Μεγαλώνοντας μέσα στη φρίκη του πολέμου / 87 million children under 7 have known nothing but conflict - UNICEF

Πόσες γενιές παιδιών χαντακωμένες; 

Αυτό το κεφαλαιώδες ερώτημα έρχεται αυθόρμητα στον νου, αν αναλογιστεί κανείς πόσες δεκάδες εκατομμύρια πιτσιρίκια πέρασαν, περνούν και θα περάσουν την πιο τρυφερή κι ευάλωτη ηλικία της ζωής τους μέσα σε εμπόλεμες ζώνες ανά τον πλανήτη.

87 million children under 7 have known nothing but conflict - UNICEF

Πόσα αθώα ανήλικα θύματα, που δεν γνωρίζουν τίποτε άλλο πέρα από τις συρράξεις και τον θάνατο -ένας καταλύτης που υπονομεύει καθοριστικά το μέλλον το δικό τους και κατ’ επέκταση των ίδιων των χωρών τους;

Μια συνταρακτική απάντηση δίνει η UNICEF: Περισσότερα από 86,7 εκατομμύρια παιδιά κάτω των 7 ετών έχουν περάσει ολόκληρη τη ζωή τους σε ζώνες συγκρούσεων, «θέτοντας την ανάπτυξη του εγκεφάλου τους σε κίνδυνο».

«Τα παιδιά που ζουν σε εμπόλεμα κράτη χάνουν τα σπίτια τους, μέλη της οικογένειάς τους, φίλους, ασφάλεια και τις συνήθειες της καθημερινότητάς τους. Ανήμπορα να μάθουν έστω στοιχειώδη ανάγνωση και γραφή, κινδυνεύουν να χάσουν το μέλλον τους -την ευκαιρία να συμβάλουν στην κοινωνία και την οικονομία όταν φτάσουν στην ενηλικίωση», υπογραμμίζει ο Τζο Μπουρν, διευθυντής της UNICEF για θέματα εκπαίδευσης.

Κατά τη διάρκεια των πρώτων εφτά χρόνων ζωής, ο εγκέφαλος ενός παιδιού έχει τη δυνατότητα να ενεργοποιεί 1.000 εγκεφαλικά κύτταρα ανά δευτερόλεπτο.

Καθένα από αυτά τα κύτταρα -γνωστά ως νευρώνες- μπορεί να συνδέεται με άλλους 10.000 νευρώνες χιλιάδες φορές κάθε δευτερόλεπτο.

Οι εγκεφαλικές συνδέσεις χρησιμεύουν ως «δομικά υλικά» για την ανάπτυξη ενός ανηλίκου, επηρεάζοντας (μη αναστρέψιμα πολλές φορές) την υγεία, τη συναισθηματική του κατάσταση και την ικανότητα μάθησης.

Ψυχικά τραύματα
Κι όπως αναφέρει η οργάνωση, τα παιδιά που διαβιούν μέσα σε συρράξεις, εκτίθενται σε ακραία ψυχικά τραύματα, τα οποία υπάρχει κίνδυνος να τους προκαλέσουν τοξικό στρες -μια πάθηση που αναστέλλει τις συνδέσεις των νευρώνων, με σοβαρές διαχρονικές επιπτώσεις στη γνωστική, κοινωνική και σωματική τους εξέλιξη.

Στοιχεία της UNICEF καταδεικνύουν ότι σε παγκόσμιο επίπεδο 1 στους 11 ανηλίκους, 6 ετών ή μικρότεροι, έχει περάσει την πιο κρίσιμη περίοδο της ανάπτυξης του εγκεφάλου του ζώντας σε καθεστώς πολεμικής βίας.

Εκτός από τις άμεσες φυσικές απειλές, οι συνθήκες αυτές κλέβουν την αθωότητα, τους οικείους, το σχολείο, το παιχνίδι και το αίσθημα ασφάλειας, όλα ζωτικά συστατικά για την υγιή ανάπτυξη όλων των ανθρώπων.

