Μάνος Χατζιδάκις: «Ανάμεσα σ’ ένα παιδί 15 χρόνων με μολότοφ κι έναν τριαντάρη εκπαιδευμένο αστυνομικό με πιστόλι, εγώ είμαι πάντα με το μέρος του παιδιού»

Με κείμενο που είχε γράψει μετά τη δολοφονία του 15χρονου Μιχάλη Καλτεζά από τον αστυνομικό Μελίστα στην επέτειο του Πολυτεχνείου του 1985 αλλά και με κατοπινές δηλώσεις του, ο Χατζιδάκις έμοιαζε να προειδοποιεί από τότε για τους κινδύνους της ανοχής στην εγκληματική αστυνομική βία.

Εκτιμώ βαθύτατα ένα παιδί που εξεγείρεται και βγαίνει στους δρόμους για να διαμαρτυρηθεί, έστω κι αν υπερβάλλει, έστω και αν κρατάει μολότοφ. Και δεν εκτιμώ καθόλου έναν αστυνομικό που το πυροβολεί.

Το 1985 στο τεύχος Δεκεμβρίου του περιοδικού Τέταρτο, ο Μάνος Χάτζιδάκις είχε επιλέξει ως θέμα της τακτικής επιστολής του την επέτειο του Πολυτεχνείου, σημειώνοντας μεταξύ άλλων:

«...Τα γεγονότα της 17ης Νοεμβρίου μας παρέχονται με περισσότερες λεπτομέρειες γι' αυτούς που επέζησαν παρά γι' αυτούς που χάθηκαν οριστικά. Οι εναπομείναντες παρελαύνουν επικεφαλής, βγάζουν λόγους, πραγματοποιούν τηλεοπτικές συνεντεύξεις και δεν τους άκουσα ούτε μια φορά να μνημονεύουν αυτούς που χάθηκαν οριστικά, που δεν είναι σε θέση να μιλήσουν σήμερα...».

«Να είναι ελεύθερος ύστερα από δίκη ο δολοφόνος ενός δεκαπεντάχρονου παιδιού, ενώ τα ανύποπτα παιδιά μας παραμορφώνονται μες στις Ασφάλειες για πλημμελήματα.»

Το άρθρο τελείωνε ως εξής και αφού στο μεταξύ είχε πληροφορηθεί ο ίδιος τη δολοφονία του 15χρονου Μιχάλη Καλτεζά από τον αστυνομικό Αθανάσιο Μελίστα κατά τη διαδήλωση για στην επέτειο του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του '85:

«...Δεν είχα τελειώσει καλά καλά το σχόλιο αυτό και ήλθε η είδηση. Ένας αστυνομικός, ο Αθανάσιος Μελίστας, σκότωσε πυροβολώντας τον δεκαπεντάχρονο Μιχάλη Καλτεζά. Κατασκευάζεται ήδη σενάριο με βάση το κατά πόσον ο νεαρός δεκαπεντάχρονος ήταν ή δεν ήταν «επικίνδυνος» αναρχικός. Ώστε η κτηνωδία του αστυνομικού να γίνει... νόμιμη άμυνα. Αρκετά. Με αηδία μέσα μου έκλεισε η 12η επέτειος του Πολυτεχνείου. Τα γεγονότα εξακολουθούν. Ποιος θα τα επωφεληθεί;»

Ο Χατζιδάκις θα επικαλεστεί δημόσια το γεγονός και τρία χρόνια αργότερα, επίσης κοντά στην επέτειο του Πολυτεχνείου με αφορμή την κράτηση της Βαγγελιώς Βογιατζή με το παιδί της. Να πώς προλόγισε τη συναυλία διαμαρτυρίας που έγινε στις 7 Νοεμβρίου 1988:

«Να είναι ελεύθερος ύστερα από δίκη ο δολοφόνος ενός δεκαπεντάχρονου παιδιού, ενώ τα ανύποπτα παιδιά μας παραμορφώνονται μες στις Ασφάλειες για πλημμελήματα. (...) Και η Βογιατζή με το νήπιο παιδί της να παραμένει προφυλακισμένη, τηρώντας έτσι η κυβέρνηση το γράμμα της Δικαιοσύνης, ενώ ανενδοίαστα περιφρονεί την ουσία της». 

Το πτώμα του 15χρονου Μιχάλη Καλτεζά
κατά τη 12η επέτειο της εξέγερσης το Πολυτεχνείου
το Νοέμβριο του 1985.

Μετά από ένα χρόνο και δύο μήνες, τον Ιανουάριο του 1990, θα επανερχόταν στο θέμα, σε μια συζήτηση που είχε γίνει σε φιλική συγκέντρωση στο σπίτι του Δημήτρη Χορν. Σύμφωνα με κατοπινές μαρτυρίες, όταν κάποιοι από τους συνδαιτημόνες επαίνεσαν την απόφαση του δικαστηρίου για τον Μελίστα, λέγοντας ότι λογικά ένας αστυνομικός πυροβολεί όταν κινδυνεύει να καεί ο ίδιος από τις μολότοφ, ο Χατζιδάκις πήρε το λόγο και σε έντονο ύφος δήλωσε τα εξής:

«Όταν έχω να κρίνω ανάμεσα σ' ένα παιδί 15 χρόνων, που πετάει μολότοφ, κι έναν τριαντάρη εκπαιδευμένο αστυνομικό, που κρατάει πιστόλι, εγώ είμαι με το μέρος του παιδιού και όχι του αστυνομικού. Εκτιμώ βαθύτατα ένα παιδί που εξεγείρεται και βγαίνει στους δρόμους για να διαμαρτυρηθεί, έστω κι αν υπερβάλλει, έστω και αν κρατάει μολότοφ. Και δεν εκτιμώ καθόλου έναν αστυνομικό που το πυροβολεί. Ό,τι και αν έχει γίνει, όπως και αν έχουν τα πράγματα, θεωρώ τραγικό λάθος την αθώωση του αστυνομικού. Και πολύ κακό μήνυμα, που στέλνουμε στα νέα αυτά παιδιά, το υγιέστερο κομμάτι της κοινωνίας μας, που δεν έχει ακόμη διαφθαρεί, όπως εμείς».

Πηγή: www.lifo.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Προς το Πανεπιστήμιο

1. Σπούδασε ό,τι σε ενδιαφέρει και μόνο αυτό που σε ενδιαφέρει. Ακολούθησε το ένστικτό σου και όχι τη μόδα. Αν το ενδιαφέρον σου μετατοπιστεί κατά τη διάρκεια των σπουδών σου, μη διστάσεις να ακολουθήσεις τους καινούργιους δρόμους, φροντίζοντας όμως πάντα να μην αποκοπείς εντελώς από το αντικείμενο των μέχρι τότε σπουδών σου.
2. Μην επιλέγεις ποτέ ένα αντικείμενο σπουδών με κύριο γνώμονα την υπόσχεση ή την ελπίδα για γρήγορη επαγγελματική αποκατάσταση και καλές αποδοχές. Πρώτον, όταν τελειώσεις τις σπουδές σου θα διαπιστώσεις ότι η αγορά εργασίας έχει ήδη κορεστεί από όσους έκαναν την ίδια επιλογή με τα ίδια κριτήρια πριν από σένα, δεύτερον, τα επαγγέλματα και οι δυνατότητες εργασίας δημιουργούνται από τις ανάγκες της ζωής, της κοινωνίας και της αγοράς, και όχι από τη λογική δομή μιας επιστήμης, και, τρίτον, όταν αποκτήσεις τη γνώση του αντικειμένου σου, θα δεις από μόνος σου πού και πώς θα την αξιοποιήσεις καλύτερα.
3. Στο γνωστικό πεδίο που σε ενδιαφέρει άρχισε τις σπουδές σου όσο πιο πλατιά γίνεται και εξειδικεύσου καθώς ανεβαίνεις την ακαδημαϊκή κλίμακα. Εάν σε ενδιαφέρουν οι θετικές επιστήμες, άρχισε επιλέγοντας ένα από τα «μεγάλα» αντικείμενα — φυσική, χημεία, βιολογία, μαθηματικά, ιατρική, ψυχολογία. Εάν σε ενδιαφέρει κάτι που συνδυάζει γνώσεις με ένα ειδικό πεδίο εφαρμογής, π.χ. τη συναναστροφή με ανθρώπους ή με ένα ειδικό μέρος του φυσικού κόσμου, μπορείς να επιλέξεις στην πρώτη περίπτωση τη φαρμακευτική και στην δεύτερη τη γεωλογία, αλλά ως γενικός κανόνας ισχύει να θέσεις τα θεμέλια όσο πιο πλατιά γίνεται.
4. Εάν επιλέξεις μια από τις λεγόμενες επιστήμες του ανθρώπου, τις φιλολογίες ή τη φιλοσοφία, φρόντισε να τη συνδυάσεις με ένα ή δύο άλλα αντικείμενα, π.χ. φιλοσοφία με μια φιλολογία και ψυχολογία, ή, εάν είναι δυνατό, με μία φυσική επιστήμη ή με την ιστορία των επιστημών. Κάτι τέτοιο είναι πρακτικά εφικτό ακόμα και αν δεν είναι για τυπικούς λόγους πάντα δυνατό.
5. Μην κρύβεσαι στο καβούκι μιας επιστήμης, ιδιαίτερα αν σπουδάζεις μια φυσική επιστήμη. Φρόντισε και σε αυτή την περίπτωση να διευρύνεις τον ορίζοντα των σπουδών σου. Το πανεπιστήμιο είναι ένας χώρος χωρίς στεγανά, μπορείς να παρακολουθήσεις όποια παράδοση θέλεις και να συμμετάσχεις σε πολλά εργαστήρια ή σεμινάρια.
6. Μη διστάσεις να χρησιμοποιήσεις τις ευκαιρίες που σου παρέχουν διάφορα διεθνή προγράμματα όπως το ERASMUS για να φοιτήσεις στο εξωτερικό. Προσπάθησε να πας σε όσο περισσότερες χώρες γίνεται και γνώρισε όσο το δυνατόν περισσότερα πανεπιστήμια και συστήματα σπουδών μπορείς. Εκμεταλλεύσου την ευκαιρία για πρακτική εξάσκηση σε εταιρείες και οργανώσεις στο εξωτερικό και στην Ελλάδα.
7. Μη διστάσεις να αρχίσεις επαγγελματική δραστηριότητα στον τομέα που σπουδάζεις μόλις σου δοθεί η πρώτη ευκαιρία, ακόμα και αν δεν έχεις πάρει το πτυχίου σου. Η επαγγελματική εμπειρία είναι το πιο πολύτιμο και σπάνιο εφόδιο που θα σου δώσουν οι σπουδές σου.
8. Μην επιμηκύνεις τις σπουδές σου χωρίς λόγο. Μην ξεχνάς ότι σπουδάζεις με τον ιδρώτα άλλων. Η δημόσια χρηματοδότηση των σπουδών είναι η πιο ευγενής θυσία των συνανθρώπων σου, που την κάνουν ελπίζοντας ότι και εσύ θα συμβάλεις στην πρόοδο της ανθρωπότητας.
9. Μην ξεχνάς ότι και εσύ είσαι άνθρωπος και ότι η ανθρώπινη ζωή είναι πολυδιάστατη. Δεν είσαι ασκητής — και το πανεπιστήμιο δεν είναι μοναστήρι.
10. Μετά το τέλος των σπουδών σου, μη δεσμεύεσαι αμέσως επιδιώκοντας μια θέση στο δημόσιο ή σε έναν εργοδότη. Ταξίδεψε. Προσπάθησε να γνωρίσεις όσο το δυνατόν περισσότερες μορφές επαγγελματικής απασχόλησης μπορείς. Γνώρισε ανθρώπους και δημιούργησε το δικό σου δίκτυο. Και μην ξεχνάς: όλος ο κόσμος είναι ένα χωριό.

***

Νίκος Ψαρρός – καθηγητής φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο της Λειψίας.

Πηγή: amagi
Αντικλείδι
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Σήμερα η εφηβεία αρχίζει στα δεκαοχτώ (;)

Τις προάλλες βρέθηκα τυχαία σε μια μεγάλη παρέα φοιτητών, δηλαδή νέων από 18 ως 23 ετών περίπου. Φυσικά δεν άφησα την ευκαιρία να πάει χαμένη. 

Έπιασα αμέσως δουλειά: έφερα την κουβέντα, χωρίς να με πάρουν χαμπάρι, στα κοινωνικά και πολιτικά δρώμενα της εποχής μας. Βλέπετε ήθελα να πάρω λίγη από την επαναστατική φλόγα της νεολαίας μας, ίσως γιατί τώρα τελευταία νιώθω τη δική μου αρκετά πεσμένη.
Και ενώ πίστευα ότι θα ακούσω οργισμένες κραυγές, ότι θα αντικρίσω επαναστατημένες συνειδήσεις νέων που όλα θέλουν να τα αλλάξουν, ενώ περίμενα ότι θα αναγκαστώ να απολογηθώ για τις δικές μας προηγούμενες γενιές για το λόγο ότι έχουν ευθύνες για την σημερινή κατάσταση φευ…….. τίποτα από αυτά δεν έγινε.

Οι απόψεις των νέων που εκφράστηκαν με έπιασαν εξ απροόπτου. Ήταν γεμάτες ορθολογισμό και τολμώ να πω συντηρητισμό. 

Μάλιστα όταν προσπάθησα να τους τσιγκλήσω και να τους μιλήσω για συλλογικές διεκδικήσεις, για κινήματα και άλλα συναφή, ένας από αυτούς πήρε το λόγο και κάπως ειρωνικά μου είπε: 

«καλά δεν νομίζεις ότι κάποια στιγμή εσείς οι μεγαλύτεροι πρέπει να μεγαλώσετε λιγάκι; Πρέπει επιτέλους να δείτε την πραγματικότητα. Πότε θα το χωνέψετε ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει; Μας έχετε πρήξει με τις ιδεολογίες σας». 

Εμβρόντητος περίμενα λίγο μήπως κάποιος άλλος από την παρέα των φοιτητών αντιδράσει στα λεγόμενα του προλαλήσαντα αλλά ήταν ολοφάνερο ότι αυτός μιλούσε εκ μέρους όλων. 

Πήρα το λόγο και κάπως απότομα τους ρώτησα: 

«Καλά δεν είστε έξαλλοι με όλα αυτά που συμβαίνουν στη χώρα μας;». 

Ένας άλλος φοιτητής μου απάντησε: 

«Πλάκα σπάμε. Δεν είναι πράγματα για να ασχοληθεί κανείς στα σοβαρά».
Εν τω μεταξύ οι περισσότεροι από αυτούς, για όση ώρα μιλάγαμε, ήταν με το ένα μάτι σε μένα και το άλλο στο κινητό τους, θυμίζοντας πιο πολύ σχολιαρόπαιδα παρά φοιτητές. 

Γυρνάω λοιπόν και τους λέω αγριεμένος αυτή τη φορά: 

«ρε παιδιά, τελικά εσείς τα βρίσκετε όλα καλά;». 

Μια κοπέλα μου απάντησε αμέσως: 

«Καθόλου καλά αφού όταν τελειώσουμε την σχολή δεν θα βρούμε εύκολα δουλειά». 

Η αλήθεια είναι ότι με αυτό που άκουσα αναθάρρεψα λιγάκι αλλά δεν κράτησε για πολύ γιατί κάτι μέσα μου με έτρωγε και την έκανα την ερώτηση: 

«Δηλαδή αν βρείτε δουλειά θα είστε απόλυτα ευχαριστημένοι;». 

Ένας ψηλός πήρε το λόγο: 

«φυσικά, τι άλλο να θέλουμε δηλαδή; Ειδικά και άμα είναι και καλή, σούπερ!!!».

Είχα πέσει από τα σύννεφα και μάλιστα χωρίς να προνοήσω για αλεξίπτωτο. Ένιωθα, παρόλο που είχα τη διπλάσια ηλικία από αυτούς, σαν να ήμουν εγώ ο μικρός και ονειροπόλος της παρέας. Από εκείνους καμία επαναστατικότητα, εντελώς απολιτική στάση στα πράγματα, καμία οργή, καμία ρομαντική διάθεση. Ειδικά αυτή η φράση: «αν βρούμε και μια καλή δουλειά, όλα καλά» τρύπαγε το μυαλό μου.
Θα μου πείτε, μπορεί να ήταν η συγκεκριμένη παρέα. Έλα όμως που αυτές τους οι κουβέντες απλά μου επιβεβαίωσαν αυτό που πέρναγε καιρό από το μυαλό μου. 

Γνωρίζω βέβαια κάποιες εξαιρέσεις αλλά θεωρώ ότι η πλειοψηφία έχει απόψεις σαν της παραπάνω παρέας.

Στη διαδρομή για το σπίτι, αφέθηκα στις σκέψεις μου. Θυμήθηκα τις δικές μου γενιές ως νεολαία. Καταρχάς ποτέ μα ποτέ δεν είχα ακούσει κάποιον συμφοιτητή ή φίλο μου να εκφράζεται τόσα ωμά και κυνικά. 

Θυμάμαι ότι αυτό που θέλαμε τότε και συζητάγαμε ήταν πως θα αλλάξουμε τον κόσμο. Είχαμε όνειρα συλλογικά. Με είχε συγκλονίσει η ατομιστική στάση των σημερινών φοιτητών που σας προανέφερα: 

ο καθένας τους νοιαζόταν να βρει δουλειά ο ίδιος, δηλαδή να βολευτεί μόνον αυτός, που είναι τελείως διαφορετικό από το να ζητάς να μειωθεί η ανεργία.

Γιατί άραγε το ορμητικό ποτάμι, που περίμενα σήμερα να παρασύρει και μένα, αποδείχτηκε ήσυχη λιμνούλα; 

Γιατί η νεολαία μας, στην μεγάλη της πλειοψηφία, μοιάζει να έχει πολιτική αφασία; 

Μια λέξη περνούσε επίμονα από το μυαλό μου: εφηβεία.

Ματαιωμένες εφηβείες ή μήπως σε αναστολή;
Η σημερινή νεολαία μοιάζει να είναι η γενιά των ματαιωμένων εφηβειών. 

Παλιά που τα παιδιά είχαν εφηβείες πρώτα επαναστατούσαν εναντίον των γονέων τους και αργότερα αυτή η επαναστατική φόρα συνεχίζονταν και εναντίον αυτού που τότε λέγαμε σύστημα ή κατεστημένο. 

Πόσο παλιές όμως ακούγονται αυτές οι λέξεις σήμερα; 

Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει άρδην. 

Αφαιρέσαμε την εφηβεία από τα παιδιά γιατί τους στραγγίξαμε όλο το χρόνο τους. 

Οι μαθητές σήμερα δεν έχουν χρόνο για χάσιμο αφού πρέπει να ετοιμαστούν από πολύ μικροί για την μεγάλη δοκιμασία της ζωής τους: τις εισαγωγικές εξετάσεις. 

Πρέπει να αποκτήσουν και επιπλέον προσόντα, όσα περισσότερα γίνεται από τους άλλους. 

Και όμως αυτός ο «χρόνος για χάσιμο» είναι που ...

Συμβουλές προς τους γονείς για την ενοικίαση φοιτητικής κατοικίας

#Φοιτητές, #Ενοικίαση, #Κατοικία

.

Με την ευκαιρία της νέας φοιτητικής χρονιάς, ο Σύλλογος Μεσιτών Αθηνών - Αττικής προσφέρει δέκα συμβουλές για την ενοικίαση κατοικίας, προς διευκόλυνση των φοιτητών και των γονέων που αναζητούν σπίτι σε άλλη πόλη.
Σε όλες τις φοιτητουπόλεις της χώρας υπάρχει τόσο επάρκεια διαθέσιμης φοιτητικής κατοικίας, όσο και νόμιμα μεσιτικά γραφεία που ασχολούνται εξειδικευμένα με τη μίσθωσή τους. 

Σε κάθε περίπτωση όμως, ψάχνοντας για σπίτι, οι φοιτητές πρέπει να γνωρίζουν τα εξής:

1. Τα σπίτια στα κέντρα των πόλεων είναι, κατά κανόνα, παλαιότερα και ακριβότερα σε σχέση με αυτά που βρίσκονται στην περιφέρειά τους. 
Συνεπώς, δεν θα πρέπει να περιορίζουν την αναζήτησή τους στο κέντρο, αλλά οπουδήποτε μπορεί να εντοπίσουν διαθέσιμη κατοικία που να καλύπτει τις ανάγκες τους.
2. Να ελέγχουν την τοποθεσία του σπιτιού, τη γειτονιά και τις υπηρεσίες που παρέχει (super market, τράπεζες, τακτική αστική συγκοινωνία, πρόσβαση στην πανεπιστημιούπολη, κλπ)
3. Να ελέγχουν καλά το σπίτι για να διαπιστώσουν τυχόν βλάβες και να τις επισημάνουν στον ιδιοκτήτη, ώστε να τις διορθώσει πριν αρχίσουν να το κατοικούν, για να το παραλάβουν σε καλή και λειτουργική κατάσταση. Να αποφεύγουν να μισθώνουν υπόγεια, σοφίτες ή πολύ παλιές κατοικίες.
4. Η μίσθωση κατοικίας ισχύει τουλάχιστον για τρία χρόνια, ακόμα και αν έχει συμφωνηθεί μικρότερος ή αόριστος χρόνος. 
Μετά την παρέλευση της τριετίας, η μίσθωση μπορεί να λήξει οποτεδήποτε, με απλή καταγγελία του ιδιοκτήτη ή του ενοικιαστή.
5. Στις μισθώσεις κατοικιών το ύψος του μισθώματος διαμορφώνεται ελεύθερα και δεσμεύει και τις δύο πλευρές.
6. Οι φοιτητές ή οι γονείς τους, αφού συμφωνήσουν, υπογράφουν γραπτό μισθωτήριο συμβόλαιο με τον ιδιοκτήτη ή τον πληρεξούσιο δικηγόρο, με ολόκληρο το συμφωνημένο μίσθωμα, το οποίο καταχωρίζεται στο taxisnet από τον ιδιοκτήτη και γίνεται αποδεκτό από τον φοιτητή. 
Δεν πρέπει να αποδέχονται και να υπογράφουν όρους που δεν κατανοούν ή με τους οποίους δεν συμφωνούν απόλυτα. Σε κάθε περίπτωση αμφιβολίας, θα πρέπει να συμβουλεύονται τον δικηγόρο τους.
7. Η καθυστέρηση καταβολής των δαπανών κοινοχρήστων και των λογαριασμών κοινής ωφελείας έχει τα ίδια αποτελέσματα καθυστέρησης του ενοικίου. 
Γι αυτό πρέπει να ζητούν να ενημερώνονται εκ των προτέρων για το ύψος των λογαριασμών αυτών.
8. Για να αποφύγουν κάθε ταλαιπωρία συνιστάται στους ενδιαφερόμενους να καταφεύγουν στα νόμιμα μεσιτικά γραφεία που λειτουργούν σε όλες τις μεγάλες πόλεις της χώρας.
9. Να αποφεύγουν να ανταποκρίνονται σε αγγελίες με χαμηλές τιμές ενοικίων που διαφημίζουν δήθεν μεσιτικές ή διαφημιστικές εταιρείες, που για να τις δει κάποιος απαιτείται να πληρώσει προκαταβολικά. 
Οι νόμιμοι κτηματομεσίτες λαμβάνουν αμοιβή μόνο εάν ολοκληρωθεί η μίσθωση, δηλαδή υπογραφή μισθωτηρίου συμβολαίου.
10. Τέλος, λόγω της οικονομικής ύφεσης, συχνά η πιο συμφέρουσα λύση είναι αντί να μισθώσουν μία κατοικία, να την αγοράσουν είτε με μετρητά είτε και με μικρό δάνειο, όπου αντί ενοικίου θα καταβάλουν μηνιαία τοκοχρεωλυτική δόση σε ένα δικό τους ακίνητο, που μετά το πέρας της φοιτητικής περιόδου θα μπορούν είτε να συνεχίσουν να το μισθώνουν είτε να το πουλήσουν.

infokids

Ραδιοφωνικός Σταθμός Φοιτητών ΕΜΠ

Το 1o σποτάκι για το PolyteXneio FM

τον Σταθμό των Φοιτητών του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου.

Enjoy!

Σκηνοθεσία-Μοντάζ: Σωτήρης Τσελές

Γενική Επιμέλεια: Μιχάλης Βάθης

Συμμετείχαν οι φοιτητές:

Αριστοτέλους Μάριος

Βασιλειάδης Γιώργος

Κακλή Νάντια

Καμπάση Μαρία

Κουτσούπης Γιώργος

Κίτσος Γιάννης

Μακρής Δαβίδ

Μαλαφέκας Γιάννης

Μανωλιουδάκη Στέλλα

Μετσίνη Ηλέκτρα

Μυτιλήνης Δημήτρης

Νικολακάκης Στέλιος

Παυλόπουλος Σπύρος

Πελέκη Κατερίνα

Πελέκη Φωτεινή

Στοφόρος Κωσταντίνος

Τζιβάκος Κωσταντίνος

Τσιλιβάκος Αριστόδημος

Χαλούλος Γιάννης

Ο κ. Θεόδωρος Μπουράς στο ρόλο του καθηγητή.

SΟS για τα ναρκωτικά στην πανεπιστημιούπολη στο Ηράκλειο

Την... εισβολή και ανεξέλεγκτη δράση εμπόρων ναρκωτικών, ναρκομανών και διαρρηκτών στην πανεπιστημιούπολη στο Ηράκλειο, καταγγέλλει προσωπικά στον νέο πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Κρήτης Γιάννης Παλλήκαρης.

Ο κ. Παλλήκαρης, με επείγουσα επιστολή που έστειλε χθες στον πρωθυπουργό με κοινοποίηση στους υπουργούς Μ. Χρυσοχοϊδη, Χ. Καστανίδη και Α. Διαμαντοπούλου, ζητεί τη λήψη άμεσων και αποτελεσματικών μέτρων. 

Επίσης επισημαίνει ότι η κατάσταση που επί καιρό ταλαιπωρεί το ίδρυμα έχει φθάσει στο απροχώρητο.

Μάλιστα στην επιστολή του πρύτανη, που συνυπογράφουν οι αντιπρυτάνεις Ι. Παπαματθαιάκης, Εμμ. Πετράκης και Θ. Κιτσόπουλος, καταγγέλλεται ότι τα φαινόμενα αυθαιρεσίας είναι καθημερινά και ότι την τελευταία εβδομάδα έχουν ενταθεί καθώς με αφορμή τις τελετές υποδοχής των πρωτοετών φοιτητών, στις διπλανές πόρτες καιροφυλακτούν οι έμποροι και οι χρήστες ναρκωτικών.

Ο πρύτανης και οι αντιπρυτάνεις στην επιστολή τους αναφέρονται στο χρόνιο πρόβλημα της αναποτελεσματικής φύλαξης του ιδρύματος, της άρσης του ασύλου τα δύο τελευταία χρόνια, στην πανεπιστημιούπολη της λεωφόρου Κνωσού στο Ηράκλειο, και προειδοποιούν τη νέα κυβέρνηση ότι «σε περίπτωση που δεν λυθεί το πρόβλημα, η πανεπιστημιακή κοινότητα θα προβεί σε επίσχεση εργασιών ακαδημαϊκών και διοικητικών και θα προχωρήσουμε σε κινητοποιήσεις, διαμαρτυρίες μέχρι να ευαισθητοποιηθούν η πολιτεία και οι αρμόδιες υπηρεσίες.

Οι έμποροι και οι χρήστες ναρκωτικών δρουν ανενόχλητοι.  

Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο με αλλεπάλληλες κλοπές από γνωστά εξω-πανεπιστημιακά άτομα εναντίον των οποίων έχει γίνει καταγγελία αλλά συνεχίζουν να δρουν ανενόχλητα προκαλώντας σε καθημερινή βάση συνεχείς φθορές στην περιουσία του ιδρύματος».

Ανακοίνωση
Παράλληλα, στην ανακοίνωση τονίζεται ότι δεν είναι δυνατόν εν όψει της νέας ακαδημαϊκής χρονιάς να πραγματοποιούνται από τις σχολές και τα τμήματα της πανεπιστημιούπολης της Κνωσού τελετές υποδοχής των πρωτοετών φοιτητών και να καιροφυλακτούν οι έμποροι ναρκωτικών και οι χρήστες. Επίσης, ο κ. Παλλήκαρης και οι αντιπρυτάνεις επισημαίνουν ότι το πρόβλημα φύλαξης δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με δεκατρείς συμβασιούχους φύλακες.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΚΟΚΟΛΑΚΗΣ

Ζεί το Πολυτεχνείο; (1)

Το χαμομηλάκι ρωτάει,
Ζεί το Πολυτεχνείο;

Προσέξτε την λύπη που έχει στα ματάκια του...

Στις 17 Νοεμβρίου 2006, η Μαρία Καψού από την Θεσσαλονίκη έγραφε στο blog της:

Το Πολυτεχνείο ζει ;; ;

Δεκάτη εβδόμη Νοεμβρίου. Επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Των ημερών εκείνων που μερικοί ονειροπόλοι φοιτητές αψήφησαν την απολυταρχία, τη δικτατορία, την απαγόρευση ελεύθερης κίνησης και έκφρασης και σκέψης ακόμη, βρήκαν ένα τρόπο απλό και δυνατό για να διαμαρτυρηθούν. Να μην σκύψουν το κεφάλι.

Ένα από τα κύρια συνθήματα της πορείας σήμερα ήταν το πασίγνωστο «Εμπρός λαέ, μη σκύβεις το κεφάλι, ο μόνος τρόπος είναι αντίσταση και πάλι». Ήμουν χωμένη στην αποθήκη του μαγαζιού όταν η πορεία περνούσε έξω από τη δουλειά και το σύνθημα αυτό ακουγότανε πεντακάθαρα μέσα από τις κούτες με καλσόν και σκόνη. Και μου γεννήθηκε αυθόρμητα η ίδια απορία που γεννιέται σε κάθε πορεία διαμαρτυρίας. Πώς στο καλό αντιστεκόμαστε; Ποιο το πραγματικό νόημα της πορείας;
Δεν είναι ότι δεν έχουμε λόγο να διαμρτυρηθούμε. Έχουμε, και μάλιστα χιλιάδες. Ούτε ότι δεν υπάρχουν τρόποι διαμαρτυρίας. Αλλά για μένα αντίσταση και διαμαρτυρία δεν είναι μια πορεία μεταξύ της πρωινής μου βόλτας στα καφέ ή στα μαγαζιά της πόλης και της βραδινής μου εξόδου στα κλαμπ και τα μπαράκια ούτε οι συγκρούσεις με την αστυνομία.

Τι νόημα έχουν όλα αυτά αν την επομένη θα ξανασκύψω το κεφάλι μπροστά στο αφεντικό μου, στην κυβέρνηση που θέλει να αυξήσει τη φορολογία, σε όσους επιμένουν να ορίζουν την ζωή μου έμμεσα ή άμεσα; Τι νόημα έχει αν συνεχίζω να αποκοιμιέμαι μπροστά στην τηλεόραση, συμμεριζόμενη τον πόνο των πρωταγωνιστών στα σίριαλ μου αλλά αγνοώντας αυτούς που ζουν δίπλα μου καθημερινά; Αν επιτρέπω με άλλα λόγια σε αυτή την κατάσταση που δεν μου αρέσει να διαιωνίζεται;

Δε αποδοκιμάζω τις πορείες αυτές και τη χρησιμοτητα τους. Αλλά δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ : «έχουν αποτέλεσμα;»
Θα βρω απάντηση;

έγραψε η iris

Η απάντηση εδώ