Σταυρός: Το Ξύλο Ζωής... (Κυριακή της Σταυροπροσκύνησης)

Η τρίτη Κυριακή των Νηστειών ονομάζεται «Κυριακή της Σταυροπροσκύνησης».

Μετά από τη μεγάλη Δοξολογία στον όρθρο, ο Σταυρός μεταφέρεται σε μια σεμνή πομπή στο κέντρο του ναού και παραμένει εκεί όλη την υπόλοιπη εβδομάδα, οπότε στο τέλος κάθε ακολουθίας γίνεται προσκύνηση του Σταυρού.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το θέμα του Σταυρού, που κυριαρχεί στην υμνολογία αυτής της Κυριακής, παρουσιάζεται όχι μέσα στα πλαίσια του πόνου, αλλά της νίκης και της χαράς.

    Βρισκόμαστε στη μέση της Μεγάλης Σαρακοστής. Από τη μια πλευρά η φυσική και πνευματική προσπάθεια, αν είναι συστηματική και συνεχής, αρχίζει να μας γίνεται αισθητή, το φόρτωμα να γίνεται πιο βαρύ, η κόπωση πιο φανερή. Έχουμε ανάγκη από βοήθεια και ενθάρρυνση. Από την άλλη πλευρά, αφού αντέξουμε αυτή τη κόπωση και έχουμε αναρριχηθεί στο βουνό μέχρι αυτό το σημείο, αρχίζουμε να βλέπουμε το τέλος της πορείας μας και η ακτινοβολία του Πάσχα γίνεται πιο έντονη.

    Η Σαρακοστή είναι η σταύρωση του εαυτού μας, είναι η εμπειρία - περιορισμένη βέβαια - που αποκομίζουμε από την εντολή του Χριστού που ακούγεται στο ευαγγελικό ανάγνωσμα αυτής της Κυριακής: «όποιος θέλει να με ακολουθεί, ας απαρνηθεί τον εαυτό του ας σηκώσει το σταυρό του, και έτσι ας με ακολουθεί» (Μαρκ.8,34).

Αλλά δεν μπορούμε να σηκώσουμε το σταυρό μας και ν' ακολουθήσουμε το Χριστό αν δεν ατενίζουμε το Σταυρό που Εκείνος σήκωσε για να μας σώσει. Ο δικός Του Σταυρός είναι εκείνος που δίνει νόημα αλλά και δύναμη στους άλλους. Αυτό μας εξηγεί το συναξάρι της Κυριακής:

    Στη διάρκεια της νηστείας των σαράντα ημερών, κατά κάποιο τρόπο, και μεις σταυρωνόμαστε, νεκρωνόμαστε από τα πάθη, έχουμε την πίκρα της ακηδίας και της πτώσης, γι' αυτό υψώνεται ο τίμιος και ζωοποιός Σταυρός, για αναψυχή και υποστήριξή μας. Μας θυμίζει τα πάθη του Κυρίου και μας παρηγορεί....

 

    Είμαστε σαν τους οδοιπόρους σε δύσκολο και μακρινό δρόμο που, κατάκοποι, κάθονται για λίγο να αναπαυθούν. Με το ζωοποιό Σταυρό γλυκαίνει την πίκρα που νοιώθουμε από τη νηστεία, μας ενισχύει στη πορεία μας στην έρημο έως ότου φθάσουμε στην πνευματική Ιερουσαλήμ με την ανάστασή Του.

 

    Επειδή ο Σταυρός λέγεται Ξύλο Ζωής και είναι εκείνο το ξύλο που φυτεύτηκε στον Παράδεισο, γι' αυτό και οι θείοι Πατέρες τοποθέτησαν τούτο στο μέσο της Σαρακοστής, για να μας θυμίζει του Αδάμ την ευδαιμονία και την πτώση του από αυτή, να μας θυμίζει ακόμα ότι με τη συμμετοχή μας στο παρόν Ξύλο δεν πεθαίνουμε πια αλλά ζωογονούμαστε».

 
Ιερά Μονή Πετράκη

Μεσοσαράκοστο σήμερα! Να πάρομε μια Ροδαρά!!!

... «Το μάτι μου έπεσε στα χέρια της γιαγιάς και με συγκίνησε ο τρόπος που κρατούσε τη «ροδαρά» της.  Την κρατούσε με τόση ευλάβεια, χαρά, τρυφεράδα, που στην όψη της έμοιαζε σαν να έφεγγε η ψυχή της. Ήταν μια σπάνια στιγμή, που την κρατώ μέσα μου με ευγνωμοσύνη, για αυτή την εικόνα, που είδα! Η γιαγιά χαμογέλασε στην ίδια την Ομορφιά της ζωής, στο Θείο δώρο, το πιο ακριβό και πολύτιμο! Η Κυριακή σήμερα είναι της Σταυροπροσκυνήσεως.

Όλοι διανύουμε δύσκολες ώρες και με τις παρούσες συνθήκες, αναζήτησα τη γιαγιά, τη μάνα, που απόθετε τη «ροδαρά» της στο εικονοστάσι της, για «καλορίζικα». Στη φωτογραφία, μοιάζει να μας προσφέρει τη «ροδαρά» της, με την ευχή την άλλη χρονιά, να χαρούμε την εορτή της Σταυροπροσκυνήσεως, μέσα στις εκκλησίες του τόπου μας, με υγεία όλοι!»

 patris.gr

 

 

Θυμήσου τις “ροδαρές”…

Η τρίτη Κυριακή των Νηστειών ονομάζεται «Κυριακή της Σταυροπροσκύνησης». Μετά από τη μεγάλη Δοξολογία στον όρθρο, ο Σταυρός μεταφέρεται σε μια σεμνή πομπή στο κέντρο του ναού και παραμένει εκεί όλη την υπόλοιπη εβδομάδα, οπότε στο τέλος κάθε ακολουθίας γίνεται προσκύνηση του Σταυρού.

Ο Σταυρός στολίζεται με τις ροδαρές, ματσάκια από κλαδάκια δενδρολίβανου και λουλούδια και ο ιερέας στο τέλος της Θείας Λειτουργίας, τις μοιράζει στους πιστούς για ευλογία.

Σ’ αυτά οι πιστοί αποδίδουν θεραπευτική δύναμη!

Ο παπά συνηθίζει  να καλεί κάθε χρόνο, συγκεκριμένα άτομα, για να «δέσουν τσι ροδαριές», που θα μοιραστούν την επαύριο στους πιστούς στην εκκλησία.

 

Τα παλαιότερα χρόνια, χρησιμοποιούσαν τις Ροδαρές (τα σταυρολούλουδα), για να λιβανίζουν τα σπίτια και τα ξωκλήσια.

Μετά τη θεία λειτουργία της Κυριακής της Σταυροπροσκυνήσεως, τοποθετούσαν τα κλαδάκια δενδρολίβανου στο εικονοστάσι του σπιτιού και κάθε φορά που ήθελαν να λιβανίζουν, έκαιγαν λίγα φυλλαράκια δενδρολίβανου.

Θεωρούσαν, ότι τα κλαδάκια δενδρολίβανου που τους είχε προσφέρει ο ιερέας, είχαν θεραπευτικές ιδιότητες. Για αυτό το λόγο, όταν κάποιος τύχαινε να αρρωστήσει, βουτούσαν ένα κλαδάκι ροδαρά μέσα σε αγιασμό και με αυτό ράντιζαν τον ασθενή.

Ράντιζαν με τη ροδαρά που είχαν βουτήξει σε αγιασμό,τα ζώα τους για να είναι γερά.

Παλιότερα γίνονταν την ημέρα τούτη (το απόγευμα), και αγερμοί των παιδιών, που γύριζαν στα σπίτια και ζητούσαν αυγά για το Πάσχα και ξύλα-παλιούρια, για τις φωτιές που θ’άναβαν αναγγελτικές, ή και για να κάψουν το ομοίωμα του Ιούδα. Έλεγαν τους στίχους:

Χαίρε , Τίμιε Σταυρέ,
η χαρά των Προφητών!
Να μου δώσεις εν’αυγό,
για να φύγω από δω!

Δεν έχουμε όμορφα έθιμα;

Βασιλική Παπουτσάκη
iscreta.gr 

Το έθιμο της Ροδαράς, μας το θύμισε η Άρια

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως

Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως ονομάζεται η τρίτη Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, κατά την οποία τιμάται ο Σταυρός, το σύμβολο της χριστιανικής πίστης.

Πρόκειται για δεσποτική εορτή, η οποία έχει τις ρίζες της στην Παλαιστίνη, όταν την πρώτη Κυριακή μετά την 6η Μαρτίου εορταζόταν η ανεύρεση του Τιμίου Σταυρού από την Αγία Ελένη.
Η Κυριακή αυτή είναι η μεσονηστήσιμη, βρίσκεται δηλαδή στο μέσο της σαρανταήμερης νηστείας. Οι χριστιανοί ατενίζοντας και προσκυνώντας το Σταυρό, θυμούνται το πάθος του Χριστού και παίρνουν δύναμη να συνεχίσουν τη νηστεία και τον πνευματικό τους αγώνα.