«Γι’ αυτόν τον λόγο πρέπει να επενδύσουμε περισσότερο ώστε να παρέχουμε στα παιδιά και σ’ εκείνους που τα φροντίζουν βασικά εφόδια και υπηρεσίες [...] που μπορούν να βοηθήσουν στην αποκατάσταση της αίσθησης της παιδικότητας εν μέσω συγκρούσεων» τονίζει η Πία Μπρίτο, επικεφαλής της UNICEF για την πρώιμη παιδική ανάπτυξη.

Κομβικό ρόλο παίζει ο μητρικός θηλασμός, η διατροφή, τα πρώτα ερεθίσματα που δέχονται από όσους μεριμνούν γι’ αυτά, οι δυνατότητες για μάθηση και παιχνίδι σε ασφαλές περιβάλλον.

Την περασμένη χρονιά η UNICEF στήριξε με ειδικά πακέτα έκτακτης ανάγκης πάνω από 800.000 παιδιά που ζουν μέσα σε πόλεμο.

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Αφγανιστάν: Τα παιδιά του πολέμου - Θύματα ενός 40ετούς εφιάλτη

Οι κάτοικοι του Αφγανιστάν που είναι κάτω από 40 ετών δεν ξέρουν πώς είναι η ειρήνη. Τόσο διαρκεί ο πόλεμος στη χώρα. Ένας πόλεμος με φανερούς εχθρούς, αλλά και άλλους, πολύ ύπουλους και αφανείς, από τους οποίους είναι αδύνατο να προστατευτείς. Κι όπως συμβαίνει συνήθως, τα θύματά του είναι κυρίως τα παιδιά.

Ο 9χρονος Εϊμάλ βγήκε ένα πρωί από το σπίτι του, στην κοιλάδα Παντζίρ, στο βορειοανατολικό Αφγανιστάν, για να πάει να παίξει. Το βήμα αυτό άλλαξε τη ζωή του για πάντα. Ήταν το τελευταίο που θα έκανε ποτέ αρτιμελής.
Παίζοντας σε ένα χωράφι κοντά στο σπίτι του, είδε κάτι που έμοιαζε με παιχνίδι. Όταν άπλωσε το χέρι του να το πιάσει, ακούστηκε ένας εκκωφαντικός κρότος και ο Εϊμάλ πετάχτηκε πολλά μέτρα μακριά. Γύρω του υπήρχε παντού αίμα.
Το δικό του.
Ο Εϊμάλ είχε μόλις πιάσει μια από τις εκατομμύρια νάρκες που έχουν μείνει στη χώρα μετά από 40 χρόνια πολέμων.
Το Αφγανιστάν είναι μια από τις χώρες στις οποίες υπάρχουν οι περισσότερες νάρκες και άλλοι εκρηκτικοί μηχανισμοί που δεν έχουν πυροδοτηθεί. Σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη, στη χώρα σημειώνονται 150 ανθρώπινες απώλειες το μήνα από εκρήξεις. Οκτώ στις δέκα από αυτές τις απώλειες είναι παιδιά. Κάποιες από τις νάρκες έχουν φτιαχτεί επίτηδες με τρόπο που να θυμίζουν παιχνίδια. Ο φωτορεπόρτερ του AP, Altaf Qadri, βρήκε και φωτογράφισε κάποια από αυτά τα παιδιά, για τα οποία ο εφιάλτης -και ο πόλεμος- δεν θα τελειώσει ποτέ.   
Ο πατέρας του Εϊμάλ, ο Ισματουλάχ, πήγε το γιο του στο τοπικό νοσοκομείο, το οποίο μπόρεσε να του παράσχει μόνο τις βασικές πρώτες βοήθειες. Μετά τον πήγαν στο ιταλικό χειρουργικό κέντρο για αμάχους στην Καμπούλ.  

Ο Εϊμάλ έχασε το δεξί του μάτι και αρκετά δάχτυλα των μικρών του χεριών. Μοιράζεται έναν κοιτώνα με άλλα παιδιά, επίσης θύματα παρόμοιων συμβάντων. (AP Photo/Altaf Qadri)

Εκεί περιθάλπονται πολλά από τα αθώα θύματα πολέμου, αν υπάρχουν και ένοχα θύματα… Δημιουργήθηκε το 1994 και παρέχει δωρεάν και υψηλού επιπέδου -για τα δεδομένα της χώρας και όχι μόνο- περίθαλψη σε όσους έχουν τραυματιστεί είτε από νάρκες, είτε από σφαίρες ή με οποιονδήποτε από τους δεκάδες τρόπους που μπορεί να τραυματιστεί κανείς σε έναν πόλεμο. Στο συγκεκριμένο κέντρο εκπαιδεύονται και οι ντόπιοι γιατροί και νοσηλευτικό προσωπικό, ώστε να μπορούν να αντιμετωπίζουν πιο αποτελεσματικά τα περιστατικά που προκύπτουν.
Ο Μασιουλάχ, ένας έφηβος από την επαρχία Βαρντάκ, έχασε και τα δύο του πόδια σε αεροπορικό βομβαρδισμό από αμερικανικά αεροσκάφη τον περασμένο Οκτώβριο.

Μια πρόσφατη έκθεση των Ηνωμένων Εθνών, που βγήκε στη δημοσιότητα την περασμένη Τρίτη, αναφέρει ότι στους πρώτους εννέα μήνες αυτού του χρόνου εννέα παιδιά σκοτώθηκαν ή ακρωτηριάστηκαν ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ως αποτέλεσμα του πολέμου.

Τα νούμερα αυτά είναι κατά 11% αυξημένα από την αντίστοιχη περίοδο του 2018. Η UNICEF λέει ότι η αύξηση οφείλεται στην αντίστοιχη αύξηση επιθέσεων αυτοκτονίας αλλά και μαχών. «Ακόμα και για τα δεδομένα του Αφγανιστάν ο αριθμός είναι τρομακτικά υψηλός και το 2019 ήταν ιδιαίτερα θανατηφόρο για τα παιδιά», είπε εκπρόσωπος της UNICEF.
Στο κέντρο αποκατάστασης του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού στην Καμπούλ, ο 13χρονος Αμπντουλάχ συνηθίζει ακόμα το προσθετικό του μέλος. Έχασε το αριστερό του πόδι όταν πάτησε σε έναν αυτοσχέδιο εκρηκτικό μηχανισμό στη Μαϊμάνα, στο βορειοδυτικό Αφγανιστάν. Ο Αμντουλάχ έρχεται συχνά στο κέντρο για να ασκηθεί στο περπάτημα με το προσθετικό πόδι. Είναι ένας από τους 46.194 ακρωτηριασμένους ανθρώπους στο Αφγανιστάν στους οποίους παρέχει βοήθεια ο Ερυθρός Σταυρός.

Ο Αμπντουλάχ, στα 13 του μαθαίνει ξανά να περπατά. Με ένα αληθινό πόδι και ένα ψεύτικο. (AP Photo/Altaf Qadri)
Από τότε που ξεκίνησε το έργο αποκατάστασης του ΕΣ στη χώρα, το 1988, περισσότεροι από 177.000 άνθρωποι -συμπεριλαμβανομένων των πάνω από 46.000 ακρωτηριασμένων- έχουν βρεθεί στα κέντρα του για βοήθεια. Από τους ακρωτηριασμένους, 77% είναι θύματα ναρκών. Επίσης, το 70% είναι άμαχοι…
Από το 2009 ως το 2018 περίπου 6.500 παιδιά σκοτώθηκαν και άλλα 15.000 τραυματίστηκαν στο Αφγανιστάν. Σύμφωνα με τη UNICEF, η χώρα είναι η πιο «επικίνδυνη ζώνη πολέμου στον κόσμο για το 2018».

Μαρία Δεδούση, CNN Greece
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Νίκος Καζαντζάκης: «Μα χαμήλωσε τα μάτια σου, κακομοίρη, κοίταξε στα πόδια σου ένα παιδί που πεθαίνει!»

Φτωχές οι λέξεις για να περιγράψουν την τραγωδία
Της Μαρίας Φράγκου

Οι εικόνες από τη διάσπαρτη με αίμα Συρία συγκλονίζουν.

Οι σελίδες των εφημερίδων, τα τηλεοπτικά κανάλια, το διαδίκτυο πλημμύρισαν με αίμα.

Με φωτογραφίες και σκηνές από τη Συρία που αφανίζεται, λες, σιγά σιγά από το χάρτη.

Τι θα μείνει σε αυτή τη χώρα που βομβαρδίζεται ανηλεώς, που μόνο ερείπια έμειναν να θυμίζουν την άλλοτε κραταιά χώρα της περιοχής;

Τι θα μείνει στις ψυχές των ανθρώπων που βλέπουν έναν-έναν τους διπλανούς τους να ξεψυχούν;

Ποια θα είναι και πώς η ζωή των παιδιών, όσων επιζήσουν από τη φρίκη του πολέμου;

Συγκίνηση και θλίψη για αυτά που βλέπεις, οργή και αγανάκτηση για αυτούς που επιτρέπουν το θανατικό, την καταστροφή. Και που με τρόπαιο τις ρημαγμένες ψυχές των κατοίκων της Συρίας μοιράζουν και πάλι τον κόσμο, αναλόγως συμφερόντων.

«Μα χαμήλωσε τα μάτια σου, κακομοίρη, κοίταξε στα πόδια σου ένα παιδί που πεθαίνει!»

Τραγικά επίκαιρος ο Νίκος Καζαντζάκης. Πέθανε το 1957 και το έργο του «Αναφορά στον Γκρέκο» γραφόταν πολύ πριν. Κι όμως, λέξεις, φράσεις, προσαρμόζονται στις μέρες μας, λες και έγραφε για τα μελλούμενα, όσο κι αν δεν είχε υπόψιν του ασφαλώς τα παιδιά της Συρίας.

Μόνο που «εγώ σε ήθελα να πεινάς, να ’χεις παιδιά και να πεινούν, να κρυώνεις, να κρυώνουν, να θες να δουλέψεις και να μη σου δίνουν δουλειά…»

Είτε για τη Γούτα της Συρίας το πεις, είτε για τη Γάζα της Παλαιστίνης το πεις, για τα υποσιτισμένα παιδιά της Αφρικής το γράψεις, αντικατοπτρίζεις δυστυχώς μια πραγματικότητα για την οποία εμείς οι αδύνατοι και ανίσχυροι ντρεπόμαστε, αλλά αυτοί που κρατούν τα σχοινιά και διαφεντεύουν τον κόσμο ούτε από ντροπή κοκκινίζουν, ούτε από τύψεις υποφέρουν.

Μια ανθρώπινη τραγωδία εκτυλίσσεται τόσο κοντά, αλλά τόσο μακριά μας. Και η διεθνής κοινότητα δεν τα βρίσκει ούτε για να αποφασίσει για μιαν εκεχειρία, πόσω μάλλον για τερματισμό του πολέμου.
Κι όσο οι ισχυροί της γης μοιράζουν τα ιμάτια των Σύρων, ένας ολόκληρος λαός ξεκληρίζεται.

Παιδιά που έμειναν πίσω ζουν τον τρόμο και τη βία, πεθαίνουν από τις βόμβες, τα αέρια, τη δίψα, την πείνα.

Πεθαίνουν από τον τρόμο που ζουν όταν η αίθουσα του σχολείου τους γκρεμίζεται από τους βομβαρδισμούς, όταν ο πατέρας, η μάνα, ο αδελφός, ο γείτονας πεθαίνει δίπλα τους.

«Μα χαμήλωσε τα μάτια σου, κακομοίρη, κοίταξε στα πόδια σου ένα παιδί που πεθαίνει!» Και δώσε ένα τέλος σε αυτή την τραγωδία που ούτε οι λέξεις πια δεν μπορούν να περιγράψουν.

dialogos
Το Χαμομηλάκι