Να εκτιμάς αυτό που έχεις...

... πριν γίνει "αυτό που είχες"...

    Πολλά πράγματα στη ζωή τα θεωρούμε δεδομένα.

Σχέσεις, ανθρώπους, αγαθά, καταστάσεις, τα οποία για κάποιον λόγο ανεξήγητο, έχουμε την πεποίθηση ότι όσο είμαστε εμείς, θα είναι και αυτά εκεί.
Δεν ξέρω να σου πω, αν θα έπρεπε να ήταν εντελώς διαφορετικά τα πράγματα. 

Και αυτό γιατί θα ήταν πολύ επίπονο, να ζούμε μονίμως με το άγχος του αποχωρισμού των σχέσεων, των ανθρώπων, των αγαθών και των καταστάσεων. 

Δεν θα μας καθιστούσε ελεύθερους κάτι τέτοιο.

Σίγουρα όμως, υπάρχουν οι στιγμές, αυτές οι στιγμές, που μας δίνεται η ευκαιρία να αναγνωρίσουμε. 

Να αναγνωρίσουμε αυτές τις σχέσεις, τους ανθρώπους, τα αγαθά και τις καταστάσεις.

• Οι στιγμές που πρέπει να πούμε "συγγνώμη" και "ευχαριστώ", πριν οι σχέσεις σπάσουν.
• Οι στιγμές που πρέπει να πούμε "σ’ αγαπώ" στους ανθρώπους, πριν αυτοί φύγουν.
• Οι στιγμές που πρέπει να εκτιμήσουμε τα αγαθά, πριν αυτά τελειώσουν.
• Οι στιγμές που πρέπει να πούμε "Δόξα τω Θεώ", πριν οι καταστάσεις αλλάξουν.

Τίποτα δεν είναι παντοτινό, Άνθρωπε…
Και οι σχέσεις θα σπάσουν, και οι άνθρωποι θα φύγουν, και τα αγαθά θα εξατμιστούν και οι καταστάσεις θα αλλάξουν.

Μια συγγνώμη, ένα ευχαριστώ, ένα σ’ αγαπώ, μια εκτίμηση, και ένα "Δόξα τω Θεώ", Άνθρωπε…

Αυτά είναι που θα σε συνοδέψουν ως το τέλος…
Αυτά είναι που θα σου μείνουν..

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc.

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οι δεδομένοι και τα δεδομένα...

... φεύγουν χωρίς προειδοποίηση

Ποιος είπε πως τα πάντα είναι δεδομένα σε αυτή τη ζωή.
Τίποτα δεν είναι δεδομένο αγάπη μου! Η αγάπη και αν δεν είναι δεδομένη. Ο έρωτας το ίδιο. Η δουλειά μας, οι άνθρωποι, η υγεία μας ακόμα και ο αέρας που αναπνέουμε.

Το έχουμε ζήσει όλοι κάποια στιγμή στη ζωή μας. Έτσι δεν είναι;
Όλοι είχαμε από κάποιον άνθρωπο δίπλα μας που θεωρούσαμε δικό μας ό,τι και αν γίνει. Που θεωρούσαμε δεδομένο σε ό,τι και αν του κάνουμε ή αν δεν κάνουμε. Δεν είναι όμως έτσι. 

Ο άνθρωπός μας έχει ανάγκη να του το δείχνουμε ακόμα και με τις πιο μικρές λεπτομέρειες. Από μία καρφίτσα έως την καρδιά μας, το μέσα μας.

Δεν πειράζει τον αγαπημένο μου θα τον δω άλλη ημέρα. Και όλο οι υποχρεώσεις αυξάνονται και εκείνος όλο πάει πιο πίσω. Πως έχεις απαίτηση μετά εκείνος να είναι πάντα παρών και να ξέρει τα θέλω σου και να ενδιαφέρεται γι’ αυτά.

Εδώ πολλές φορές τον θεωρούμε τόσο δεδομένο που τον ξεπετάμε χωρίς να δώσουμε σημασία σε αυτό που μας λέει. Τον αγαπημένο μας καφέ, φαγητό, νησί, λουλούδι, χρώμα και ούτω κάθε εξής. Το ο,τιδήποτε μικρό ή μεγάλο που τον κάνει ευτυχισμένο. 

Ξέρεις ε; Όσο μικρά και αν είναι κάποια πράγματα μένουν για πάντα μέσα μας. 

Θα μου πεις να μην έχεις προσδοκίες. Όχι! Να έχεις γιατί είναι ο άνθρωπός σου και θα πρέπει να ξέρει και την παραμικρή λεπτομέρειες που σε αφορά. 

Γιατί; 

Γιατί είναι ερωτευμένος, σε αγαπάει νοιάζεται για τα θέλω σου και για τα όλα σου.
Αν δεν νοιάζεται για όλα αυτά, τότε δεν είναι ο άνθρωπός σου.
Λέγεται έτσι γιατί ακόμα και αν δει το πρόσωπό σου ή αν ακούσει τον τόνο της φωνής σου θα καταλάβει αν είσαι ή όχι καλά. 

Εκείνος που σε θεωρεί δεδομένο και δεν ενδιαφέρεται δεν ξέρει ούτε καν τον ήχο βγάζουν τα μάτια σου, όταν τον κοιτάς.

Εσύ; Εσύ τι κάνεις γι’ αυτό;
Τον ακούς, τον προσέχεις, είσαι πάντα εκεί και ξέρεις και την παραμικρή λεπτομέρεια που τον αφορά. Το κάνεις όχι γιατί πρέπει, γιατί έχουμε πει πως δεν υπάρχουν πρέπει, αλλά γιατί το θέλεις και βγαίνει από μέσα σου.

Μα είναι ο άνθρωπός σου και σε ενδιαφέρει κάθε ίντσα του μυαλού του και του είναι του. Πως αλλιώς θα μπορούσε να ήταν αν δεν είναι έτσι!

Μην αφήνεις τίποτα στην τύχη του και μην θεωρείς τίποτα δεδομένο. Έτσι χάνουμε τον κόσμο και μετά ψάχνουμε να βρούμε από πού έφυγε και γιατί.
Η ζωή, οι άνθρωποί μας, τα όλα μας θέλουν αποδείξεις και όχι θεωρία.
Να το θυμάσαι αυτό.
Τα δεδομένα εύκολα φεύγουν, εύκολα χάνονται!

Τα φιλιά μου!

Στέλλα Γρηγοροπούλου

awakengr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Όλα όσα θεωρούσα δεδομένα… μου τα θύμισε ο Κορωνοϊός

Να εκτιμώ όσα είχα για δεδομένα,
Και να εκτιμώ πράγματα ή κι ανθρώπους
Που παράβλεπα λίγο ή πολύ την αξία τους.

Το να έχω ένα ρυθμό, να ξυπνάω το πρωί να πηγαίνω στη δουλειά μου.
Να βλέπω ανθρώπους και να κολλάω στην κίνηση.
Να λέω καλημέρα.

Να αγκαλιάζω.
Να σφίγγω χέρια να χορεύω.
Να απολαμβάνω την ξεκούραση, το διάλειμμα, τον ύπνο.

Να νιώθω παραγωγικός
Να τιμώ τα χρήματα που παίρνω σε αντάλλαγμα για αυτό που προσφέρω.

Να απολαμβάνω τις δραστηριότητες,
Τους καφέδες,
Τα ψώνια και τις βόλτες,
Που βαριόμουν αρκετές φορές να πάω.

Να παρατηρώ τη λάμψη στα μάτια των φίλων μου,
Τα χαμόγελά τους,
Το αεράκι που κάνουν τα χέρια τους όταν μιλάνε και παθιασμένα.
Να νιώθω ευγνωμοσύνη που αναπνέω βαθιά.

Να εκτιμώ τον κάθε σύντροφο,
Που για λίγο ή πολύ επέλεξε εμένα,
Να μοιράζεται τον χρόνο του,
Μαζί μου.

Να αντιλαμβάνομαι τις μυρωδιές.
Να ακούω το θρόισμα των φύλλων στο βουνό και στο δάσος,
Το κελάηδημα των πουλιών που δε συναντώ στην πόλη,
Και τον ήχο από το ρυάκι,
Που γλιστρά ανάμεσα σε πέτρες χώμα και κλαδάκια.

Να νιώθω την ζεστή άμμο στα πόδια μου,
Και την δροσερή θάλασσα να σφίγγει το κορμί μου.
Να χαίρομαι για την υγεία μου,
Των γύρω συνανθρώπων μου,
Κι αυτών που αγαπάω πιο πολύ.
Μικρούς μεγάλους.

Να εκτιμώ την παρέα, την συντροφικότητα και το ανήκειν.
Να καταλάβω πως υπό μια ασθένεια,
Πλημμύρα ή καταστροφή,
Δεν έχει σημασία ούτε η εθνικότητα, ούτε το χρώμα,
Ούτε τα πιστεύω, ούτε το κοινωνικό στάτους.
Το χώμα και η στάχτη,
Ίδιο ‘ναι για όλους.

Να καταλάβω πως δεν έχει σημασία τι φοράς,
Τι δείχνεις, τι πουλάς,
Αλλά τι είσαι.

Να καταλάβω πως είμαι μέρος της φύσης,
Κι αν δεν της φέρομαι καλά και δεν την αγαπώ,
Αυτή, δε θα με τιμωρήσει.

Μόνο θα πάρει τα μέτρα τ’ απαιτούμενα,
Για να διαφυλάξει τη συνέχισή της.

Να καταλάβω πως με την τωρινή συμπεριφορά μου,
Εκείνη θεραπεύεται,
Χωρίς εμένα.

Και παρόλα αυτά συνεχίζει να με φιλοξενεί,
Και να πιστεύει σε μένα.
Δίνοντάς μου ευκαιρίες,
Ξανά και ξανά.

Όπως η μάνα,
Που πάντα θα αγαπάει το παιδί της.
Πότε πότε με υπομονή,
Κι άλλοτε με συστάσεις προειδοποιήσεις,
Ή ξυλιές,
Που δε τις ακούω,
Ή τις ξεχνώ.

Να καταλάβω πως μπορούμε όλοι να γίνουμε ένα.
Και πως δεν είναι ο κοινός εχθρός και το μίσος,
Που ενώνουν τους ανθρώπους.
Μα η αγάπη.

Κι όλα αυτά,
Επειδή μου έσπασε για λίγο όλους τους καθρέφτες,
Εκτός από έναν.
Τον δικό μου.

Γιατί αφαίρεσε από την καθημερινότητά μου,
Όλες τις παρεμβολές,
Σειρήνες και σκιές,
Εκτός από μια.
Τη δικιά μου.

Γιατί μου στέρησε όλους τους Ήλιους.
Των αστεριών,
Των συνανθρώπων μου,
Όλους.
Εκτός από έναν.
Τον δικό μου.

Γιατί μου στέρησε όλους τους ανθρώπους.
Κι αυτούς με το μικρό άλφα,
Κι αυτούς με το μεγάλο,
Εκτός από δύο.

Αυτούς που τόσο καλά είχα κρύψει μέσα μου.
Ακόμα κι από μένα.

Κι έτσι,
Μ’ ανάγκασε σκληρά μα τρυφερά,
Μ’ αποδοχή κι αγάπη,
Να αποχαιρετήσω τον άνθρωπο με το μικρό άλφα μέσα μου,
Και να καλωσορίσω τον Άνθρωπο,
Με το μεγάλο.

Πόνε Διδάσκαλε,
Όποιος κι αν σ’ έφτιαξε,
Συγνώμη για οτιδήποτε υπάρχει μέσα μου,
Που συνδημιουργεί αυτή την πραγματικότητα,
Η οποία δεν μ’ ευχαριστεί άλλο,
Και δεν έχει κάτι άλλο να μου μάθει.

Σ’ αγαπάω όπως είσαι,
Με αγαπάω όπως είμαι,
Σ’ ευχαριστώ που μου έδωσες αυτή την ευκαιρία,
Να καθαρίσω κι αυτά τα κομμάτια μέσα μου.

Ευχαριστώ το Θείο που τώρα καθαρίζει επίσης,
Αυτά τα κομμάτια μέσα μου,
Και με εξαγνίζει.

Κι έτσι,
Σε απελευθερώνω από την ανάγκη μου να υπάρχεις,
Για την δική μου εξέλιξη.
Σ’ ευχαριστώ.

Κι όσο για τις απώλειες,
Ευχαριστώ ακόμα περισσότερο κι εσάς,
Αληθινά κι από βαθιά κι από καρδιάς,
Που με την θυσία σας,
Ψυχικά την οικειοθελή,
Μου δείξατε τι ‘ναι σημαντικό.
Και τι όχι.

Εύχομαι σε όλες σας,
Μετάβαση γαλήνια καλή και ομαλή,
Στα Ιλίσια.

Και σ’ όλους ή όσους εμάς,
Που παραμένουμε σε τούτο το σχολιό.
Καλώς βρεθήκαμε,
Νέοι, Ηλιακοί Άνθρωποι,
Με Άλφα Κεφαλαίο πια.

Αθανάσιος Στεργίου
enallaktikidrasi.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι