Μάνος Χατζιδάκις: «Ανάμεσα σ’ ένα παιδί 15 χρόνων με μολότοφ κι έναν τριαντάρη εκπαιδευμένο αστυνομικό με πιστόλι, εγώ είμαι πάντα με το μέρος του παιδιού»

Με κείμενο που είχε γράψει μετά τη δολοφονία του 15χρονου Μιχάλη Καλτεζά από τον αστυνομικό Μελίστα στην επέτειο του Πολυτεχνείου του 1985 αλλά και με κατοπινές δηλώσεις του, ο Χατζιδάκις έμοιαζε να προειδοποιεί από τότε για τους κινδύνους της ανοχής στην εγκληματική αστυνομική βία.

Εκτιμώ βαθύτατα ένα παιδί που εξεγείρεται και βγαίνει στους δρόμους για να διαμαρτυρηθεί, έστω κι αν υπερβάλλει, έστω και αν κρατάει μολότοφ. Και δεν εκτιμώ καθόλου έναν αστυνομικό που το πυροβολεί.

Το 1985 στο τεύχος Δεκεμβρίου του περιοδικού Τέταρτο, ο Μάνος Χάτζιδάκις είχε επιλέξει ως θέμα της τακτικής επιστολής του την επέτειο του Πολυτεχνείου, σημειώνοντας μεταξύ άλλων:

«...Τα γεγονότα της 17ης Νοεμβρίου μας παρέχονται με περισσότερες λεπτομέρειες γι' αυτούς που επέζησαν παρά γι' αυτούς που χάθηκαν οριστικά. Οι εναπομείναντες παρελαύνουν επικεφαλής, βγάζουν λόγους, πραγματοποιούν τηλεοπτικές συνεντεύξεις και δεν τους άκουσα ούτε μια φορά να μνημονεύουν αυτούς που χάθηκαν οριστικά, που δεν είναι σε θέση να μιλήσουν σήμερα...».

«Να είναι ελεύθερος ύστερα από δίκη ο δολοφόνος ενός δεκαπεντάχρονου παιδιού, ενώ τα ανύποπτα παιδιά μας παραμορφώνονται μες στις Ασφάλειες για πλημμελήματα.»

Το άρθρο τελείωνε ως εξής και αφού στο μεταξύ είχε πληροφορηθεί ο ίδιος τη δολοφονία του 15χρονου Μιχάλη Καλτεζά από τον αστυνομικό Αθανάσιο Μελίστα κατά τη διαδήλωση για στην επέτειο του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του '85:

«...Δεν είχα τελειώσει καλά καλά το σχόλιο αυτό και ήλθε η είδηση. Ένας αστυνομικός, ο Αθανάσιος Μελίστας, σκότωσε πυροβολώντας τον δεκαπεντάχρονο Μιχάλη Καλτεζά. Κατασκευάζεται ήδη σενάριο με βάση το κατά πόσον ο νεαρός δεκαπεντάχρονος ήταν ή δεν ήταν «επικίνδυνος» αναρχικός. Ώστε η κτηνωδία του αστυνομικού να γίνει... νόμιμη άμυνα. Αρκετά. Με αηδία μέσα μου έκλεισε η 12η επέτειος του Πολυτεχνείου. Τα γεγονότα εξακολουθούν. Ποιος θα τα επωφεληθεί;»

Ο Χατζιδάκις θα επικαλεστεί δημόσια το γεγονός και τρία χρόνια αργότερα, επίσης κοντά στην επέτειο του Πολυτεχνείου με αφορμή την κράτηση της Βαγγελιώς Βογιατζή με το παιδί της. Να πώς προλόγισε τη συναυλία διαμαρτυρίας που έγινε στις 7 Νοεμβρίου 1988:

«Να είναι ελεύθερος ύστερα από δίκη ο δολοφόνος ενός δεκαπεντάχρονου παιδιού, ενώ τα ανύποπτα παιδιά μας παραμορφώνονται μες στις Ασφάλειες για πλημμελήματα. (...) Και η Βογιατζή με το νήπιο παιδί της να παραμένει προφυλακισμένη, τηρώντας έτσι η κυβέρνηση το γράμμα της Δικαιοσύνης, ενώ ανενδοίαστα περιφρονεί την ουσία της». 

Το πτώμα του 15χρονου Μιχάλη Καλτεζά
κατά τη 12η επέτειο της εξέγερσης το Πολυτεχνείου
το Νοέμβριο του 1985.

Μετά από ένα χρόνο και δύο μήνες, τον Ιανουάριο του 1990, θα επανερχόταν στο θέμα, σε μια συζήτηση που είχε γίνει σε φιλική συγκέντρωση στο σπίτι του Δημήτρη Χορν. Σύμφωνα με κατοπινές μαρτυρίες, όταν κάποιοι από τους συνδαιτημόνες επαίνεσαν την απόφαση του δικαστηρίου για τον Μελίστα, λέγοντας ότι λογικά ένας αστυνομικός πυροβολεί όταν κινδυνεύει να καεί ο ίδιος από τις μολότοφ, ο Χατζιδάκις πήρε το λόγο και σε έντονο ύφος δήλωσε τα εξής:

«Όταν έχω να κρίνω ανάμεσα σ' ένα παιδί 15 χρόνων, που πετάει μολότοφ, κι έναν τριαντάρη εκπαιδευμένο αστυνομικό, που κρατάει πιστόλι, εγώ είμαι με το μέρος του παιδιού και όχι του αστυνομικού. Εκτιμώ βαθύτατα ένα παιδί που εξεγείρεται και βγαίνει στους δρόμους για να διαμαρτυρηθεί, έστω κι αν υπερβάλλει, έστω και αν κρατάει μολότοφ. Και δεν εκτιμώ καθόλου έναν αστυνομικό που το πυροβολεί. Ό,τι και αν έχει γίνει, όπως και αν έχουν τα πράγματα, θεωρώ τραγικό λάθος την αθώωση του αστυνομικού. Και πολύ κακό μήνυμα, που στέλνουμε στα νέα αυτά παιδιά, το υγιέστερο κομμάτι της κοινωνίας μας, που δεν έχει ακόμη διαφθαρεί, όπως εμείς».

Πηγή: www.lifo.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Κορκονέας: Κυρ Εισαγγελέα, ένα δεκαπεντάχρονο φάγαμε...

... δεν πλαστογραφήσαμε και Απολυτήριο Δημοτικού!

περισσότερα εδώ: netakias
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Για τον Αλέξανδρο και τα παιδιά που τώρα διαδηλώνουν τιμώντας τη μνήμη του

Υπερασπίσου το παιδί
γιατί, αν γλιτώσει το παιδί,
υπάρχει ελπίδα

Κάποτε θα 'ρθουν...

Εις μνήμην...

του Αλέξανδρου...

2008-2010

H μητέρα του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου έγραψε για εκείνους που εκμεταλλεύθηκαν το θάνατο του παιδιού της!

Τον θάνατο του παιδιού της δεν τον σεβάστηκαν. Δεν της συμπαραστάθηκαν, κανείς από εκείνους που τα σπάσανε, τα σπάνε και θα τα σπάσουν δεν ήτανε δίπλα της. Κάποιοι έκαναν το γιο της σύμβολο και φώναξαν "ζήτω η επανάσταση του Αλέξη", άλλοι εκμεταλλεύθηκαν πολιτικά τον θάνατο του, και για άλλους το γεγονός αυτό ήταν η αφορμή για να βγουν στο δρόμο,να γίνουν ένα με τη μάζα και να εκτονωθούν.

Το σίγουρο είναι πως εκείνοι που σεβάστηκαν πραγματικά το νεκρό γιο της δεν κατέφυγαν στη βία, και ούτε τον εκμεταλλεύθηκαν με όλους τους δυνατούς τρόπους.

Δεν μπορώ να ξέρω πως αισθανόταν και πως αισθάνεται η γυναίκα αυτή έπειτα από όλα αυτά, κανείς μας δεν μπορεί να ξέρει. Όμως όλοι αυτοί που "επαναστάτησαν" για τον άδικο θάνατο του γιου της, δεν ήταν κοντά της για να μετριάσουν τον πόνο της. Δεν πιστεύω πως όλα αυτά που έγιναν την παρηγόρησαν, ή πως όσα γίνονται και θα γίνουν την παρηγορούν, κάθε άλλο μάλιστα αν κρίνω από το σημείωμα της.

Φέτος μην φτάσετε στα άκρα.

Διαδηλώστε ειρηνικά.

Η βία ούτε νόημα έχει, ούτε οδηγεί σε κάποιο θετικό αποτέλεσμα! 

Αναρτήθηκε από TRUPOKARUDOS

«Διέσπειραν αθλιότητες για το παιδί μου» λέει η μητέρα του Αλέξανδρου

«Αρνούμαι να ανοίξω τηλεόραση και εφημερίδες. Δεν θέλω να δω τα πρόσωπα των δολοφόνων του παιδιού μου. Δεν θέλω να συγκεκριμενοποιήσω την όψη του δολοφόνου που σκότωσε τον γιο μου», είναι τα λόγια της μητέρας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου που εκμυστηρεύθηκε σε πρόσωπο του στενού οικογενειακού της περιβάλλοντος, με το οποίο συνομίλησε το «Εθνος της Κυριακής».

TV Χωρίς Σύνορα - Αποστολή με email Όλα τα πεδία υποχρεωτικά
E-mail παραλήπτη:
E-mail ή όνομα αποστολέα (λατινικά):
Κωδικός αποστολής [όπως εμφανίζεται - Νέα εικόνα]
TVXS.gr Project «Διέσπειραν αθλιότητες για το παιδί μου» λέει η μητέρα του Αλέξανδρου http://www.tvxs.gr/v26730
Κλείσιμο

Η Τζίνα Τσαλικιάν εκφράζει την πικρία της για το ότι η μεταφορά της έδρας της δίκης στην Αμφισσα αποδυναμώνει το δικαίωμα να υπερασπιστούν τη μνήμη του Αλέξανδρου και φοβάται ότι η απόσταση θα στερήσει από τους μάρτυρες τη δυνατότητα να παραστούν στη δίκη.

«Το παιδί μου υπήρξε θύμα μιας πρωτοφανούς εκστρατείας κατασυκοφάντησης από τους δράστες και τους συνηγόρους τους. Με ενδιαφέρει πρωτίστως η αποκατάσταση της μνήμης του γιου μου, όπως ακριβώς ήταν. Τον κ. Κούγια όλοι τον γνωρίζουν ποιος είναι. Κι όμως συνεχίζουν να του δίνουν βήμα να μιλάει. Η τηλεόραση αυτού του είδους μοιάζει με ρωμαϊκή αρένα. Γι’ αυτό και αρνούμαι να βγω. Η δική μου οδύνη δεν θα αφήσω να γίνει δημόσιο θέαμα», προσθέτει.
Η μητέρα του Αλέξανδρου θεωρεί ότι η μνήμη του παιδιού της σπιλώθηκε βάναυσα από την πλευρά του θύτη και το κυριότερο που ζητά από αυτήν τη δίκη είναι η αποκατάσταση της αλήθειας: «Διέσπειραν αθλιότητες για το παιδί μου. Μια μάνα που χάνει το παιδί της, δεν βγαίνει σε αντιπαράθεση με τον κ. Κούγια. Δεν με ενδιαφέρει τόσο η τιμωρία όσο το να ειπωθεί η αλήθεια για την προσωπικότητα του γιου μου όπως ήταν και όχι όπως θέλησαν να τον παρουσιάσουν. Κάποιος που σέβεται τον εαυτό του δεν μπορεί να δίνει βήμα στον άνθρωπο που σπίλωσε τη μνήμη ενός 15χρονου παιδιού».
«Δεν ελπίζω ότι η ζωή μου θα γίνει καλύτερη με την τιμωρία των ενόχων. Θέλω όμως να μην πάει χαμένος ο θάνατος του παιδιού μου. Αυτό με βασανίζει... Ο θάνατός του, να βγάλει κάτι καλό. Θα είναι παρηγοριά για μένα. Να κάνει περισσότερο ευαίσθητους τους ανθρώπους που κατέχουν την εξουσία και να γίνει κάτι καλό για τη νεολαία. Οι γονείς ίσως τώρα να αφιερώνουν πιο πολύ χρόνο στα παιδιά τους, γιατί δεν είναι δεδομένο ότι τα παιδιά τους θα τα δουν το βράδυ επιστρέφοντας στο σπίτι τους να είναι εκεί...», καταλήγει.

από Ομάδα TVXS
Πηγή: Έθνος/ Βίβιαν Μπενέκου

Πλακέτα στη μνήμη του Αλέξανδρου

Πλακέτα στο σημείο όπου δολοφονήθηκε 

ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, 

ανάρτησε η μητέρα του.

«Εδώ, στις 6 Δεκεμβρίου 2008 

εντελώς αναίτια έσβησε το παιδικό χαμόγελο 

του αθώου 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου 

από τις σφαίρες 

αμετανόητων δολοφόνων».

  

Αυτό το κείμενο και την φωτογραφία του Αλέξη, θέλησε να τοποθετήσει η μητέρα του 15χρονου μαθητή, στην οδό Μεσολογγίου, τόπο του γεγονότος που συγκλόνισε τον Δεκέμβριο, την Ελλάδα.

Την ίδια ώρα το δικαστικό συμβούλιο απέρριπτε τις αιτήσεις αποφυλάκισης που είχαν υποβάλει οι δύο ειδικοί φρουροί , μέσω του δικηγόρου τους Αλέξη Κούγια και στις οποίες υποστήριζαν ότι δεν πληρούνταν οι όροι που προβλέπει ο νόμος για την προσωρινή τους κράτηση. 

Στην αίτησή τους, ανέφεραν ότι συντρέχουν οι λόγοι αντικατάστασης της προσωρινής τους κράτησης, καθώς έχουν γνωστή διεύθυνση διαμονής, λευκό ποινικό μητρώο και δεν υπάρχει κίνδυνος εξόδου τους από τη χώρα. 

Το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών, πάντως, στο βούλευμά του κρίνει ότι για τους δυο κατηγορούμενους υπάρχει ο κίνδυνος να τελέσουν νέα αδικήματα. Έτσι οι δύο ειδικοί φρουροί θα παραμείνουν στις φυλακές Δομοκού.

πηγή

Μια νύχτα στα Εξάρχεια

Χαμομηλάκι γεια και πολλά συγχαρητήρια για το blog σου

Το συγκρότημα Αλέξανδρος Ζαχαριάδης και ΑΡΧΑΝΘΡΩΠΟΙ archanthropoi.gr  έχει ανεβάσει εδώ και 2-3 μέρες στο youtube ένα πολύ ωραίο τραγούδι που λέγεται Πρίγκιπες (Μια νύχτα στα Εξάρχεια)

Είναι με κινούμενα σχέδια και με αφορμή το φόνο του Αλέξη,
μιλούν κυρίως για τη βαρβαρότητα, την καταστολή και
τη χρήση βίας κατά των νέων μας .

Καλή δύναμη

ΠΡΙΓΚΙΠΕΣ - Αλέξανδρος Ζαχαριάδης και ΑΡΧΑΝΘΡΩΠΟΙ

Το μνημόσυνο του 15χρονου Αλέξανδρου: «Δικαιώστε με»

Το μνημόσυνο του 15χρονου Αλέξη: 

«Δικαιώστε με»

 

«Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος. 

Ετών 15. 

Δολοφονήθηκε 6 Δεκεμβρίου 2008», 

γράφει η γρανιτένια πλάκα με τη φωτογραφία του αδικοχαμένου Αλέξη που είναι τοποθετημένη πάνω στο μνήμα.

Σε μια άλλη πλάκα η οικογένεια ζήτησε να χαραχτούν μερικοί στίχοι από τον «Άμλετ» του Σαίξπηρ. 

«...Δικαιώστε με

Πείτε για μένα

Προπάντων στους ανύποπτους

Σε εκείνους που δεν ξέρουν

Οι φίλοι μου με ’λεγαν πρίγκιπα

Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι το όνομά μου 

θα επικρατούσε τόσο πολύ στον κόσμο 

Αυτοί οι πρίγκιπες πεθαίνουν αθώοι, 

δολοφονημένοι σε μάχες που δεν δόθηκαν ποτέ».

Στις 11.30 το πρωί της Κυριακής και ενώ στο ναό του νεκροταφείου Παλαιού Φαλήρου γινόταν η επιμνημόσυνη δέηση για τη συμπλήρωση σαράντα ημερών από τον άδικο θάνατο του Αλέξη Γρηγορόπουλου, στους γύρω δρόμους επικρατούσε απόλυτη ηρεμία. Μετά από επιθυμία της οικογένειας οι αστυνομικοί απουσίαζαν, ώστε να μην επαναληφθούν επεισόδια ανάλογα με εκείνα που σημειώθηκαν στην κηδεία. Το μνημόσυνο τελέστηκε σε στενό κύκλο, ενώ ρητή ήταν και η «εντολή» της οικογένειας προς τα τηλεοπτικά συνεργεία: «Να μην μπει κανείς μέσα μέχρι να φύγουν όλοι». 

Στη χθεσινή τελετή παρόντες ήταν μόνο συγγενείς, άτομα από το φιλικό περιβάλλον της οικογένειας, φίλοι του Αλέξη και πολλά νέα παιδιά που θέλησαν να προσευχηθούν μαζί για την ανάπαυση της ψυχής του και να αφήσουν ένα λευκό λουλούδι στον τάφο του. Αντίθετα με ό,τι έγινε στην κηδεία, μικρή ήταν η παρουσία στο μνημόσυνο ατόμων που πρόσκεινται στον αντιεξουσιαστικό χώρο. Αυτοί οι λίγοι που κατευθύνθηκαν μαζί με το συγκεντρωμένο πλήθος στο μνήμα του 15χρονου φώναξαν συνθήματα όπως «Αθάνατος» και ζήτησαν την τιμωρία των υπευθύνων. 

Στηριζόμενη στον ώμο του πρώην συζύγου της, η μητέρα του Αλέξη δεν σταμάτησε ούτε ένα λεπτό να κλαίει. Το ίδιο και ο τραγικός πατέρας, που έδειχνε να μην πιστεύει ότι έχασε τον μονάκριβό γιο του. Ιδιαίτερα τη στιγμή που ο Αρμένιος ιερέας έψαλλε το τρισάγιο στη μνήμη του Αλέξη η μητέρα ένωσε τις παλάμες της και προσευχήθηκε για τον πολυαγαπημένο της. Η πιο φορτισμένη συγκινησιακά στιγμή όμως, ήταν όταν η φωνή της γιαγιάς του πρόωρα χαμένου Αλέξη «υψώθηκε» στον ουρανό. Οι καρδιές των παρισταμένων ράγισαν όταν ζήτησε από τον Θεό να κάνει τον Αλέξη φύλακα άγγελο της νεολαίας που θα «φωτίζει» τα βήματά τους και να μην πάει χαμένη η «θυσία» του εγγονού της. «Από τα οκτώ μου χρόνια δεν είχα χάσει ποτέ την πίστη μου στον Θεό», είπε και δεν έμεινε μάτι που να μη βουρκώσει.


Μετά το μνημόσυνο η οικογένεια μαζί με τους συγγενείς κατευθύνθηκαν στο καφενείο του κοιμητηρίου, απαγορεύοντας την είσοδο στις κάμερες και στους δημοσιογράφους.

Αναρτήθηκε την 19/01/09 από: Espresso News

Μνημόσυνο του Αλέξανδρου

18 Ιανουαρίου, στις 11.30 

στο Νεκροταφείο Παλαιού Φαλήρου

.

Το 40ήμερο μνημόσυνο του μικρού Αλέξανδρου,

που δολοφονήθηκε στα Εξάρχεια στις 6 Δεκεμβρίου,

θα γίνει στις 18 Ιανουαρίου

σύμφωνα με όσα ανακοίνωσε η μητέρα του Αλέξανδρου.

Το μνημόσυνο θα γίνει στις 11.30 

στο Νεκροταφείο του Παλαιού Φαλήρου.

Μόνο μια κόκκινη καρδούλα...

"κύριε" κούγια,

στις τσέπες του Αλέξανδρου βρέθηκε

ΜΟΝΟ μια κόκκινη καρδούλα...

Το αν ήθελε να τη χαρίσει σε κάποιο κοριτσάκι,
το αν του τη χάρισαν,
αυτό, μάλλον, δε θα το μάθουμε ποτέ...

Ως εδώ... H γενιά του play station ξύπνησε!«Δεν είμαστε κουκουλοφόροι. Καταδικάζουμε τα επεισόδια και τις καταστροφές...

Διαδηλώνουν για τον Αλέξη, την αυθαιρεσία της Αστυνομίας,

τα χάλια της Παιδείας,

ενώ καταδικάζουν τις καταστροφές των κουκουλοφόρων

«Η γενιά του play station ξύπνησε! Δεν είμαστε πια η γενιά του καναπέ. Εχουμε φάει πολλές κατραπακιές. Δεν αντέχουμε άλλο. Δεν θέλουμε να γίνουμε κι εμείς η γενιά των 700 ή των 500 ευρώ».

 Η δολοφονία του 15χρονου Αλέξη ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, λένε οι μαθητές. Η Στέλλα, ο Μιχάλης, ο Δημήτρης, ο Γιάννης, ο Δημήτρης, ο Αλέξανδρος, ο Αγγελής μοιράζονται τους ίδιους φόβους και ανασφάλειες για το μέλλον. «Κερδίστε ξανά την εμπιστοσύνη μας», λένε στους πολιτικούς

Η Στέλλα, ο Μιχάλης, ο Δημήτρης, ο Γιάννης, ο Δημήτρης, ο Αλέξανδρος, ο Αγγελής είναι 16 ετών κι αυτές τις μέρες βγαίνουν στους δρόμους. Διαδηλώνουν για τον Αλέξη και την αστυνομική αυθαιρεσία αλλά και για την κατάσταση στην παιδεία, για «ένα σχολείο που δεν μας εμπνέει», για τα κοινωνικά αδιέξοδα της νεολαίας, τον φόβο της ανεργίας και της υποαπασχόλησης.
«Το μέλλον μας είναι σκοτεινό και αβέβαιο. Αδιαφορούν για μας. Νιώθουμε μεγάλη ανασφάλεια. Δίνουμε τόσα λεφτά στα φροντιστήρια, αφού το σχολείο μας είναι ανεπαρκές και μετά σπουδάζουμε για να μείνουμε άνεργοι ή να βρούμε μια δουλειά με 700 ευρώ.
Να ξυπνήσει επιτέλους το κράτος, να δώσουν πιο πολλά λεφτά για την παιδεία. Αντί να δώσουν λεφτά για τα σχολεία και τα πανεπιστήμια, δίνουν 28 δισεκατομμύρια στις τράπεζες.
Ερχονται τα Χριστούγεννα και σε σχολεία λείπουν καθηγητές», λένε οι μαθητές του 38ου Ενιαίου Λυκείου Αθηνών. Το αίμα τους πλέον βράζει. Βλέπουν μπροστά τους συνεχώς αδιέξοδα κι αυτό μεγαλώνει την οργή τους. Μιλάνε για διαφθορά και για σκάνδαλα. «Η χώρα έχει πέσει σε μεγάλη διαφθορά, συνεχώς βλέπουμε γύρω σκάνδαλα. Εχουμε χάσει την εμπιστοσύνη μας στο κράτος και σε κάθε εξουσία.
Γι αυτό και οι νέοι έχουν απομακρυνθεί από την πολιτική. Οι πολιτικοί πρέπει να ξανακερδίσουν την εμπιστοσύνη μας. Να μη νοιάζονται μόνο για την τσέπη τους και τα συμφέροντά τους».
Δηλώνουν αισιόδοξοι πως κάτι μπορεί να βγει αυτές τις μέρες και επαναλαμβάνουν: «Δεν είμαστε κουκουλοφόροι. Καταδικάζουμε τα επεισόδια και τις καταστροφές. Κάποιοι τα εκμεταλλεύονται για να αμαυρώσουν τους ειρηνικούς μας αγώνες. Και πολλές φορές οι κουκουλοφόροι είναι ασφαλίτες».
Η δολοφονία του Αλέξη ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, λένε στο σύνολό τους οι μαθητές που γεμίζουν αυτές τις μέρες με συνθήματα τους δρόμους.
«Τώρα βγαίνουν στην επιφάνεια όλα τα κοινωνικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η νεολαία», θα μας πουν η Λετίσια, ο Αλέξανδρος κι ο Αλαν, 16-17 ετών από την Ελληνογαλλική Σχολή της Αγ. Παρασκευής.
«Οι νέοι στην Ελλάδα δεν έχουμε μέλλον. Για να σπουδάσουμε πρέπει να περάσουμε από Πανελλήνιες, άρα πρέπει να πάμε σε φροντιστήρια. Και μετά το μέλλον είναι αβέβαιο. Το ποσοστό ανεργίας είναι πολύ υψηλό σε σύγκριση με άλλες χώρες της Ευρώπης.
Κουράζονται οι γονείς μας, για να καταλήξουμε άνεργοι ή να βρούμε μια δουλειά με 700 ευρώ, που δεν σου επιτρέπει να είσαι ανεξάρτητος, να κάνεις δική σου οικογένεια και να φύγεις από το σπίτι των γονιών σου.
Κι όλα αυτά, ενώ το κόστος της ζωής είναι στα επίπεδα άλλων χωρών, όπου οι μισθοί είναι υψηλότεροι. Αυτά μας κάνουν να βγαίνουμε στους δρόμους. Δεν έχουν όλοι τις οικονομικές δυνατότητες να πάνε στο εξωτερικό για να σπουδάσουν και να βρουν δουλειά».
Στο «μεγάλο μέγεθος της διαφθοράς», θα σταθεί ο συμμαθητής τους, Ερρίκος 17 ετών.
«Είναι απίστευτο αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα. Τόσα χρήματα έρχονται από την ΕΕ και δεν ξοδεύονται για έργα». «Να δώσουν περισσότερα λεφτά για την παιδεία», συμπληρώνουν αμέσως οι συμμαθητές του, «αντί να αγοράζουν σκάφη και βίλες οι πολιτικοί»... «Ο Ρουσόπουλος είπε πως είναι γιος ταχυδρόμου κι όμως ζει σε ένα πολύ πλούσιο σπίτι. Αυτό δεν είναι αποδεκτό», προσθέτει ο Ερρίκος.
«ΕΘΕΛΟΤΥΦΛΕΙ»
Ο πρωθυπουργός δεν έχει δεχτεί κανέναν εκπρόσωπό μας
«Πρέπει να καταλάβει επιτέλους το κράτος ότι υπάρχουμε κι εμείς», τονίζει με έμφαση η Λετίσια για να ακολουθήσουν και οι υπόλοιποι.
«Νομίζουν ότι αυτό που κάνουμε είναι μια τρέλα, ένα παιχνίδι κι ότι θα ξεχαστεί όπως ξεχνιούνται όλα. Ο πρωθυπουργός δεν έχει δεχτεί έναν εκπρόσωπο των μαθητών να δει τι σκέφτονται. Να παραδεχτεί ότι υπάρχει πρόβλημα και να σταματήσει να εθελοτυφλεί. Αλλά αυτή τη φορά δεν θα τους περάσει.
Το σύστημα απέδειξε τι είναι. Απέδειξε πως δεν λειτουργεί. Εμείς δεν είμαστε τραμπούκοι. Δεν βγαίνουμε στους δρόμους για να τα σπάσουμε. Η αλλαγή δεν έρχεται σπάζοντας μικρομεσαίες επιχειρήσεις».
Τις ίδιες ανησυχίες, τους ίδιους φόβους «βγάζουν στον δρόμο» χιλιάδες μαθητές σε όλη την Ελλάδα.
«Δεν υπάρχει παιδεία. Βλέπουμε τους σημερινούς πτυχιούχους να μην μπορούν να βρουν πουθενά δουλειά. Γι αυτό αγωνιζόμαστε για ένα καλύτερο αύριο, χωρίς βία με καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα και χωρίς αδιέξοδα για τους νέους», μας λένε οι 17χρονες Χριστίνα, Αθηνά, Δήμητρα από το 46ο Ενιαίο Λύκειο Αθηνών.
Η συμμαθήτριά τους Κιμ θα συμπληρώσει: «Φοβόμαστε ότι θα γίνουμε κι εμείς μέρος της γενιάς των 700 ευρώ. Αλλωστε, όλα πλέον γίνονται μέσω γνωριμιών. Αν γνωρίζεις κάποιον να σε βάλει κάπου, έχει καλώς. Διαφορετικά... Εχω ελπίδες πως κάτι μπορεί να αλλάξει τώρα, για το μέλλον της δικής μας γενιάς».

ΓΙΑΝΝΗΣ ΦΩΣΚΟΛΟΣ

Ήταν θέλημα Θεού...

ἀρετὴ δὲ ἀδέσποτον, ἣν τιμῶν καὶ ἀτιμάζων πλέον καὶ ἔλαττον αὐτῆς ἕκαστος ἕξει. αἰτία ἑλομένου· θεὸς ἀναίτιος.

Πλάτωνα «Πολιτεία» 617e

Η αρετή δεν είναι κτήμα κανενός. Ο καθένας μας μετέχει της αρετής, περισσότερο ή λιγότερο, ανάλογα του πόσο την τιμά ή την περιφρονεί. 
Την ευθύνη φέρει αυτός που επιλέγει και όχι ο Θεός.

Τ’ άκουσες κύριε Κούγια;

Άκου θέλημα Θεού !! Από πού κι ως που κύριε Κούγια. Αν ήταν έτσι, δεν σας χρειαζόμαστε. Μας είστε άχρηστος. Δεν χρειάζομαι κανενός είδους υπεράσπιση. Αφού για τους φόνους ευθύνεται ο Θεός, προς τί οι δίκες, τα δικαστήρια κι οι καταδίκες;

Όλοι είμαστε κατά τεκμήριο αθώοι, αφού δεν ελέγχουμε τις πράξεις μας. Διαπληκτίζομαι, φεύγω, μπαίνω στο αυτοκίνητό μου, παρκάρω, βγαίνω έξω, βγάζω το πιστόλι μου και σπεύδω. Στήνομαι, παίρνω στάση, απλώνω, τεντώνω το χέρι μου και πυροβολώ. Έ; Και ; Τι φταίω; Θέλημα Θεού ήταν. Αυτός πήρε τη ζωή του παιδιού, που έβγαλε ή δεν έβγαλε γλώσσα. Εγώ απλά ήμουν ο φορέας της θέλησης Άλλου.

Κύριε Κούγια μου, κύριοι υπερασπιστές των κατηγορουμένων, κάθε κατηγορούμενος, κάθε υπόδικος έχει ανάγκη υπεράσπισης. Το  δικαιούται. Αλλά κύριοι συνήγοροι, τιμήστε την Αρετή. Τιμήστε την. Προστατέψτε τον κατηγορούμενο, αλλά μην ευτελίζετε τις αξίες.

Μη χτυπάτε τα παιδιά ... ή Τί μέλλει γενέσθαι

Μη χτυπάτε τα παιδιά με τις άστοχες και γεμάτες έπαρση κουβέντες σας.

Μη χτυπάτε τα παιδιά με το γεμάτο μίσος βλέμμα σας που διαπερνά το γυαλί της δημοσιότητάς σας.

Μη βαράτε τα δεκαπεντάχρονα. Αρκετά έχουν υποστεί μέχρι τώρα από την αδιαφορία και την επιπόλαιη στάση μας απέναντί τους.

Είναι θυμωμένα, επειδή από την κούνια τους τα κοροϊδέψαμε, τα εξαπατήσαμε.

Μην τα βρίζετε, δε φταίνε. Εμείς φταίμε, εμείς που τους κλέψαμε το όνειρο.

Έχουν θυμό, έχουν οργή, και με το δίκιο τους.

Τα χαλάσαμε όλα και ούτε μια συγγνώμη.

Τα καταστρέψαμε όλα και ούτε μια συγγνώμη.

Τους λέμε ότι αυτά είναι το μέλλον,  κοιτούν μπροστά και μέλλον δε βλέπουν

Μα τι έχουμε πάθει; Θράσος είναι; Αφέλεια; Τρέλα του μυαλού και τα απλά, τα απλούστατα δεν καταλαβαίνουμε;

Διέξοδο αναζητούν τα παιδιά.

Και εμείς; Άλλα αντ’ άλλων και ψάχνουμε άλλους να αποθέσουμε τις ευθύνες μας.

Λίγες και σταράτες κουβέντες ζητούν.

Και εμείς; Μπλαμπλαδισμός ατέλειωτος και ουσία καμία.

Μας συγχωρείτε παιδιά

Κάναμε λάθος, ξεφύγαμε. Και Θεό και αξίες άγρια καπηλευτήκαμε ή αποτάξαμε.

Και ξεχνώντας, σας ξεχάσαμε.

Σας υποτιμήσαμε.

Σας κλέψαμε τη  χαρά, την ελπίδα ότι η ζωή σας θα είναι καλύτερη από τη δική μας.

Κάναμε λάθη παιδιά, συγχωρέστε μας.

Δώστε μας μια ευκαιρία ακόμη, να ξαναφτιάξουμε μαζί με σας αυτά που καταστρέψαμε

Να σας δώσουμε ένα καλύτερο σχολείο

Καλύτερη παιδεία

Δώστε μας ακόμη μια ευκαιρία να θυμηθούμε πώς είναι να αγαπάς.

Είμαστε μεγάλοι και κάνουμε λάθη μεγάλα.

Παρασυρθήκαμε από το εύκολο χρήμα, την καλοπέραση, και στραβωθήκαμε.

Ξεφύγαμε από την ευθεία και η καρδιά μας πωρώθηκε.

Στο δικό μας παρόν, άπληστα ξοδέψαμε το δικό σας το μέλλον.

Παρακαλούμε παιδιά … συγχωρέστε μας

Αλλά ξέρουμε ότι μια συγγνώμη δεν φτάνει.

Τι μπορεί να συμβεί από εδώ και πέρα; Πως μπορούμε να φύγουμε απ’ αυτό το αδιέξοδο;

Κατά την γνώμη μας μπορούν να συμβούν τα εξής:

• Να χυθεί κι άλλο αίμα. Και τότε, όλοι, μουδιασμένοι, φοβισμένοι, να λουφάξουμε. Να γυρίσουμε στο μίζερο «πάγκο» μας.
• Να κατασταλεί η εξέγερση των νέων. Κανονικά. Τρόπους για την καταστολή, εμείς οι μεγάλοι έχουμε αρκετούς. Ξύλο, δικαστήρια, απειλές, φυλακές, στροφή της λαϊκής γνώμης εναντίον τους, επειδή «καταστρέφουν» τις περιουσίες. Έχουμε τρόπους. Μια κήρυξη της χώρα σε έκτακτη ανάγκη, μπουκάρει ο στρατός, απαγορεύεται η κυκλοφορία κλπ και η εξέγερση καταστέλλεται.
• Αν στην προηγούμενη περίπτωση, στείλουμε τα παιδιά μας, πίσω, με σκυμμένο το κεφάλι, τι καταφέραμε; Φέραμε την «τάξη» στην κοινωνία, αλλά σκοτώσαμε τα παιδιά μας. Καταστείλαμε το ελεύθερο πνεύμα τους, τους κάναμε υποτελείς. Επειδή όμως δε θέλουμε τέτοια παιδιά, δε θέλουμε υποτελείς αυριανούς πολίτες εκείνο που έχουμε να κάνουμε είναι το εξής:

Να ζητήσουμε συγγνώμη που θα συνοδεύεται από πρόθεση έργων εξόδου απ’ αυτό το τέλμα. Δυστυχώς, τα παιδιά δε θα μας εμπιστευθούν, επειδή χάσαμε την εμπιστοσύνη τους. Πρέπει να πείσουμε τους νέους ότι κάτι θα αλλάξει, ότι η εξέγερση τους δεν πήγε χαμένη. Για παράδειγμα, αύριο το πρωί, ο πρωθυπουργός να εξαγγείλει αύξηση του προϋπολογισμού για την Παιδεία στο 6% του ΑΕΠ, αν τα λέω σωστά, ή σε κάθε περίπτωση πάνω απ’ αυτό που υποσχέθηκε και δεν έκανε ποτέ, να τα πει στην Βουλή, να το περάσει στον προϋπολογισμό, να γίνει νόμος και μετά να σηκωθεί και να πάει στην Γκράβα, μόνος χωρίς συνοδεία για να πει, εκεί πρόσωπο με πρόσωπο στα παιδιά: «Σας εμπιστεύομαι, εμπιστευτείτε με κι εσείς. Έκανα λάθος, λάθη, συγγνώμη». Αυτό να κάνει, αλλιώς να σηκωθεί και να φύγει.

Ανοιχτή επιστολή σε έλληνα αστυνομικό

Αναδημοσίευση επιστολής που στάλθηκε από τον αποστολέα της (κ. Δημήτρη Μπακόλα, Nottingham, Ηνωμένο Βασίλειο) στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία.

Έλληνα Αστυνομικέ,
με αυτή την επιστολή θέλω να σου εξηγήσω για ποιο λόγο έχεις αποξενωθεί τόσο πολύ από την κοινωνία. Ψάχνω προσφώνηση, το «φίλε» ακούγεται υποκριτικό, το «μπάτσε» μάλλον θα σε ενοχλήσει, οπότε θα σε αποκαλώ Επαμεινώνδα, προς τιμήν του συναδέλφου σου, Επαμεινώνδα Κροκονέα, που ξεκίνησε όλο αυτό το χαμό. Σου απευθύνω το λόγο επειδή είμαι ένας από αυτούς που πληρώνουν το μισθό σου, οπότε είμαι το αφεντικό σου. Μάλιστα, επειδή ζω στο εξωτερικό, αλλά πληρώνω φόρους και στην Ελλάδα, είμαι περισσότερο αφεντικό σου, αφού πληρώνω αλλά δεν παίρνω κάτι για τους φόρους μου.
Που λες, Επαμεινώνδα, θέλω να σε αντιμετωπίσω καλοπροαίρετα.

Θέλω να πιστεύω ότι είσαι απλά κάποιος που έτυχε να κάνει αυτή τη δύσκολη δουλειά, όχι απαραίτητα από επιλογή του. Ότι έχεις οικογένεια, η ότι σκέπτεσαι να αποκτήσεις, και ότι αυτή η οικογένεια σου τρέμει μην πάθεις κάτι στη δουλειά. Ότι, τέλος πάντων, είσαι ένας φυσιολογικός άνθρωπος που προσπαθεί να τα φέρει βόλτα, όπως τόσοι και τόσοι. Και ξέρω, Επαμεινώνδα, ότι αν μου συμβεί κάτι κακό, από εσένα θα περιμένω να με σώσεις, ρισκάροντας τη δική σου σωματική ακεραιότητα για να σώσεις τη δική μου ή των οικείων μου, και τελικά δεν θα ακούσεις και μια καλή κουβέντα. Και υποθέτω αναρωτιέσαι, αφού είσαι ένας απλός εργαζόμενος που προσπαθεί να κάνει τη δουλειά του και να γυρίσει σώος στην οικογένεια του, γιατί υπάρχει τέτοιο μίσος απέναντι σου, γιατί σε αντιμετωπίζει όλη η κοινωνία καχύποπτα, στην καλύτερη περίπτωση. Να σου πω για ποιο λόγο, λοιπόν, επειδή πιστεύω ότι πραγματικά σε ενδιαφέρει η απάντηση.
Επειδή τα τελευταία χρόνια δεν διαδήλωσες ποτέ μαζί μου για έναν καλύτερο μισθό, ή για καλύτερες συνθήκες στη δουλειά ή οτιδήποτε. Πάντα σε είχα απέναντι σε όλες τις διεκδικήσεις μου, ακόμα και όταν αφορούσαν και εσένα, ως δημόσιος υπάλληλος που είσαι. Επειδή μέσα στη σχολή βαθμιαία έμαθες να θεωρείς τον εαυτό σου έξω από την κοινωνία, αντί για έναν υπηρέτη της, όπως θα έπρεπε. Γιατί όταν λαμβάνεις διαταγές που σε ταπεινώνουν σαν άνθρωπο, πχ να δείρεις έναν ογδοντάχρονο συνταξιούχο, ποτέ δεν αντέδρασες, έστω και συμβολικά, ποτέ δεν είχες το θάρρος να πεις «όχι, δεν το κάνω, και αναλαμβάνω τις συνέπειες».

Γιατί όταν κάποιος συνάδελφος σου κάνει μια χαζομάρα, είτε με ναρκωτικά, είτε με εκβιασμούς, είτε με το όπλο, πάντα τρέχεις να τον υπερασπιστείς, ακόμα και αν δεν ξέρεις τι έγινε, και πάντα λες τις ίδιες δικαιολογίες που προσβάλουν τη νοημοσύνη όλων μας. Δεν είναι κακό, Επαμεινώνδα, να αναλάβεις τις ευθύνες σου που και που, οι υπόλοιποι πολίτες στη δουλειά μας και την καθημερινότητα μας το κάνουμε συνέχεια. Και να σου πω και κάτι άλλο, Επαμεινώνδα. Καλά κάνεις και κορδώνεσαι, είναι μέρος της δουλειάς σου.

Αλλά μην ξεχνάς ότι κορδώνεσαι επειδή σκύβω εγώ, από μένα το παίρνεις αυτό το δικαίωμα, οπότε μην κάνεις κατάχρηση και μη θυμώνεις όταν σε ελέγχω για το πώς κάνεις τη δουλειά σου και σε ρωτώ τι κάνεις και γιατί. Είναι δικαίωμα μου σαν αφεντικό σου να σε ελέγχω, και είναι μέρος της δουλειάς σου να μου απαντάς. Αυτό που δεν είναι μέρος της δουλειάς σου, αλλά είναι δείγμα καλών τρόπων, είναι να χαμογελάς. Πίστεψε με, αν σε δω να χαμογελάς τη στιγμή που σε προσεγγίζω να σου μιλήσω, θα είμαι πιο θετικά διακείμενος απέναντι σου. Και μη μου πεις ότι το χαμόγελο σε εμποδίζει να κάνεις τα καθήκοντα σου, γιατί τους συνάδελφους σου στην Αγγλία δεν τους εμποδίζει.

Οι οποίοι συνάδελφοι σου, παρεμπιπτόντως, οπλοφορούν μόνο στα σύνορα (αεροδρόμια κλπ) και στα ανάκτορα, στο δρόμο έχουν μόνο ένα κλομπ, και αυτό πτυσσόμενο, για να μην προκαλούν. Από την άλλη, όταν τους χρειάζομαι, είναι εκεί σε δυο λεπτά με το ρολόι, δεν τους ψάχνω και δεν με αποφεύγουν επειδή έχει ποδόσφαιρο.
Όσο για τον πιτσιρικά που σκότωσες, Επαμεινώνδα, δεν έχω να σου πω κάτι που δεν το ξέρεις. Κατέστρεψες τη ζωή σου, κατέστρεψες τη ζωή της οικογενείας σου, και κατέστρεψες τις περιουσίες τόσων και τόσων νοικοκυραίων, που από σένα περίμεναν να τους προστατέψεις και έκανες πολλούς ευσυνείδητους συνάδελφούς σου να ντρέπονται να κοιταχτούν στον καθρέφτη και να κρύβουν το επάγγελμα τους από τους φίλους τους. Έκανες τόσο κόσμο να σε φοβάται, ενώ κανονικά πρέπει να σε φοβούνται μόνο οι εγκληματίες. Γιατί ρε Επαμεινώνδα?

Δημήτρης Μπακόλας,
Μοριακός βιολόγος,
Nottingham,Ηνωμένο Βασίλειο.

ΥΓ: Γράφω το όνομά μου, Επαμεινώνδα, γιατί ζω σε άλλη χώρα. Αν ήμουν στην Ελλάδα, θα σε φοβόμουν κι εγώ, όπως όλοι. Άραγε, χαίρεσαι που ο απλός κόσμος σε αντιμετωπίζει με τόσο φόβο;

1ο Γενικό Λύκειο Ιλίου: «Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον...»

Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όσους δε θέλουν

να καταλάβουν τα παιδιά....

Αν μπουν στον κόπο να το σιγοτραγουδήσουν

ίσως αρχίσουν κάτι να καταλαβαίνουν....

Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον

στο μέλλον που φτιάχνετε όπως θέλετε

αφού η ιστορία σας ανήκει

σαρώστε το λοιπόν αν επιμένετε

Στ' αυτιά μου δεν χωράνε υποσχέσεις

το έργο το 'χω δει μη με τρελαίνετε

το πλοίο των ονείρων μου με πάει

σε κόσμους που εσείς δεν τους αντέχετε

.
Μένω μονάχος στο παρόν μου

να σώσω οτιδήποτε - αν σώζεται -

κι ας έχω τις συνέπειες του νόμου

συνένοχο στο φόνο δε θα μ' έχετε

.
Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον

το κόλπο είναι στημένο και στα μέτρα σας

ξεγράψτε με απ' τα κατάστιχά σας

στον κόπο σας δεν μπαίνω και στα έργα σας

.
Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον

στο μέλλον που φτιάχνετε όπως θέλετε

αφού η ιστορία σας ανήκει

σαρώστε το λοιπόν αν επιμένετε
..

Μένω μονάχος στο παρόν μου

να σώσω οτιδήποτε - αν σώζεται -

κι ας έχω τις συνέπειες του νόμου

συνένοχο στο φόνο δε θα μ' έχετε

Στίχοι, Μουσική: Διονύσης Τσακνής

ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ !!!!!!!!!!!!!!!!

ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ!
ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΚΟΤΩΘΗΚΕ!
ΜΗ ΤΟ ΣΗΚΩΝΕΤΕ ΠΑΛΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΕΤΕ ΞΑΝΑ!
ΤΟ ΣΚΟΤΩΣΑΤΕ!
ΑΝ ΗΤΑΝ ΚΑΚΟ ΠΑΙΔΙ Η ΚΑΚΟΣ ΜΑΘΗΤΗΣ ΔΕ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ!
ΤΟ ΣΚΟΤΩΣΑΤΕ!
ΕΛΕΟΣ ΠΙΑ!
ΜΗ ΣΚΟΤΩΝΕΤΕ ΑΛΛΑ ΠΑΙΔΙΑ!
ΜΗ ΣΚΟΤΩΝΕΤΕ ΑΛΛΑ ΟΝΕΙΡΑ!
ΜΗ ΣΚΟΤΩΝΕΤΑΙ ΑΛΛΟΥΣ ΑΘΩΟΥΣ!

ΚΙ ΑΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΤΕ ΣΕ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΑΣ «ΙΗΣΟΥΝ Ή ΒΑΡΡΑΒΑ», ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΜΗ ΣΤΑΥΡΩΣΕΤΕ ΠΑΛΙ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ !!!!!!

Ιερώνυμος: Μην κατηγορείτε τη νέα γενιά

«Τα παιδιά μας δεν είναι εξαγριωμένα χωρίς λόγο.
Τα παιδιά μας δεν αμφισβητούν την αλήθεια,
αλλά την προδοσία της»

Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος

«Κρίσεις υπάρχουν στη ζωή και δεν θα πάψουν να υπάρχουν. Η κρίση που ζούμε τώρα είναι γενική κρίση, κρίση αξιών, κρίση της ταυτότητας του ανθρώπου. Δεν πρέπει να απογοητευθούμε» είπε ο Αρχιεπίσκοπος και πρόσθεσε: «Αυτή η κρίση πρέπει να μας βοηθήσει να αναζητήσουμε την ελπίδα. Είμαι αισιόδοξος ότι τα παιδιά που είναι καλοπροαίρετα θα βρουν αυτό το δρόμο».

12/12/2008 16:15 ΡΕΠΟΡΤΑΖ: esos.gr

Μέλλον χωρίς ηθική, χωρίς παιδεία, χωρίς αγάπη και συγνώμη δεν υπάρχει γι’ αυτό και το χρέος μας, το καθήκον μας είναι πιο ιερό από κάθε άλλη φορά.

Κούγιας: Αναπαράσταση

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ!!!!

.

Πως εγινε η εξοστρακιση της σφαιρας συμφωνα με τον Αλεξη Κουγια συνηγορο του κατηγορουμενου...

.

Η Παρεξήγηση - Ανάλυση του Στ.Κούλογλου

Δημοσίευση: 11-12-2008 07:53 από Ομάδα TV Χωρίς Σύνορα - Ομάδα TVXS

.

Επρεπε να εμφανιστεί στο προσκήνιο ο κ.Κούγιας για να μάθουμε τελικά την αλήθεια: η χώρα τραντάζεται επί 5 μέρες για μια παρεξήγηση. Ο αστυνομικός δεν ήθελε να δολοφονήσει τον Αλέξη Γρηγορόπουλο, αλλά να ρίξει μια μπαλωτιά στον αέρα προκειμένου να φοβίσει το πλήθος που ετοιμαζόταν να του επιτεθεί. Απλώς η σφαίρα παρεξήγησε τις προθέσεις του και καρφώθηκε στη καρδιά του 16χρονου μαθητή. Και κανείς δεν βρέθηκε να τον ρωτήσει πως απομακρύνθηκε με το πάσο του απ το αγριεμένο πλήθος ή γιατί δεν έτρεξε, όπως θα έπρεπε να κάνει, για να βοηθήσει το παιδί που είχε υποτίθεται τραυματίσει κατα λάθος.

Παρεξήγηση ήταν ότι ο Αλέξης ήταν ενα χαμογελαστό αγόρι, όπως όλα της ηλικίας του. Επρόκειτο στη πραγματικότητα για ένα χουλιγκάνο των Βορείων Προαστείων, με διαγωγή κοσμία. Ο συνήγορος του κατηγορούμενου αστυνομικού, που προφωνώς συνέβαλε στη σύνταξη της απολογίας του πελάτη του, παρέσυρε τη δημόσια συζήτηση σε έναν δρόμο που δεν έπρεπε να πάρει: και ο διάολος μεταμορφωμένος να είναι, δε σκοτώνεις ένα δεκαεξάχρονο παιδί.

Το κακό είναι ότι, για τα αιτια της εξέγερσης των νέων, την θεωρία της παρεξήγησης ασπάζονται και τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης. Δεν βλέπεις στις περισσότερες τηλεοπτικές συζητήσεις ή τα ρεπορτάζ παρα εικόνες από καταστροφές και ανιαρές αναλύσεις για τους κουκουλοφόρους. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι περισσότεροι δεν καταλαβαίνουν ότι οι μαθητές που παρά λίγο να καταλάβουν το αστυνομικό τμήμα της Βούλας δεν το έκαναν επειδή είχαν περάσει τον διοικητή του τμήματος για τον πατέρα τους και ήθελαν να τον εκδικηθούν: το έκαναν επειδή είναι οργισμένοι με τη ζωή τους και τη κοινωνία στην οποία καλούνται να ενταχθούν.

Δεν υπάρχει άλλη χώρα στο κόσμο με ένα τόσο δύσκολο, ανιαρό, αγχωτικό, ψυχοφθόρο εκπαιδευτικό σύστημα όπως το ελληνικό, με αποκορύφωμα τις εισαγωγικές εξετάσεις. Δεν υπάρχει άλλη χώρα που επι 30 χρόνια δεν έχει αλλάξει ένα σύστημα που όλοι θεωρούν αποτυχημένο. Και δεν υπάρχει άλλη χώρα που να ανταμοίβει την υπερπροσπάθεια μιας δεκαετίας με τα ψίχουλα των 700 ευρώ. Με την εξαίρεση των χωρών που βρίσκονται σε πόλεμο, δεν υπάρχει άλλη χώρα που να απαγορεύει τόσο πολύ στους έφηβους να χαρούν την ηλικία τους. Στη πιο διαφωτιστική εικόνα αυτών των ημερών, χθες το μεσημέρι στη Πλατεία Συντάγματος, οι διαδηλωτές σταμάτησαν το πετροπόλεμο και έπαιζαν ποδόσφαιρο. Αυτό θα έπρεπε κυρίως να κάνουν τα παιδιά, αλλά δεν τους αφήνουν.

Σε μια εκδήλωση γονέων που είχα πάει για παιδιά της Α' Γυμνασίου, η διευθύντρια του σχολείου πρότεινε το εξής πρόγραμμα για το σπίτι: μετά την επιστροφή γύρω στις 4, φαί και ανάπαυση μέχρι τις 5, διάβασμα 5-8 και μετά καμμιά ώρα τηλεόραση! Και όταν ανοίγεις στις 8 την τηλεόραση, δεν ακους παρά για ατέλειωτα σκάνδαλα και παπάδες η υπουργούς λαμόγια που έγιναν εκατομμυριούχοι σε μια τετραετία. Δεν υπάρχει νεολαία στο κόσμο που να μπορει να ζήσει χωρίς ελπίδα. Σε τι όμως να ελπίζει ένας νέος φωτογράφος που τραβάει τη φωτογραφία που θα ζήλευαν όλα τα διεθνή πρακτορεία, κι αντί να πάρει το βραβείο Πούλιτζερ τελικά απολύεται; Για την ανέρευση της χαμένης ελπίδας εξεγέρθηκαν.
Δε μπόρεσαν αυτή τη φορά να τη βρουν για πολλούς λόγους. Γιατί η όλη υπόθεση καπελώθηκε από τις καταστροφές και τις λεηλασίες. Γιατί δε διαμορφώθηκε κανένα σύνθημα ή αίτημα που να οδηγούσε σε συγκεκριμμένες κατακτήσεις, οι οποίες θα έδιναν την αίσθηση και τη χαρά της νίκης. Αν όμως οι ιθύνοντες πιστεύουν ότι όλα όσα έγιναν οφείλονται σε μια εν ψυχρώ δολοφονία ή σε μία παρεξήγηση, τότε θα πρέπει να περιμένουμε πολλες παρεξηγήσεις.


ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΟΥΛΟΓΛΟΥ