«Δώστε μου το παιδί μου» - Χιροσίμα

Η Όλγα Νικολαΐδου γράφει για τη Χιροσίμα...

Γη, γη σιωπηλή,
με το δέρμα καμένο, με το σώμα γυμνό-
Συγγνώμη, Χιροσίμα.
Συγγνώμη για το κάθε βήμα
που αγγίζει μια πληγή.
Συγγνώμη για την κάθε λέξη
που ταράζει τον αέρα όπου ψάχνεις
για τα χαμένα βρέφη σου.

«Little boy», ονομαζόταν η πυρηνική βόμβα ουρανίου που σαν σήμερα (6/8) του 1945 έριξε στη Χιροσίμα το πλήρωμα του αμερικανικού βομβαρδιστικού αεροπλάνου Enola Gay. Παρεμπιπτόντως, το όνομα του εν λόγω βομβαρδιστικού -ενός αεροσκάφους Β29 της Αεροπορίας Στρατού- ήταν το όνομα της μητέρας του κυβερνήτη του, του συνταγματάρχη Πολ Τίμπετς.
Αν μη τι άλλο, παράδοξος τρόπος να τιμάς εκείνη που σε έφερε στην ζωή, καθώς το «Αγοράκι» άμα τη ρίψη του σκότωσε 70.000 ανθρώπους, ενώ κατά τους επόμενους μήνες, περί τους 60.000 ακόμα, οι οποίοι απεβίωσαν από τραύματα ή έκθεση σε ραδιενέργεια. Και βέβαια, χωρίς να υπολογίζουμε όσους πέθαναν στα επόμενα χρόνια, δηλαδή εκατοντάδες χιλιάδες.
Επί του συνόλου των θανάτων εκτιμάται ότι το 60% οφείλεται στην αρχική θερμοκρασία (από ακαριαία ολική εξαέρωση ή τήξη του σώματος), το 20% στη ραδιενέργεια και το υπόλοιπο 20% των θανάτων οφείλεται στον μηχανικό τραυματισμό από το ωστικό κύμα. 

Είναι ενδεικτικό ότι το Β29 υπέστη ισχυρή ανατάραξη με την έκρηξη της βόμβας, παρά το γεγονός ότι τη στιγμή εκείνη απείχε ήδη 18 περίπου χιλιόμετρα από το σημείο της έκρηξης:
«Ένα εκτυφλωτικό φως γέμισε το αεροσκάφος. Γυρίσαμε και κοιτάξαμε τη Χιροσίμα. Η πόλη ήταν σκεπασμένη από ένα τρομερό σύννεφο… που ανέβαινε σαν μανιτάρι. Κανείς δε μιλούσε. Αίφνης, όλοι άρχισαν να φωνάζουν. Κοιτάξτε, κοιτάξτε, κοιτάξτε!»
Ο συγκυβερνήτης του Enola Gay, Λιούις, έγραψε στο ημερολόγιό του:
«Θεέ μου, τί κάναμε;»

Τόσα χρόνια μετά, το ερώτημα παραμένει βασανιστικά αναπάντητο. Αναπάντητο ακόμα κι από τον ίδιο τον Θεό που πραγματικά θα πρέπει να δυσκολεύεται πάρα πολύ να ερμηνεύσει τον τρόπο που το καθ’ ομοίωσιν και κατά εικόνα πλάσμα Του, επιλέγει να χαράζει την πορεία του στον πλανήτη γη.
Ούτως ή άλλως η αληθινή Ιστορία του ανθρώπου δεν γράφεται από τα γεγονότα, αλλά από τις κραυγές του, αυτές που μόνο κάποιοι ματωμένοι στίχοι αντέχουν να χωράνε.

Σαν αυτούς του Εουτζέν Ζεμπελεάνου, σε μετάφραση Γιάννη Ρίτσου:
Δώστε μου το παιδί μου,
-δεν πειράζει, όπως νάναι,-
Κι ακόμη ας έχει
το προσωπάκι του σαν τέρας.
Θα πάω σ΄ αντάμωσή του
και θα χαμογελάσει,
θα μου χαμογελάσει,
έστω με πρόσωπο σαν τέρας
θα μου χαμογελάσει.
Και θα του ανοίξω εγώ την πόρτα,
έστω κι αν έχει πρόσωπο-
δεν πειράζει, όπως νάναι …
Όχι, όχι στάχτη…
Το ξέρω ναι, πως θα μπορούσε
το πρόσωπό του να χει αλλάξει
μα όταν θα κλάψει
αμέσως θα τ΄ αναγνωρίσω
και τότε πια για να μην κλαίει θα σβήσω το φεγγάρι
(το πρόσωπο δεν φαίνεται μες στο σκοτάδι)
τότε θα στρέψω όλα τα δάκρυά μου
στον αστροφώτιστο ουρανό.
Δε θέλω εγώ τον ουρανό
γαλάζιο ατσάλι,
τον ανελέητο ουρανό- τι να τον κάνω;
Μη μου τον δώστε.
Δώστε μου το παιδί μου.
Τ΄ αστέρια, δίχως το παιδί μου
είναι άδειες σφαίρες που κυλούν βουβά
απ΄ το τρύπιο δισάκι της νύχτας…
Δώστε μου το παιδί μου
Δώστε μου το παιδί μου- δεν πειράζει πώς
Δώστε μου το παιδί μου, δεν πειράζει όπως νάναι
Έχω τα ρουχαλάκια του μες στο συρτάρι
και το περιμένουν…

ΦΩΣ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ ΤΗΣ ΧΙΡΟΣΙΜΑ.

Ένας ύμνος του Nâzım Hikmet για την Ειρήνη ...

Τραγούδι.

Εγώ είμαι, εγώ είμαι που χτυπάω την πόρτα σας.

Εγώ είμαι, εγώ είμαι που χτυπάω την πόρτα σας.

Εδώ ή αλλού, χτυπάω όλες τις πόρτες

ω, μην τρομάζετε καθόλου που είμαι αθώρητη

κανένας μια μικρή νεκρή δεν μπορεί να δει.

Εδώ και δέκα χρόνια εδώ καθόμουνα

στη Χιροσίμα ο θάνατος με βρήκε

κι είμαι παιδί, τα εφτά δεν τα καλόκλεισα,

μα τα νεκρά παιδιά δε μεγαλώνουν.

Πήραν πρώτα φωτιά οι μακριές πλεξούδες μου

μου καήκανε τα χέρια και τα μάτια

όλη-όλη μια φουχτίτσα στάχτη απόμεινα

την πήρε ο άνεμος κι αυτή σ’ ένα ουρανό συγνεφιασμένο.

Ω, μη θαρρείτε πως ζητάω για μένα τίποτα,

κανείς εμένα δε μπορεί να με γλυκάνει

τι το παιδί που σαν κομμάτι εφημερίδα κάηκε

δε μπορεί πια τις καραμέλες σας να φάει.

Εγώ είμαι που χτυπάω την πόρτα σας, ακούστε με,

φιλέψτε με μονάχα την υπογραφή σας

έτσι που τα παιδάκια πια να μη σκοτώνονται

και να μπορούν να τρώνε καραμέλες.

 

Ναζίμ Χικμέτ.

απόδοση Γιάννη Ρίτσου..

 

Σαν σήμερα 6 Αυγούστου 1945
 

Δήμητρα Αναγνωστοπούλου

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το Φως της Μεταμόρφωσης και το "φως" στη Χιροσίμα

«Ἐστὶν οὖν τραγωδία μίμησις πράξεως σπουδαίας καὶ τελείας...»

Τραγωδία είναι η μίμηση πράξεως επί σκηνής, η αναπαράσταση της συμφοράς που συνέβη στη ζωή, με σκοπό να λυτρώσει τον άνθρωπο (θεατή) με την κάθαρση, να τον διδάξει, όπως ολοκληρώνει τον ορισμό του ο Αριστοτέλης.

Τραγωδία->Τραγούδι, η έκφραση του καημού για να απαλυνθεί ο πόνος από την συμφορά.

Τραγωδία: = Τράγων ωδή, τραγούδι Χορού του οποίου τα μέλη είναι μεταμφιεσμένοι σε Σατύρους (τραγόμορφους δαίμονες)

Επί σκηνής, ο ηθοποιός μιμείται την συμφορά, την αναπαριστάνει.

Η συμφορά στη ζωή, η τραγωδία είναι άσχημη.
Το Κακό είναι άσχημο.
Για να παρασύρει στο όλεθρο μιμείται το Καλό. Προσποιείται τα καλά και συμφέροντα, τα μιμείται, τα υπερβάλλει και τα προβάλλει ως ζητούμενα.

Το αντρικό σώμα, το γυναικείο είναι όμορφα. Το Κακό, τα προάγει σε αυτοσκοπό. Σου ενσπείρει την διάθεση ανάδειξης του σωματικού κάλους, σε κάνει προκλητικό, σε γυμνώνει, σε εκπορνεύει και σε καταστρέφει. Υποκρίθηκε ότι είσαι ομορφότερος από αυτό που είσαι για να σε κερδίσει και να σε καταστρέψει.

Ο πλούτος των αγαθών, το νερό, ο αέρας, ο ήλιος, η τροφή, η φύση είναι όμορφα. Το Κακό, σου υπόσχεται περισσότερο πλούτο, μιμείται έναν πλούτο κακέκτυπο και τον κάνει απληστία.

Η δημοκρατία των άξιων είναι καλή. Το Κακό μιμείται την δημοκρατία και παράγει την ολιγαρχία. Υπόσχεται εξουσία και δίνει κράτος, μιμείται δικαιοσύνη και προσφέρει τυραννία.

Το Κακό δεν παρέχει τίποτε δικό του. Μιμείται τις ιδιότητες του Καλού και εξαπατά και δημιουργεί τραγωδίες.

Η τραγωδία στη σκηνή είναι η μίμηση της συμφοράς.

Η τραγωδία στη ζωή είναι η μίμηση των προσόδων του Καλού. Είναι η προσωρινή φενάκη που με απόλυτη βεβαιότητα θα φέρει την καταστροφή. Πάντα την φέρνει. Είναι σαν τα ναρκωτικά, που μιμούνται και υπόσχονται την ευδαιμονία και είναι βέβαιο ότι θα φέρουν την καταστροφή.

Όλο το σύστημα αξιών που λειτουργεί ο κόσμος μας, είναι στηριγμένο επάνω στο Καλό. Από την εποχή του Λυκούργου, του Σόλωνα, του Χαμουραμπί, του Μωυσή, του Ιουστινιανού, όλοι οι νόμοι βασίζονταν πάνω στο Καλό. Σκληροί νόμοι πολλές φορές αλλά βασισμένοι στο Δίκαιο, με τα λάθη τους και τις ατέλειες τους.

Μετά ήρθε ο Ένας και διακήρυξε τον απόλυτο νόμο.
Την αγάπη.
Επέλεγε το Καλό από αγάπη, όχι από φόβο, ελεύθερα.

Αυτό το σύστημα αξιών, αυτό προσπαθεί να ανατρέψει το κακό. Όλες τις εποχές. Από εδώ οι πόλεμοι, οι φόνοι, οι κλοπές, οι αδικίες, η διαφθορά. Με εργαλείο την μίμηση της ευδαιμονίας.

Τα ίδια γίνονται και τώρα. Πτώχευση όλων των λαών της γης. Είχαμε την Αφρική, την Ασία, τώρα έχουμε την Ευρώπη, την Αμερική υπό πτώχευση. Ενώ, δεν έχει αλλάξει τίποτε από πριν. Καμιά παραγωγή δεν μειώθηκε και ξαφνικά φτωχύναμε, ο ένας μετά τον άλλο. Εδώ το παιγνίδι χόντρυνε, μίμηση φτώχειας για να έρθει η πραγματική φτώχεια και να φέρει την ανατροπή.

Το άκτιστο Φως

Σήμερα, τιμάται η Μεταμόρφωση του Σωτήρος. Κατά την Μεταμόρφωση του Σωτήρος αποκαλύπτεται η Θεία φύση του Χριστού. Αυτό που βλέπουν με τα μάτια τους, όσο άντεξαν οι μαθητές Του, είναι το άκτιστο Φως. 
Το Φως που περιγράφει ο Γρηγόριος ο Παλαμάς. 

Το εκτυφλωτικό φως του ολέθρου

«Το εκτυφλωτικό φως. Για όσους βρίσκονταν εκεί και επέζησαν για να θυμούνται τη στιγμή που ο άνθρωπος για πρώτη φορά έστρεψε εναντίον του τις στοιχειακές δυνάμεις του σύμπαντός του, το πρώτο δευτερόλεπτο ήταν καθαρό φως, εκτυφλωτικό, έντονο φως - φως μιας τρομακτικής ομορφιάς και ποικιλίας. Μπορεί να υπήρξε και ήχος, αλλά κανείς δεν τον άκουσε.»  

Περιοδικό ΕΝΑ, 1992.

Και ποιο είναι αυτό το Κακό να το καταπολεμήσουμε;

Κάθε φορά, που πρέπει να αποφασίσουμε, να επιλέξουμε ανάμεσα στο σωστό και το λάθος, ας διαλέγουμε ελεύθερα το Καλό. Και το ποιο είναι το Καλό, το ξέρουμε πάντοτε, με άριστη δικλείδα ασφαλείας την γαλήνη της ψυχής μας, ότι πήρε την σωστή απόφαση.

Αλλιώς, οι πράξεις μας καταντούν, Ωδή στο τράγο.

hamomilaki

Η ρίψη ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι — Because somethings cannot be forgotten or forgiven ... Enola Gay

6 Αυγούστου 1945

8.15 π.μ

Η ρίψη ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που με τον τρόμο που προκάλεσε αναδείχτηκε σύμβολο υπέρ της παγκόσμιας ειρήνης και του πυρηνικού αφοπλισμού. Οδήγησε στο τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου με την παράδοση της Ιαπωνίας λίγες μέρες αργότερα.

 .

Ο βομβαρδισμός της Χιροσίμα από τις ΗΠΑ έλαβε χώρα λίγο πριν τη λήξη του Β' Παγκοσμίου πολέμου, στις 6 Αυγούστου 1945 και ήταν η πρώτη πολεμική πυρηνική επίθεση της Ιστορίας . Η βόμβα ήταν τύπου ουρανίου 235, η οποία είχε λάβει το προσωνύμιο “Little Boy” (αγοράκι) στο κέντρο συναρμολόγησης και δοκιμών Αλαμογκόρντο. Τα αποτελέσματα της έκρηξης δεν ήταν γνωστά εκ των προτέρων, μια και τέτοιου τύπου βόμβα δεν είχε δοκιμαστεί, όπως η βόμβα πλουτωνίου, που ακολούθησε. Τη ρίψη της έκανε ο συνταγματάρχης Πολ Τίμπετς, κυβερνήτης ενός αεροσκάφους Β29 της Αεροπορίας Στρατού, στο οποίο είχε δώσει το όνομα της μητέρας του, “Ένολα Γκαίυ”. Το Β29 υπέστη ισχυρή ανατάραξη με την έκρηξη της βόμβας, παρά το γεγονός ότι απείχε ήδη 18 περίπου χιλιόμετρα από το σημείο της έκρηξης. Υπολογίζεται ότι επιτόπου φονεύθηκαν περίπου 70.000 άτομα, οι περισσότεροι άμαχοι. Πολύ περισσότεροι πέθαναν αργότερα ή έπαθαν σημαντικές βλάβες στην υγεία τους λόγω της ραδιενέργειας . Από την πόλη διασώθηκε μόνον ο θόλος (από μπετόν) και ο σκελετός του κτιρίου που τον στήριζε. Πριν την έκρηξη αυτό ήταν το κτίριο που στέγαζε την "Εμπορική Έκθεση της Περιφέρειας της Χιροσίμα". Ο θόλος υπάρχει και σήμερα, όπως ακριβώς απέμεινε μετά την έκρηξη, και είναι από τα διατηρητέα Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ .

πηγή: el.wikipedia.org

.

Enola Gay, you should have stayed at home yesterday

Aha words can't describe the feeling and the way you lied
These games you play, they're gonna end in more than tears someday
Aha Enola Gay, it shouldn't ever have to end this way
It's 8:15, and that's the time that it's always been
We got your message on the radio, conditions normal and you're coming home
Enola Gay, is mother proud of little boy today
Aha this kiss you give, it's never ever gonna fade away
Enola Gay, it shouldn't ever have to end this way
Aha Enola Gay, it shouldn't fade in our dreams away
It's 8:15, and that's the time that it's always been
We got your message on the radio, conditions normal and you're coming home
Enola Gay, is mother proud of little boy today
Aha this kiss you give, it's never ever gonna fade away

.

Ελεύθερη απόδοση

Enola Gay, έπρεπε να είχες μείνει σπίτι χθες
Οι λέξεις δεν μπορούν να  περιγράψουν αυτό που νοιώσαμε για το ψέμα που είπατε
Αυτά τα παιχνίδια που παίζετε, κάποια μέρα θα τελειώσουν μέσα σε πολλά δάκρυα
Enola Gay, δεν θα ‘πρεπε ποτέ να είχε τελειώσει έτσι
8:15, αυτή είναι η ώρα που πάντα θα είναι εκεί
Πήραμε το μήνυμά σας στο ραδιόφωνο, οι συνθήκες κανονικές κι επιστρέφετε πίσω
Enola Gay, η μάνα του «little boy» είναι περήφανη σήμερα
Το φιλί που έδωσες, ποτέ δεν πρόκειται να εξασθενίσει
Enola Gay, δεν θα ‘πρεπε ποτέ να είχε τελειώσει έτσι
Enola Gay, δεν θα ‘πρεπε να το δούμε αυτό ούτε στα όνειρά μας
8:15, αυτή είναι η ώρα  που πάντα θα είναι εκεί
Πήραμε το μήνυμά σας στο ραδιόφωνο, οι συνθήκες κανονικές κι εσείς επιστρέφετε σπίτι
Enola Gay, η μάνα του «little boy» είναι περήφανη σήμερα
Το φιλί που έδωσες, ποτέ δεν πρόκειται να εξασθενίσει