Showing posts with label Πρωτάκια. Show all posts
Showing posts with label Πρωτάκια. Show all posts

Tuesday, 20 September 2022

Το μήνυμα μιας δασκάλας για τα "πρωτάκια"

Για εμάς τους ενήλικες τα πράγματα μάλλον είναι πιο εύκολα λόγω εμπειρίας. 
Υπάρχουν όμως και τα παιδάκια μας που πλησιάζει η ώρα να συναντήσουν το σχολείο τους.
Ιδιαίτερα τα «πρωτάκια».
Αυτά που από τη μια χαίρονται γιατί έφτασε επιτέλους η ώρα που θα καταλάβουν μια θέση στην κοινωνία με τον αξιότιμο τίτλο του μαθητή κι από την άλλη... αποχαιρετούν για πάντα την ξενοιασιά και ετοιμάζονται να διαβούν μονοπάτια άγνωστα.

Είναι η ώρα που πρέπει να δουλέψουν, να κουραστούν, να μάθουν, να στριμώξουν τη ζωή τους σε προγράμματα και ωράρια, να κάνουν νέους φίλους, να δοκιμαστούν σε νέες καταστάσεις...

Είναι πολλοί οι δρόμοι που ανοίγονται μπροστά τους.
Και τα ψιχουλάκια που άφησαν στο δρόμο τους... ίσως να τα έχουν φάει τα πουλιά.

Τα «πρωτάκια» μας έχουν ανάγκη από ένα γερό, αλλά τρυφερό χέρι για να τα στηρίξει σ' αυτή τη νέα διαδρομή. 
Χρειάζονται ένα χαμόγελο σιγουριάς ζωγραφισμένο στα πρόσωπα που εμπιστεύονται. Χωρίς άγχη για την ακαδημαϊκή τους καριέρα...

Χωρίς συγκρίσεις με άλλα παιδιά και σχόλια του τύπου «στρώσου γρήγορα γιατί ο Γιωργάκης ξέρει από το νηπιαγωγείο να διαβάζει». Αλήθεια, γιατί πρέπει να μας αγχώνει η πορεία του Γιωργάκη;
Ποιος γονιός δικαιούται να...
........
η συνέχεια εδώ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Thursday, 1 September 2022

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ο Σεπτέμβρης

 Ένα παραμύθι για τα πρωτάκια
Μια φορά κι έναν καιρό ο Σεπτέμβρης που ήταν ένα αγόρι, χορτασμένο ήλιο και παιχνίδι, και βέβαια με ωραίο χρώμα απ’ το καλοκαίρι, πείσμωσε. 
Καλοκάθισε στην άκρη του δρόμου που θα τον έφερνε στη γη κι αρνιόταν να πάει στον προορισμό του. 
Πέσανε επάνω του όλοι για να τον μεταπείσουν. Πείσμα αυτός, ανένδοτος, δεν μιλούσε σε κανέναν! 

Τελευταίος τον πλησίασε ο μπαμπάς του ο Χρόνος: 
«Πες μου αμέσως τι συμβαίνει» του λέει. 
«Τι πράγματα είναι αυτά; Πρέπει να πας Σεπτέμβρη, ν΄ αρχίσει ο τρύγος, να ξεπροβοδιστούν τα χελιδόνια για το ταξίδι τους, να πάρουν το κιτρινοκόκκινο χρώμα τα φύλλα των δέντρων. Και βέβαια πρέπει να πας για ν’ ανοίξουν τα σχολεία παιδί μου! Χιλιάδες παιδιά περιμένουν! Πως μπορείς εσύ να τεμπελιάζεις;»

«Δεν είμαι τεμπέλης» 

