθεις. Δε μπορείς να φανταστείς τι ακριβώς σημαίνει να σου λέει το μικρό σου ότι τα γράμματα είναι μπερδεμένα.
Μια εξαιρετική προσπάθεια προσομοίωσης της διαταραχής επιχείρησε πολύ παραστατικά ο προγραμματιστής Victor Widell. 
Έτσι δημιούργησε αυτή τη σελίδα που πραγματικά στήνει χορό στα γράμματα, ώστε να μπορέσουμε όσοι δεν έχουμε τέτοια συμπτώματα, να μπούμε στη θέση του παιδιού που ισχυρίζεται κάτι τέτοιο, άρα και να μπορέσουμε να κατανοήσουμε το μέγεθος των δυσκολιών που πραγματικά αντιμετωπίζει στην καθημερινή σχολική του ζωή.
Φυσικά, έχει αναφερθεί ότι σε αυτό το εγχείρημα υπάρχει μια δόση υπερβολής. 
Πολλοί χρήστες του Reddit, όταν εμφανίστηκε η συγκεκριμένη δημοσίευση ανέφεραν ότι δεν είναι τόσο τραγικά τα πράγματα και ότι τα γράμματα ανακατεύονταν με πολύ γρήγορο ρυθμό. Σαφώς, τα συμπτώματα από άνθρωπο σε άνθρωπο διαφέρουν, ωστόσο είναι μια πολύ καλή προσπάθεια κατανόησης της πραγματικότητας, έστω και με αυτή την μικρή υπερβολή.
Ας τσεκάρουμε και ξανατσεκάρουμε την εικόνα αυτή για να καταλάβουμε επιτέλους τι εννοούν τα παιδιά μας όταν λένε: “Δάσκαλε, τα γράμματα χορεύουν”!

kissmygrass

«Είμαι μητέρα δυσλεξικού παιδιού»

Οι Μαθησιακές Δυσκολίες αποτελούν τα τελευταία χρόνια, ένα πρόβλημα αιχμής για την ελληνική εκπαιδευτική πραγματικότητα, που αφορά χιλιάδες μαθητές και μαθήτριες και απασχολεί με ένταση τόσο τους εκπαιδευτικούς όσο και τους γονείς.

Ωστόσο, παρά την αέναη προσπάθεια για επίλυση του ζητήματος και ανεύρεση μεθόδων παρέμβασης, ένας μεγάλος αριθμός μαθητών αποτυγχάνουν καθημερινά, στερούνται έγκαιρης ανίχνευσης των ΜΔ ή αποτελεσματικής εκπαιδευτικής στήριξης.

Γονείς απεγνωσμένοι, καταφεύγουν σε ανορθόδοξες συμπεριφορές και μεθόδους, ασκώντας λεκτική και όχι μόνο βία στα παιδιά τους. 

Αν και έχει επιτευχθεί σημαντική πρόοδος στον τομέα της κατανόησης αρχικά, της διάγνωσης και αντιμετώπισης των ΜΔ, ωστόσο φαίνεται συχνά αδύνατο για γονείς και εκπαιδευτικούς να έρθουν αντιμέτωποι με την εκάστοτε κατάσταση.

Σαφώς το ζήτημα δεν αφορά μονάχα τον χώρο της οικογένειας, μήτε και του σχολείου. Αποτελεί περισσότερο ένα καθολικό ζήτημα, στο οποίο βασικό ρόλο παίζει το κράτος. Ζώντας λοιπόν, στο ελληνικό κράτος, εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς πώς οι ΜΔ είναι άλλο ένα θέμα που έχει αφεθεί στη μοίρα του.

Η κυρία Ζωή, είναι μητέρα ενός δυσλεκτικού παιδιού που δε ζει πια στην Ελλάδα και μιλάει με καμάρι για το δικό της παιδί, παρέχοντας χρήσιμες συμβουλές μέσα από την προσωπική της εμπειρία στον δικό της αγώνα να στηρίξει το παιδί της.

«Γεια σας,
Με λένε Ζωή κι είμαι μητέρα ενός δυσλεκτικού παιδιού. Έχω ένα εκπληκτικό παιδί που δούλεψε πολύ για να ενσωματωθεί στο σχολικό περιβάλλον.

Τα πρώτα έξι χρόνια της ζωής του πέρασαν σαν νερό. Παιδί δημιουργικό, με φαντασία, λαλίστατο, το αγαπημένο των δασκάλων στον παιδικό σταθμό και το νηπιαγωγείο.

Έφτασε η ώρα του «κανονικού» σχολείου και ξεκίνησε ένα μικρός Γολγοθάς. Ως μητέρα αντιλήφθηκα νωρίς τις δυσκολίες που είχε το παιδί μου. Δυσκολία στην ανάγνωση και την γραφή. 

Τα σχολικά μαθήματα για την επόμενη μέρα του φαίνονταν βουνό. 

Δεν ήθελε να πηγαίνει σχολείο πλέον και γρήγορα απομονώθηκε από τα άλλα παιδιά στην τάξη. 

Ο πατέρας σε πλήρη άρνηση. Η δασκάλα να επιμένει πως οι δυσκολίες του είναι μέσα στα φυσιολογικά πλαίσια, κάποια παιδιά δυσκολεύονται περισσότερο από άλλα. Πτοήθηκα. Πέρασε μια δύσκολη χρονιά, ήρθε το καλοκαίρι κι επιτέλους χαλαρώσαμε!

Στο ξεκίνημα της επόμενης χρονιάς αναζήτησα βοήθεια. Για καλή μου τύχη το τοπικό δημοτικό ιατρείο είχε τμήμα διάγνωσης μαθησιακών δυσκολιών. 

Μας δέχτηκαν γρήγορα κι η διάγνωση βγήκε μέσα σε δυο εβδομάδες. Δυσλεξία (δυσαναγνωσία, δυσορθογραφία κι ελαφριά διάσπαση προσοχής). 

Αναμένοντας την ένταξη του στο δωρεάν πρόγραμμα στήριξης του δημοτικού ιατρείου προσλαμβάνουμε ειδική εκπαιδευτικό που έρχεται στο σπίτι 3 ώρες την εβδομάδα και ξεκινάμε να βλέπουμε οικογενειακώς την παιδοψυχολόγο του δήμου. Δεκαοχτώ μήνες μετά εντάσσεται στο εκεί πρόγραμμα και συνέχισε να παρακολουθεί μαθήματα έως το τέλος της Ε’ δημοτικού. Η στήριξη από το κέντρο ήταν απίστευτη.

Δυστυχώς είχαμε την ατυχία να μην υπάρχει καθόλου στήριξη από το σχολείο. Καμία αναγνώριση των προβλημάτων του παιδιού, καμία κατανόηση. Πλήρη άρνηση συνεργασίας με την ειδική εκπαιδευτικό. Έτσι έχω ένα παιδί που τελειώνει το δημοτικό και θεωρεί το σχολείο εχθρό. 

Τρέμει η ψυχή του κάθε φορά που του ζητούν να κάνει φωναχτά ανάγνωση, φοβάται τα γραπτά διαγωνίσματα. Είναι ένα κλειστό παιδί με λιγοστούς αλλά καλούς φίλους. Αυτοί οι φίλοι ήταν κι ο μοναδικός λόγος που δεν αλλάξαμε σχολείο. Η αντίδραση του στην προοπτική αυτή ήταν εξαιρετικά αρνητική.

Εν τω μεταξύ χρόνια αφού αιτηθήκαμε να εξεταστεί από το τότε ΚΔΑΥ, τώρα ΚΕΔΥ έφτασε η σειρά του. Η διάγνωση, η ίδια. Το προσωπικό εκεί μας βοήθησε πολύ δίνοντας συμβουλές πως να διεκδικήσουμε τα δικαιώματα του στο γυμνάσιο.

Η αντιμετώπιση των εκπαιδευτικών στο γυμνάσιο ήταν διαφορετική απ’ αυτή στο δημοτικό. Κατ΄ αρχήν ο γυμνασιάρχης ήταν συνεργάσιμος και γεμάτος κατανόηση. 

Κάποιοι από τους εκπαιδευτικούς αρνήθηκαν να εξετάζεται προφορικά κατά τη διάρκεια της χρονιάς αλλά αναγκαστικά αποδέχτηκαν να συμπληρώσει προφορικά τις γραπτές εξετάσεις στο τέλος του χρόνου. Ένα παιδί με μέσο όρο 14 στα τρίμηνα βγάζει 16,5 μέσο όρο στις εξετάσεις. Η πρώτη του μεγάλη σχολική επιτυχία και το πρώτο σκαλοπάτι ανάκτησης της αυτοεκτίμησης του ως μαθητή.

Στα μέσα της επόμενης σχολικής χρονιάς μετακομίζουμε στο εξωτερικό. Καινούρια γλώσσα, καινούριο σχολείο, καινούριοι συμμαθητές. 

Φόβος φώλιαζε στην καρδιά μου…θα τα καταφέρει;, Θα ενσωματωθεί; Άλλο σύστημα, άλλη προσέγγιση. Η χρήση υπολογιστή διευκόλυνε τις γραπτές εργασίες, η οξύτητα της σκέψης κι η συμπεριφορά είχαν πρωτεύοντα ρόλο. Επίσης του δόθηκε στήριξη μέσα από το σχολείο από την πρώτη μέρα. Μέσα σε λίγους μήνες απέκτησα ένα παιδί ευτυχισμένο, χαλαρό και πάνω απ’ όλα περήφανο για τον εαυτό του.

Αξιοποιώντας τις τεχνικές μελέτης που έμαθε στο πρόγραμμα στήριξης και βρισκόμενος σ’ ένα περιβάλλον που τον αντιμετώπισε θετικά πραγματικά άνθισε. Χρόνια μετά κι ενώ κοντεύει να τελειώσει το σχολείο είναι ένας υπεύθυνος μαθητής που έχει βρει το δρόμο του.

Ως γονιός που πέρασε αυτήν την εμπειρία χαιρετίζω όλες τις προσπάθειες από γονείς, εκπαιδευτικούς και φορείς για την στήριξη παιδιών με δυσλεξία.

Τα δυσλεκτικά παιδιά χρειάζονται κατανόηση και σεβασμό για το διαφορετικό τους τρόπο σκέψης κι εκμάθησης. Κι όπως όλα τα παιδιά χρειάζονται πρόγραμμα και πολλή αγάπη.

Σας ευχαριστώ που ακούσατε την προσωπική μου ιστορία

Ζωή.»

Είναι σημαντικό να θυμόμαστε πως τα αρνητικά συναισθήματα της απογοήτευσης και της αποθάρρυνσης που νιώθουν τα παιδιά με δυσλεξία και μαθησιακές δυσκολίες, έχουν ως βάση την αδυναμία τους να ανταποκριθούν στις προσδοκίες των άλλων.

Επομένως, κρίνεται εξαιρετικά σημαντικό για τα παιδιά να νιώθουν συνεχή ενθάρρυνση και υποστήριξη από το οικογενειακό και σχολικό περιβάλλον. 

Οι γονείς θα πρέπει να ακούν το παιδί, να το ενθαρρύνουν και να το βοηθούν να εκφράσει τα συναισθήματά του. Αυτό που θα πρέπει να θυμούνται οι γονείς είναι ότι ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και ξεχωριστός με το δικό του τρόπο και τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες δεν αποτελούν εξαίρεση. Η αγάπη, η αποδοχή και ο σεβασμός είναι τα κλειδιά που θα βοηθήσουν το παιδί να δημιουργήσει μια θετική εικόνα για τον εαυτό του και θα του επιτρέψουν να επιδιώξει και να προσπαθήσει για το καλύτερο σε επίπεδο προσωπικό αλλά και συλλογικό.

Προσωπικά, τονίζω συχνά πως οι Μαθησιακές Δυσκολίες, δεν είναι πρόβλημα, δεν είναι τεμπελιά. Είναι απλά όλα εκείνα τα παιδιά που έχουν ανάγκη για μία παραπάνω ώθηση, για μία επιπλέον ματιά, για ένα ακόμα «μπράβο, τα κατάφερες!»

~Μπουμπάρη Μαριλένα
Αντικλείδι

Τι ΔΕΝ πρέπει να λέμε ή να κάνουμε σε ένα παιδί με μαθησιακές δυσκολίες

Εκτός από αυτά που μπορείτε να κάνετε για να βοηθήσετε ένα παιδί με μαθησιακές δυσκολίες είτε ως γονιός ή δάσκαλος, πολύ σημαντικά είναι και αυτά που δεν πρέπει να κάνετε και κυρίως να πείτε!

Μη λέτε:
- "Είναι πανεύκολο" 

Λέγοντας αυτή τη φράση το παιδί απογοητεύεται αφού δυσκολεύεται να λύσει κάτι το οποίο θεωρείται εύκολο. Μην ξεχνάτε ότι κάτι που φαίνεται πολύ εύκολο σε σας, μπορεί να είναι δύσκολο και δυσνόητο για ένα παιδί με δυσλεξία.
- "Είσαι χαζός" 

Είναι ίσως η χειρότερη έκφραση και φυσικά δεν πρέπει ποτέ να ειπωθεί σε κανένα παιδί, πόσο μάλλον σε ένα παιδί που αντιμετωπίζει μαθησιακές δυσκολίες και πιθανότατα χαμηλή αυτοεκτίμηση.

- "Δεν θα τα καταφέρεις ποτέ" 

Δεν υπάρχει τίποτα πιο απογοητευτικό από τέτοια φράση και σίγουρα δεν βοηθά κανέναν.

- "Γιατί δεν είσαι σαν τους άλλους;" 

Ποτέ μην συγκρίνετε ένα παιδί με τα αδέρφια του ή τους συμμαθητές του.

Μην κάνετε
- Μην προσβάλλετε το παιδί ποτέ μπροστά σε όλη την τάξη αλλά και γενικότερα.
- Μην τονίζετε τις αδυναμίες και τα λάθη, αλλά τις ικανότητες και την προσπάθεια του παιδιού.
- Μη βάζετε αρνητικά σχόλια ή λυπημένες φατσούλες στα τετράδια - ναι κι όμως το έχω δει να συμβαίνει στο σύγχρονο ελληνικό σχολείο!
- Μη στρεσάρετε το παιδί με δικές σας ανασφάλειες. Δώστε του την μέγιστη βοήθεια ώστε να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τις μαθησιακές δυσκολίες.
- Μη γεμίζετε το καθημερινό πρόγραμμα με πολλές δραστηριότητες- αφήστε χρόνο για παιχνίδι.
- Μην ξεχνάτε τη σημασία της προσπάθειας- επιβραβεύστε την!

Ο τρόπος που μιλάμε σε κάθε παιδί και πολύ περισσότερο σε ένα παιδί με μαθησιακές δυσκολίες, παίζει σημαντικό ρόλο στην πρόοδο, την μάθηση και την αυτοεκτίμηση του. 

Τα σωστά λόγια και οι σωστοί χειρισμοί, μπορούν να βοηθήσουν ένα παιδί να φτάσει όσο πιο ψηλά γίνεται. 

Αν λοιπόν είστε εκπαιδευτικός ή γονέας που ασχολείται με το καθημερινό διάβασμα του παιδιού, προσέξτε ιδιαίτερα τα λόγια σας και αποφύγετε αρνητικά σχόλια, γεμίστε με υπομονή και καλή διάθεση.

Σοφία Τσιντσικλόγλου - Ειδική Παιδαγωγός

paidagwgos.blogspot.gr
iPaideia.gr