Αλληλεγγύη: Η συνεισφορά προς αλλήλους

    Η Αλληλεγγύη σχετίζεται με έννοιες όπως η συμπαράσταση και η αλληλοβοήθεια. Στηρίζεται στο αίσθημα ενότητας μεταξύ ατόμων που τους συνδέουν κοινά συμφέροντα, στόχοι ή κίνδυνοι. 

    Είναι έννοια κυρίως κοινωνιολογική και αναφέρεται περισσότερο σε ομάδες ανθρώπων, παρά σε μεμονωμένα άτομα. 

Αφορά τις σχέσεις που αναπτύσσονται και με τις οποίες συνδέονται οι άνθρωποι μεταξύ τους σε μια κοινότητα.

    Η συνεισφορά προς αλλήλους είναι το κύριο χαρακτηριστικό της Αλληλεγγύης και αυτό που τη διαφοροποιεί από τον Εθελοντισμό και τη Φιλανθρωπία. 

    Ο σπουδαίος διανοητής Εδουάρδο Γκαλεάνο πίστευε ότι: «σε αντίθεση με την αλληλεγγύη, η οποία είναι οριζόντια και λαμβάνει χώρα μεταξύ ίσων, η φιλανθρωπία είναι πάνω κάτω, ταπεινωτική για όσους τη λαμβάνουν και δεν προκαλεί ποτέ τις έμμεσες σχέσεις εξουσίας».
    Η έννοια της Αλληλεγγύης απαντάται σε μορφές εθελοντικής εργασίας και αγαθοεργιών που οργανώνονται από διάφορους θεσμούς, όπως π.χ. την Εκκλησία. 

    Τα τελευταία χρόνια έχει αναπτυχθεί στην Ελλάδα η λεγόμενη «Οικονομία της Αλληλεγγύης» η οποία υποστηρίζει την οργάνωση ποικίλων πρωτοβουλιών σε τοπική ή ευρύτερη κλίμακα για την καταπολέμηση της κρίσης και την ενίσχυση της κοινωνικής αλληλεγγύης και συνοχής. 

    Με τον όρο «Οικονομία της Αλληλεγγύης» εννοούνται οι «δραστηριότητες φυσικών ή νομικών προσώπων στο φάσμα της παραγωγής, συναλλαγής και κατανάλωσης, με απώτερο σκοπό την κάλυψη συλλογικών και κοινωνικών αναγκών». 

Διεθνής Αλληλεγγύη και ανθρωπιστική κρίση
    Ανθρωπιστική κρίση υπάρχει όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων ή ακόμα και ολόκληρος ο πληθυσμός μιας περιοχής/χώρας υποφέρει από πείνα, έλλειψη στέγης, έλλειψη περίθαλψης. Όταν συμβαίνει αναγκαστική μετακίνηση πληθυσμών. 

    Όταν «η ζωή ολόκληρων πληθυσμών βρίσκεται σε κίνδυνο, είτε από φυσικές καταστροφές (σεισμοί, πλημμύρες, ξηρασίες, επιδημίες κ.ά.) είτε από καταστροφές που προκάλεσε ο άνθρωπος (συγκρούσεις, πόλεμοι κ.ά.), οι ζωτικές ανάγκες δεν εξασφαλίζονται και η χώρα τους δεν έχει πια τα μέσα για να τους βοηθήσει. Τα θύματα αυτών των ανθρωπιστικών κρίσεων συχνά δεν έχουν παρά […] την ελπίδα ότι οι άλλες χώρες, εκείνες που διαθέτουν τα μέσα, θα έρθουν να τα βοηθήσουν». 

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Άστον μόνο του... / Καληνύχτα...

Πολλές φορές το μόνο που χρειάζεται ο άλλος είναι να τον ακούσεις. 

Πολλές φορές, το μόνο που χρειάζεται ο άλλος είναι μια αγκαλιά. 

Πολλές φορές, το μόνο που χρειάζεται, είναι να μείνεις δίπλα του σιωπηλά…
Δεν έχει ανάγκη ούτε από αναλύσεις, ούτε από εξηγήσεις, ούτε από έξυπνα και σοφά λόγια. 

Δε θέλει να σε ακούσει να του λες, «να είσαι δυνατός», 

δε θέλει να σε ακούσει να του λες, «να είσαι ψύχραιμος», 

δε θέλει να σε ακούσει να του λες πως «έτσι ήθελε ο Θεός…».

Πολλές φορές, ο άλλος έχει ανάγκη να ξεσπάσει, να φωνάξει, να τα κάνει όλα λίμπα. 

Πολλές φορές, θέλει απλά, να μπορεί να είναι χάλια, να μπορεί να πέσει, να μπορεί να είναι ο εαυτός του μπροστά σου. 

Χωρίς συμβιβασμούς, χωρίς να κρύβεται, χωρίς να ντρέπεται, χωρίς να πρέπει να δικαιολογηθεί.

Αν δεν μπορείς να τα κάνεις όλα αυτά, φύγε. Άστον μόνο του. Καλύτερα…

Πολλές φορές, το μόνο που χρειάζεται ο άλλος, είναι να είσαι δίπλα του, προσευχόμενος, σιωπηλά.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Αυτό που όλοι θέλουμε... / Καληνύχτα σας

Κουράστηκαν οι άνθρωποι να ακούνε λόγια.
Κουράστηκαν να ακούνε γνώμες, αποφθέγματα και συμβουλές.
Όλοι κάτι έχουνε να πουν. Και μετά, φεύγουν. 

Πηγαίνουν παρακάτω.
Τραβάει το δρόμο του ο καθένας και κοιτάει τη δουλειά του…

Οι άνθρωποι θέλουν νοιάξιμο. Οι άνθρωποι θέλουν αγάπη. 

Οι άνθρωποι σήμερα χρειάζονται άνθρωπο.

Άνθρωπο που θα κάτσει δίπλα τους, χωρίς να λέει τίποτα πολλές φορές και που θα είναι απλά παρών.
Άνθρωπο θέλουν οι άνθρωποι σήμερα. Άνθρωπο που με τη στάση του θα πει «Ει, θάρρος… Μην απελπίζεται. Δεν είσαι μόνος».

Κουράστηκαν οι άνθρωποι να ακούνε λόγια.

Διάβασα κάπου, πως η μεγαλύτερη απόδειξη της αγάπης, είναι το να προσεύχεσαι για κάποιον μυστικά. 

Να προσεύχεσαι για άνθρωπο που ποτέ δεν θα το μάθει…

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Με φώναξε ένας φίλος... / Καληνύχτα...

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τόσα χρόνια ξέρεις τι κατάλαβα;

Τόσα χρόνια, τι κατάλαβα;
Πως δεν θέλουνε πολλά οι άνθρωποι.
Μια καλή κουβέντα θέλουνε. Ένα χαμόγελο. 

Ένα άγγιγμα στο χέρι.

Να κάτσεις και να κλάψεις μαζί τους στο πόνο τους θέλουνε.
Να νιώσεις λίγο τον καημό τους και ας μην έχεις λύση να τους δώσεις.
Να συμμετέχεις στη γιορτή τους θέλουνε. 

Να χαρείς με τη χαρά τους. Να φάτε μαζί. Να πιείτε. Να γελάσετε.

Ένα φιλικό χτύπημα στη πλάτη.

Κάποιον να τους ακούσει θέλουνε. 

Κάποιον να τους ακούσει μέσα σε έναν κόσμο που έχει μάθει μόνο να ουρλιάζει.

Δε θέλουνε πολλά οι άνθρωποι.
Λίγη αγάπη θέλουνε.
Λίγη αγάπη.
Δώσε την.
Δεν σου κοστίζει κάτι…

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πώς θα σταθείς σε κάποιον που πενθεί

Η ζωή είναι γεμάτη με χαρές αλλά και λύπες. Είναι περίεργο πόσο εύκολα μπορούν και αλλάζουν οι καταστάσεις και μαζί με αυτές και τα συναισθήματά μας μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου. Εκεί που νιώθεις την απόλυτη ευτυχία, εκεί είναι που μπορεί να αισθανθείς τον πιο ανείπωτο πόνο. Όταν κάτι πολύ άσχημο συμβαίνει σε εσένα, ένας θάνατος, ένας χωρισμός, γνωρίζεις πολύ καλά πως το πένθος είναι η μόνη οδός που θα σε βοηθήσει να το ξεπεράσεις (αν ποτέ βέβαια τα καταφέρεις και το ξεπεράσεις).  Όταν όμως κάποιος που σε ενδιαφέρει θρηνεί μετά από μια απώλεια, μπορεί να είναι δύσκολο να ξέρεις τι να πεις ή να κάνεις.

Οι πενθούντες παλεύουν με πολλά έντονα και οδυνηρά συναισθήματα, όπως κατάθλιψη, θυμό, ενοχές και βαθιά θλίψη. Συχνά, νιώθουν επίσης απομονωμένοι και μόνοι στη θλίψη τους, καθώς ο έντονος πόνος και τα δύσκολα συναισθήματα μπορεί να κάνουν τους ανθρώπους να νιώθουν άβολα για την προσφορά υποστήριξης. Μπορεί να φοβάσαι να πεις κάτι ή να κάνεις γιατί ίσως το αγαπημένο σου πρόσωπο να νιώσει ακόμα χειρότερα σε μια τόσο δύσκολη στιγμή. Ή ίσως πιστεύεις ότι υπάρχουν λίγα πράγματα που μπορείς να κάνεις για να βελτιώσεις τα πράγματα. Αυτό είναι κατανοητό. Αλλά μην αφήσεις τη δυσφορία να σε εμποδίσει να σταθείς δίπλα σε κάποιον που πενθεί. Τώρα, περισσότερο από ποτέ, το αγαπημένο σου πρόσωπο χρειάζεται την υποστήριξή σου. Δεν χρειάζεται να έχεις απαντήσεις ή να δίνεις συμβουλές ή να λες και να κάνεις όλα τα σωστά πράγματα. Το πιο σημαντικό πράγμα που μπορείς να κάνεις για ένα άτομο που πενθεί είναι απλά να είσαι εκεί. Είναι η υποστήριξή σου και η παρουσία σου που θα βοηθήσει το αγαπημένο σου πρόσωπο να αντιμετωπίσει τον πόνο και σταδιακά να αρχίσει να θεραπεύεται.

Τα κλειδιά για να βοηθήσεις ένα αγαπημένο πρόσωπο που πενθεί

- Μην αφήνεις τους φόβους, σχετικά με το αν θα πεις ή θα κάνεις το λάθος πράγμα, να σε εμποδίσουν να τον προσεγγίσεις.

- Ενημέρωσε το αγαπημένο σου πρόσωπο που πενθεί ότι είσαι εκεί για να το ακούσεις.

- Κατάλαβε ότι ο καθένας θρηνεί διαφορετικά και για διαφορετικό χρονικό διάστημα.

- Πρόσφερε βοήθεια με πρακτικούς τρόπους.

- Υποστήριξε τον αγαπημένο σου άνθρωπο και  μετά την κηδεία/απώλεια κλπ.

Βοηθώντας ένα άτομο που πενθεί

Συμβουλή 1: Κατανόησε τη διαδικασία του πένθους

Όσο καλύτερα καταλαβαίνεις τη θλίψη και πώς θεραπεύεται, τόσο καλύτερα «εξοπλισμένη» θα είσαι για να βοηθήσεις έναν φίλο ή μέλος της οικογένειας που πενθεί. Δεν υπάρχει σωστός ή λάθος τρόπος να θρηνήσεις. Η θλίψη δεν ξεδιπλώνεται πάντα σε προβλέψιμα στάδια. Μπορεί να είναι ένα συναισθηματικό τρενάκι, με απρόβλεπτα ανεβοκατεβάσματα της ψυχολογίας και πισωγυρίσματα. Ο καθένας θρηνεί διαφορετικά, γι’ αυτό απόφυγε να πεις στον αγαπημένο σου τι «πρέπει» να νιώθει ή να κάνει.

Η θλίψη μπορεί να περιλαμβάνει ακραία συναισθήματα και συμπεριφορές. Τα αισθήματα ενοχής, θυμού, απόγνωσης και φόβου είναι κοινά. Ένα άτομο που θρηνεί μπορεί να φωνάζει απευθύνοντας στον ουρανό, να έχει εμμονή με τον θάνατο, να επιτίθεται σε αγαπημένα πρόσωπα ή να κλαίει για ώρες. Το αγαπημένο σου πρόσωπο χρειάζεται διαβεβαίωση ότι αυτό που νιώθει είναι φυσιολογικό. Μην τον κρίνεις και μην παίρνεις προσωπικά τις αντιδράσεις θλίψης του.

Δεν υπάρχει καθορισμένο χρονοδιάγραμμα για το πένθος. Για πολλούς ανθρώπους, η ανάρρωση μετά το πένθος διαρκεί 18 έως 24 μήνες, αλλά για άλλους, η διαδικασία του πένθους μπορεί να είναι μεγαλύτερη ή μικρότερη. Μην πιέζεις το αγαπημένο σου πρόσωπο να προχωρήσει και μην το κάνεις να νιώθει ότι θρηνεί πολύ καιρό. Αυτό μπορεί πραγματικά να επιβραδύνει τη διαδικασία επούλωσης.

Συμβουλή 2: Μάθε τι να πεις σε κάποιον που πενθεί

Ενώ πολλοί από εμάς ανησυχούμε για το τι να πούμε σε ένα άτομο που πενθεί, είναι στην πραγματικότητα πιο σημαντικό να ακούμε. Συχνά, οι καλοπροαίρετοι άνθρωποι αποφεύγουν να μιλήσουν για το θάνατο ή αλλάζουν θέμα όταν αναφέρεται κάτι για τον άνθρωπο που έφυγε φύγει από τη ζωή. Πολλές φορές γνωρίζοντας ότι δεν μπορούν να πουν τίποτα για να το βελτιώσουν, προσπαθούν να αποφύγουν εντελώς το άτομο που πενθεί. Αλλά οι πενθούντες πρέπει να αισθάνονται ότι η απώλειά τους αναγνωρίζεται, δεν είναι πολύ τρομερό να μιλήσουμε γι’ αυτό και το αγαπημένο τους πρόσωπο δεν θα ξεχαστεί. Μια μέρα μπορεί να θέλουν να κλάψουν στον ώμο σου, μια άλλη μέρα μπορεί να θέλουν να καθίσουν σιωπηλοί ή να μοιραστούν αναμνήσεις. Με το να είμαστε παρόντες και να ακούμε με συμπόνια, μπορούμε να βοηθήσουμε το άτομο που θρηνεί. Το να είσαι απλά εκεί και να το ακούς μπορεί να είναι μια τεράστια πηγή παρηγοριάς και θεραπείας.

Πώς να μιλήσεις -και να ακούσεις-  κάποιον που πενθεί

Αν και δεν πρέπει ποτέ να προσπαθήσεις να αναγκάσεις κάποιον να ανοιχτεί, είναι σημαντικό να ενημερώσεις τον φίλο ή το αγαπημένο σου πρόσωπο που πενθεί ότι είσαι εκεί για να ακούσεις εάν θέλει να μιλήσει για την απώλειά του. Μίλα ειλικρινά για το άτομο που πέθανε και μην αποφεύγεις  το θέμα εάν πρέπει να ειπωθεί το όνομα του νεκρού. Και όταν σου φαίνεται σκόπιμο, κάνε ευαίσθητες ερωτήσεις  που καλούν το άτομο που πενθεί να εκφράσει ανοιχτά τα συναισθήματά του. Ρωτώντας απλά: «Νιώθεις ότι θέλεις να μιλήσεις;» . Θα μπορούσες να πεις και κάτι τόσο απλό όπως: «Άκουσα ότι ο πατέρας σου πέθανε». Χρησιμοποιώντας τη λέξη «πέθανε» θα δείξεις ότι είσαι πιο ανοιχτή στο να μιλήσεις για το πώς νιώθει πραγματικά το άτομο που θρηνεί. Να εκφράζεις την ανησυχία σου. Για παράδειγμα: «Λυπάμαι που ακούω ότι αυτό συνέβη σε εσάς». Οι άνθρωποι που πενθούν μπορεί να χρειαστεί να πουν την ιστορία ξανά και ξανά, μερικές φορές με ελάχιστες λεπτομέρειες. Κάνε υπομονή. Η επανάληψη της ιστορίας είναι ένας τρόπος επεξεργασίας και αποδοχής του θανάτου. Με κάθε επανάληψη, ο πόνος μειώνεται. Ακούγοντας υπομονετικά και με συμπόνια, βοηθάς το αγαπημένο σου πρόσωπο να θεραπευτεί.

Συμβουλή 3: Πρόσφερε πρακτική βοήθεια

Είναι δύσκολο για πολλούς ανθρώπους που πενθούν να ζητήσουν βοήθεια. Μπορεί να αισθάνονται ένοχοι που λαμβάνουν τόση προσοχή, να φοβούνται ότι θα αποτελέσουν βάρος για τους άλλους ή απλώς να είναι πολύ καταθλιπτικοί για να ζητήσουν βοήθεια. Ένα άτομο που θρηνεί μπορεί να μην έχει την ενέργεια ή το κίνητρο να σου τηλεφωνήσει όταν χρειάζεται κάτι, οπότε αντί να του λες: «Ενημέρωσέ με αν μπορώ να κάνω κάτι», κάντο πιο εύκολο γι ‘αυτόν κάνοντας συγκεκριμένες προτάσεις. Θα μπορούσες να πεις, «Θα πάω στην αγορά σήμερα το απόγευμα. Τι να σου φέρω από εκεί;» ή «Έχω φτιάξει μοσχαρίσιο στιφάδο για βραδινό. Πότε μπορώ να έρθω και να σου φέρω λίγο;» Εάν μπορείς, προσπάθησε να είσαι συνεπής στις προσφορές σου για βοήθεια. Το άτομο που θρηνεί θα ξέρει ότι θα είσαι εκεί για όσο χρόνο χρειαστεί και μπορεί να προσβλέπει στην προσοχή σου χωρίς να χρειάζεται να κάνει την πρόσθετη προσπάθεια να ρωτά ξανά και ξανά.

theissue.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Να ακούς τις ανάγκες των ανθρώπων σου...

Να τις αφουγκράζεσαι.

Σκύψε από πάνω τους…

Πολλές φορές οι άνθρωποι, θέλουμε να προσφέρουμε, να κάνουμε το καλό, αλλά το κάνουμε με λάθος τρόπο. 

Δε φτάνει, όμως, να δίνεις στον άλλον. 

Πρέπει να του δίνεις αυτό που έχει ανάγκη.

 

Και αυτό, να το κάνεις με λεπτότητα. Με τρόπο. 

Με έναν τρόπο ανάλαφρο, με έναν τρόπο που θα μπορεί να τον αντέξει…

Όταν διψάει κάποιος, δεν ωφελεί να του δώσεις ψωμί.
Και, όταν πεινάει, δεν ωφελεί να τον σκεπάσεις με κουβέρτα.

Έτσι και με τους ανθρώπους σου. Με τη γυναίκα σου, τον άντρα σου, τους φίλους, τα παιδιά σου.

Πρέπει να τους δίνεις, όχι αυτό που θεωρείς εσύ σωστό, αλλά αυτό που έχουν πραγματικά ανάγκη.

Να τους αφουγκράζεσαι. Να σκύβεις από πάνω τους.
Μόνον έτσι, θα μπορέσεις πραγματικά να τους βοηθήσεις…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μια ολόκληρη γειτονιά έμαθε κρυφά νοηματική για να κάνει έκπληξη σε φίλο τους με προβλήματα ακοής

Θα δακρύσετε!

Μια ολόκληρη γειτονιά στην Κωνσταντινούπολη έμαθε μέσα σε ένα μήνα νοηματική για να κάνει ένα συνάνθρωπό τους με πρόβλημα ακοής να μην αισθάνεται διαφορετικός!

Ο Muaharrem ένας νεαρός άντρας από ένα προάστιο της Κωνσταντινούπολης με προβλήματα ακοής, δεν περίμενε με τίποτα αυτό που θα συμβεί όταν ξεκίνησε από το σπίτι του για την καθιερωμένη βόλτα του στην γειτονιά με την αδερφή του Ozlem.



Ο νεαρός αισθάνθηκε περίεργα όταν μια κοπέλα που έπεσε πάνω του στον δρόμο του ζήτησε συγγνώμη με νοηματική

Και όταν μπήκε σε ταξί και ο ταξιτζής του είπε “Καλημέρα” επίσης στην νοηματική

Και ξαφνικά ολόκληρη η γειτονιά επικοινωνούσε μαζί του στην νοηματική γλώσσα. Οπότε φανταστείτε την έκπληξη του νεαρού!

Την προετοιμασία και το γύρισμα ανέλαβε η Samsung και ο διαφημιστικός κολοσσός Leo Burnett όπου για ένα μήνα μάθαιναν την νοηματική στους κατοίκους.

istories video fotografies

Η θυσία της δασκάλας για να σωθούν τα παιδιά από την πείνα της κατοχής

Στην καρδιά της Κατοχής άρχισαν τα συσσίτια του Ερυθρού Σταυρού στα σχολεία, αφού τα παιδιά υπέφεραν από υποσιτισμό και πέθαιναν κατά χιλιάδες. 

Η διανομή του συσσιτίου ήταν και ένα επιπλέον κίνητρο για την παρουσία στο σχολείο, καθώς όποιος έλειπε έχανε τη μερίδα του και συχνά, αυτό σήμαινε ότι την έχανε και η οικογένειά του. Το μενού ήταν φτωχό και τις περισσότερες ημέρες το ίδιο. Όταν υπήρχε κάτι διαφορετικό ή κάτι επιπλέον, η μέρα γινόταν ξεχωριστή. 

Παρά τις κακουχίες η παιδική διάθεση για παιχνίδι δεν έλειπε, όπως μαρτυρά το απόσπασμα από το βιβλίο της Λότης Πέτροβιτς, «Ο καιρός της Σοκολάτας». Μια στάλα γλυκόζη ήταν πολυτέλεια για τα κοκκαλιάρικα παιδιά της κατοχής. Όμως, ήταν και αφορμή για σκανδαλιά από το πειραχτήρι της τάξης, που δεν εκτίμησε την αυτοθυσία της δασκάλας να μοιράσει το μερίδιό της στους μαθητές. Ο μικρός δεν τιμωρήθηκε, αλλά πήρε πικρό μάθημα. 

Ακολουθεί το απόσπασμα: «Από το δικό μου, κυρία!»

«….. Το Δεκέμβρη του 1943, αρχή ενός ακόμα χειμώνα πείνας και παγωνιάς, άχνισε κάτι ζεστό ξαφνικά στην αυλή του σχολείου μας. Ήταν ένα μεγάλο καζάνι και μέσα είχε συσσίτιο για τα παιδιά. Γύρισα στο σπίτι περήφανη, κρατώντας με προσοχή ένα τενεκεδάκι γεμάτο σούπα πηχτή. 
«Γιατί δεν την έτρωγες στο σχολείο, καρδούλα μου;» λαχτάρισε η μάνα μου. «Αν σου χυνόταν στο δρόμο;» «Θα φάτε λίγη σούπα κι εσείς, αλλιώς δεν τρώω καθόλου», δήλωσα ορθά κοφτά. «Το ίδιο κι εγώ», φώναξε ο Μάνος, ο αδερφός μου. Κι έτσι γινόταν από κείνη τη μέρα σε κάθε συσσίτιο που κουβαλούσαμε οι δυο μας από το σχολείο. 

Η σούπα ερχόταν τακτικά, πάντα η ίδια, άνοστη και πηχτή. Ώσπου μια μέρα, μας μοίρασαν κάτι ξεχωριστό. Μπήκαμε στη γραμμή και μας έβαλαν στα τενεκεδάκια κάτι σα μέλι, αλλά σκούρο κοκκινωπό. «Γλυκόζη» το είπαν. Βουτούσαν τα παιδιά το δάχτυλο στη γλυκόζη, το έγλειφαν με απόλαυση και γελούσαν ευτυχισμένα, πειράζονταν μεταξύ τους. 

Ένα μεσημέρι, γυρίζοντας ο αδερφός μου από το σχολείο, δεν ήθελε να βάλει μπουκιά στο στόμα του – ούτε από τη σούπα ούτε από τη γλυκόζη. Ταραγμένος φαινόταν, έτοιμος να βάλει τα κλάματα. 
«Τι συμβαίνει παιδί μου;» ανησύχησε η μαμά. Εκείνος δεν έβγαζε λέξη. Κι όσο δε μιλούσε, τόσο επέμενε η μάνα μου να μάθει, τόσο μεγάλωνε και η δική μας η περιέργεια. Με τα πολλά, αποφάσισε τελικά να μιλήσει. Κι αυτό που μας είπε γράφτηκε στη μνήμη μου ανεξίτηλα.

Στην αυλή για το συσσίτιο βρισκόταν με της τάξης του τα παιδιά. «Σκαρώνουμε κάτι;» άκουσε έναν από τους συμμαθητές του- «πειραχτήρης» ήταν το παρατσούκλι του – να ψιθυρίζει στον διπλανό, μόλις πήρε τη γλυκόζη στο τενεκεδάκι του. Ο άλλος έγνεψε «ναι». 
Τότε ο πειραχτήρης κάτι του είπε στ' αυτί, κρυφογέλασαν οι δυο τους πονηρά κι εξαφανίστηκαν στη στιγμή. Σε λίγο χτύπησε το κουδούνι να μπούνε στην τάξη. Πρώτα έμπαιναν τα κορίτσια. Ύστερα τ' αγόρια. Τελευταία η δασκάλα, που κόντευε να μην ξεχωρίζει από τα παιδιά, έτσι που είχε απομείνει πετσί και κόκαλο. Καταλάβαινες πως ήταν μεγάλη από τα μάτια της μόνο, που τα σκοτείνιαζαν ολόγυρα δυο μαύροι κύκλοι. 
Όταν μπαίνανε όλοι στην τάξη, έκλεινε την πόρτα, μετρούσε τα παιδιά σειρά σειρά, έλεγε «εντάξει, φρόνιμα τώρα, μην ακούσω μιλιά» κι αρχίζανε αμέσως το μάθημα. Το «εντάξει, φρόνιμα τώρα, μην ακούσω μιλιά» τη φορά εκείνη δεν το είπε. Ούτε να τους μετρήσει την είδανε. Κοντά στην πόρτα της τάξης στεκόταν σκυφτή, σαν να ψαχούλευε κάτι.

«Μα τι κάνει η κυρία εκεί;» ρώτησε παραξενεμένος ο Μάνος που δεν καλόβλεπε, τα περισσότερα παιδιά ήταν όρθια ακόμα.

«Πασαλείψαμε το χερούλι με γλυκόζη», χασκογέλασε από δίπλα ο πειραχτήρης, «για να κολλήσουν τα χέρια της να γελάσουμε!» Δε γελάσανε. Καθίσανε τελικά στα θρανία τους και δε μιλούσε κανείς. Βλέπανε τη δασκάλα τους τώρα όλοι βουβοί, σαστισμένοι. 

Είχε σκύψει κι έγλειφε με λαχτάρα μια το χερούλι της πόρτας, μια την παλάμη της… Ύστερα γύρισε και τους κοίταξε με παράπονο. Στα μάγουλά της έτρεχαν δάκρυα. «Μην τη σπαταλάτε τη γλυκόζη, χρυσά μου, για τ” όνομα του Θεού!», είπε ξέπνοα. 

«Σας τη δώσαμε όλη, ούτε μια σταγονίτσα δεν κρατήσαμε εμείς οι δάσκαλοι, για να τη φάτε να δυναμώσετε εσείς τα παιδιά. Μην τη σπαταλάτε, σας παρακαλώ, είναι κρίμα! Είναι αμαρτία!» 

Την πήραν πάλι τα δάκρυα. Κι έκλαιγε, έκλαιγε… Μαζευτήκαν όλοι τριγύρω της. Μονάχα ο πειραχτήρης έμεινε στο θρανίο του με το κεφάλι κατεβασμένο. Οι άλλοι σπρώχνονταν ποιος πρώτα να την αγκαλιάσει, ποιος να της πρωτοπεί «από το δικό μου, από το δικό μου, κυρία, να πάρετε λίγο!» Ούτε ένα τενεκεδάκι δεν άγγιξε η δασκάλα. Μόνο έκλαιγε, έκλαιγε… »

Το παραπάνω απόσπασμα είναι από το βιβλίο «Ο καιρός της σοκολάτας» (2012) της Λότης Πέτροβιτς. Εκδόσεις Πατάκη

Πηγή φωτογραφιών: Βούλα Παπαϊωάνου, μουσείο Μπενάκη…
Πηγή: www.mixanitouxronou.gr
haniotika-nea.gr

«Πιάσε μου το χέρι»

Μια εξαιρετική ταινία μικρού μήκους για την αξία της φιλίας 
και της συμπαράστασης

Τιμητική μνεία για το σενάριο πήρε η ταινία μικρού μήκους "Πιάσε μου το χέρι" της Δώρας Μαδαρού και Ελένης Κόντη στο 6o Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Κορινθιας Πελοποννήσου “ΓΕΦΥΡΕΣ” ΒΡΑΒΕΙΑ / AWARDS - PIFF 2015.

Η ταινία μικρού μήκους προκρίθηκε και στο 10ο CYPRUS INTERNATIONAL FILM FESTIVAL 23-27/9/2015 .

Η Ελπίδα, 10 ετών, περπατά μελαγχολική κάνοντας την αγαπημένη της βόλτα στη θάλασσα. Βυθισμένη στις σκέψεις της για το πρόβλημα υγείας που αντιμετωπίζει, βρίσκεται σ' ενα εγκαταλελειμένο ναυπηγείο. Εκεί συναντά μια άστεγη κοπέλα και ανακαλύπτει πως ο καθένας τραβά τον δικό του κρυμμένο γολγοθά. Αποκτά έτσι μια καινούρια φίλη μαθαίνοντας πως η αγάπη, η φιλία, η συμπαράσταση και η συναισθηματική υποστήριξη δυναμώνουν τη φλόγα της ελπίδας και αποτελούν το καλύτερο φάρμακο για να αντιμετωπίσεις τα πάντα.

H Noisy Productions ανεξάρτητη εθελοντική καλλιτεχνική ομάδα παραγωγής , πρωτοτυπεί για άλλη μια φορά και δημιουργεί την μικρού μήκους ταινία “Πιάσε μου το χέρι”, σε σενάριο Δώρας Μαδαρού και Ελένης Κόντη. Εμπνευσμένοι από τους στίχους του τραγουδιού της Ελένης Κόντη που γράφτηκε για τα παιδιά του Συλλόγου “ΦΛΟΓΑ”, οι σεναριογράφοι σκηνοθετόντας πρώτη φορά ,παράλληλα δίνουν ποικίλα κοινωνικά μηνύματα.

Σε μια κοινωνία που ο αλτρουισμός τείνει να εξαφανιστεί, έννοιες οπως αγάπη, φιλία, συμπαράσταση, συναισθηματική υποστήριξή, μπορούν να δυναμώσουν τη φλόγα της ελπίδας και να αποτελέσουν το καλύτερο “φάρμακο” για όλα, ελευθερώνοντας την κρυμμένη μας ανθρωπιά.

Η πολύτιμη βοήθεια του Δημήτρη Μπόπη συνετέλεσε ώστε να ολοκληρωθεί η ταινία.
Το τραγούδι που πλαισιώνει την ταινία ολοκληρώθηκε με τη συνεργασία του συγκροτήματος NiSigma.

 Δώρα Μαδαρού

Καλά Χριστούγεννα Μαρία Tweety

tweety (Μαρία) είπε...

Καλημέρα σε όλα τα φιλαράκια
Αν και άυπνη ακόμη με φρικτούς πόνους και
με την οξεία πνευμονία που με ταλαιπωρεί, σας καλημερίζω και σας δηλώνω το παρόν μου

Ευχαριστώ τη νεράιδα μου πάνω απ´ όλα, και όλους εσάς που δεν μας ξεχνάτε. Ευχαριστώ για την υπομονή σας και τις πολύτιμες προσ(ευχές) σας. Είναι πραγματικά αναγκαίο.

Προσπαθώ να βάλω τις σκέψεις μου στη σειρά και να μπορέσω επιτέλους αν φανώ ικανή, να σας γράψω μια ανακεφαλαίωση/αναθεώρηση της κατάστασης μου και τους τρεις μήνες που ήμουν Αμερική. Τρεις μήνες τώρα σπίτι και ο αγώνας σκληρός και επωδυνος. Όμως με όπλα την αγάπη μου και την πίστη μου είμαι εδώ και θα είμαι για όσο εγώ το θελήσω. Κανείς δεν θα μου πει πότε θα φύγω από εδώ. Αυτό θα το αποφασίσω εγώ αν κρίνω...πως τελείωσε η αγάπη από αγαπημένα μου πρόσωπα...

Αυτά λοιπόν και κάντε ευχές πολλές. Τις χρειαζόμαστε και εγώ και η νεράιδα μου.

Φιλιά πολλά
Καλημέρα σας

ΥΓ. Υποτίθεται πως εγώ πρέπει να επιστρέψω πίσω Αμερική σε κανένα δίμηνο. Αυτό θα κριθεί από τον οικονομικό τομέα. Μπορεί να μην πάω στο ίδιο κέντρο αλλά σίγουρα επιβάλλεται σε εξειδικευμένο κέντρο. Ο γιατρός μου όπου είναι σαν πατέρας μου δεν μπορεί να διανοηθεί και να πιστέψει πως εδώ τελειώνουν όλα. Έτσι αγωνίζεται μαζί μας σκληρά και ψάχνει συνεχώς κέντρα είτε Ευρώπη είτε Αμερική. Όμως και πάλι θα εξαρτηθεί η πορεία της κατάστασης μου, της ζωής μου από τον οικονομικό τομέα όπου μας είναι αδύνατον. Ο κόσμος νομίζει πως έγινα καλά και δεν ασχολείται πλέον μαζί μου. Καλά κάνει. Έτσι θα πορευτώ όπως έρθουν τα πράγματα μαζί με τη νεράιδα μου. Τον άγγελο μου.

Bella Luse

Πρέπει όλοι να συνεχίσουμε να βοηθάμε οικονομικά πάση θυσία αυτόν τον άγγελο πριν να είναι ξανά αργά... Σας παρακαλώ.. Ξέρω σε τι καιρούς ζούμε, αλλά πιστεύω, ένα λιθαράκι ο καθένας μας μπορεί να το κάνει όταν είναι από την καρδιά του...

Ας ενισχύσουμε αυτή την οικογένεια οικονομικά, καταθέτοντας χρήματα στο όνομα Μαρία Δημητρίου, σε αυτούς τους λογαριασμούς:

1. Νέα ΣΠΕ Αγλαντζιάς : CY14007042100000000020162227 – SWIFT: CCBKCY2N (Ισχύει μόνο για την Κύπρο)
2. To: National Bank Of Greece – Athens – Swift: ETHNGRAA For Account Of: Co–Operative Central Bank LTD, Nicosia - Cyprus, Νέα ΣΠΕ Αγλαντζιάς : CY14007042100000000020162227 – Swift: CCBKCY2N – [Για Ελλάδα μόνο αυτός ο λογαριασμός που άλλαξαν κάποιοι αριθμοί στην αρχή]
3. Ελληνική Τράπεζα: CY43005001120001121054591900 – SWIFT: HEBACY2N (Για Ελλάδα, για Κύπρο και για εξωτερικό)
4. Αριθμός Λογαριασμού από τράπεζα Κυπρου κατάθεσης μέσω ONE BANK (όπου θα έρχονται απευθείας τα χρήματα στο λογαριασμό μου χωρίς καμία χρέωση σε σας) – είναι: 0107 – 00 – 021363 – 00 [Για Κύπρο και για Ελλάδα αυτός ο λογαριασμός]
5. Για τράπεζα Κύπρου πάλι αλλά σε κατάθεση σε οποιασδήποτε άλλης τράπεζας (αν δεν μπορείτε στην ίδια) εκτός τράπεζας Κύπρου με ελάχιστα δικαιώματα όπως μας είπαν ο λογαριασμός είναι - IBAN: CY65 0020 0107 0000 0000 0213 6300 – Swift: BCYPCY2N [Για Κύπρο και για Ελλάδα αυτός ο λογαριασμός]

Όποιος νιώθει ότι θέλει να επικοινωνήσει με τη Μαρία μπορεί να το κάνει στο email: mariademetriou@ymail.com

Τα blogs της είναι:
http://mariatweety.blogspot.com/ και
http://mariatweety85.blogspot.com/

ΔΙΑΔΩΣΤΕ την είδηση και καλέστε φίλους σας στο γκρουπ, ώστε να γίνει ευρύτερα γνωστή η υπόθεση της Μαρίας και να κινητοποιηθεί όσο το δυνατό περισσότερος κόσμος!

Σας ευχαριστώ πολύ
Δανάη

Tweety: Το Παλεύω Μέχρι Που Παλεύεται Και Όσο Μπορώ!!

Φωλιά αλληλεγγύης και συμπαράστασης

Φωλιά αλληλεγγύης και συμπαράστασης

Μια φωλιά αλληλεγγύης και συμπαράστασης δημιούργησε η ομάδα εθελοντών «Παιδί και Οικογένεια» για τη στήριξη της μεσαίας τάξης, των ανέργων, των άπορων και των ηλικιωμένων. Πρόκειται για ένα παντοπωλείο όπου μπορεί κανείς με ετήσια συνδρομή 25 ευρώ να ψωνίζει διάφορα προϊόντα σε τιμές, πολύ χαμηλότερες από αυτές της αγοράς.  
Η ομάδα εθελοντών καλύπτει και τις ανάγκες 4.500 ανέργων απόρων με παιδιά και ηλικιωμένων απόρων διανέμοντας είδη πρώτης ανάγκης στα σπίτια τους. 

ΔΩΡΕΑΝ ΔΙΑΝΟΜΕΣ
       σε ΑΝΕΡΓΟΥΣ & ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΥΣ ΑΠΟΡΟΥΣ
η σημαντικότερη φροντίδα των εθελοντών μας για τις οικογένειες

 Δωρεάν διανομές στα σπίτια απόρων ανέργων με παιδιά και ηλικιωμένων απόρων.Οι διανομές γίνονται ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ στα είδη που αναγράφονται ενδεικτικά πιο πάνω.
Για πρόσθετες ανάγκες όπως καρότσια, ηλεκτρικά είδη, αναπηρικά καρότσια, εξοπλισμό σπιτιού εξυπηρετούμε ανάλογα με τα είδη που έχουμε την δυνατότητα να εξασφαλίσουμε, εντός 15 ημερών από την ημερομήνια αιτήματος.
Απαραίτητα δικαιολογητικά: κάρτα απορίας, δήλωση εφορίας όπου αναγράφονται ανήλικα τέκνα, ταυτότητα, παραστατικό ΔΕΗ ή ΟΤΕ για την βεβαίωση χώρου κατοικίας. Στην περίπτωση φιλοξενίας, βεβαίωση από τον ιδιοκτήτη και παραστατικά ΔΕΚΟ.

ΠΕΡΙΟΧΗ: μετρό Συγγρού - ΦΙΞ (οδός: Δράκου 28) 
ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ:
ΠΡΩΊ:   Δευτέρα - Κυριακή       11.00 - 15.00

ΒΡΑΔΥ: Δευτέρα - Παρασκευή 18.00-21.00

(δήλωση συμμετοχής στο info@kidsfestival.gr)
http://www.kidsfestival.gr/

Αν η Ψυχή του Έλληνα ανοίξει τα φτερά της θα ξεδιπλώσει και το νου για ψηλότερα πετάγματα.... Θα βρούμε λύσεις απλές και πρακτικές για την ανακούφιση ανήμπορων συμπολιτών μας που όσο πάνε και πληθαίνουν. Θα δοθούν ακόμη λύσεις σε πολλά προβλήματα και σε όλα τα επίπεδα, όχι μόνο της τροφοδοσίας και της ένδυσης π.χ.: Συνύπαρξη μεσοπέλαγα....

Είμαστε ΟΛΟΙ μαζί με τα παιδιά σ' αυτόν τον αγώνα!!

Χειροκροτήστε τα με όλη την καρδιά σας

Ας είναι ο αγώνας που κάνει ο καθένας από εμάς,
τόσο γενναίος όσο αυτός...

Κέντρο Συμπαράστασης Παιδιών και Οικογένειας

Το Κέντρο Συμπαράστασης 

Παιδιών και Οικογένειας 

είναι μία μη κυβερνητική οργάνωση που ιδρύθηκε το Μάρτιο του 1997, από την αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία «Κοινωνική και Εκπαιδευτική Δράση», ειδικά για τα κοινωνικά αποκλεισμένα παιδιά, τα «παιδιά των δρόμων», όπως αποκαλούνται. 

Ανέλαβε να βοηθήσει τα παιδιά των περιοχών Μεταξουργείου, Κουμουνδούρου, Κεραμικού, Ακαδημίας Πλάτωνα κτλ. Παιδιά που προέρχονται κυρίως από οικογένειες μουσουλμάνων τσιγγάνων της Δυτικής Θράκης, τουρκόφωνων της Δυτικής Θράκης και ολίγων τσιγγάνων και Αλβανών. Οι γονείς των παιδιών αυτών είναι αναλφάβητοι, χωρίς εργασιακή, εμπειρία και απαιτούμενη εργασιακή αντίληψη και συμπεριφορά, με αποτέλεσμα η επιβίωση των πολύτεκνων οικογενειών να στηρίζεται στην «εργασία» των παιδιών, τα οποία πουλούν λουλούδια στις ταβέρνες, χαρτομάντιλα, ή καθαρίζουν τζάμια των αυτοκινήτων στα φανάρια των δρόμων. Τα περισσότερα από αυτά τα παιδιά ανήκουν προβληματικές, μονογονεϊκές οικογένειες.

Ο αριθμός των παιδιών αυτών υπολογίζεται σήμερα (2006) περίπου στα 1.000, με ανεξέλεγκτο ρυθμό αύξησης, σε λίγα χρόνια θα είναι πολλαπλάσιος (παντρεύονται κατά τη διάρκεια της πρώιμης εφηβείας και έχουν μέσο όρο 8 – 10 παιδιά ανά οικογένεια).
 

Η μη κυβερνητική οργάνωση πιστεύει πως η απάντηση στο πρόβλημα του κοινωνικού αποκλεισμού των παιδιών βρίσκεται κυρίως στην εκπαίδευση και τη διαπαιδαγώγησή τους.

Για τους λόγους αυτούς, ιδρύθηκε το 1997 το Κέντρο Ημέρας, το οποίο προσφέρει εκτός από σχολική υποστήριξη και πολύπλευρη κοινωνική υποστήριξη στα παιδιά και στις οικογένειές τους. Με την βοήθεια του Κέντρου 30 παιδιά έχουν πάρει απολυτήριο δημοτικού. Το Κέντρο συνεχίζει την προσπάθειά του (σχολικής υποστήριξης και ενισχυτικής διδασκαλίας, παροχές σχολικού εξοπλισμού, κτλ.). Αυτή την στιγμή 40 παιδιά είναι ενταγμένα στο Δημοτικό σχολείο και καθημερινά παρακολουθείται η σχολική τους πρόοδος από το Κέντρο, που βρίσκεται σε επαφή με 15 σχολεία της περιοχής και παράλληλα προσπαθεί να στηρίξει τις οικογένειες των παιδιών.

Η Κοινωνική παρέμβαση του Κέντρου έχει αναγνωριστεί και βραβευθεί πολλές φορές. Τον Δεκέμβριο του 2000 στα πλαίσια του διεθνούς έτους Εθελοντών, το Υπουργείο Υγείας Πρόνοιας και η Ελληνική Ραδιοφωνία, που είχαν την ευθύνη της διοργάνωσης, αναγνώρισαν το Κέντρο ως την πλέον δραστήρια οργάνωση στο τομέα της κοινωνικής φροντίδας και βραβεύτηκε από τον πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας. Επίσης το Μάρτιο του 1999 το έργο του βραβεύθηκε από την Επιτροπή Δημοσιογράφων της ελληνικής Ραδιοφωνίας (ΕΡΑ) ως μέλος της κυβέρνησης των μη κυβερνητικών από την κοινωνία των πολιτών.

Η μικρή εθελοντική και μη κυβερνητική οργάνωση «Κοινωνική και Εκπαιδευτική Δράση» έχει αναλάβει την οικονομική στήριξη του Κέντρου Συμπαράστασης Παιδιών και Οικογένειας, το οποίο στηρίζεται στην οικονομική βοήθεια πολιτών και επιχειρήσεων, χορηγίες και συνδρομές. Κατά βάση οι οικονομικοί της πόροι προέρχονται από ιδιωτικές πηγές.

πηγή

Mariatweety.blogspot.com: ENA Αξιαγάπητο BLOG

http://mariatweety.blogspot.com

ENA Αξιαγάπητο BLOG ενός 24χρονου κοριτσιού που μάλλον μας χρειάζεται δίπλα της για να  μπορεί να συνεχίσει να ελπίζει

PETROS 

---

Άντε περάστε ΟΛΟΙ από εδώ: http://mariatweety.blogspot.com
Να δώσετε την αγάπη σας

Κέντρο Συμπαράστασης Παιδιών και Οικογένειας

Το Κέντρο Συμπαράστασης Παιδιών και Οικογένειας ιδρύθηκε το 1997 από την Κοινωνική και Εκπαιδευτική Δράση (μη κυβερνητική οργάνωση), η οποία αποφάσισε να αφιερώσει τη δουλειά της στα κοινωνικά αποκλεισμένα παιδιά (παιδιά του δρόμου), παιδιά που ανήκουν σε φυλετικές, εθνικές, θρησκευτικές μειονότητες, καθώς και σε παιδιά που αντιμετωπίζουν ψυχολογικά, οικογενειακά προβλήματα, αλλά και προβλήματα ρατσισμού και περιθωριοποίησης.

Το Κέντρο παρέχει τις υπηρεσίες του στα παιδιά και τους γονείς τους στα δύο ενοικιαζόμενα κτίρια στις περιοχές του Μεταξουργείου και Κολωνού, όπου λειτουργεί το Κέντρο Ημέρας για τα παιδιά καθώς και το Κέντρο Οικογένειας, που είναι η κοινωνική υπηρεσία, η οποία στηρίζει τις οικογένειες των παιδιών.

Πρωταρχικός σκοπός του Κέντρου είναι τα παιδιά αυτά να ενταχθούν ομαλά και σταδιακά στο κοινωνικό σύνολο και κυρίως να αντιληφθούν ότι υπάρχουν κι άλλες επιλογές στην ζωή τους. Το Κέντρο λειτουργεί ως εστία μάθησης που δίνει στα παιδιά ερεθίσματα για να αναπτύξουν τη φαντασία και τη δημιουργικότητά τους, και τα εξοικειώνει με τις αποδεκτές κοινωνικές συμπεριφορές και συνήθειες, (υγιεινή - καθαριότητα - διατροφή - μαγείρεμα κ.τ.λ.) και τα προετοιμάζει για τις απαιτήσεις και έννοιες της σχολικής λειτουργίας.

Μεγάλη σημασία δίνεται στη σχολική υποστήριξη που απαιτεί τόσο να βοηθηθούν τα ίδια τα παιδιά για το σχολείο, όσο και να καταλάβουν οι γονείς τις υποχρεώσεις του γονικού τους ρόλου και την αναγκαιότητα του σχολείου. Το Κέντρο Οικογένειας (η Kοινωνική Yπηρεσία) είναι ένα κέντρο επίλυσης προβλημάτων, κοινωνικών, νομικών, υγείας, εκπαίδευσης και όχι μόνο.

Απευθύνεται στα ενήλικα μέλη των οικογενειών, κυρίως στις μητέρες, προσφέροντας συμβουλευτική, παραπομπές κ.ά.

Κέντρο Συμπαράστασης Παιδιών και Οικογένειας 
Αρίστωνος 6-8 και Πιερίας 5, Κολωνός-Μεταξουργείο, 10441
Τηλ. 210-5239402
FAX. 210-5228957
E-Mail: socedact@otenet.gr