άρχισε επιτέλους να μιλάει ο Σεπτέμβρης. 
«Απλώς δεν βλέπω το λόγο για να πάω. Κοίτα τους ανθρώπους τριγύρω σου πατέρα. Ήταν ποτέ άλλοτε χειρότερα; Δες τους: Τόσο λυπημένοι και σκυθρωποί… Άρρωστοι χωρίς φάρμακα, άνθρωποι χωρίς δουλειές, πονοκεφαλιασμένοι από λογαριασμούς, τηλεθεατές που βλέπουν μετανάστες να τους καταπίνουν οι θάλασσες και νησιά να γίνονται στάχτη, άνθρωποι χωρίς ελπίδα, πες μου βρε μπαμπά, ποιος θα το καταλάβει αν ξεχαστούν τα χελιδόνια εδώ; 
Ποιος νοιάζεται για το φθινόπωρο και τα χρώματά του πια; Οι άνθρωποι μόνο την φτώχεια τους κοιτάνε τώρα. Δεν πάω πουθενά, εδώ θα μείνω…»
«Καλό μου αγόρι» του λέει ο πατέρας του, ο σοφός ο Χρόνος. «Δίκαιο έχεις, αλλά την ίδια στιγμή κάνεις και λάθος! 
Δεν γίνεται να τα ξεχνάς τα παιδιά που σε περιμένουν στα σχολειά. Και να σου πω και το πιο σημαντικό; 
Γιατί νομίζεις ότι υπάρχουν σχολεία Σεπτέμβρη μου; Για τους αριθμούς, τις γραμματικές και τις χημείες; 
Λάθος καλέ μου! 
Για να γίνονται οι άνθρωποι, Άνθρωποι με το άλφα τους κεφαλαίο, γι αυτό υπάρχουν τα σχολεία. 
Για να μάθουν να σέβονται τη Ζωή, τη Φύση. Για να σέβονται το Δίκαιο, να σέβονται το γέλιο των παιδιών. Το σχολείο υπάρχει για να κάνει τα παιδιά ενεργούς πολίτες όταν μεγαλώσουν, όχι θλιβερούς τηλεθεατές με σταυρωμένα χέρια.
Σήκω Σεπτέμβρη μου και πήγαινε στο πόστο σου. Δεν υπάρχει άλλη ελπίδα καλέ μου. Τα παιδιά σε περιμένουν! 
Οι μεγάλοι άνθρωποι θα πρέπει να βρουν τον τρόπο για να συμμαζέψουν τη λύπη, το θυμό και τη φτώχεια τους. 
Κι αν τους έχει μείνει και λίγο μυαλό μ’ όλα αυτά που τους βρήκαν, στα σχολεία πρώτα θ’ απλώσουν τα χέρια τους. Αυτά πρέπει να στηρίξουν, όπως κι όσο μπορούν περισσότερο».

Άκουσε ο Σεπτέμβρης προσεκτικά τον μπαμπά του κι όπως κάθε καλό παιδί, υπάκουσε. 
Άλλωστε ο πατέρας είχε δίκαιο. Έτσι ακριβώς είχαν τα πράγματα. Μπήκε στη ζωή των ανθρώπων λοιπόν και στα ημερολόγιά τους. 
Γι αυτό και κατάφεραν σήμερα, παρόλα αυτά, ν’ ανοίξουν τα σχολεία.

Κική Δημητριάδου, συγγραφέας και νηπιαγωγός

Saturday, 8 January 2022

Μα, φροντιστήριο από την πρώτη Δημοτικού;

Σαν μανιτάρια ξεφυτρώνουν στις γειτονιές οι επιχειρήσεις που αναλαμβάνουν την καθημερινή μελέτη των παιδιών μας, από την πρώτη τάξη του Δημοτικού, ακόμα και από το νηπιαγωγείο. 
Πόσο προβληματική είναι αυτή η αντικατάσταση της μαμάς και του μπαμπά;
     Παλαιότερα το θέμα φροντιστήριο άρχιζε να απασχολεί μια οικογένεια όταν το παιδί έφτανε στις τελευταίες τάξεις του γυμνασίου και του λυκείου, οπότε οι μαθητές έδιναν απολυτήριες εξετάσεις ή έπρεπε να προετοιμαστούν για τις εξετάσεις που θα έκριναν την εισαγωγή τους σε Πανεπιστήμια, Πολυτεχνεία, Ακαδημίες.

Τώρα το φροντιστήριο ξεκινάει από πολύ νωρίς. Σχεδόν… με το που τελειώνει ο θηλασμός. 
     Σαν μανιτάρια ξεφυτρώνουν στις γειτονιές μας οι επιχειρήσεις που αναλαμβάνουν την καθημερινή μελέτη των παιδιών μας, από την πρώτη τάξη του Δημοτικού, ακόμα και από το νηπιαγωγείο. 
Έτσι και οι μαμάδες – μπαμπάδες τους έχουν την ησυχία τους (και την αίσθηση πως κάνουν το καλύτερο, χωρίς οι ίδιοι να επιβαρυνθούν επιπλέον) και η παραπαιδεία εξαπλώνεται σε ευρύτερη ηλικιακή ομάδα. 

Είναι, αλήθεια, προς όφελος των παιδιών αυτό;
     Ας μιλήσουν οι εκπαιδευτικοί. Ονόματα δεν δημοσιεύουμε για ευνόητους λόγους, όσοι όμως μιλάνε είναι άνθρωποι με αγάπη στη δουλειά τους και στα παιδιά, και έχουν πολλά να καταθέσουν και έχουν και τις ίδιες με εμένα απορίες.
     «Πώς είναι δυνατόν σε μια εποχή, που ο μέσος γονιός είναι απόφοιτος τουλάχιστον Λυκείου, όλο και περισσότερα παιδάκια από τις πρώτες κιόλας τάξεις του Δημοτικού να χρειάζονται επειγόντως φροντιστή, εντός ή εκτός του σπιτιού;» αναρωτιέται φίλη που εργάζεται στη δημόσια εκπαίδευση και συνεχίζει, «όταν μάλιστα με τα πέντε κολλυβογράμματα στις δεκαετίες του ’60 και του ’70 φιλότιμοι γονείς κατάφερναν να στηρίξουν μια χαρά τα παιδιά τους, έως και την εισαγωγή σε Πανεπιστήμια;».

     «Το διάβασμα των παιδιών στο σπίτι έχει ουσιαστικά καταργηθεί εδώ και καιρό» επισημαίνει έτερος εκπαιδευτικός, «καθώς δεν υπάρχουν ούτε ο χρόνος, ούτε η διάθεση. Τα 15 με 30 λεπτά του φαγητού το μεσημέρι ή το βράδυ είναι συνήθως ο μόνος χρόνος αλληλεπίδρασης γονιών – παιδιών. 
Την υπόλοιπη μέρα τα παιδιά την περνούν παρκαρισμένα σε μια οθόνη κινητού, τάμπλετ, υπολογιστή, PlayStation, με τους γονείς τους να θέλουν απλά την ησυχία τους».
     Αυτούς τους γονείς έρχονται να υποκαταστήσουν δασκάλες και δάσκαλοι που αναλαμβάνουν τα απογεύματα τη μελέτη των μαθητών, ακόμα και εκείνων που είχαν το πρωί στην τάξη τους, συντηρώντας την παραπαιδεία «σε μια δωρεάν εκπαίδευση που ουσιαστικά ποτέ δεν ήταν δωρεάν. Ωθούμενοι προφανώς από τη μισθολογική εξαθλίωση τους. Και χαρίζοντας τον πολυπόθητο χρόνο στις σημερινές μητέρες που έντρομες ανακαλύπτουν πόσο εξαντλητική και απαιτητική διαδικασία είναι το μεγάλωμα έστω και ενός παιδιού». 
     Πρόκειται, βεβαίως, για «μια χαρά επιστήμονες που έχουν τελειοποιήσει τη διδακτική τους μέθοδο και έχουν εξελίξει όλα τα διδακτικά τους εργαλεία», για επαγγελματίες που στις περισσότερες περιπτώσεις κάνουν τη δουλειά τους όσο μπορούν καλύτερα. 
Είναι όμως αυτό αρκετό;
Γιατί ακόμα και αν το παιδί πάρει τη γνώση, δεν έχει πάρει αυτό το… κάτι, το ιδιαίτερο, που προκύπτει από τη μελέτη με τη βοήθεια, την επίβλεψη, έστω από τη συνύπαρξη στον ίδιο χώρο με τον μπαμπά ή με τη μαμά. 
     Αυτό το «ανυπολόγιστα μεγάλο κέρδος, πέρα από την οικονομία χρημάτων που θα προκύψουν στον οικογενειακό κουμπαρά. Γιατί το μικρό παιδί μελετώντας με τον γονιό θα αποταμιεύσει απίστευτο πλούτο συναισθηματικών εμπειριών και βιωμάτων, που θα προκύψουν από τη στενή σχέση με ανθρώπους που το αγαπούν αληθινά το ίδιο και όχι πελατειακά, στοχεύοντας στο πορτοφόλι του».
     Εξάλλου, όταν μασάς την τροφή και του τη δίνεις έτοιμη το μαθαίνεις «να επαναπαύεται.
Κανένας προσωπικός κόπος, κανένα λάθος στις ασκήσεις που θα το διδάξει τις αδυναμίες του. Καμία ιδέα που να μην είναι αντιγραφή των ιδεών κάποιου άλλου». Είναι, νομίζω, προβληματισμοί και απόψεις που θα έπρεπε κάθε γονιός να υπολογίσει, πριν στραφεί προς την εύκολη λύση, πριν να στείλει το «πρωτάκι» του για μελέτη με ειδικευμένο (;) φροντιστή. Αν δεχτούμε πως στο θέμα της εκπαίδευσης των παιδιών μπορεί να υπάρχουν εύκολες λύσεις.

Κοσμάς Βίδος

Πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Sunday, 3 September 2017

Πρώτη γνωριμία με τη δασκάλα του παιδιού σας

Η δασκάλα ή ο δάσκαλος έχει σημαντική θέση στη ζωή του παιδιού και ο ρόλος του είναι πολύτιμος για την εξέλιξη του παιδιού σας. 
Όχι μόνο γιατί θα του μεταδώσει γνώσεις, αλλά και γιατί είναι εκείνη/ος που θα διδάξει στο παιδί πολύτιμα πράγματα για τη ζωή.
Και μην ξεχνάτε ότι για μία ολόκληρη σχεδόν χρονιά, η δασκάλα είναι εκείνη που θα περνάει πολλές ώρες με το παιδί, άρα θα το γνωρίσει καλά, θα το ψυχολογήσει και θα γνωρίζει για εκείνο πράγματα και συμπεριφορές, που ενδεχομένως οι γονείς να μην είναι σε θέση να ξέρουν ή να έχουν καταλάβει για το παιδί τους.
Όπως καταλαβαίνετε, οι γονείς και η δασκάλα είναι οι πιο σημαντικοί άνθρωποι στη ζωή ενός παιδιού, γι’ αυτό και οι μεταξύ σας σχέσεις θα πρέπει να είναι άριστες, να συνεργάζεστε, να επικοινωνείτε τακτικά και κυρίως να υπάρχει ειλικρίνεια και σεβασμός και από τις δύο πλευρές. 
Κι επειδή, η «καλή μέρα από το πρωί φαίνεται», είναι σημαντικό η πρώτη συνάντηση σας με τα δασκάλα να στεφθεί με επιτυχία, ώστε να μπορέσετε να συνεργαστείτε άψογα όλη τη χρονιά.
10 tips για να πάει καλά η πρώτη γνωριμία σας:
1. Να είστε και οι δύο γονείς στη συνάντηση
Μέσα στη χρονιά δεν θα είναι πάντα εύκολο να είστε και οι δυο γονείς στις συναντήσεις με τη δασκάλα. 
Ωστόσο, είναι σημαντικό στην πρώτη συνάντηση να είστε και οι δύο.
2. Χαμογελάστε, όταν τη δείτε
Η πρώτη επαφή είναι το παν. Υποδεχθείτε τη δασκάλα με εγκαρδιότητα και ένα πλατύ χαμόγελο.
3. Συστηθείτε της
Συστηθείτε της. Πείτε τα ονόματα σας, ποιο παιδάκι έχετε. Ζητείστε και το δικό της, που θα σας το αναφέρει ούτως ή άλλως.
4. Μιλήστε για εσάς
Αναφέρετε αν μένετε κοντά, αν εργάζεστε, που εργάζεστε. Αν έχετε ένα παιδάκι ή περισσότερα. 
Γενικά, δώστε κάποιες πληροφορίες που θα της φανούν χρήσιμες.
5. Ενημερώστε την σχετικά με το παιδί
Δώστε της κάποιες πληροφορίες, σχετικά με το παιδί. 
Ενημερώστε την για τυχόν μαθησιακές δυσκολίες, αν το καλοκαίρι κάνατε κάποιες επαναλήψεις ή είχατε κάποιον δάσκαλο που το διάβασε. 
Ενημερώστε την για το επίπεδο γνώσεων του παιδιού σας. Ή αν έχει συμβεί μέσα στο καλοκαίρι κάποιο γεγονός, που το έχει επηρεάσει, και του έχει δημιουργήσει άγχος, όπως ο ερχομός ενός νέου μέλους, ένα διαζύγιο ή μία απώλεια.
6. Ζητείστε να μάθετε για την τάξη
Ζητείστε να μάθετε περισσότερα για την τάξη. 
Πόσα παιδιά έχει, ποιο είναι το επίπεδο της τάξης, αν υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στους μαθητές. 
Αν δυσκολεύει το έργο της.
7. Γίνετε συγκεκριμένοι στις απορίες σας
Πριν τη συνάντηση, καλό είναι να έχετε φτιάξει μία λίστα με απορίες. 
Ρωτήστε τη, λοιπόν, όσα σας προβληματίζουν ή δεν καταλαβαίνετε. 
Ρωτήστε την πώς μπορείτε να βοηθήσετε, τι θα πρέπει να κάνετε στο σπίτι. Πώς να βοηθήσετε το παιδί με το διάβασμα ή με τις εργασίες. 
Επίσης, μπορείτε να ρωτήσετε τη γνώμη της, για το ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να διαβάζει ένα παιδί, ειδικά όταν δεν του αρέσει το διάβασμα.
8. Ρωτήστε την για τη μέθοδο διδασκαλίας που εφαρμόζει
Δεν είστε ούτε περίεργοι, ούτε αδιάκριτοι αν τη ρωτήσετε για τη μέθοδο διδασκαλίας που εφαρμόζει. 
Ζητείστε να μάθετε περισσότερα του τύπου: αν θα δίνει εργασίες στο σπίτι και άλλες λεπτομέρειες.
9. Ρωτήστε τη για τα συμπεριφορά του παιδιού
Σίγουρα, στην πρώτη συνάντηση, είναι νωρίς για να έχει η δασκάλα μία ολοκληρωμένη και τεκμηριωμένη άποψη για τον χαρακτήρα του παιδιού. 
Ωστόσο, μία εικόνα για τη συμπεριφορά του, θα την έχει. Μη διστάσετε, λοιπόν, να τη ρωτήσετε. Και κυρίως, μη δυσανασχετήσετε, αν ακούσετε κάτι, που ενδεχομένως δεν σας αρέσει. 
Σκεφτείτε ότι η δασκάλα μπορεί να βλέπει συμπεριφορές του παιδιού σας σε σχέση με άλλα παιδάκια, που εσείς δε βλέπετε στο σπίτι. 
Αν, λοιπόν, έχει εντοπίσει κάποιο πρόβλημα συμπεριφοράς, ρωτήστε τη σχετικά, συμβουλευτείτε την, συνεργαστείτε και ανανεώνεστε το ραντεβού σας.
10. Δώστε το τηλέφωνό σας
Πριν την αποχαιρετήσετε, δώστε το τηλέφωνο σας. Μπορείτε να της δώσετε και το e mail σας και εξηγήστε της ότι θα είστε πάντα εκεί σε ο, τι σας χρειαστεί. Να μη διαστάσει να επικοινωνήσει μαζί σας.

Saturday, 2 September 2017

«Μικροί επιβάτες σε μεγάλες διαδρομές»

Το μήνυμα μιας δασκάλας για τα πρωτάκια της φετινής χρονιάς

Το καλοκαίρι σήκωσε το μελαψό του χέρι και μας κουνάει το ψάθινο καπέλο του. Μια θλίψη μας συντροφεύει για τις χαρές που αφήνει πίσω του, μια αγωνία για αυτά που μας περιμένουν πίσω από την τελευταία στροφή. Ένας κύκλος που αρχίζει και τελειώνει κάθε χρόνο με νικητές και ηττημένους.

Για εμάς τους ενήλικες τα πράγματα μάλλον είναι πιο εύκολα λόγω εμπειρίας. Υπάρχουν όμως και τα παιδάκια μας που πλησιάζει η ώρα να συναντήσουν το σχολείο τους. 

Ιδιαίτερα τα «πρωτάκια». 
Αυτά που από τη μια χαίρονται γιατί έφτασε επιτέλους η ώρα που θα καταλάβουν μια θέση στην κοινωνία με τον αξιότιμο τίτλο του μαθητή κι από την άλλη... αποχαιρετάνε για πάντα την ξενοιασιά και ετοιμάζονται να διαβούν μονοπάτια άγνωστα. 
Είναι η ώρα που πρέπει να δουλέψουν, να κουραστούν, να μάθουν, να στριμώξουν τη ζωή τους σε προγράμματα και ωράρια, να κάνουν νέους φίλους, να δοκιμαστούν σε νέες καταστάσεις... 
Είναι πολλοί οι δρόμοι που ανοίγονται μπροστά τους. 
Και τα ψιχουλάκια που άφησαν στο δρόμο τους... ίσως να τα έχουν φάει τα πουλιά.
Τα «πρωτάκια» μας έχουν ανάγκη από ένα γερό, αλλά τρυφερό χέρι για να τα στηρίξει σ' αυτή τη νέα διαδρομή. Χρειάζονται ένα χαμόγελο σιγουριάς ζωγραφισμένο στα πρόσωπα που εμπιστεύονται. Χωρίς άγχη για την ακαδημαϊκή τους καριέρα εξηγεί η Άντα Ευαγγέλου, εκπαιδευτικός. 

Χωρίς συγκρίσεις με άλλα παιδιά και σχόλια του τύπου «στρώσου γρήγορα γιατί ο Γιωργάκης ξέρει από το νηπιαγωγείο να διαβάζει». Αλήθεια, γιατί πρέπει να μας αγχώνει η πορεία του Γιωργάκη; 
Ποιος γονιός δικαιούται να κατακρημνίζει το αυτο-συναίσθημα του παιδιού του τη στιγμή που κάνει τα πρώτα του δειλά πεταρίσματα; 
Με ποια λογική γίνονται συγκρίσεις ανάμεσα σε παιδιά αυτής της τόσο τρυφερής ηλικίας; 
Και πώς περιμένει κανείς να κοινωνικοποιηθεί το παιδί του ομαλά και να αποτελέσει ισότιμο μέλος μιας ομάδας όταν διδάσκεται από τον ίδιο του το γονιό ότι ο κάθε Γιωργάκης αποτελεί κινούμενη απειλή; Είναι δίκαιο μετά από μια κοπιαστική μέρα η προσοχή μας να επικεντρώνεται στο αν το παιδί έκανε λάθη στην ορθογραφία και να αδιαφορούμε για το αν πέρασε καλά στο σχολείο του; 
Είναι πολλά τα ερωτήματα. Οι απαντήσεις, όμως, κινούνται στον ίδιο άξονα.

Τα «πρωτάκια» είναι πάνω απ' όλα παιδιά. Έχουν δικαίωμα στη μάθηση, στη χαρά, στο παιχνίδι. Έχουν δικαίωμα να προσπαθήσουν, να μάθουν, να κάνουν λάθη, να κάνουν φίλους με βάση το δικό τους κριτήριο, να ενοχλήσουν, να ενοχληθούν, να πετύχουν, να τσαλακωθούν.

Ας τους δώσουμε το δικαίωμα να μάθουν πώς να βαδίζουν όλο και πιο σταθερά στο νέο τους δρόμο, χωρίς να σκιάζουμε το φως που τους ανήκει με τις φτερούγες μας!

infokids.gr


Saturday, 24 September 2016

Η πρώτη μέρα στο σχολείο ανά τον κόσμο

Με αφορμή την έναρξη της δική μας σχολικής χρονιάς, μια σειρά φωτογραφιών που δείχνει παιδιά απ όλο τον κόσμο να πηγαίνουν στο σχολείο τους. Μια επιλογή εικόνων, που μας δίνουν πληροφορίες για τις ζωές των μαθητών ανά τον κόσμο.

Παιδιά της Παλαιστίνης σχολείο στέκονται στην αυλή του σχολείου τους την πρώτη ημέρα του νέου σχολικού έτους στην πόλη της Γάζας, στις 25 Αυγούστου
Leon, 9 ετών στο δρόμο για το σχολείο του στο Moudon, δυτική Ελβετία στις 20 Ιουνίου
 Maia, 5 ετών, δέχεται την αγκαλιά της νταντάς της στο δρόμο για το σχολείο έξω από το σπίτι της στο Χονγκ Κονγκ στις 18 Ιουνίου
 ο 12χρονος Kelvin Leadismo, με τη σχολική του τσάντα στον ώμο , βοηθά βόσκοντας το μοσχάρι το ποίο θα σφαχτεί για να πληρωθούν τα δίδακτρα - Kisima ένας δήμος της Βόρειας Κένυας
 η Μαργαρίτα από τη Γουατεμάλα φιλάει την 6χρονη κόρη της Samayoa πριν να πάει στο σχολείο - 8 Ιουλίου
 ο εξάχρονος μαθητής δημοτικού Seishi Nishida (C) σηκώνει το χέρι του, μαζί με τους συμμαθητές στο σχολείο του στο Τόκιο στις 11 Ιουνίου.
 Κολομβία, στις 21 Ιουνίου
 Silvia Alvarado, 10 ετών, ετοιμάζεται να πάει στο σχολείο - Ελ Σαλβαδόρ την 1η Ιουλίου.
 η 9χρονη νοτιοκορεάτισα μαθήτρια Lim Jee-Woo πηγαίνει στο σχολείο Goyang, βόρεια της Σεούλ στις 14 Ιουνίου.
 Malabon City, Μανίλα στις 14 Ιουνίου.
 ο 6χρονος μαθητευόμενος μοναχός Tandi Dorji (C) καθώς περπατά το πρωινό σε ένα μοναστήρι στην Thimpu, την πρωτεύουσα του Βασιλείου του Μπουτάν στις 3 Ιουνίου.
 Leobardo Medina, 8, πηγαίνει στο σχολείο στο Καράκας, στις 20 Ιουνίου.
 Ένα αγόρι της Βοσνίας, ο Aldemar Alikavazovic, 12 ετών, περπατά στη γειτονιά του, σε ένα δυτικό προάστιο του Σεράγεβο στο δρόμο για το σχολείο στις 27 Ιουνίου.
 ο Geral Sequeira πριν πάει στο σχολείο, στη γειτονιά La Carpio, στο Σαν Χοσέ, Κόστα Ρίκα στις 22 Αυγούστου.
Wei Hanqi, 9, ετοιμάζει την τσάντα του, για να πάει στο σχολείο του στο Πεκίνο στις 19 Ιουνίου
 Αίγυπτος Βρετανικό Διεθνές σχολείο στο Κάιρο στις 12 Ιουνίου.
Ένα παιδί περπατά στο σχολείο στις 11 Ιουνίου στο Qunu, ένα χωριό έξω από την πόλη της Mthatha στο Ανατολικό Ακρωτήριο όπου μεγάλωσε ο πρώην πρόεδρος της Νότιας Αφρικής Νέλσον Μαντέλα .
 στο δρόμο για το σχολείο στην Πράγα στις 18 Ιουνίου.
 Malabon City, Μανίλα στις 14 Ιουνίου
 μάθημα στην τάξη , στις 10 Ιουνίου στο γαλλο-αραβικό σχολείο Diagnel, 14 χιλιόμετρα νότια της Kaolack, κεντρική Σενεγάλη.
Ελ Σαλβαδόρ την 1η Ιουλίου.
 δημοτικό σχολείο στην Kisima δήμος Βορείου Κένιας κομητεία του Samburu.
 στο Σαν Χοσέ, Κόστα Ρίκα στις 21 Ιουνίου
 σχολείο στην πόλη της Γουατεμάλα στις 8 Ιουλίου.
 ο 6χρονος Frances McMillan (R) μελετά με τους συμμαθητές του στο σχολείο στο προάστιο Coogee του Σίδνεϊ στις 17 Ιουνίου.
 ο 12χρονος Kelvin Leadismo, κάνει την εργασία του κοντά στη φωτιά με τα αδέλφια του στην Kisima της Κένιας
 η 10χρονη Yibanathi Matikinca, κάνει την εργασία της στις 14 Ιουνίου στο σπίτι της στο Qunu, ένα χωριό έξω από την πόλη της Mthatha, στο Ανατολικό Ακρωτήριο, Νότια Αφρική.
 ο Ουγγαρέζος Csongor μαθητής χρησιμοποιεί το τραμ για να πάει στο σχολείο στη Βουδαπέστη στις 15 Ιουνίου.
 Τα παιδιά κάθονται στην τάξη τους την πρώτη ημέρα του νέου σχολικού έτους στην πόλη της Γάζας, στις 25 Αυγούστου.
 ο 7χρονος Thai Chamaya Pamutito γυρνά από το σχολείο μαζί με τον πατέρα και τη μητέρα της στην Μπανγκόκ στις 6 Ιουνίου
 η Watson κάνει την εργασία της στην τραπεζαρία της στο Centreville του Μέριλαντ, μετά το μάθημα στο Δημοτικό Centreville στις 30 Απριλίου.
 σ ένα από τα ιδιωτικά σχολεία της Νιγηρίας
 6χρονος Ιάπωνας Seishi Nishida για το σχολείο στο Τόκιο στις 11 Ιουνίου.

en ithaki.

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki