Μεγάλος σταυρός, μεγάλη Ανάσταση…

Άνθρωπο χωρίς σταυρό δεν γνώρισα.

Άλλον με σταυρό μεγάλο και άλλον με σταυρό μικρό. 

Άλλον με σταυρό βαρύ και άλλον με ελαφρύτερο…

Κάποιοι τον κουβαλάν αγόγγυστα. 

Κάποιοι δακρύζουν στα κρυφά. 

Κάποιοι από τον δρόμο καμιά φορά κουράζονται και ξαποσταίνουν. 

Άλλοι τον κουβαλούν στους ώμους. 

Άλλοι στη πλάτη. 

Και άλλοι αγκαλιά. Σφιχτά. Σχεδόν ερωτικά…

Και κάποιοι άλλοι, τον σέρνουν τον σταυρό τους…

Πάντως όλοι κάτι κουβαλούν. Όλοι κάτι έχουν.

Το θέμα είναι να μην παραιτηθείς. 

Το θέμα είναι να μην πετάξεις κάτω τον σταυρό σου.

Να σε βρει το τέλος, το πέρασμα, και τα χέρια σου να κρατάνε ακόμα το σταυρό…. Τον σταυρό που σου έχει λάχει.

Αυτό είναι το θέμα.

Και αν καμιά φορά φτάνεις στο «αμήν», σήκωνε ψηλά τα μάτια.

Μεγάλος σταυρός, μεγάλη Ανάσταση αδερφέ μου.
Μεγάλος σταυρός, μεγάλη Ανάσταση…

Καλό σου βράδυ.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

14 Σεπτεμβρίου: Η Παγκόσμια Ύψωση του Τιμίου Σταυρού ✞ Ο Βασιλικός και ο Λειδινός

«Σταυρός, φύλαξ εν νυκτί.

Εν ημέρα πύργος,

εν σκότει χειραγωγός,

εν ευθυμία χαλινός,

εν αθυμία ψυχαγωγός,

εν κινδύνοις σωτήρ…

μυρίων αγαθών θησαυρός.

Σταυρός ο φύλαξ της οικουμένης πάσης,

Σταυρός, η ωραιότης της Εκκλησίας,

βασιλέων το κραταίωμα, πιστών το στήριγμα ,

Αγγέλων η δόξα και δαιμόνων το τραύμα!».

Η Παγκόσμια  Ύψωση του Τιμίου Σταυρού, στις 14 του μήνα, είναι η σημαντικότερη γιορτή του Σεπτεμβρίου, γι’ αυτό και  ο μήνας αυτός ονομάζεται από το λαό και Σταυριάτης και Σταυρός.

Η γιορτή αυτή θεωρείται  μεγάλη  Δεσποτική γιορτή,  και αποτελεί σπουδαίο εορτολογικό σταθμό  για το εκκλησιαστικό έτος της Εκκλησίας μας.

    Από τότε που ο Μέγας Κωνσταντίνος είδε σε όραμα  στον ουρανό το σχήμα του σταυρού, με την επιγραφή «εν τούτω νίκα», και θεώρησε αυτόν  σύμβολο της νίκης του και της επικράτειάς του στο ρωμαϊκό κράτος, έταξε ως σκοπό της ζωής του να  ανακαλύψει στην Παλαιστίνη τον ίδιο το Σταυρό του μαρτυρίου του Χριστού. 

    Κατάλαβε ο αυτοκράτορας πως το μέλλον ανήκε πλέον στο χριστιανισμό, όπως άλλωστε και αποδείχτηκε. Σταμάτησε αμέσως τους διωγμούς εναντίον των χριστιανών, κατάργησε το σταυρικό θάνατο, καθιέρωσε την ημέρα της Κυριακής ως ημέρα του Κυρίου και ως αργία, ενώ με το Διάταγμα των Μεδιολάνων κατοχύρωσε την ανεξιθρησκεία στο κράτος, οπότε άνοιξε το δρόμο της διάδοσης της χριστιανικής θρησκείας.

    Από τότε, ο Σταυρός, από σύμβολο  και όργανο του κακού που ήταν  ως το σταυρικό θάνατο του Χριστού, έγινε το σύμβολο της σωτηρίας του κόσμου, το νικηφόρο λάβαρο εμάς των χριστιανών κατά του εχθρού μας, του διαβόλου.

    Η μητέρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, η Αγία Ελένη, επισκεπτόμενη τους Αγίους τόπους κατά προτροπή του γιου της, τον αναζήτησε στα Ιεροσόλυμα και τον ανακάλυψε με τη βοήθεια του Θεού, με τρόπο θαυματουργικό. Ήταν 6 Μαρτίου του 326 μ.Χ.

Στη συνέχεια, πάνω από τον Πανάγιο Τάφο, έχτισε το Ναό της Αναστάσεως και  στις 14 του Σεπτέμβρη, του 335 μ.Χ., στα εγκαίνια  του ναού, ο πατριάρχης Μακάριος ύψωσε το Σταυρό  στο Γολγοθά και ακολούθως στο Ναό,  για να τον δουν οι πιστοί  και να τον προσκυνήσουν. Έτσι, καθιερώθηκε η γιορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού.

    Ύστερα από περίπου τριακόσια χρόνια, ο αυτοκράτορας Ηράκλειος πολέμησε για ν’ απελευθερώσει το Σταυρό από τους Πέρσες, που τον είχαν αρπάξει από τους Αγίους Τόπους και το Σεπτέμβρη του 629 μ.Χ., τον ύψωσε στο ναό της Αγίας Σοφίας. 

    Αυτή ήταν η δεύτερη  ύψωση του Τιμίου Σταυρού, ενώ τον επόμενο χρόνο,  στα 630μ. Χ., τον επανέφερε στα Ιεροσόλυμα, όπου ο πατριάρχης Ζαχαρίας τον ύψωσε εκ νέου στο ναό της Αναστάσεως..

    Ο Σταυρός είναι σύμβολο σωτηρίας των απελπισμένων, είναι το προσφιλές κόσμημα των χριστιανών. 

Είναι το σύμβολο της αγάπης προς τους πιστούς από  το Χριστό και σημάδι ανταπόκρισης προς  τη θεϊκή αγάπη, όπλο εναντίον των εχθρών βοηθός στους πειρασμούς,  μια πνευματική σκάλα που ανυψώνει τον άνθρωπο στον ουρανό. Γενικά είναι το όπλο των ανθρώπων εναντίον του παντοειδούς κακού. Αυτό άλλωστε καταδεικνύει και το τετράστιχο το οποίο  μάθαιναν παλιά τα παιδάκια να λένε στη βραδινή τους προσευχή:

«Πέφτω, κάνω το σταυρό μου,

όπλο έχω στο πλευρό μου.

Δούλος του Θεού λογιούμαι

και κανένα δε φοβούμαι!».

Τα δυο εγκάρσια ξύλα του  Σταυρού συμβολίζουν την ένωση των ανθρώπων με το Θεό και την ένωση των ανθρώπων μεταξύ τους, σε μια κοινωνία αγάπης, ειρήνης, δικαιοσύνης.

Η γιορτή του Σταυρού είναι εποχιακό ορόσημο για τη φύση, χρονικό όριο για τις γεωργικές εργασίες, καθώς και για τις ναυτικές δουλειές των Ελλήνων.

«Πριν σταυρώσει η Γη, μην αρχίσει κανείς δουλειά στο χωράφι του», λένε οι γεωργοί. Τότε πάνε στην εκκλησιά ένα μείγμα από τους σπόρους που θα φυτέψουν να ευλογηθεί και ν’ αγιαστεί (σιτάρι, φασόλια, κριθάρι, ρεβίθια, κουκιά, φακές κ.τ.λ.).

Η Εκκλησία μας έχει ειδική ευχή για του σπόρου την ευλογία. Οι γεωργοί θα τον πάρουν πίσω και θα τον φυλάξουν ως την ημέρα της σποράς (Οκτώβριο, Νοέμβριο). Τότε θα τον παραχώσουν στη Γη για την ευλογία της παραγωγής.

Ο ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ

    Η Αγία Ελένη ξεχώρισε με θαυματουργικό τρόπο στο Γολγοθά το σταυρό του Χριστού από αυτούς των ληστών.

Εφόσον βρέθηκαν και οι τρεις σταυροί στο Γολγοθά, ο Τίμιος Σταυρός αποκαλύφθηκε με το  θαύμα της  νεκραναστάσεως μιας νεκρής, που τυχαία περνούσαν την κηδεία της από το μέρος εκείνο. Ακούμπησαν πάνω στη νεκρή και τους τρεις σταυρούς και η νεκρανάσταση έγινε ακουμπώντας πάνω της το Σταυρό του Χριστού.

    Ο Τίμιος Σταυρός αποκαλύφτηκε  ακόμα κι από  ένα μυρωδάτο φυτό, το βασιλικό που, σύμφωνα με την παράδοση, είχε φυτρώσει στο μέρος όπου βρέθηκε το Τίμιο ξύλο. 

    Γι’ αυτό και ο βασιλικός ονομάζεται και Σταυρολούλουδο και την ημέρα του Σταυρού οι πιστοί τον πάνε στην Εκκλησία και μ’ αυτόν στολίζουν το Σταυρό.

    Μετά τη θεία λειτουργία μοιράζονται από τον ιερέα οι κλώνοι του, που μεταφέρονται από τους πιστούς  στο σπίτι για ευλογία.

Μ’ αυτό το βασιλικό και με τον αγιασμό της ημέρας ετοιμάζονταν από τις νοικοκυρές  παλιά το νέο προζύμι για όλη τη χρονιά, που φούσκωνε μόνο του, ενώ, το πρώτο ζυμάρι που ζύμωναν μ’ αυτό οι νοικοκυρές, το έκαναν πρόσφορο και το πήγαιναν στην εκκλησία.

Ο ΛΕΙΔΙΝΟΣ

    Είναι ένα έθιμο (δρώμενο), που το έπαιζαν παλιά τα παιδιά στο νησί της Αίγινας, την ημέρα του Σταυρού. Αυτή τη μέρα «κήδευαν» το Λειδινό, δηλ. την προσωποποίηση του καλοκαιριάτικου απομεσήμερου και του απογευματινού φαγητού. Έκαναν, λοιπόν, το ομοίωμα ενός μικρού παιδιού, οι γυναίκες και τα κορίτσια του νησιού, το έντυναν με ρούχα, το στόλιζαν με λουλούδια, κυρίως  μικρά λουλουδάκια της εποχής, ενώ συγχρόνως έβραζαν κόλλυβα με σιτάρι, σταφίδες, ρόιδα, αμύγδαλα και μαϊντανό.

    Ύστερα, αφού το «μοιρολογούσαν», το’ παιρναν τα παιδιά και το περιέφεραν στους δρόμους του νησιού και τέλος το έθαβαν λέγοντας: «Πάψε, φτωχέ το λειδινό και συ άρχοντα τον ύπνο». Επιστρέφοντας έτρωγαν κόλλυβα και αφού συγχωρούσαν το μακαρίτη, άρχιζαν το χορό και το τραγούδι. Έτσι, αποχαιρετούσαν τον καλοκαιριάτικο μεσημεριανό ύπνο και το δειλινό-λειδινό, δηλαδή το απογευματινό φαγητό, (δείγμα ότι η μέρα έχει τώρα αρκετά μικρύνει και δε χρειάζονται όλα αυτά το απόγευμα), ως το Μάρτη, όπως έλεγε και το τραγούδι που τραγουδούσαν, όταν πια η μέρα θα μεγάλωνε πάλι και θα άρχιζαν ξανά τα ίδια:

Λειδινέ μου, Λειδινέ μου,

Φεύγεις, πάεις, Λειδινέ μου,

Κι εμάς μας αφήνεις κρύους,
πεινασμένους, διψασμένους

Κι όχι λίγο μαραμένους.

Λειδινέ μου, Λειδινέ μου,

Πάλι θα ’ρθεις, Λειδινέ μου,

Με του Μάρτη τις δροσιές,

Με τ’ Απρίλη τα λουλούδια

Και του Μάη τις δουλειές.

Ήρθε η ώρα να μας φύγεις,

Πάαινε εις το καλό

Και με το καλό να έρθεις

Κι όλους να μας βρεις γερούς…

Για να εξηγήσουν την τύχη του δειλινού-γεύματος στην Αίγινα, λένε την εξής παράδοση:

Το  Κολατσιό, το Γεύμα και το Λειδινό, ήταν τρία αδέρφια τρίδυμα. Πρώτο γεννήθηκε το Κολατσιό, δεύτερο το Γεύμα και τρίτο το Λειδινό. Όταν έγιναν τριών ημερών, ήρθαν οι Μοίρες να τα μοιράνουν. Μοίραναν, λοιπόν, το Κολατσιό και το Γεύμα να συντρέχουν τους ανθρώπους σ’ όλη τους τη ζωή και να ’ναι αθάνατα. Όταν όμως γύρισαν και είδαν το Λειδινό που ήταν ένα καχεκτικό και αδύνατο μωρό, είπαν: «Αυτό γρήγορα θα πεθάνει». Τότε η μεγάλη Μοίρα είπε: «Είναι χρήσιμο όμως στους ανθρώπους και πρέπει να είναι με αυτούς όπως και τα άλλα του τα αδέρφια. Θα το μοιράνουμε, λοιπόν, έξι μήνες να ζει κι έξι μήνες να είναι πεθαμένος, γιατί πιο πολύ δε χρειάζεται». Γι’ αυτό ο Λειδινός ζει μόνο έξι μήνες.

Κοντά στη γιορτή του Σταυρού, ετοιμάζονται και τα χελιδόνια για το μεγάλο τους ταξίδι: «Του Σωτήρος τα λελέκια, του Σταυρού τα χελιδόνια», λέει ο λαός.

thebest

Κωστής Παλαμάς: Το Τραγούδι του Σταυρού

Κ' έγυρ' Εκείνος το άχραντο κεφάλι και ξεψύχησε

στο μαύρο το κορμί μου απάνου·

άστρα γινήκαν τα καρφιά του μαρτυρίου του, άστραψα

κι από τα χιόνια πιο λευκός τα αιώνια του Λιβάνου.

Οι καταφρονεμένοι μ' αγκαλιάσανε

και σα βουνά και σα Θαβώρ υψώθηκαν εμπρός μου·

οι δυνατοί του κόσμου με κατάτρεξαν

γονάτισα στον ήσκιο μου τους δυνατούς του κόσμου.

Τον κόσμο αν εμαρμάρωσα, τον κόσμο τον ανάστησα,

στά πόδια μου άγγελοι οι Καιροί, γύρω μου σκλάβες οι Ώρες.

Δείχνω μια μυστική Χαναάν στα γαλανά υπερκόσμια·

μα εδώ πατρίδες πάναγνες είσαστ' εσείς, τρεις Χώρες!

Ω πρώτη εσύ, Ιερουσαλήμ! του βασιλιά προφήτη σου

μικρή είν' η άρπα για να ειπή τη νέα μεγαλωσύνη.

Του Σολομώντα σου ο ναός μ' αντίκρυσε, και ράγισε·

καινούργια δόξα ντύθηκαν της Ιουδαίας οι κρίνοι.

Κ' ύστερα υψώθηκα σ' εσένα, ω Πόλη, εφτάλοφο όραμα,

κ' έγινα φως των ουρανών, το θάμα του Ιορδάνη,

τους Κωνσταντίνους φώτισα και τους Ηράκλειους δόξασα,

και τρικυμίες δεν έσβησαν εμέ, μηδέ Σουλτάνοι.

Και ύστερα, ταξιδευτής, ήρθα σ' εσένα, ασύγκριτη,

Αθήνα, των ωραίων πηγή, των εθνικών κορώνα,

τον άγνωστο έφερα Θεό, και, απόκοτος, αψήφησα

την πολεμόχαρη Παλλάδα μεσ' τον Παρθενώνα.

Και γνώρισα τους ιλαρούς θεούς και στεφανώθηκα

την αγριλιά της Αττικής, τη δάφνη απ' την Ελλάδα,

και ω λόγος πρωταγροίκητος! του Γολγοθά το σύγνεφο

πήρε την άσπρη ομηρική του Ολύμπου λαμπεράδα.

Τα είδωλα τ' αφρόντιστα και τα πασίχαρα έφυγαν,

αλλ' ούτε πια μεθάει τη γη το ασκητικό μεθύσι,

ας λάμπη η μυστική χαρά στα γαλανά υπερκόσμια·

ειν' εδώ κάπου μια ζωή, και είν' άξια για να ζήσει.

Με τα κλαδιά της φοινικιάς νέα ωσαννά λαχτάρισα

σ' εσένα, ω Γη Πανάγια και ω πρώτη μου πατρίδα.

Σ' εσέ γυρνώ, Ιερουσαλήμ, κ' ένα τραγούδι φέρνω σου·

Είναι πλασμένο από ψυχή και από φωνή Ελληνίδα! 

 

myriobiblos.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ο Μεγάλος Σασμός...

Ἥπλωσας τὰς παλάμας, καὶ ἥνωσας τὰ τὸ πρὶν διεστῶτα

Ο Σταυρός, το υπέρτατο Σύμβολο της Συμφιλίωσης, του Υπέρτατου Σασμού.

Σασμός από την ελληνική λέξη ἰσασμός < αρχαία ελληνική ἰσάζω < ἴσος
Είναι το ίσιασμα, η εξομάλυνση και κατ' επέκταση η εξομάλυνση διαφορών, η συμφωνία, η συμφιλίωση.

    Με την έξοδο από τον κήπο της Εδέμ, έχουμε το χάσμα, μεταξύ του Πατέρα και του ανθρώπου. Ο άνθρωπος επέλεξε την ρήξη, προς μεγάλη λύπη του Πατέρα.

    Στα χρόνια της απομάκρυνσης ο άνθρωπος δεν καταφέρνει να αμβλύνει τις διαφορές, μεγαλώνει το χάσμα, η απόσταση αυξάνεται. Είναι προφανές ιστορικά, ο άνθρωπος δεν καταφέρνει να γεφυρώσει την απόσταση.

    Ο Πατέρας, μεγαλόψυχος, θα δώσει την νέα ευκαιρία στον άνθρωπο. Θα κάνει την νέα Συμφωνία. Θα δώσει την δυνατότητα να επέλθει ο Μεγάλος Σασμός.

Και στέλνει τον Γιο Του, να μας διδάξει και να επωμισθεί ο ίδιος όλα μας τα βάρη. 

Να πληρώσει για τα κρίματα μας με λύτρο τη ζωή Του.
Και αφήνεται να οδηγηθεί στον Σταυρό.

Τα Χέρια σε έκταση, αγκαλιάζουν όλο το ανθρώπινο γένος, περικλείουν όλα τα αδέλφια Του και δίνουν την δυνατότητα της συμφιλίωσης των παιδιών του.
    Ο κατακόρυφος στύλος, ο Στύλος της Οικουμένης, ενώνει τον Πατέρα με τα παιδιά Του.

    Τα απλωμένα χέρια Του πάνω στο Σταυρό, καλούν τον άνθρωπο σε συμφιλίωση με το συνάνθρωπό του, αποτελούν ένα διαρκές προσκλητήριο θυσιαστικής αγάπης προς τον πλησίον, τον οποίο καλούμαστε να αγαπάμε όπως τον εαυτό μας, με μια αγάπη χωρίς όρους και όρια, αληθινά θεϊκή.

Ο Άνθρωπος στην Εδέμ απαρνιέται το Ξύλο της Ζωής, απαρνιέται την Αθανασία.
Ο Άνθρωπος με τον Σταυρό, μπορεί να ξανακερδίσει τη Ζωή, την Αθανασία, να επιστρέψει στην αγκαλιά, στον κήπο του Πατέρα.

Ο "Μεγάλος Σασμός" έχει επιτευχθεί.
Χαμομηλάκι

Ο Θεάνθρωπος, ανέβηκε στο Σταυρό για να γκρεμίσει κάθε φραγμό, που χώριζε τον άνθρωπο από το Θεό, αλλά και από το συνάνθρωπό του.
    Όρθιος, επάνω στο Σταυρό, ένωσε τον άνθρωπο με το Θεό, ή καλύτερα συμφιλίωσε τον άνθρωπο και πάλι με με το Θεό, που ο ίδιος με τις επιλογές του τον είχε εγκαταλείψει.
    Ο Χριστός στάθηκε μετέωρος μεταξύ ουρανού και γης, ανάμεσα στους δυο κόσμους, του Θεού και του ανθρώπου, άπλωσε τα χέρια του και ειρηνοποίησε τη γη με τον ουρανό, ένωσε τον άνθρωπο με το Θεό!
    Ο Σταυρός του Χριστού έγινε το εργαλείο εκείνο, που γκρέμισε κάθε διαχωριστικό μεταξύ των ανθρώπων φραγμό, είναι ο οδοδείκτης που μας δείχνει το δρόμο προς τον Ουρανό, μας οδηγεί στου επίγειου βίου μας τον τελικό, τον αληθινό σκοπό και μας καλεί, είναι το κλειδί, που μας άνοιξε την πόρτα της φυλακής του Άδη, είναι η επιταγή, με την οποία μας εξαγόρασε και μας ελευθέρωσε.

.......

πηγή
πηγή

Σταυρός: Το Ξύλο Ζωής... (Κυριακή της Σταυροπροσκύνησης)

Η τρίτη Κυριακή των Νηστειών ονομάζεται «Κυριακή της Σταυροπροσκύνησης».

Μετά από τη μεγάλη Δοξολογία στον όρθρο, ο Σταυρός μεταφέρεται σε μια σεμνή πομπή στο κέντρο του ναού και παραμένει εκεί όλη την υπόλοιπη εβδομάδα, οπότε στο τέλος κάθε ακολουθίας γίνεται προσκύνηση του Σταυρού.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το θέμα του Σταυρού, που κυριαρχεί στην υμνολογία αυτής της Κυριακής, παρουσιάζεται όχι μέσα στα πλαίσια του πόνου, αλλά της νίκης και της χαράς.

    Βρισκόμαστε στη μέση της Μεγάλης Σαρακοστής. Από τη μια πλευρά η φυσική και πνευματική προσπάθεια, αν είναι συστηματική και συνεχής, αρχίζει να μας γίνεται αισθητή, το φόρτωμα να γίνεται πιο βαρύ, η κόπωση πιο φανερή. Έχουμε ανάγκη από βοήθεια και ενθάρρυνση. Από την άλλη πλευρά, αφού αντέξουμε αυτή τη κόπωση και έχουμε αναρριχηθεί στο βουνό μέχρι αυτό το σημείο, αρχίζουμε να βλέπουμε το τέλος της πορείας μας και η ακτινοβολία του Πάσχα γίνεται πιο έντονη.

    Η Σαρακοστή είναι η σταύρωση του εαυτού μας, είναι η εμπειρία - περιορισμένη βέβαια - που αποκομίζουμε από την εντολή του Χριστού που ακούγεται στο ευαγγελικό ανάγνωσμα αυτής της Κυριακής: «όποιος θέλει να με ακολουθεί, ας απαρνηθεί τον εαυτό του ας σηκώσει το σταυρό του, και έτσι ας με ακολουθεί» (Μαρκ.8,34).

Αλλά δεν μπορούμε να σηκώσουμε το σταυρό μας και ν' ακολουθήσουμε το Χριστό αν δεν ατενίζουμε το Σταυρό που Εκείνος σήκωσε για να μας σώσει. Ο δικός Του Σταυρός είναι εκείνος που δίνει νόημα αλλά και δύναμη στους άλλους. Αυτό μας εξηγεί το συναξάρι της Κυριακής:

    Στη διάρκεια της νηστείας των σαράντα ημερών, κατά κάποιο τρόπο, και μεις σταυρωνόμαστε, νεκρωνόμαστε από τα πάθη, έχουμε την πίκρα της ακηδίας και της πτώσης, γι' αυτό υψώνεται ο τίμιος και ζωοποιός Σταυρός, για αναψυχή και υποστήριξή μας. Μας θυμίζει τα πάθη του Κυρίου και μας παρηγορεί....

 

    Είμαστε σαν τους οδοιπόρους σε δύσκολο και μακρινό δρόμο που, κατάκοποι, κάθονται για λίγο να αναπαυθούν. Με το ζωοποιό Σταυρό γλυκαίνει την πίκρα που νοιώθουμε από τη νηστεία, μας ενισχύει στη πορεία μας στην έρημο έως ότου φθάσουμε στην πνευματική Ιερουσαλήμ με την ανάστασή Του.

 

    Επειδή ο Σταυρός λέγεται Ξύλο Ζωής και είναι εκείνο το ξύλο που φυτεύτηκε στον Παράδεισο, γι' αυτό και οι θείοι Πατέρες τοποθέτησαν τούτο στο μέσο της Σαρακοστής, για να μας θυμίζει του Αδάμ την ευδαιμονία και την πτώση του από αυτή, να μας θυμίζει ακόμα ότι με τη συμμετοχή μας στο παρόν Ξύλο δεν πεθαίνουμε πια αλλά ζωογονούμαστε».

 
Ιερά Μονή Πετράκη

«... ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ...» Όλοι κουβαλάμε έναν σταυρό στην πλάτη μας

Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν, 

καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι

Αναλογεί ένας σταυρός στον καθένα μας. 

Άλλου μικρός άλλου μεγάλος, ανάλογα με τις πλάτες του καθενός. Δεν μπορείς να αλλάξεις τον σταυρό σου. 

Άμα σου τύχει, είναι ο δικός σου σταυρός και πρέπει να τον μεταφέρεις μέχρι το τέλος. 

Από κει και πέρα είναι στο χέρι σου να τον φέρεις στα μέτρα σου για να μπορέσεις να τον κουβαλήσεις.

Ή μάλλον, να φέρεις τον εαυτό σου στα μέτρα του σταυρού.
Για άλλους, αυτός ο σταυρός είναι κάτι απλό. 
Για άλλους, ο δρόμος είναι πολύ ζόρικος. 
Για όλους είναι σταυρός όμως. 
Γιατί κι ο σταυρός του διπλανού να σου τύχαινε (που τον βλέπεις τώρα μικρό κι αστείο), αν δεν σου είχε κληρώσει πρώτα ο δικός σου σταυρός, ασήκωτος θα σου φαινόταν.

https://www.youtube.com/watch?v=AC2eaIO7w5w

Τι κάνουμε λοιπόν;
Αυτό που μπορούμε.
Γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς.
Πορευόμαστε στη ζωή με τις ζαριές που πέφτουν στον καθένα μας. Άλλοι γινόμαστε σοφότεροι κι άλλοι κλαψιάρηδες. 
Όσο πιο μεγάλος ο σταυρός τόσο πιο σοφός γίνεσαι. 
Ξέρουμε ο καθένας τη δύναμή του. Ή μάλλον, δεν την ξέρουμε. 
Την ανακαλύπτουμε μέρα με τη μέρα.
Αυτός είναι ο σταυρός σου, λοιπόν. Ο σταυρός που έτυχε σ’ εσένα. Μπορεί να είναι ένα άρρωστο παιδί. Δυο άρρωστοι γονείς. Ή άρρωστος, εσύ. Μπορεί να χάσεις τη δουλειά σου, τον σύζυγό σου, το σπίτι σου, τα πάντα.

Να σου πω μια ιστορία;
Παραπονέθηκε κάποιος κάποτε στον Θεό ότι ο σταυρός που του είχε δώσει ήταν πέρα από τις δυνάμεις του.
– Δεν μπορώ να τον κουβαλήσω, Θεέ μου.

Και ο Θεός, χωρίς δεύτερη κουβέντα, του είπε:

– Έλα, διάλεξε τον σταυρό που θες.

Και τον έμπασε σε ένα δωμάτιο γεμάτο σταυρούς. Έπαιρνε τον έναν στην πλάτη του ο παραπονιάρης μας, έλεγε:
– Θεέ μου, πολύ βαρύς αυτός.
Έβαζε τον άλλο στους ώμους του, έλεγε:
– Θεέ μου, αυτός παραείναι μεγάλος.
Τους δοκίμασε όλους μέχρι που σήκωσε έναν, εντάξει του φάνηκε, τον έβαλε στους ώμους του, είδε ότι μπορεί να προχωρήσει:

– Αυτός είναι, Θεέ μου, είπε. Αυτόν τον σταυρό θέλω να μου δώσεις.
– Μα, με αυτόν ήρθες όταν μπήκες εδώ, του απάντησε ο Θεός. Τον ίδιο σταυρό διάλεξες.

Κατάλαβες;
Και μου έρχεται στο μυαλό και κάτι άλλο.
Δεν θυμάμαι ποιος το είχε πει, αλλά, όποιος κι αν ήταν, είχε πάρα πολύ δίκιο:
Ο Θεός δεν δίνει πόνο στον άνθρωπο, χωρίς προηγουμένως να τον έχει ικανό να τον υποφέρει.
Αυτό ακριβώς. Έχουμε όλοι ένα ρόλο να παίξουμε. Ένα ρόλο για τον οποίο κριθήκαμε κατάλληλοι.
Είμαστε άνθρωποι.
Είμαστε θνητοί.

Κι έχουμε όλοι έναν σταυρό στην πλάτη μας. Μεγάλο ή μικρό.

Ξέρεις κάτι;
Να ευχαριστούμε που είναι στα μέτρα μας.
Ακόμα κι όταν νομίζουμε ότι δεν είναι.
Γιατί είναι.
Για κάποιο λόγο είναι.

themamagers.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Κοίτα, ξέρω να κάνω το Σταυρό μου!

O Σταυρός είναι το πιο σημαντικό σύμβολο των χριστιανών και φανερώνει την αγάπη του Θεού για τους ανθρώπους.

Είναι το στολίδι, το φυλαχτό και η δύναμή τους.

Κάθε φορά που κάνουμε το σταυρό μας, δείχνουμε πως δεν ξεχνάμε την αγάπη του Θεού για μας.

Αλλά και όταν θέλουμε να πάρουμε δύναμη ή να ξεπεράσουμε κάποιο φόβο μας, πάλι το σταυρό μας κάνουμε.

Ο βαφτιστικός μας σταυρός μάς θυμίζει πως ανήκουμε στη μεγάλη οικογένεια του Χριστού, την Εκκλησία.

Μαθαίνω να κάνω το σταυρό μου, ως εξής:
Ενώνω τα τρία πρώτα δάχτυλα του δεξιού χεριού μου,
τα σηκώνω ενωμένα προς το κεφάλι μου,
τα κατεβάζω προς την κοιλίτσα μου,
τα φέρνω κοντά μου προς το δεξιό ώμο μου
και τέλος, τα πηγαίνω πιο μακριά στον αριστερό ώμο,
εκεί που χτυπά η καρδούλα μου...

Σε κάθε κίνηση των χεριών μου λέω την παρακάτω προσευχή:

Άγιος ο Θεός,

Άγιος Ισχυρός,

Άγιος Αθάνατος,

ελέησον ημάς!

ΑΓΙΟΣ Ο ΘΕΟΣ
Αν μπορούσες να βρεθείς
ψηλά στον ουρανό,
θα άκουγες εκεί
ετούτον τον ψαλμό.

Κι αν μπορούσες ν’ ανεβείς
στου δέντρου τα κλαδιά,
θα άκουγες εκεί
να λένε τα πουλιά:

Άγιος ο Θεός,
Άγιος Ισχυρός,
Άγιος Αθάνατος,
ελέησον ημάς!

Αν μπορούσες να βρεθείς
στο γαλάζιο του βυθού,
θα άκουγες εκεί
τη φωνούλα του ψαριού.

Κι αν μπορούσες ν’ ανεβείς
στην ψηλότερη κορφή,
θα άκουγες κι εκεί
την ίδια προσευχή:

Άγιος ο Θεός,
Άγιος Ισχυρός,
Άγιος Αθάνατος,
ελέησον ημάς!

Αν μπορούσες να βρεθείς
στο περιβόλι της καρδιάς,
θα άκουγες εκεί
τον ύμνο της χαράς.

Κι αν μπορούσες ν’ αγαπάς
και φίλους και εχθρούς,
θα άκουγες με μιας
τους ίδιους τους ψαλμούς:

Άγιος ο Θεός,
Άγιος Ισχυρός,
Άγιος Αθάνατος,
ελέησον ημάς!

Ακούστε το υπέροχο αυτό τραγούδι από τις μελωδικές φωνές της Παιδικής Χορωδίας Κέρκυρας:

https://www.youtube.com/watch?v=jkufd6jIbHU

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ TA: ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ

akrasakis
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η εμφάνιση του Σταυρού στην Ιερουσαλήμ

Κάθε χρόνο στις 7 Μαΐου η Εκκλησία τιμά την εμφάνιση του Σταυρού στα Ιεροσόλυμα, το 346, όταν στην Κωνσταντινούπολη βασίλευε ο Κωνστάντιος Β’ και πατριάρχης Ιεροσολύμων ήταν ο Κύριλλος, ο μετέπειτα Άγιος.

Ήταν η δεύτερη εμφάνιση του Σταυρού, ύστερα από αυτή που έγινε στις 27 Οκτωβρίου 312 προς τον Μέγα Κωνσταντίνο, με το νικητήριο έμβλημα «Εν τούτω νίκα», την παραμονή της μάχης της Μουλβίας εναντίον του διεκδικητή του ρωμαϊκού θρόνου Μαξέντιου.

Την τρίτη πρωινή της 7ης Μαΐου 346, μία από τις ημέρες της Πεντηκοστής, φάνηκε πάνω από τον Γολγοθά ο Σταυρός του μαρτυρίου του Χριστού, σχηματισμένος από υπερφυσικό φως και εκτεινόμενος προς το όρος των Ελαιών.

Παρέμεινε για πολλές ώρες στον ουρανό των Ιεροσολύμων «τας ηλιακάς ακτίνας νικήσας», όπως έγραφε ο πατριάρχης Κύριλλος στον αυτοκράτορα Κωνστάντιο, γιο του Μεγάλου Κωνσταντίνου, αναγγέλοντάς του το υπερφυές θέαμα.

Η θέα του Σταυρού προκάλεσε μεγάλη συγκίνηση σε ολόκληρη την πόλη και οι Χριστιανοί με επικεφαλής τον πατριάρχη δόξασαν τον Θεό.

Τη φανέρωση του Σταυρού στην Ιερουσαλήμ μαρτυρούν, εκτός του Αγίου Κυρίλλου, ο Άγιος Αμβρόσιος, το Πασχάλιον Χρονικόν, αλλά και Βυζαντινοί χρονογράφοι.

grland.info
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η αγάπη είναι δρόμος ανηφορικός / Allen Asbury: Love Is an Uphill Climb

Ω, σε οδήγησαν από το ναό
Μέσα από τους δρόμους
Στο λόφο που ονομάζεται Γολγοθά
Και με ένα βαρύ σταυρό στην πλάτη Σου
Έπεσες σε αγωνία
Αλλά δυσκολεύτηκες και ανέβηκες σε εκείνο το λόφο
Από αγάπη για μένα
Υποθέτω ότι η αγάπη, μερικές φορές, είναι δρόμος ανηφορικός

Έτσι και με τον σταυρό μου, Κύριε
Θα ανέβω στην κακοτράχαλη κορυφή του βουνού
Και δεν θα σταματήσω, γιατί ξέρω
Η αγάπη, μερικές φορές, είναι μια ανηφόρα
Ιησού, όταν περπάτησες εκείνο το λόφο μέχρι τον Γολγοθά
Μου το απέδειξες
Η αγάπη, μερικές φορές, είναι δρόμος ανηφορικός

Θα σε ακολουθήσω λοιπόν
Κάθε βήμα της ημέρας
Ναι, μέσα από τον αγώνα, Κύριε
Αν είναι αυτό που χρειάζεται
Γιατί ξέρω ότι η αγάπη δεν είναι εύκολη
Μερικές φορές κοστίζει
Κύριε, βοήθησέ με να θυμηθώ
Κάθε φορά που βλέπω τον Σταυρό
Αυτή η αγάπη, μερικές φορές, είναι δρόμος ανηφορικός

Oh, they led You from the temple
Through the streets
To the hill called Calvary
And with a heavy cross upon Your back
You fell in agony
But You struggled up and climbed that hill
Out of love for me
I guess love sometimes is an uphill climb

So with my cross, Lord
I'll climb the rugged mountain top
And I won't stop, 'cause I know
Love sometimes is an uphill climb
Jesus, when You walked that hill to Calvary
You proved to me
Love sometimes is an uphill climb

So I will follow You
Each step along the day
Yeah, through the struggle, Lord
If that's what it takes
Because I know that love's not easy
Sometimes it costs
Lord, help me remember
Every time I see the cross
That love sometimes is an uphill climb

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Λείψανα και Ξύλα

Πήγαν να δουν τον γέροντα στη σκήτη του, στο Άγιο Όρος
Κάθισαν, συζήτησαν μαζί του.
Είπαν πολλά πράγματα, κι ανάμεσα στα άλλα, 
είπαν για άγια λείψανα και τίμιο ξύλο.
Να είστε επιφυλακτικοί, είπε ο γέροντας.
Κυκλοφορούν πολλά.
Ναι, αλλά ευωδιάζουν...
Κολόνια είναι πολλές φορές, να προσέχετε.

Και τί να κάνουμε γέροντα;
Είναι απλό, είπε, λες και μίλαγε για τον καιρό.
Πάρτε λίγο αλεύρι και νεράκι.
Ανακατέψτε τα και βάλτε τα στο λείψανο ή στο ξύλο.
Άμα γίνει προζύμι, τότε είναι Άγιο το λείψανο και Τίμιο το Ξύλο.

Επειδή, είναι ζωή εκ Ζωής!

Το Χαμομηλάκι

Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως

Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως ονομάζεται η τρίτη Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, κατά την οποία τιμάται ο Σταυρός, το σύμβολο της χριστιανικής πίστης.

Πρόκειται για δεσποτική εορτή, η οποία έχει τις ρίζες της στην Παλαιστίνη, όταν την πρώτη Κυριακή μετά την 6η Μαρτίου εορταζόταν η ανεύρεση του Τιμίου Σταυρού από την Αγία Ελένη.
Η Κυριακή αυτή είναι η μεσονηστήσιμη, βρίσκεται δηλαδή στο μέσο της σαρανταήμερης νηστείας. Οι χριστιανοί ατενίζοντας και προσκυνώντας το Σταυρό, θυμούνται το πάθος του Χριστού και παίρνουν δύναμη να συνεχίσουν τη νηστεία και τον πνευματικό τους αγώνα.

 
Κατά τη διάρκεια της πρωινής λειτουργίας, ο Σταυρός μεταφέρεται από τον ιερέα με πομπή στο κέντρο του ναού, όπου τελείται, όπως ορίζει το εκκλησιαστικό τυπικό, η ακολουθία της Σταυροπροσκυνήσεως.

 
Στη συνέχεια, οι πιστοί ασπάζονται τον Σταυρό και λαμβάνουν από το χέρι του ιερέα ως ευλογία άνθη και δεντρολίβανο (σταυρολούλουδα), τα οποία μετά φυλάσσουν στο εικονοστάσι των σπιτιών τους, όπως τα άνθη του Επιταφίου.

 
Ο Σταυρός παραμένει στο κέντρο του ναού καθ’ όλη τη διάρκεια της εβδομάδας, οπότε στο τέλος κάθε ακολουθίας γίνεται προσκύνησή του από τους εκκλησιαζόμενους.

 
Παλαιότερα, το απόγευμα της Κυριακής της Σταυροπροσκύνησης, που λέγεται και Μεσοσαράκοστο, τα παιδιά γύριζαν τα σπίτια και ζητούσαν αυγά και ξύλα για το Πάσχα, τραγουδώντας τους στίχους:

Χαίρε Τίμιε Σταυρέ
χαρά των προφητών
να μας δώσεις εν’ αυγό
για να φύγω από δω.

Σαν Σήμερα

Το Χαμομηλάκι

Κωστής Παλαμάς — «Το Τραγούδι του Σταυρού»

Κ' ἒγυρ' Ἐκεῖνος τὸ ἄχραντο κεφάλι καὶ ξεψύχησε 
στὸ μαῦρο τὸ κορμί μου ἀπάνου·
ἄστρα γινήκαν τὰ καρφιὰ τοῦ μαρτυρίου του, ἄστραψα
κι ἀπὸ τὰ χιόνια πιὸ λευκὸς τὰ αἰώνια τοῦ Λιβάνου.

The Raising of the Cross, Peter Paul Rubens

Οἱ καταφρονεμένοι μ' ἀγκαλιάσανε
καὶ σὰ βουνὰ καὶ σὰ Θαβὼρ ὑψώθηκαν ἐμπρός μου·
οἱ δυνατοί τοῦ κόσμου μὲ κατάτρεξαν
γονάτισα στὸν ἤσκιο μου τοὺς δυνατούς τοῦ κόσμου.

Τὸν κόσμο ἂν ἐμαρμάρωσα, τὸν κόσμο τὸν ἀνάστησα,
στὰ πόδια μου ἄγγελοι οἱ Καιροί, γύρω μου σκλάβες οἱ Ὧρες.
Δείχνω μιὰ μυστικὴ Χαναὰν στὰ γαλανὰ ὑπερκόσμια·
μὰ ἐδῶ πατρίδες πάναγνες εἲσαστ' ἐσεῖς, τρεῖς Χῶρες!

Ὢ πρώτη ἐσύ, Ἱερουσαλήμ! τοῦ βασιλιᾶ προφήτη σου
μικρὴ εἶν' ἡ ἅρπα γιὰ νὰ εἰπῆ τὴ νέα μεγαλωσύνη.
Τοῦ Σολομώντα σου ὁ ναὸς μ' ἀντίκρυσε, καὶ ράγισε·
καινούργια δόξα ντύθηκαν τῆς Ἰουδαίας οἱ κρίνοι.

Κ' ὕστερα ὑψώθηκα σ' ἐσένα, ὢ Πόλη, ἑφτάλοφο ὅραμα,
κ' ἔγινα φῶς τῶν οὐρανῶν, τὸ θάμα τοῦ Ἰορδάνη,
τοὺς Κωνσταντίνους φώτισα καὶ τοὺς Ἡράκλειους δόξασα,
καὶ τρικυμίες δὲν ἔσβησαν ἐμέ, μηδὲ Σουλτάνοι.

Καὶ ὕστερα, ταξιδευτής, ἦρθα σ' ἐσένα, ἀσύγκριτη,
Ἀθήνα, τῶν ὡραίων πηγή, τῶν ἐθνικῶν κορώνα,
τὸν ἄγνωστο ἔφερα Θεό, καί, ἀπόκοτος, ἀψήφησα
τὴν πολεμόχαρη Παλλάδα μεσ' τὸν Παρθενώνα.

Καὶ γνώρισα τοὺς ἱλαροὺς θεοὺς καὶ στεφανώθηκα
τὴν ἀγριλιὰ τῆς Ἀττικῆς, τὴ δάφνη ἀπ' τὴν Ἑλλάδα,
καὶ ὢ λόγος πρωταγροίκητος! τοῦ Γολγοθὰ τὸ σύγνεφο
πῆρε τὴν ἄσπρη ὁμηρική του Ὀλύμπου λαμπεράδα.

Τὰ εἴδωλα τ' ἀφρόντιστα καὶ τὰ πασίχαρα ἔφυγαν,
ἀλλ' οὔτε πιὰ μεθάει τὴ γῆ τὸ ἀσκητικὸ μεθύσι,
ἂς λάμπη ἡ μυστικὴ χαρὰ στὰ γαλανὰ ὑπερκόσμια·
εἰν' ἐδῶ κάπου μία ζωή, καὶ εἲν' ἄξια γιὰ νὰ ζήσει.

Μὲ τὰ κλαδιὰ τῆς φοινικιᾶς νέα ὡσαννὰ λαχτάρισα
σ' ἐσένα, ὢ Γῆ Πανάγια καὶ ὢ πρώτη μου πατρίδα.
Σ' ἐσὲ γυρνῶ, Ἱερουσαλήμ, κ' ἕνα τραγούδι φέρνω σου·

Εἶναι πλασμένο ἀπὸ ψυχῆ καὶ ἀπὸ φωνὴ Ἑλληνίδα! 

Ασάλευτη ζωή [1913]

από τα Τετράδια της Αμπάς

14 Σεπτεμβρίου: Αλήθεια, τι γιορτάζουμε σήμερα; 

Τάκης Παπατσώνης, «Περί του Ξύλου»

