Άστον μόνο του... / Καληνύχτα...

Πολλές φορές το μόνο που χρειάζεται ο άλλος είναι να τον ακούσεις. 

Πολλές φορές, το μόνο που χρειάζεται ο άλλος είναι μια αγκαλιά. 

Πολλές φορές, το μόνο που χρειάζεται, είναι να μείνεις δίπλα του σιωπηλά…
Δεν έχει ανάγκη ούτε από αναλύσεις, ούτε από εξηγήσεις, ούτε από έξυπνα και σοφά λόγια. 

Δε θέλει να σε ακούσει να του λες, «να είσαι δυνατός», 

δε θέλει να σε ακούσει να του λες, «να είσαι ψύχραιμος», 

δε θέλει να σε ακούσει να του λες πως «έτσι ήθελε ο Θεός…».

Πολλές φορές, ο άλλος έχει ανάγκη να ξεσπάσει, να φωνάξει, να τα κάνει όλα λίμπα. 

Πολλές φορές, θέλει απλά, να μπορεί να είναι χάλια, να μπορεί να πέσει, να μπορεί να είναι ο εαυτός του μπροστά σου. 

Χωρίς συμβιβασμούς, χωρίς να κρύβεται, χωρίς να ντρέπεται, χωρίς να πρέπει να δικαιολογηθεί.

Αν δεν μπορείς να τα κάνεις όλα αυτά, φύγε. Άστον μόνο του. Καλύτερα…

Πολλές φορές, το μόνο που χρειάζεται ο άλλος, είναι να είσαι δίπλα του, προσευχόμενος, σιωπηλά.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Σε άνθρωπο που πονά, μην του λες...

... «κάνε υπομονή».
Δεν είναι αυτό που έχει ανάγκη να ακούσει.

Σε άνθρωπο που σου εκφράζει παράπονο, μην του λες «μην γκρινιάζεις».

Ανοίγουμε το στόμα μας και κάνουμε κακό παρά καλό.

Σε άνθρωπο που έχει κουραστεί, μην του λες, «σε καταλαβαίνω».
Εκτός αν έχεις μπει μες στα παπούτσια του. 

Εκτός και αν έχεις περάσει και εσύ τα ίδια.

«Και τι να λέω;», θα μου πεις…
«Σ’ αγαπώ», να λες. «Είμαι εδώ» να λες. 

Να σιωπάς και να προσεύχεσαι για αυτόν.

«Και η Παναγιά μαζί σου».
Μόνο αυτό…

«Η Παναγιά μαζί σου». Αυτό να λες…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Όταν είσαι Νηπιαγωγός, είσαι..

... η «κυρία» η δασκάλα, η μαμά τους, η παρηγοριά τους

Nηπιαγωγός: Αναγνωρίζεις όλες τις φωνές των παιδιών σου από μακριά!

Το κείμενο της Κάλυ Γιαουρτοπούλου για το επάγγελμα του νηπιαγωγού που λατρεύει:

Φτιάχνεις καφέ στις 7:30 π.μ και τον τελειώνεις στη μια μ.μ. 

Ακούς τη λέξη «κυρία», 80 φορές τη μέρα. 

Δένεις κορδόνια, 15 φορές τη μέρα. 

Κάθε Χριστούγεννα, Πάσχα και Καλοκαίρι, καις τα δάκτυλά σου από την σιλικόνη.

Αναγνωρίζεις τα μπουφάν και τις ζακέτες όλων των παιδιών σου. 

Αναγνωρίζεις τα τάπερ που δεν έχουν όνομα, όλων των παιδιών σου. 

Γνωρίζεις τις διατροφικές προτιμήσεις όλων των παιδιών σου. 

Ενώ κόβεις πατρόν, απαντάς στην ερώτηση παιδιού και ακούς την ερώτηση ενός δεύτερου παιδιού, ενώ λίγο πιο πίσω ο Γιαννάκης τραβάει το παιχνίδι μέσα από τα χέρια της Μαρίας και προσπαθείς να τους χωρίσεις μέχρι να τελειώσεις το κόψιμο.
Αναγνωρίζεις όλες τις φωνές των παιδιών σου από μακριά. 

Μαζεύεις όλα τα ρολά από τα χαρτιά υγείας του σπιτιού σου, τα κεσεδάκια από τα γιαούρτια, τα κουτιά από τα γάλατα, για μελλοντικές κατασκευές. 

Πλένεις τα χέρια σου, εν ώρα εργασίας, 5-8 φορές.

Η συνέχεια κειμένου της νηπιαγωγού
Θυμάσαι το μανικιούρ κάθε καλοκαίρι. 

Ξεκινάς να πας στα μαγαζιά να πάρεις τακούνια, και καταλήγεις με ένα ζευγάρι αθλητικά και ένα ζευγάρι μπαλαρίνες.

Όταν είσαι νηπιαγωγός… 

Τον Σεπτέμβριο αναλαμβάνεις παιδάκια, που δεν μιλούν ακόμη «καθαρά», που κλαίνε κάθε φορά που έρχονται σχολείο, που δεν ξέρουν να μαζεύουν παιχνίδια, ή να πιάνουν μαρκαδόρο, ή να αναγνωρίζουν αριθμούς και φωνούλες. 

Τον Ιούνιο αποχαιρετάς αυτά τα παιδάκια 10 εκατοστά ψηλότερα, μιλώντας «καθαρά» και έχοντας κατακτήσει όλα τα παραπάνω.

Γιατί, όλη τη χρονιά που πέρασε, ήσουν η «κυρία» τους, η δασκάλα τους, η «μαμά» τους, η αγκαλιά τους, η παρηγοριά τους, η ΝΗΠΙΑΓΩΓΟΣ τους.

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πρέπει πάντα να παρηγορούμε τα παιδιά, όταν κλαίνε.

Η παρηγοριά, η φροντίδα και η αγάπη δεν προκαλούν τις κακές συμπεριφορές.

Nino Chakvetadze

Τα μικρά παιδιά έχουν μεγάλα συναισθήματα 

    Αυτή η φράση συμπυκνώνει το νόημα του κειμένου. Μπορεί πολλές φορές να μην καταλαβαίνουμε τα μικρά μας, να θεωρούμε υπερβολικές τις αντιδράσεις τους ή να πιστεύουμε ότι αν τα παρηγορήσουμε, θα σημαίνει πως επιβραβεύουμε μια κακιά συμπεριφορά τους. 

Τα όρια, όμως, μπορούμε να τα βάλουμε δείχνοντάς τους ότι είμαστε δίπλα τους ό,τι κι αν χρειαστούν. 

Συμφωνείτε με το κείμενο αυτής της μαμάς;

Γιατί πρέπει να παρηγορούμε πάντα τα παιδιά όταν κλαίνε

«Μην κάθεστε έξω από την πόρτα του παιδικού δωματίου, όσο κλαίει το μωρό σας, ενώ το μόνο που θέλει είναι να σας νιώσει δίπλα του. Πηγαίνετε κοντά του. Όσες φορές κι αν χρειαστεί. Δείξτε του ότι μπορεί να εμπιστευθεί τους ανθρώπους, ότι μπορεί να εμπιστευθεί το περιβάλλον του, ότι ζούμε σε έναν καλό κόσμο».

Πολλοί πιστεύουν ότι το να παρηγορείς ένα παιδί σημαίνει ότι το επιβραβεύεις για κάτι. 

    Έχουν την άποψη ότι η αγάπη, η στήριξη και η αγκαλιά είναι επιβράβευση. Ο ορισμός της επιβράβευσης είναι ότι “προσφέρεται ως αναγνώριση κάποιας υπηρεσίας, προσπάθειας ή επιτυχίας”. 

Η αγάπη και η φροντίδα, λοιπόν, θα πρέπει να προσφέρονται στα παιδιά μόνο όταν τις κερδίζουν ή θα πρέπει να δίνεται ελεύθερα; 

Δεν θα έπρεπε να έχουμε αυτό το δίλημμα. 

Αν νευριάζουν ή στενοχωριούνται και εμείς αρχίσουμε να τα παρηγορούμε, για κάποιους σημαίνει ότι τα επικροτούμε για την άσχημη συμπεριφορά τους.

Δεν συμφωνώ. Αν επικεντρωνόμαστε μόνο στη συμπεριφορά τους για να τους μάθουμε σωστούς τρόπους, κάτι κάνουμε λάθος. Οι άνθρωποι είναι πολύ πιο περίπλοκοι από μερικές κακές συμπεριφορές και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι και τα παιδιά είναι άνθρωποι. 

Μία κακή συμπεριφορά δεν προέρχεται χωρίς λόγο, έχει πάντα κάποια αιτία, ακόμα κι αν κάποιες φορές δεν μπορείς να την εντοπίσεις. 

Εξάλλου, η συναισθηματική ισορροπία των παιδιών μας δεν είναι πιο σημαντική από την “υπακοή” τους; 

    Πολλοί γονείς φοβούνται ότι τα παιδιά μπορεί να τους κάνουν ό,τι θέλουν και ότι έτσι θα φανεί πως ενισχύουν την κακή συμπεριφορά τους. Δεν θέλουμε τα παιδιά μας να μάθουν να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους, να ξέρουν ότι μπορούν να έρχονται σε εμάς όποτε χρειάζονται τη βοήθειά μας και ότι μπορούν να μας εμπιστευτούν; Το να μην τους δείχνουμε την αγάπη μας δεν είναι ο πιο λογικός και αναμενόμενος τρόπος να πετύχουμε αυτό.

Δεν μου αρέσει να ακούω ότι η υπερβολική φροντίδα μπορεί να κάνει κακό στο παιδί. 

    Δεν μου αρέσει να ακούω πως είναι λάθος να παρηγορείς ένα στενοχωρημένο ή ανήσυχο παιδί επειδή με αυτόν τον τρόπο ενθαρρύνεις την ίδια συμπεριφορά στο μέλλον. Αυτό δεν είναι αλήθεια. Δεν σημαίνει ότι παραδίδεις τα όπλα. Μπορείς εκείνη την ώρα να βάλεις όρια και να βοηθήσεις το παιδί να αντιμετωπίσει τα συναισθήματά του.

“Καταλαβαίνω ότι έχεις στενοχωρηθεί. Θες να συνεχίσεις να χοροπηδάς πάνω στον καναπέ. Σίγουρα είχε πολλή πλάκα”.

Μπορείς να του δείξεις ότι καταλαβαίνεις πώς νιώθει χωρίς αυτό να σημαίνει πως πρέπει να αλλάξεις τον τρόπο πειθαρχίας ή τους κανόνες που έχεις θέσει ως γονιός. 

Η ενσυναίσθηση είναι ο καλύτερος τρόπος να του δείξεις ότι όλα τα συναισθήματα επιτρέπονται, ότι τίποτα δεν είναι πολύ “μεγάλο” για σένα. Θα καταλάβει ότι μπορεί να βασίζεται πάνω σου και θα νιώσει ασφάλεια. 

    Ξέρουμε ότι τα παιδιά έχουν “μεγάλα” συναισθήματα. Φανταστείτε να νιώθατε όπως εκείνα και επιπλέον να νιώθετε μόνοι, να νομίζετε ότι κανείς δεν σας καταλαβαίνει, να αισθάνεστε ντροπή ή να νομίζετε ότι σας κατακρίνουν. Είναι δική μας υποχρέωση να μάθουμε στα παιδιά να δέχονται τα συναισθήματά τους και να μην τα απορρίπτουμε μόλις προκύπτει η πρώτη δυσκολία. Δεν μπορείς να διαχειριστείς τα συναισθήματά σου αν πρώτα δεν τα νιώσεις!

Ξεχάστε τους κανόνες, τα σχόλια και τις προειδοποιήσεις.                   Πηγαίνετε να παρηγορήσετε το παιδί σας που εκείνη την ώρα δυσκολεύεται. Ρωτήστε το πώς μπορείτε να το βοηθήσετε, δείξτε του ότι αναγνωρίζετε τα συναισθήματά του. Δείτε τι θα γίνει μόλις νιώσει ότι το ακούτε, ότι το καταλαβαίνετε και το στηρίζετε. 

Η σχέση σας θα γίνει πιο δυνατή αν αρχίσετε να “δουλεύετε” με αυτόν τον τρόπο και σταματήσετε να το τιμωρείτε για τη συμπεριφορά του, που μπορεί να δικαιολογείται λόγω της ηλικίας του.
Η παρηγοριά, η φροντίδα και η αγάπη δεν προκαλούν τις κακές συμπεριφορές.»

ΠΗΓΗ
tromaktiko

Το έχεις νιώσει ποτέ;

Το έχεις νιώσει ποτέ;

Αυτό το αίσθημα, το να είσαι στα χαμένα, ζαλισμένος. Να μην ξέρεις που πατάς και που βρίσκεσαι. Όχι εξ αιτίας κάποιου γεγονότος σοβαρού, ή κάποιας κατάστασης εκτός ελέγχου…

Κάτι μέρες που είσαι από το πρωί στο πόδι, και πριν καλά-καλά το καταλάβεις, έξω να έχει νυχτώσει. Και να κοιτάς τη μέρα σου, και να βλέπεις ότι τίποτα εξωφρενικό δεν έχεις κάνει πέραν από τα καθημερινά σου, και να αναρωτιέσαι πως πέρασε ξανά ο χρόνος, και να αναρωτιέσαι το γιατί, το γιατί όλα αυτά, το πιο το νόημα.

Και να είσαι έτσι, με τα πόδια σου πρησμένα, με το κεφάλι σου έτοιμο να σπάσει, και με πόνους σε όλο σου το σώμα, και να θέλεις μόνο να πας να κοιμηθείς, τίποτε άλλο. Να κοιμηθείς, να ξεκουραστείς, για να ξυπνήσεις την άλλη μέρα, και να ανταπεξέλθεις. Να ανταπεξέλθεις όμως σε τι; Πάλι στα ίδια, πάλι να τη βγάλεις καθαρή κουτσά στραβά, μέχρι το βράδυ, και να πέσεις ξανά για ύπνο.

Δεν ξέρω πως καλύτερα να σου περιγράψω την κατάσταση αυτή. Δεν ξέρω αν έχει κάποιο όνομα αυτό το αίσθημα.

Σου γράφω γιατί πιστεύω, πως δεν το νιώθω μόνον εγώ. Σου γράφω για να σου πω, πως δεν είσαι ο μόνος. Δεν ξέρω αν κάπως σε παρηγορεί, αλλά δεν είσαι ο μόνος που το νιώθει.

Σου γράφω για να σου πω ένα, άντεξε…Πως η Ανάσταση, μετά τη σταύρωση έρχεται πάντα.

Σου γράφω, ίσως, γιατί έχω και εγώ ανάγκη τα ακούσω…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc. 

e-psyxologos.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Κουβερτούλα, μαξιλάρι, αρκουδάκι ...

Για ποιους λόγους δεν τα αποχωρίζονται τα παιδιά σας

Πολλοί από εσάς θα ξέρετε από τα κινούμενα σχέδια τον Λάινους, έναν από τους πιτσιρίκους της παρέας του Σνούπι, και την κουβέρτα του.

Την κουβαλάει κυριολεκτικά παντού όπου πηγαίνει, πιπιλώντας μια γωνιά της ή τυλίγοντάς τη γύρω του, όποτε τα πράγματα ζορίζουν.

Τα αντικείμενα που παρέχουν ασφάλεια, όπως οι κουβέρτες, είναι ένα συναισθηματικό στήριγμα, που χρειάζονται όλα τα παιδιά στην πρώιμή τους ηλικία.

Το παιδί σας μπορεί βεβαία να μην επιλέξει μια κουβέρτα. Ίσως προτιμήσει ένα μαλακό παιχνίδι ή ακόμα τη σατινένια φόδρα του μπουρνουζιού της μητέρας του. 

Το πιθανότερο είναι ότι θα κάνει την επιλογή του στην ηλικία μεταξύ οκτώ και δώδεκα μηνών και το αντικείμενο που θα επιλέξει θα το κρατήσει για κάποια χρόνια. 

Όταν θα είναι κουρασμένο, το μεταβατικό αυτό αντικείμενο θα το βοηθάει να αποκοιμηθεί. 

Όταν σας αποχωρίζεται θα το καθησυχάσει. 

Όταν φοβάται ή αναστατώνεται, θα το παρηγορεί. 

Όταν βρεθεί σε ένα ξένο περιβάλλον, θα το κάνει να νιώσει σαν το σπίτι του.

Τα συγκεκριμένα αυτά αντικείμενα καλούνται «μεταβατικά», επειδή βοηθούν τα παιδιά να κάνουν τη συναισθηματικής φύσεως μετάβαση από την εξάρτηση στην ανεξαρτησία. 

Σε κάποιο βαθμό είναι αποτελεσματικά επειδή κάνουν το παιδί να νιώθει καλά: είναι μαλακά, απαλά στο άγγιγμα και μπορεί να τα αγκαλιάσει και να τα χαϊδέψει. 

Είναι όμως αποτελεσματικά επειδή είναι οικεία, σύμφωνα με την Αμερικανική Παιδιατρική Ακαδημία. 

Ένα μαλακό κουκλάκι έχει πάνω του τη μυρωδιά του παιδιού και θα του θυμίζει την άνεση και την ασφάλεια του δωματίου του. Του δίνει την αίσθηση ότι όλα θα πάνε καλά.

Αντίθετα με κάποιους μύθους, όλα αυτά τα αντικείμενα που τα παιδιά δεν αποχωρίζονται σχεδόν ποτέ, δεν αποτελούν σημάδι αδυναμίας ή ανασφάλειας και δεν υπάρχει κανένας λόγος να τα στερήσετε από το παιδί σας. 

Στην πραγματικότητα μπορεί να είναι τόσο χρήσιμα, που θα μπορούσατε να το βοηθήσετε να επιλέξει ένα και να το εντάξει στην καθημερινή τελετουργία του βραδινού ύπνου.

Μπορείτε ήδη από την πρώιμη βρεφική ηλικία να έχετε πάντοτε μία μικρή μαλακή κουβέρτα ή ένα απαλό παιχνίδι μέσα στο κρεβάτι του. 

Ίσως το αγνοήσει στην αρχή, αν όμως είναι πάντοτε εκεί, πιθανόν κάποια στιγμή να το «υιοθετήσει». 

Φροντίστε όμως να εξασφαλίσετε δύο όμοια αντικείμενα για να μπορείτε να πλένετε το ένα ενώ το μωρό σας χρησιμοποιεί το άλλο. Αν δεν το κάνετε από νωρίς αυτό, το πιο πιθανό είναι, όταν του δώσετε ένα όμοιο αντικείμενο αργότερα, να μην το θέλει επειδή θα είναι καινούριο και «ξένο».

mothersblog