Μεσοσαράκοστο σήμερα! Να πάρομε μια Ροδαρά!!!

... «Το μάτι μου έπεσε στα χέρια της γιαγιάς και με συγκίνησε ο τρόπος που κρατούσε τη «ροδαρά» της.  Την κρατούσε με τόση ευλάβεια, χαρά, τρυφεράδα, που στην όψη της έμοιαζε σαν να έφεγγε η ψυχή της. Ήταν μια σπάνια στιγμή, που την κρατώ μέσα μου με ευγνωμοσύνη, για αυτή την εικόνα, που είδα! Η γιαγιά χαμογέλασε στην ίδια την Ομορφιά της ζωής, στο Θείο δώρο, το πιο ακριβό και πολύτιμο! Η Κυριακή σήμερα είναι της Σταυροπροσκυνήσεως.

Όλοι διανύουμε δύσκολες ώρες και με τις παρούσες συνθήκες, αναζήτησα τη γιαγιά, τη μάνα, που απόθετε τη «ροδαρά» της στο εικονοστάσι της, για «καλορίζικα». Στη φωτογραφία, μοιάζει να μας προσφέρει τη «ροδαρά» της, με την ευχή την άλλη χρονιά, να χαρούμε την εορτή της Σταυροπροσκυνήσεως, μέσα στις εκκλησίες του τόπου μας, με υγεία όλοι!»

 patris.gr

 

 

Θυμήσου τις “ροδαρές”…

Η τρίτη Κυριακή των Νηστειών ονομάζεται «Κυριακή της Σταυροπροσκύνησης». Μετά από τη μεγάλη Δοξολογία στον όρθρο, ο Σταυρός μεταφέρεται σε μια σεμνή πομπή στο κέντρο του ναού και παραμένει εκεί όλη την υπόλοιπη εβδομάδα, οπότε στο τέλος κάθε ακολουθίας γίνεται προσκύνηση του Σταυρού.

Ο Σταυρός στολίζεται με τις ροδαρές, ματσάκια από κλαδάκια δενδρολίβανου και λουλούδια και ο ιερέας στο τέλος της Θείας Λειτουργίας, τις μοιράζει στους πιστούς για ευλογία.

Σ’ αυτά οι πιστοί αποδίδουν θεραπευτική δύναμη!

Ο παπά συνηθίζει  να καλεί κάθε χρόνο, συγκεκριμένα άτομα, για να «δέσουν τσι ροδαριές», που θα μοιραστούν την επαύριο στους πιστούς στην εκκλησία.

 

Τα παλαιότερα χρόνια, χρησιμοποιούσαν τις Ροδαρές (τα σταυρολούλουδα), για να λιβανίζουν τα σπίτια και τα ξωκλήσια.

Μετά τη θεία λειτουργία της Κυριακής της Σταυροπροσκυνήσεως, τοποθετούσαν τα κλαδάκια δενδρολίβανου στο εικονοστάσι του σπιτιού και κάθε φορά που ήθελαν να λιβανίζουν, έκαιγαν λίγα φυλλαράκια δενδρολίβανου.

Θεωρούσαν, ότι τα κλαδάκια δενδρολίβανου που τους είχε προσφέρει ο ιερέας, είχαν θεραπευτικές ιδιότητες. Για αυτό το λόγο, όταν κάποιος τύχαινε να αρρωστήσει, βουτούσαν ένα κλαδάκι ροδαρά μέσα σε αγιασμό και με αυτό ράντιζαν τον ασθενή.

Ράντιζαν με τη ροδαρά που είχαν βουτήξει σε αγιασμό,τα ζώα τους για να είναι γερά.

Παλιότερα γίνονταν την ημέρα τούτη (το απόγευμα), και αγερμοί των παιδιών, που γύριζαν στα σπίτια και ζητούσαν αυγά για το Πάσχα και ξύλα-παλιούρια, για τις φωτιές που θ’άναβαν αναγγελτικές, ή και για να κάψουν το ομοίωμα του Ιούδα. Έλεγαν τους στίχους:

Χαίρε , Τίμιε Σταυρέ,
η χαρά των Προφητών!
Να μου δώσεις εν’αυγό,
για να φύγω από δω!

Δεν έχουμε όμορφα έθιμα;

Βασιλική Παπουτσάκη
iscreta.gr 

Το έθιμο της Ροδαράς, μας το θύμισε η Άρια

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ροδαρές: Οι Αναμνήσεις που δεν παίρνει ο Κορωνοϊός

Οι ροδαρές! Ένα κομμάτι από το παζλ που "έντυσε" με μυρωδιές, γλύκα και αγάπη τα παιδικά μας όνειρα. 

Είναι χρόνια πια που δεν τις φτιάχνουμε και φέτος δε θα τις πάρουμε ούτε φτιαγμένες από άλλα χέρια την Κυριακή της Σταυροπροσκύνησης.

Της Μαρίας Καλλέργη

Ο κορωνοϊός μας έκλεισε στα σπίτια μας, έκλεισε και τις εκκλησιές και ποιός ξέρει τι μας φέρνει ακόμα, αφού οι επιστήμονες λένε πως είμαστε ακόμα στην αρχή.

Εκείνο που σίγουρα δεν μπορεί να μας πάρει κανείς, και ούτε ο κορωνοιός, όσο είμαστε ζωντανοί είναι οι αναμνήσεις μας.

Και αυτές ξεπετάχτηκαν μαζί με αρώματα σήμερα, μέρα που θα τις φτιάχναμε εκεί στο χωριό μου.
Η προετοιμασία λοιπόν, άρχιζε από την προηγούμενη μέρα καθώς γυρίζαμε με τα πανεράκια μας το χωριό να μαζέψουμε τα λουλουδάκια που θα τις φτιάχναμε.

Κι οι νοικοκυρές μας περίμεναν, και γαλαντόμες καθώς ήταν άδειαζαν κήπους και γλάστρες για να δώσουν τα καλύτερα τους λουλούδια για τις ροδαρές. 

Κρινάκια, ζουμπούλια ακόμα και αθάνατος βασιλικός προφυλαγμένος καλά σε μια γωνιά της αυλής από τις καιρικές συνθήκες.

Και μετά το βράδυ του Σαββάτου γίνονταν η μεγάλη μάζωξη, στο σπίτι του παππού όπως πάντα. Όλα μοσχοβολούσαν λουλούδια κι Άνοιξη. Ευλάβεια και κατάνυξη για τη Σταυροπροσκύνηση. 

Κι εμείς εκεί με τα μικρά μας χεράκια, πιάναμε τα λουλουδάκια τα κόβαμε τα "ταιριάζαμε" και τα δέναμε. Βάζαμε κι ένα κομμάτι αρισμαρί.

Κι η λεκανίδα με το νερό, που έμπαιναν για να διατηρηθούν όλο και γέμιζει. Τι κι αν μαζευόμαστε νωρίς για να τελειώσουμε και νωρίς; Πάντα περασμένα μεσάνυχτα φεύγαμε για τα σπίτια μας. 

Κι άντε μετά οι σκέψεις να μη σε αφήνουν να κοιμηθείς. Σχεδόν άυπνοι ακούγαμε την πρώτη καμπάνα και τρέχαμε στο σπίτι του παππού να πάρουμε τις ροδαρές.

Μισονυσταγμένοι και μισοκοιμισμένοι, η αλήθεια είναι, ακούγαμε τη λειτουργία και περιμέναμε την ώρα που θα μοιράζαμε τις ροδαρές. Τι χαρά ήταν αυτή! Τι ευτυχία!

Εκείνη η ανάμνηση δεν είναι απλώς μια ανάμνηση από μια πράξη θρησκευτική. 

Είναι η ζωή που άλλαξε, δραματικά πλέον και δεν ξέρουμε πόσο ακόμη μέχρι να τελειώσει η πανδημία του κορωνοιού. 

Είναι οι άνθρωποι που έφυγαν κι αυτοί που ήρθαν. 

Και οι γλυκές παιδικές μας αναμνήσεις, με αρώματα λουλουδιών, που κανείς δεν μπορεί να μας τις πάρει.

maleviziotis

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι