Όσο προσπαθούμε να «φτάσουμε» τους άλλους...

Όσο προσπαθούμε να «φτάσουμε» τους άλλους, τόσο απομακρυνόμαστε από τον αληθινό μας εαυτό.

Δεν αξίζει να σπαταλάς τις ώρες σου σκεπτόμενος το πώς θα μπορούσες να γίνεις κάποιος άλλος. 

Δεν αξίζεις συνεχώς να υποβάλλεις τον εαυτό σου στην τόσο ψυχοφθόρα διαδικασία του να συγκρίνεσαι με κάποιον άλλον.

Αυτό το σαράκι της ζήλιας έχει κάνει τον κάθε άνθρωπο, έστω για μία φορά στη ζωή του, να αισθάνεται άσχημα. Όμως, σε μερικούς ανθρώπους τους κυριεύει ολοκληρωτικά, τους κάνει τη ζωή μαρτύριο. 

Αυτή η σύγκριση με τους άλλους είναι ατελέσφορη, δεν έχει νόημα και είναι προσβλητική για εμάς τους ίδιους.

Στην πραγματικότητα, 

δεν έχεις ιδέα πόσα προβλήματα μπορεί να έχει ο άνθρωπος εκείνος που θαυμάζεις, όπως και η τέλεια ζωή που θεωρείς πως έχει. 

Δεν έχεις ιδέα ποια μπορεί να είναι τα σκοτάδια του, τα αδιέξοδά του, οι πληγές που προσπαθεί να κρύψει. 

Δεν ξέρεις πόσα χαστούκια μπορεί να βίωσε για να φτάσει στο σημείο που εσύ τον θεωρείς σήμερα σπουδαίο.

Δεν έχει σημασία να προσπαθείς να φτάσεις κανέναν. 

Αυτό όχι μόνο είναι εξουθενωτικό, αλλά σε απομακρύνει από τον δικό σου μοναδικό, αληθινό εαυτό. 

Οι άλλοι άνθρωποι πρέπει να σε αγαπούν και να σε επιλέγουν για αυτό που είσαι, όχι επειδή έγινες η αντιγραφή κάποιου άλλου.

Μη γίνεις το αντίγραφο κανενός. Ο κάθε άνθρωπος έχει τα χαρίσματά του και τη στιγμή που φθονείς κάποιον, χάνεις πολύτιμες ώρες τις οποίες θα μπορούσες να αξιοποιήσεις για τη βελτίωση του δικού σου εαυτού. 

Δε γνωρίζεις ποτέ αν ο άλλος άνθρωπος που θαυμάζεις, βλέπει καλά πράγματα και εκείνος σε εσένα που θα ήθελες να έχει.

Έχεις τα δικά σου χαρίσματα, το δικό σου μυαλό, το δικό σου κορμί, τη δική σου προσωπικότητα. Όπως και να είναι, είναι δικά σου. 

Και αυτά πρέπει να τα αγαπήσεις, να τα αγκαλιάσεις, να τα αναδείξεις. 

Μη γίνεσαι αντίγραφο κανενός, γίνε η καλύτερη εκδοχή του δικού σου εαυτού. 

Μη μοιάσεις σε κανέναν, γίνε ο καλύτερος εαυτός, ο δικός σου εαυτός.

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Φθόνος - Το Σκοτεινό Δηλητήριο της Ψυχής

Φθόνος: Το χειρότερο δηλητήριο στην ψυχή ενός ανθρώπου!

Το έντονο αίσθημα δυσαρέσκειας για την υπεροχή, τα αγαθά, ή την ευτυχία του άλλου.

Ο «φθόνος» ετυμολογείται από το ρήμα «φθίνω» που σημαίνει μειώνομαι. Και πραγματικά ο φθόνος σαν συναίσθημα, σιγά-σιγά μας φθίνει και μας καταστρέφει.

Μας «φθίνει» - ελαττώνει ως ανθρώπους - και μας φθίνει μέχρι και την υγεία μας.

Και, βέβαια, όταν αναφερόμαστε σε κάτι που είναι τόσο πολύ ώστε να μην τελειώνει, πώς το λέμε; Μα, φυσικά, «άφθονο».

πηγή

😖😖😖

O αρχαίος φιλόσοφος Αριστοτέλης λέει ότι υπάρχουν δύο τύποι ανθρώπων που φθονούν:

1. Οι Φιλόδοξοι, αυτοί που δεν αντέχουν να τους ξεπερνούν οι άλλοι σε φήμη, πλούτο, δόξα, κτλ
2. Οι Μικρόψυχοι και ανικανοποίητοι, που πάντα ζηλεύουν τα ξένα αγαθά και δεν αρκούνται στα δικά τους.

Από τον φθόνο πηγάζουν:

1. Μίσος, που μπορεί να οδηγήσει τον φθονερό να κάνει κακό στον συνάνθρωπό του. Πολλές φορές έχουμε δει ανθρώπους να προσπαθούν να κάνουν κακό πχ.στην δουλειά του άλλου η ακόμα και αδέρφια να αδικεί ο ένας τον άλλον σε θέματα περιουσιακά και δημιουργείται φοβερό μίσος.

Πολλές φορές ο φθονερός άνθρωπος δεν αντέχει να βλέπει την επιτυχία του άλλου και προσπαθεί με κάθε τρόπο να κάνει κακό.

2. Κακεντρέχεια, Καταλαλιά και Κατάκριση, διότι ο φθονερός πάντα προσπαθεί να διαβάλλει και να κατηγορήσει με ψέματα αυτόν που φθονεί. Το γνωστό κουτσομπολιό με το οποίο ο φθονερός ο άνθρωπος βγάζει δηλητήριο και «θάβει» τους άλλους.

Πολλές φορές έχουμε ακούσει ανθρώπους να βγάζουν δηλητήριο και ζήλια για άλλους σε κάποια συζήτηση και να προσπαθούν να τους κατηγορήσουν.

Ο φθονερός πολλές φορές ψάχνει με αγωνία να μάθει τα ελαττώματα αυτού που φθονεί και να τα χρησιμοποιήσει εναντίον του. Πχ κάποια απερισκεψία, κάποια λέξη άσκοπη ή κάποια άλλη κίνηση λανθασμένη και να την διαβάλλει. Στο κουτσομπολιό τα πρωτεία δεν έχουνε μόνο οι γυναίκες αλλά και οι άντρες.

Όμως οι γυναίκες βγάζουν περισσότερο ζήλια απέναντι σε μια άλλη γυναίκα πχ όμορφη, πετυχημένη κτλ.

Πολύ δύσκολα δεν θα νοιώσουν μειονεκτικά απέναντι σε μια όμορφη γυναίκα και η αντίδρασή τους θα εξαρτηθεί από τον χαρακτήρα,την αγωγή και την παιδεία τους.

Μια γυναίκα με καλό χαρακτήρα, καλή αγωγή από την οικογένεια, δεν θα πέσει ποτέ σε χαμηλό επίπεδο και στην κατάντια που δυστυχώς φέρνει ο φθόνος.

Το ίδιο ισχύει και για τους άντρες βέβαια.
Θα λέγαμε ότι είναι πολύ βασικό η αγωγή που πήρε κάποιος από την οικογένειά του, άντρας ή γυναίκα.

Δηλαδή τα παιδιά που είχαν μια καλή αγωγή από τους γονείς τους, τους οποίους δεν είδαν ποτέ να κουτσομπολεύουν με κακία άλλους ανθρώπους, αλλά αντίθετα να διδάσκουν τον σεβασμό, έχουνε γερές βάσεις και δύσκολα θα πέσουν στην παγίδα του φθόνου.

Φυσικά, πολλές φορές τα αίτια είναι και ψυχολογικά. Ένας άνθρωπος με συμπλέγματα κατωτερότητας είναι δύσκολο να μην το εκδηλώσει αυτό απέναντι σε άλλους ανθρώπους και ο λόγος είναι ότι ακριβώς,νοιώθει κατώτερος από τους άλλους και δεν μπορεί να διαχειριστεί αλλιώς αυτό το ''αρρωστημένο''συναίσθημα.

3. Χαιρεκακία, όταν ο φθονερός χαίρεται με την συμφορά του άλλου.

4. Κατάθλιψη, που κυριεύει τον φθονερό και τον κατατρώει σαν ''σαράκι''. Ο φθονερός ο άνθρωπος έχει την θλίψη για σύντροφό του και είναι πάντα ανικανοποίητος.

Ποθεί τα καλά των άλλων και λυπάται βαθύτατα. Το σύμπλεγμα κατωτερότητας τον κάνει δυστυχισμένο.

Οι φθονεροί οι άνθρωποι είναι ανοιχτά βιβλία και τους καταλαβαίνεις αργά η γρήγορα διότι είναι αδύνατον να μην εκφράσουν τον φθόνο τους με τα λόγια.

Τα λόγια είναι το περίσσευμα της καρδιάς.

Αρκεί να καθίσεις με αυτά τα άτομα για να δεις ότι ασχολούνται, παρατηρούν και κατακρίνουν συνέχεια τους άλλους, χρησιμοποιώντας ψέματα και συκοφαντία.

Διαβάλλουν τα πάντα και προσπαθούν να συκοφαντήσουν αυτόν που φθονούν, σε τρίτα άτομα με άσχημα λόγια και ψέματα.

Όσοι δεν είναι κουτοπόνηροι και φθονεροί σαν αυτούς και δεν ασχολούνται όλη μέρα με το να θάβουν τους άλλους για αυτούς είναι ''χαζοί'',τρελοί, κακοί...ψυχροί και ανάποδοι.

Αυτοί ξέρουν τα πάντα για τους πάντες.

Έναν καλό λόγο δεν ακούς από το στόμα των φθονερών για κανέναν άνθρωπο.

Μόνο όταν έχουνε συμφέρον, ίσως, ξεστομίσουν καμιά καλή κουβέντα.

Μπαίνουν στα σπίτια των άλλων, δήθεν φιλικά, μόνο και μόνο για να κουτσομπολέψουν και να μάθουν.

Οι φθονεροί άνθρωποι περνούν την ζωή των άλλων από μικροσκόπιο και παρατηρούν τα πάντα.

Και φυσικά τα μεταφέρουν, όπως θέλουν.

Η κατάληξη αυτών των ατόμων είναι η απομόνωση, αφού κανείς δεν θα τους θέλει στο τέλος.

Η χειρότερη έκφραση του φθόνου είναι η συκοφαντία, διότι κάνει μεγάλο κακό στην τιμή και την υπόληψη ενός ατόμου και προκαλεί μεγάλο πόνο.....

«Η συκοφαντία είναι σαν την ενοχλητική σφήκα: αν είσαι σίγουρος σκότωσε την με μια αποφασιστική κίνηση αμέσως. Αν όχι, μην προσπαθείς να την διώχνεις, γιατί θα σου επιτεθεί με μεγαλύτερη μανία.»

Nicolas Chamfort

..............

kardiacitynews

Το Χαμομηλάκι

Η Ψυχοπαθητική Μητέρα

Είναι φανερό ότι πολλοί άνθρωποι δεν έχουν την τύχη να γεννηθούν και να μεγαλώσουν από μια στοργική και τρυφερή μητέρα που προσδοκά την ανάπτυξη των παιδιών της μέσα σε ένα περιβάλλον αγάπης και χαράς. 

Αυτές συνήθως είναι οι μητέρες με ψυχοπαθητικά χαρακτηριστικά οι οποίες μπορεί να γίνουν επικίνδυνες τόσο σωματικά όσο και συναισθηματικά για το παιδιά τους. 

 

The Psychopathic Mother

Αυτές οι προσωπικότητες φθείρουν τη χαρά των παιδιών, την αυτοπεποίθηση τους αλλά και την ίδια τη ζωή τους. 

    Είναι αποδεδειγμένο ότι οι ψυχοπαθητικές προσωπικότητες έχουν την τάση να υποτιμούν, να υποβιβάζουν, να μειώνουν, να απορρίπτουν και αρκετές φορές να προκαλούν καταστροφή. 

    Άλλες φορές πάλι μπορεί οι ίδιες να θέτουν διάφορα εμπόδια προκειμένου να επέλθει η αποτυχία και έτσι να βρίσκονται στην ικανοποιητική θέση να μειώσουν και να απορρίψουν το παιδί τους.

    Οι μητέρες που κατακλύζονται από αρνητικά συναισθήματα, όπως είναι ο φθόνος και η οργή μπορούν να υποτιμήσουν, να προσβάλλουν αλλά και να κατηγορήσουν το παιδί τους ακόμη και όταν βρίσκεται κάποιος άλλος μαζί. 

    Η μητέρα αυτή θα προσπαθήσει διακαώς να χειραγωγήσει, να ελέγξει κι όταν δυσκολευτεί θα φτάσει σε επίπεδα σύγκρουσης. Εφόσον όμως δεν θα μπορέσει να επιβληθεί τότε θα στοχοποιήσει το παιδί και θα δημιουργήσει αρνητικό κλίμα με στοιχεία έντασης. 

    Η μητέρα που καθοδηγείται από τον φθόνο θα προσπαθήσει να χειραγωγήσει και να ελέγξει και, όταν δεν θα μπορέσει να το κάνει, θα επιφέρει τη σύγκρουση.
    Οι ψυχοπαθητικές μητέρες δεν είναι σε θέση να ικανοποιήσουν καμία συναισθηματική ανάγκη που είναι απαραίτητη για την ομαλή εξέλιξη της ψυχοσύνθεσης ενός παιδιού. Δεν μπορούν να δώσουν αγάπη και στοργή και δεν είναι κατάλληλες ως μητέρες. 

    Η λέξη μητέρα που περικλείει υψηλό νόημα και συναισθήματα αγάπης, γλυκύτητας και στοργής για τη ψυχοπαθητική μητέρα δεν έχει κανένα απολύτως νόημα.

    Η συμπεριφορά των ψυχοπαθητικών μητέρων έχει εξήγηση. 

Δεν έχουν την ικανότητα να βιώσουν χαρά από τη χαρά των άλλων. Η σκέψη και μόνο της χαράς που βιώνουν οι άλλοι τους προκαλεί αρνητικά συναισθήματα, φθόνου και χειραγώγησης. 

Όπως αναφέρουν και οι ειδικοί «η ψυχοπαθητική μητέρα ικανοποιείται όταν καταστρέφει κάθε καλό που αισθάνεται το παιδί της.»

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οι άνθρωποι φθονούν ό,τι δεν τολμούν να φτάσουν

Μια φορά κι έναν καιρό, σ’ ένα μέρος που ουδέποτε θα αποκαλυφθεί, υπήρχε ένας καθ’ όλα "ευσεβής" άντρας. Τιμούσε τις ώρες κοινής ησυχίας και τις μέρες νηστείας. 

Έβγαζε πάντα το καπέλο του για να χαιρετήσει τους επισήμους κι ύστερα το ξαναφορούσε προκειμένου να προφυλάξει το κρανίο του από τον επικίνδυνο ήλιο.

Κυρίως μετρούσε επιμελώς τα βήματά του καθώς λάτρευε να τα συγχρονίζει απόλυτα με αυτά των υπολοίπων. «Ούτε μπροστά μα ούτε πίσω. Μονάχα μαζί», τον άκουγαν συχνά πυκνά να μουρμουρίζει.

Εάν στα αλήθεια σε αφορά η ιστορία του, επίτρεψε μου να σου πω ότι η σκούφια του κρατούσε από μακρινούς τόπους και πως από παιδί ακόμα συνήθιζαν να τον αποκαλούν «ο ξένος». Το φορτίο φάνταζε βαρύ για τους μικρούς του ώμους κι έτσι εκείνος σε κάθε αστέρι που έπεφτε ευχόταν να ταχτεί κάποτε στην πλευρά των ισχυρών.

Και τώρα μην ταυτίσεις τη λέξη «ισχυρός» με τ’ αμύθητα πλούτη και την αλόγιστη εξουσία. Για τον φίλο μας ισχυροί λογαριάζονταν οι άνθρωποι του μέσου όρου, οι όμοιοι με τόσους μέσα στο πλήθος, οι δουλευταράδες που σέβονταν την ισχύουσα τάξη, τη βέρα στο δεξί και τα χασμουρητά στο κρεβάτι.

Ο ήρωας της ιστορίας μας μεγάλωσε και σταδιακά ενσωματώθηκε στην κοινωνία. Δούλεψε, μάλιστα, σκληρά και κατάφερε σύντομα ν’ ανοίξει στη γειτονιά το δικό του μανάβικο. Καθώς υπήρξε μάστορας στην εξυπηρέτηση πελατών, προσέλκυσε αρκετούς στην επιχείρησή του. Όχι μόνο τα έβγαζε πέρα αξιοπρεπώς μα άφηνε και κάποιες δεκάρες στην άκρη.

Αναρωτιέσαι αν τελικά ακολούθησε το όνειρό του και πολλά δεν έχω να σου απαντήσω πάνω σε αυτό. Στην έκθεση, πάντως, με θέμα «τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω» εκείνος είχε απαντήσει «κοινωνικά αποδεκτός». Αν, λοιπόν, υποθέσουμε πως η παραπάνω υπήρξε η τρανότερη λαχτάρα του, τότε μπορούμε να παραδεχτούμε πως μια χαρά την έφερε εις πέρας την αποστολή του.

Από το μανάβικό του περνούσε πλήθος κόσμου κι ο Ευταξίας -το όνομα του φίλου μας- τους υποδεχόταν με πλατύ χαμόγελο κι απαράμιλλο επαγγελματισμό. Μεταξύ μας, του κάθονταν λιγάκι στο στομάχι οι ονειροπόλοι, με τα μεγάλα σχέδια και τον μηδαμινό κυνισμό.

Σιωπηλά αγανακτούσε, όμως, με τους επαναστάτες, που έκαναν λόγο για εργασιακά δικαιώματα κι απεργίες. Τι τον σκότιζαν… Αυτός πια ήταν ιδιοκτήτης μανάβικου, τουτέστιν δυνατός εργοδότης που απεχθανόταν τους ταραξίες.

Ένα μεσημέρι, στην επιχείρηση του φίλου μας φάνηκε μια οικεία φιγούρα. Ο Ευταξίας τον κοίταξε καλά καλά ώσπου αναγνώρισε στο πρόσωπό του τον παλιό φωστήρα της τάξης, με τις ευφυείς απαντήσεις και τη σπάνια επιμέλεια. Οι δυο συμμαθητές χαιρετήθηκαν θερμά.

«Την τακτοποίησες τη ζωούλα σου;», έσπευσε να ρωτήσει ο ιδιοκτήτης του μανάβικου. Ο άντρας εξήγησε πως εργαζόταν για ψίχουλα σ’ ένα εργαστήρι. Έσπευσε, ωστόσο, να διευκρινίσει πως τα πρωινά ξυπνούσε με χαμόγελο. Μάθαινε, άλλωστε, ένα σωρό χρήσιμα πράγματα που όταν θα γινόταν φτασμένος επιστήμονας θα τα επιστράτευε για την πρόοδο της ανθρωπότητας.

Ο ιδιοκτήτης του μανάβικου κοίταξε περιφρονητικά τον παλιό του γνώριμο. « Καημένε μου! Βάλε μια τάξη στο κεφαλάκι σου και βρες κάποια δουλειά της προκοπής», προσπάθησε να τον συνετίσει. Έπειτα κορδώθηκε περήφανα κι αφέθηκε στα επιδοκιμαστικά βλέμματα των οπωρικών του.

Λίγους μήνες μετά ο ήρωας της ιστορίας μας αποφάσισε πως είχε φτάσει η ώρα να νοικοκυρευτεί. Αρκετά τον είχαν ταλαιπωρήσει τα κεραυνοβόλα συναισθήματα. Επέλεξε λοιπόν την καλή κι υπάκουη σύζυγο, τη βαρετή στον έρωτα και την προβλέψιμη στη ζωή.

Ο γάμος του υπήρξε ανοιχτός προκειμένου όλοι να τον καμαρώσουν γαμπρό. Κάλεσε στο τραπέζι ακόμα και τον φουκαριάρη τον επιστήμονα.

Έμαθε, μάλιστα, από συγγενείς πως ο παλιός του συμμαθητής βολόδερνε μόνος καθώς περίμενε τον αληθινό έρωτα όπως ακριβώς η γοργόνα τον Μέγα Αλέξανδρο. «Ο ανόητος! Οι έρωτες κρατούν για λίγο κι οι μυαλωμένοι τύποι σαν του λόγου μου γυρεύουν μια αξιόπιστη σύντροφο κι όχι μια αισθαντική ερωμένη», σχολίασε.

Ο καιρός κύλησε. Ένα βράδυ ο παλιός φωστήρας της τάξης φάνηκε στο μανάβικο. Ετούτη τη φορά κρατούσε από το χέρι μια γυναίκα με φωτεινά μάτια κι αγέρωχη κορμοστασιά.

Ο Ευταξίας κοίταξε το ζευγάρι λίγο καχύποπτα. «Χρόνια έχεις να πατήσεις από το μαγαζί μου και φαντάστηκα ότι ξέμεινες για τα καλά από χρήματα», απευθύνθηκε στον συμμαθητή του. «Ταξιδεύω συνεχώς στο εξωτερικό. Διδάσκω σε Πανεπιστήμια και συνεχίζω την έρευνά μου. Οι κόποι μου ανταμείφθηκαν», αποκρίθηκε σεμνά ο άντρας.

«Δεν βλέπω βέρα όμως», παρατήρησε με την κοφτερή του ματιά ο Ευταξίας. «Βρήκα τη σύντροφό μου και τίποτα δεν λογαριάζω πιο επίσημο κι ιερό από αυτό που νιώθω». «Προφανώς είστε φρέσκο ζευγάρι. Επίτρεψε μου να σας πω, φίλε μου, ότι ο έρωτας χάνεται. Μια λειτουργική καθημερινότητα αποζητάμε στο τέλος όλοι οι πρώην αισθηματίες», μουρμούρισε ο ιδιοκτήτης του μανάβικου.

«Εάν ονειρευτείς το μεγάλο και με πάθος το οραματιστείς τότε ασφυκτιάς στο μέτριο και δεν χαρίζεις την αγκαλιά σου σε συμβιβασμούς. Ασφαλώς και βιώνεις βράδια μοναξιάς μα διακρίνεις πιο καθαρά την ψυχή που ακουμπά στη δική σου. Και τότε ο χρόνος αποτελεί σύμμαχό σου. Βλέπεις, ο έρωτας δεν φθείρεται όταν χτίζεται με τα υλικά δύο ελεύθερων καρδιών», αποκρίθηκε ήρεμα ο επιστήμονας.

Ο Ευταξίας τον αποχαιρέτησε κακόκεφος. Κλείδωσε το μαγαζί κι επέστρεψε στη ζωούλα του, στο σπιτάκι του, στη γυναικούλα του. Εκείνη παρακολουθούσε την αγαπημένη της ταινία στο κρεβάτι κι ούτε που αντιλήφθηκε την άφιξή του. Ξάπλωσε πλάι της. Την σκούντησε και με μια ανάσα της εξιστόρησε τον αλλόκοτο διάλογό του με τον επιστήμονα:

«Τα μαλλιά του γκρίζαραν κι ακόμα ίπταται στον κόσμο της φαντασίας του. Από τόπο σε τόπο περιπλανιέται λες κι είναι φοιτητής. Και το χειρότερο; Πιστεύει σε έρωτες, ιππότες, πριγκίπισσες και παλάτια. Να δούμε τι θα λέει όταν η ρουτίνα τινάξει τη σκόνη της πάνω στο συννεφάκι του. Άσε που εάν ξεμονάχιαζα την αγαπημένη του, είμαι βέβαιος πως θα είχε πολλά ράμματα για την ονειροπαρμένη γούνα του».

Ύστερα, το αγαπημένο ζευγάρι αντάλλαξε ένα βιαστικό φιλί στο στόμα. Γύρισε ο ένας στον άλλο την πλάτη και αποκοιμήθηκαν. Όλα κι όλα, αυτοί δεν λογαριάζονταν στους ονειροπαρμένους.

Κατερίνα Τσιτούρα – enallaktikidrasi.com 

awakengr.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οι Εχθροί της Ευτυχίας: Ο φθόνος και η έλλειψη αυτογνωσίας

Φθόνος, ο εχθρός της ευτυχίας

Πρόσφατα ήταν που διαβάζοντας το βιβλίο του Σοπενχάουερ «Η Τέχνη του να είσαι ευτυχισμένος» και μετά από εκτεταμένες συζητήσεις με φιλικά πρόσωπα αντιλήφθηκα σε μεγάλο βαθμό ένα χαρακτηριστικό που απομακρύνει τον άνθρωπο από την ευτυχία! 

Αυτό δεν είναι άλλο από τον φθόνο για τους άλλους και την έλλειψη αυτογνωσίας.

Πόσες φορές δεν έχεις μπει στη διαδικασία να συγκρίνεις τη ζωή σου με τη ζωή των άλλων; 

Πόσες στιγμές έχεις νιώσει έντονα το αίσθημα της ζήλειας να σε κατακλύζει για κάποιον συνάνθρωπο; 

Άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο αλλά όλοι σε κάποιο βαθμό έχουμε αισθανθεί μειονεκτικά και ζηλόφθονα κάποια στιγμή στη ζωή μας. 

Έχετε αναρωτηθεί αν αυτή η μορφή ζήλειας είναι απόρροια ενός κακού χαρακτήρα και έχετε νιώσει άσχημα εκ των υστέρων για όλα αυτά τα συναισθήματα;

Αν ναι, αρχικά και μόνο, το συναίσθημα της στενοχώριας επειδή φθονήσατε κάποιον δείχνει ότι είστε άτομο που έχετε πολύ καλή ψυχή οπότε θα ήταν καλό, για τη δική σας ψυχική ηρεμία να «συγχωρέσετε» σε πρώτο στάδιο τον εαυτό σας. 

Η συγχώρεση του εαυτού μας και η απαλλαγή από τέτοιου είδους τύψεις είναι η αρχή ώστε να κατορθώσουμε να φτάσουμε στην αυτογνωσία που αποτελεί το πρώτο βήμα προς την ευτυχία.

Η αλήθεια είναι ότι εκεί κρύβεται η ευτυχία, στην αυτογνωσία και στην «συνειδητοποίηση του επίκτητου εαυτού μας», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Σοπενχάουερ. 

Αν φτάσεις στο επίπεδο να κατανοήσεις πραγματικά ποιος είσαι, τι πραγματικά επιθυμείς από τη ζωή σου, ποιες είναι οι αδυναμίες και τα όπλα σου, έχεις κατορθώσει να ανακαλύψεις το πιο σημαντικό άτομο για τη ζωή σου. Το άτομό σου. 

Φυσικά και όλοι μας περνούμε από το στάδιο στο οποίο επηρεαζόμαστε από τους άλλους, ζηλεύοντας τη στάση τους στη ζωή, τα όνειρα τα οποία δείχνουν, στα δικά μας μάτια, πολύ ξεκάθαρα και πραγματοποιήσιμα.

Αυτοί όμως δεν είναι μικροί Θεοί, είναι άνθρωποι όπως εμείς και έχουν σίγουρα περάσει και εκείνοι από το στάδιο της αναζήτησης του εαυτού τους. Οπότε, παρατηρώντας τη δική τους ζωή, μπαίνουμε σε ένα πλαίσιο αντιγραφής της καθημερινότητάς τους, ενδεχομένως και επίτευξης στόχων παρόμοιων με εκείνους, και εκεί είναι που έρχεται η συνειδητοποίηση! 

Μέρα με την ημέρα συνειδητοποιούμε ότι δεν πρόκειται μέσα από τα όνειρα των άλλων να γίνουμε ευτυχισμένοι και ολοκληρωμένοι! 

Σιγά σιγά όμως, από την εμπειρία, το διάβασμα, τη συναναστροφή με άλλα άτομα, τον εσωτερικό μας διάλογο μπαίνουμε στη διαδικασία να ανακαλύψουμε τα «θέλω» μας.

Είναι μια χρονοβόρα διαδικασία και θέλει υπομονή και αφοσίωση, αλλά μόλις το συνειδητοποιήσουμε και ολοκληρωθούμε ψυχικά θα πάψουμε να γεμίζουμε τον εαυτό μας με το άγχος για την επίτευξη στόχων που εμάς δε θα μας ολοκληρώσουν ποτέ και δε θα μας δώσουν την ευτυχία. Είναι όπως τα όνειρα που έχουν οι γονείς για τα παιδιά τους. 

Όνειρα, τα οποία οι ίδιοι δεν κατόρθωσαν να πραγματοποιήσουν και νομίζουν ότι μέσα από τους απογόνους τους θα γίνουν πραγματικότητα. Αυτή η συμπεριφορά των γονέων πνίγει τα παιδιά και δεν τα αφήνει ελεύθερα να ονειρευτούν και να ολοκληρωθούν νοητικά και ψυχικά, αναπτύσσοντας τον δικό τους χαρακτήρα.

Τέλος θα ήθελα να κλείσω με ένα γνωμικό του Σένεκα, στο περί Οργής:

«Ποτέ δεν θα γίνεις ευτυχισμένος αν σε νοιάζει αν κάποιος είναι πιο ευτυχισμένος από σένα».

Προσπάθησε λοιπόν να ανακαλύψεις εσένα και να θυμάσαι πως η απόλυτη ευτυχία δεν υπάρχει πουθενά ποτέ και σε κανέναν, ζήσε λοιπόν την σημερινή ευχάριστη μέρα σου και άσε τους άλλους να ζήσουν και εκείνοι. 

Βγάλε το φθόνο όσο μπορείς από μέσα σου ακόμα και αν θεωρείς ότι είναι ακατόρθωτο… αυτό είναι το πρώτο βήμα για μια χαρούμενη, βιώσιμη και πραγματική ζωή. 

Μη χάνεις τη ζωή σου αναλώνοντάς την στο να ζεις ζωές άλλων. Ανακάλυψε τώρα σιγά σιγά το χαρακτήρα σου και επικεντρώσου σε εσένα αφού η ζωή σου, σου ανήκει!

Ακριβή Αλεξανδράκη – Φοιτήτρια στο τμήμα Πολιτικών Μηχανικών στο ΑΠΘ

enallaktikidrasi

Δεν αντέχω άλλο να σε βλέπω να λάμπεις... The Legend of the Serpent and the Firefly

Κάθε φορά που εντυπωσιάζεις, αποκτάς κι έναν εχθρό.
Για να είσαι δημοφιλής πρέπει να είσαι μετριότητα

The Legend of the Serpent and the Firefly

Ο Ισπανός ψυχολόγος και ψυχίατρος Ενρίκε Ρόχας αναφέρει πως «όσοι νιώθουν ότι αποτελούν αντικείμενο του φθόνου συναδέλφων, συμμαθητών, γειτόνων, φίλων, ακόμα και συγγενών, πρέπει να ξέρουν πως το πιο σημαντικό είναι να προφυλάσσονται, να μην εκτίθενται σε καταστάσεις που προκαλούν και οξύνουν αυτό το συναίσθημα».

Για τον φθόνο, μια παραδοσιακή ιστορία αναφέρει πως μια φορά ένα φίδι άρχισε να κυνηγάει μια πυγολαμπίδα, ύστερα από τρεις μέρες αδιάκοπης καταδίωξης, χωρίς δυνάμεις πια, η πυγολαμπίδα σταμάτησε και μίλησε στο φίδι:

– Μπορώ να σου κάνω μια ερώτηση;
– Δε συνηθίζω ν’ ακούω τα θηράματά μου, αλλά μια που θα σε καταβροχθίσω, μπορείς να ρωτήσεις.
– Ανήκω στην τροφική σου αλυσίδα;
– Όχι,
– Σου έκανα κανένα κακό;
– Όχι
– Τότε γιατί θέλεις να με σκοτώσεις; 
Αφού σκέφτηκε λίγο, το φίδι απάντησε:
– Επειδή δεν αντέχω να σε βλέπω να λάμπεις.

sciencearchives

Τί είναι ο Φθόνος;

ΦΘΟΝΟΣ: Το έντονο αίσθημα δυσαρέσκειας για την υπεροχή, τα αγαθά, ή την ευτυχία του άλλου.

H ζήλια που συνοδεύεται από κακία και μίσος.
Ζήλια- φθόνος - ζηλοφθονία - ζηλοτυπία. 

Η λέξη ΖΗΛΙΑ δηλώνει είτε την επιθυμία που γεννάται σε κάποιον να αποκτήσει κάτι καλύτερο ή πλεονεκτικότερο που διαθέτει ένας άλλος, είτε το δυσάρεστο συναίσθημα που νοιώθει κανείς απέναντι σε κάποιον που υπερέχει.

Το ΦΘΟΝΟΣ είναι κακόσημη λέξη. Δηλώνει το μίσος που γεννάται στην ψυχή κάποιου για τα πλεονεκτήματα ή τα αγαθά που έχει κάποιος άλλος.

Ο Μέγας Βασίλειος για τον φθόνο μας λέγει: Όπως ακριβώς η σκουριά το σίδηρο, έτσι ο φθόνος καταστρέφει την ψυχή που την έχει αυτήν... 

Ο βασιλιάς της Σπάρτης Άγις, που συκοφαντούνταν από τους συγγενείς του, παρακινήθηκε από τους αυλικούς του να τους τιμωρήσει. Εκείνος όμως δεν συμφώνησε μαζί τους, αλλά απήντησε με ηρεμία: 
«Τους λυπούμαι κατάκαρδα. Ο φθόνος είναι η χειρότερη μορφή αυτοτιμωρίας. Τιμωρούνται μόνοι τους. Πρώτον από το πάθος των και δεύτερον από τις δικές μου αρετές. Αυτή η τιμωρία τους αρκεί». 
Το πάθος του φθόνου αποτελεί μία αδιάκοπη κόλαση και μια συνεχή τιμωρία στον φθονερό.

Αφορμή: Eleni Zavrou

Πηγή: Άγιον Ορος, Το Περιβόλι της Παναγίας