«Ψυχή μου, ευλόγα σήμερα πρωί, όλη τη μέρα
και την ακολουθούσα νύχτα όλη, το σωτήριο τούτο Ξύλο.
Εκεί είναι η βασιλεία του, στολισμένο με φύλλα θροούντα.
Εκεί έρχεται σε κοινωνία με τις δροσιές της Νύχτας, με τα θάμπη
των Ημερών. Εκεί του περιπλέχουνται οι κισσοί και οι άλλες
περιπλοκάδες, γεννώντας την ιδέα της ομορφιάς και της αγάπης.
Σπάνιο είναι να τ’ αφήσουν να γεράσει, να τη ζήσει
την αιώνια ζωή, και σπάνιο είναι κεραυνός να τόβρει,
μήνυμα επουράνιο, ένωση ουρανού και γης με λάμψη ακαριαία
και θάνατος στο δάσος, όπως πρέπει.
Ψυχή μου, ευλόγα και την ώραν,
οπότε ξεκινάμε με τα πελέκια μιαν αυγή, άκαρδο, δουλευτικό
σμήνος οι υλοτόμοι. Γουρμάζει τότες η γραμμένη
σιωπηλή στιγμή της θυσίας. Με τα πολλά καταπέφτει
το θειότατο ξύλο. Του αποξεραίνουνται οι χυμοί.
Ξερό απομένει· και όμως ξερό, δεν έρχεται ολότελα
να το ξενώσει η ξεραΐλα από τις φυσικές του επιρροές.
Το διαβιβρώσκει η υγρασία ή το φουσκώνει. Του ανοίγει
ο χρόνος τις ρωγμές. Πιάνει σαράκι. Εχτός αν το προορίζουνε
για τις φωτιές, οπότε πάλι τρίζει, τρίζει, και αφού αναλάμψει,
τέφρα γίνεται, καθώς όλα. Είπα όμως σήμερα της ψυχής μου
να γράψει για το Ξύλο εκείνο το προορισμένο από αιώνων,
για το Ξύλο, που η γέννησή του βαστάει από τις πρώτες
της γης μας φύτρες. Ετούτο εκόπη για να γίνει
Ζυγός μέγιστος, θαυματουργός Στατήρας,
που εστήθηκε στη μέσην ακριβώς του χρόνου
για να ζυγιάσει την κούφιαν έγνοια των ανθρώπων.
«Δεν είναι δάσος, που να προσφέρει ξύλο παρόμοιο».
Το Ξύλο αυτό δεν είναι διόλου ύλη απαθής.
Έχει ψυχή και δείχνει τη κάθε τόσο.
Ενώ κατάξερο είναι και κομμένο, όμως ανθεί
και μέσα του μυκάται και αναβράζει χυμός σεβάσμιος.
Δε θα ξετάξω το γιατί έφερε Λύτρωση το Ξύλο ετούτο.
Ούδε ποια Λύτρωση. Ψυχή μου, θέλω μόνο να ευλογήσεις
την ουσία του Ξύλου, οπόθε αχτινοβόλησε του κόσμου η λάμψη.
Και την ευγένεια που του εδόθη ένα πρωί, όταν ποτίστη
μέχρι του βάθους των φλεβών του από αίμα εξαγοραστικό
και ζωογόνο. Ποιο βάρος φορτώθηκε! Ποιον πόνο
φορτώθηκε! Όλου του κόσμου! Του καθηλώθησαν
όλοι οι δρυμοί της αγωνίας. Χαίρε, Σταυρέ, που μ’ όλα,
μονάχη ελπίδα εσύ αποβαίνεις στις ερημώσεις.»

Πηγάζει απ’ τα σκοταδερά έγκατα των δασών.

Τὸ Τραγούδι τοῦ Σταυροῦ - Κωστής Παλαμάς

Κ᾿ ἔγυρ᾿ Ἐκεῖνος τὸ ἄχραντο κεφάλι καὶ ξεψύχησε
στὸ μαῦρο τὸ κορμί μου ἀπάνου·
ἄστρα γινήκαν τὰ καρφιὰ τοῦ μαρτυρίου του, ἄστραψα
Kι ἀπὸ τὰ χιόνια πιὸ λευκὸς τὰ αἰώνια τοῦ Λιβάνου.

Οἱ καταφρονεμένοι μ᾿ ἀγκαλιάσανε
και σὰ βουνὰ καὶ σὰ Θαβὼρ ὑψώθηκαν ἐμπρός μου·
οἱ δυνατοὶ τοῦ κόσμου μὲ κατάτρεξαν
γονάτισα στὸν ἤσκιό μου τοὺς δυνατοὺς τοῦ κόσμου.

Τὸν κόσμο ἂν ἐμαρμάρωσα, τὸν κόσμο τὸν ἀνάστησα,
στὰ πόδια μου ἄγγελοι οἱ Καιροί, γύρω μου σκλάβες οἱ Ὧρες.
Δείχνω μία μυστικὴ Χαναὰν στὰ γαλανὰ ὑπερκόσμια·
μὰ ἐδῶ πατρίδες πάναγνες εἴσαστ᾿ ἐσεῖς, τρεῖς Χῶρες!

Ὢ πρώτη ἐσύ, Ἱερουσαλήμ! τοῦ βασιλιᾶ προφήτη σου
μικρὴ εἶν᾿ ἡ ἅρπα γιὰ νὰ εἰπῇ τὴ νέα μεγαλωσύνη.
Τοῦ Σολομῶντα σου ὁ ναὸς μ᾿ ἀντίκρυσε, καὶ ράγισε·
καινούργια δόξα ντύθηκαν τῆς Ἰουδαίας οἱ κρίνοι.

Κ᾿ ὕστερα ὑψώθηκα σ᾿ ἐσένα, ὦ Πόλη, ἑφτάλοφο ὅραμα,
κ᾿ ἔγινα φῶς τῶν οὐρανῶν, τὸ θᾶμα τοῦ Ἰορδάνη,
τοὺς Κωνσταντίνους φώτισα καὶ τοὺς Ἡράκλειους δόξασα,
και τρικυμίες δὲν ἔσβησαν ἐμέ, μηδὲ Σουλτάνοι.

Καὶ ὕστερα, ταξιδευτής, ἦρθα σ᾿ ἐσένα, ἀσύγκριτη,
Ἀθήνα, τῶν ὡραίων πηγή, τῶν ἐθνικῶν κορῶνα,
τὸν ἄγνωστο ἔφερα Θεό, καί, ἀπόκοτος, ἀψήφησα
τὴν πολεμόχαρη Παλλάδα μέσ᾿ τὸν Παρθενώνα.

Καὶ γνώρισα τοὺς ἱλαροὺς θεοὺς καὶ στεφανώθηκα
τὴν ἀγριλιὰ τῆς Ἀττικῆς, τὴ δάφνη ἀπ᾿ τὴν Ἑλλάδα,
καὶ ὢ λόγος πρωταγροίκητος! τοῦ Γολγοθᾶ τὸ σύγνεφο
πῆρε τὴν ἄσπρη ὁμηρικὴ τοῦ Ὀλύμπου λαμπεράδα.

Τὰ εἴδωλα τ᾿ ἀφρόντιστα καὶ τὰ πασίχαρα ἔφυγαν,
ἀλλ᾿ οὔτε πιὰ μεθάει τὴ γῆ τὸ ἀσκητικὸ μεθύσι,
ἂς λάμπῃ ἡ μυστικὴ χαρὰ στὰ γαλανὰ ὑπερκόσμια·
εἶν᾿ ἐδῶ κάπου μιὰ ζωή, καὶ εἶν᾿ ἄξια γιὰ νὰ ζήσῃ.

Μὲ τὰ κλαδιὰ τῆς φοινικιᾶς νέα ὡσαννὰ λαχτάρισα
σ᾿ ἐσένα, ὦ Γῆ Πανάγια καὶ ὦ πρώτη μου πατρίδα.
Σ᾿ ἐσὲ γυρνῶ, Ἱερουσαλήμ, κ᾿ ἕνα τραγούδι φέρνω σου
Εἶναι πλασμένο ἀπὸ ψυχὴ καὶ ἀπὸ φωνὴ Ἑλληνίδα!

(1913)