 
Κατά τη διάρκεια της πρωινής λειτουργίας, ο Σταυρός μεταφέρεται από τον ιερέα με πομπή στο κέντρο του ναού, όπου τελείται, όπως ορίζει το εκκλησιαστικό τυπικό, η ακολουθία της Σταυροπροσκυνήσεως.

 
Στη συνέχεια, οι πιστοί ασπάζονται τον Σταυρό και λαμβάνουν από το χέρι του ιερέα ως ευλογία άνθη και δεντρολίβανο (σταυρολούλουδα), τα οποία μετά φυλάσσουν στο εικονοστάσι των σπιτιών τους, όπως τα άνθη του Επιταφίου.

 
Ο Σταυρός παραμένει στο κέντρο του ναού καθ’ όλη τη διάρκεια της εβδομάδας, οπότε στο τέλος κάθε ακολουθίας γίνεται προσκύνησή του από τους εκκλησιαζόμενους.

 
Παλαιότερα, το απόγευμα της Κυριακής της Σταυροπροσκύνησης, που λέγεται και Μεσοσαράκοστο, τα παιδιά γύριζαν τα σπίτια και ζητούσαν αυγά και ξύλα για το Πάσχα, τραγουδώντας τους στίχους:

Χαίρε Τίμιε Σταυρέ
χαρά των προφητών
να μας δώσεις εν’ αυγό
για να φύγω από δω.

Σαν Σήμερα

Το Χαμομηλάκι

Η Προσκύνηση του Σταυρού

Ο Χριστός πήρε στον ώμο Του τον Σταυρό πάνω στον οποίο επρόκειτο να σταυρωθεί και τον κουβάλησε σε όλη τη διαδρομή για τον Γολγοθά.

Ο Σταυρός τεράστιος, βαρύς, ασήκωτος. Ο Χριστός βασανισμένος με τα χειρότερα μαρτύρια, σωματικά και ψυχικά. Εγκαταλελειμμένος από όλους. Κουβαλάει τον Σταυρό του, κουράζεται, κοντεύει να λιποθυμήσει, γονατίζει, πέφτει. Αλλά προσπαθεί να ξανασηκωθεί να ολοκληρώσει την τρομερή διαδρομή.

Το βάρος του Σταυρού, δεν είναι μόνο το βάρος του ξύλου. Είναι και το βάρος όλων όσων έχει κάνει η ανθρωπότητα. Είναι το βάρος των ανθρώπων σε όλη τους την πορεία. Αυτό το ασήκωτο βάρος, αυτό επωμίσθηκε ο Χριστός για όλους εμάς.

Και καθάρισε, άπαξ δια παντός. Πλήρωσε προσωπικά ο ίδιος για τις δικές μας … ανομίες. Θυσιάστηκε. Έδωσε το μεγαλύτερο αντίτιμο. Την Ζωή Του. Και αυτό συμβαίνει κάθε φορά. Κάθε φορά που μετανιώνω, κάθε φορά διαγράφεται το χρέος.

Και ο Σταυρός υψώθηκε και κρεμάστηκε εκεί ο Χριστός. Υψώθηκε και έμεινε σημείο αναφοράς στους αιώνες των αιώνων, για όλους τους λαούς της γης, ως το σύμβολο της υπέρτατης θυσίας.

Από αυτό το σύμβολο, αντλεί ο κάθε πιστός δύναμη και μ’ αυτή τη δύναμη πορεύεται. Και είπε ο Χριστός: «όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθήτω μοι» (Μαρκ.8,34). Είναι ο σταυρός που σηκώνει ο καθένας, πλούσιος ή φτωχός για να πορευτεί σ’ αυτή τη ζωή. Κι όσο προσβλέπει στον Σταυρό του Χριστού τόσο αντέχει και πορεύεται. Κι όσο έχει πρότυπο την Υπέρτατη Θυσία, τόσο υπομένει τα δεινά της δικής του ζωής.

Αυτός ο Σταυρός, ως Ιστορικό γεγονός, ως Σύμβολο Πίστης, ως σημείο Αναφοράς, ως Υπέρτατο Μαρτύριο, ως Πηγή Ζωής που προκάλεσε την Ανάσταση, ως αντίδοτο της Αμαρτίας, ως όπλο κατά του κακού, αυτός τιμάται σήμερα. Αυτόν Προσκυνούμε.

Είναι ο Σταυρός πού κάνουμε κάθε φορά που στα δύσκολα λέμε: Παναγία μου και Χριστέ μου.

Επί της Γ΄ Κυριακής Των Νηστειών - Της Σταυροπροσκυνήσεως 

hamomilaki