Οι Ευκαιρίες στη Ζωή μας

«Τυχερός άνθρωπος!»
«Είχε τύχη βουνό!»
«Καλή τύχη! - Καλότυχος/η/»

Πόσο αληθινά είναι τα παραπάνω; Πόσο αποτελεσματικές είναι αυτές οι ευχές;
Τύχη είναι η υποτιθέμενη «δύναμη» που αποδίδεται σε έμψυχα ή άψυχα αντικείμενα και η οποία είναι σε θέση να επηρεάσει, πέρα από τον έλεγχο του ανθρώπου και τους φυσικούς νόμους του σύμπαντος, γεγονότα και καταστάσεις, ώστε να έχουν θετική κατάληξη.
Η έννοια της τύχης, ως ιδιότητα προσώπων ή αντικειμένων, είναι διαφορετική από την έννοια που αποδίδεται επιστημονικά ως πιθανότητα ή τυχαιότητα. 

Αυτό το οποίο στα μαθηματικά είναι προφανές στο ανθρώπινο μυαλό μεταφράζεται «διαισθητικά» από τους περισσότερους ως ατυχία, γκαντεμιά ή γρουσουζιά και αποδίδεται σε μυστηριώδεις ή υπερφυσικές δυνάμεις του σύμπαντος τις οποίες η επιστήμη δεν έχει ακόμα εξηγήσει. 

Η αδυναμία των περισσοτέρων να αντιληφθούν τον φυσικό νόμο των πιθανοτήτων ως μια ιδιότητα του σύμπαντος όπως είναι η βαρύτητα, έχει ως αποτέλεσμα την ύπαρξη χειρομαντών, καφετζούδων, χαρτοριχτρών, αστρολόγων και άλλων παρόμοιων «επιστημόνων», οι οποίοι σου "αλλάζουν" την τύχη με το αζημίωτο, δηλαδή "αλλοιώνουν" τους φυσικούς νόμους του σύμπαντος, ώστε τελικά να λειτουργούν προς όφελος σου, μη ισχύοντας για τους άλλους ανθρώπους. 

Επιπλέον άψυχα αντικείμενα όπως αριθμοί, λαγοπόδαρα, μπλε χάντρες, διάφορα κοσμήματα, πουκάμισα, γραβάτες κλπ, αποκτούν μαγικές ιδιότητες και γίνονται γούρια που φέρνουν τύχη, δηλαδή αλλάζουν πρόσκαιρα τους νόμους του σύμπαντος προς όφελος εκείνων που έχουν ένα λαγοπόδαρο στην τσέπη τους.

Τότε, πώς λειτουργούν τα πράγματα; Πώς γίνεται δυο άνθρωποι να ξεκινούν τη ζωή τους με τα ίδια εφόδια και να καταλήγουν διαφορετικά;

Το ζητούμενο στη ζωή είναι η ευτυχία, η ευδαιμονία των αρχαίων, η Χαρά των Χριστιανών.
Δυο άνθρωποι ξεκινούν με τα ίδια δοτά εφόδια από τους γονείς τους, αλλά καταλήγουν διαφορετικά. Ο ένας προκόβει και ο άλλος ... "ατύχησε} λέμε στη ζωή του.
Κάθε άνθρωπος κουβαλάει τα δικά του χαρίσματα. Άλλος πιο έξυπνος, άλλος λιγότερο, άλλος πιο πρακτικός και άλλος πιο θεωρητικός και πάει λέγοντας.

Το ζητούμενο δεν είναι να γίνουν πλούσιοι, ή να κερδίσουν εξουσία ή να αποκτήσουν αναγνωρισιμότητα. Το ζητούμενο είναι να ζήσουν με χαρά. Και την χαρά μπορούν να την κατακτήσουν όλοι, και πλούσιοι και φτωχοί, και έξυπνοι και λιγότερο έξυπνοι.

Σε όλη μας την ζωή, κάθε μέρα, παρουσιάζονται ευκαιρίες. Κάθε φορά ερχόμαστε να αποφασίσουμε τί θα επιλέξουμε και ποιο δρόμο θα ακολουθήσουμε. Τα κριτήρια μας αποφασίζουν τις επιλογές μας. Η πλεονεξία, η υπερβολή, η ακράτεια, η ανηθικότητα, η απαξία είναι βέβαιο ότι δεν θα φέρουν χαρά, μπορεί να μας δώσουν πρόσκαιρα την εντύπωση της εξουσίας, του πλούτου, της δύναμης, αλλά πρόσκαιρα, αυτό είναι βέβαιο.

Όμως η Χαρά δεν έχει να κάνει με τα παραπάνω, έχει να κάνει με την γαλήνη μέσα μας, με τον ήσυχο ύπνο μας, με την ηρεμία στις πράξεις μας, με την απλή ανεπιτήδευτη σοφία που κουβαλάει ο ήρεμος άνθρωπος μορφωμένος ή ... αμόρφωτος.

Εμείς λοιπόν, θα διαλέξουμε ποιες ευκαιρίες θα αξιοποιήσουμε, ποιες θα εκτιμήσουμε ό,τι θα μας δώσουν την χαρά. 

Και αυτό δεν έχει να κάνει με μόρφωση, με κληρονομιές και πλούτη, με τζάκια και οικογένειες. Έχει να κάνει με τους στόχους μας στη ζωή. Κάθε παρέκκλιση από το στόχο μας βγάζει από την ευθεία.
Αυτή η ευθεία είναι ο καλός δρόμος, ο ίσος δρόμος, ο δρόμος προς το Θεό, η οδός της Αλήθειας. Εκτός Αλήθειας, είναι η πλάνη, είναι η Ατυχία με Άλφα κεφαλαίο.

Και ένα τελευταίο.
Ποιος μας δίνει τις ευκαιρίες;
Εμείς στην Ορθοδοξία λέμε:
Είναι αυτοί οι άνθρωποι που αγίασαν, είναι οι Πατέρες μας, που έστησαν την Ορθοδοξία μας. Αυτοί, αυτοί, για τον καθένα ξεχωριστά, μας δίνουν τις ευκαιρίες που μας αρμόζουν. Ευκαιρίες κατάλληλες για τις δυνατότητες μας. Σε μας έγκειται να τις αξιοποιήσουμε. Να τις αξιοποιήσουμε για να κατακτήσουμε τη χαρά, την μόνιμη ανέγγιχτη Χαρά.

Αααα και ξέχασα: 

Καλό είναι να τις ζητάμε τις ευκαιρίες. Και καλό είναι να ευχόμαστε να τις αξιοποιήσουμε σωστά.
«Αἰτεῖτε καὶ δοθήσεται ὑμῖν, ζητεῖτε καὶ εὑρήσετε» και
«καὶ τὴν χαρὰν ὑμῶν οὐδεὶς αἴρει ἀφ' ὑμῶν»

Το Χαμομηλάκι

Ποσόστωση ή ίσες ευκαιρίες;

Η απαίτηση για συμμετοχή και εκπροσώπηση των γυναικών στην πολιτική βρίσκει ικανοποίηση στο μέτρο της ποσόστωσης. 

Η ποσόστωση θεωρείται μια θετική πρακτική που μπορεί ως νόμος ή προαπαιτούμενο να λειτουργήσει υποστηρικτικά στην παρουσία όλο και περισσότερων γυναικών στην πολιτική ζωή. 

Μιλάμε για ποσόστωση είτε στον αριθμό των γυναικών βουλευτών στο κοινοβούλιο είτε στον αριθμό των γυναικών που συμμετέχουν σε πολιτικούς σχηματισμούς και σε κοινωνικές δράσεις.

Όμως πόσο ενισχύει η ποσόστωση την ίδια τη γυναίκα και πόσο προωθεί προς τη σωστή κατεύθυνση την ισότητα των φύλων;

Οι γυναίκες δεν χρειάζονται την ποσόστωση προκειμένου να είναι ενεργές. 

Οι γυναίκες χρειάζονται την υποστήριξη της πολιτείας και της κοινωνίας προκειμένου να είναι ενεργές και συμμετοχικές. Να έχουν όλη τη δυνατή στήριξη που απαιτείται, ώστε να μπορούν να συνδυάζουν απρόσκοπτα και εύκολα την ατομική-οικογενειακή τους ζωή με την επαγγελματική, κοινωνική και πολιτική τους ενασχόληση. 

Ακόμη και αν μέσω της ποσόστωσης καταφέρουν να έχει μια πολιτική θέση, πώς μπορούν να ανταποκριθούν στην ευθύνη όταν τα ωράρια είναι εξαντλητικά, όταν οφείλουν να φροντίσουν παράλληλα και τα παιδιά τους συνήθως μόνες της (ή αλλιώς να τα αφήσουν για ώρες στη φροντίδα κάποιου άλλου), όταν στην πράξη η καθημερινότητά τους είναι ένας συνεχόμενος αγώνας ταχύτητας και συνέπειας;

Η ποσόστωση θεωρητικά παρεμβαίνει υπέρ των γυναικών, παρακάμπτοντας τις ιδεοληψίες που μπορούν να οδηγήσουν στον αποκλεισμό της γυναίκας από διάφορες θέσεις ευθύνης και στη μειωμένη παρουσία της. 

Θεωρητικά. Γιατί στην πράξη ακόμη δεν έχει λυθεί η εκπροσώπηση των γυναικών. Ακόμη οι γυναίκες απουσιάζουν από την πολιτική σκηνή. Ακόμη οι γυναίκες υφίστανται διάκριση, σεξιστικά σχόλια και προσπαθούν να ισορροπήσουν στον κόσμο όπου επικρατεί το αρσενικό στοιχείο.

Επιπλέον η ποσόστωση δεν ευνοεί την αξιοκρατία. Θέτει έναν αριθμό ως απαιτούμενο και μένει εκεί. Η αξιολόγηση των γυναικών αρχίζει και τελειώνει στο σημείο όπου πρέπει να πληρωθούν κάποιες θέσεις με γυναίκες γιατί απλώς έτσι είναι επιβεβλημένο. Όμως τα πραγματικά χαρακτηριστικά και οι δεξιότητες μιας γυναίκας δεν μπαίνουν στον ίδιο ζυγό. Σε μια ιδεατή κατάσταση, οι γυναίκες που θα επιλεγούν είναι πραγματικά αξιόλογες, σε μια πιο ρεαλιστική βάση εκείνες που τελικά καταλαμβάνουν τις θέσεις δεν είναι πάντα οι καλύτερες. 

Και αυτό γιατί δεν σημαίνει πως πάντα μπορούμε να έχουμε όσες ικανές γυναίκες θέλουμε: δεν είναι «ισότιμο» να ψάχνουμε υποχρεωτικά μόνο μεταξύ γυναικών υποψηφίων για μια θέση και να αφήνουμε στο περιθώριο πιθανούς συνυποψήφιους άντρες που θα ήταν σαφώς καλύτεροι. 

Η γυναίκα πρέπει να επιλέγεται με βάση την ικανότητά της να εξυπηρετήσει καλύτερα τις ανάγκες μιας δουλειάς, να έχει ίσες ευκαιρίες για πρόσβαση σε μια θέση και ταυτόχρονα να μη στερεί αυτή την ισότητα από τους άντρες. Η αξιοκρατία προϋποθέτει την αξιολόγηση, όχι την κράτηση θέσεων με βάση το φύλο.

Η ποσόστωση δεν είναι το αναγκαίο εκείνο μέτρο που θα φέρει τις ικανές και σημαντικές γυναίκες κοντά στην πολιτική αν δεν διασφαλίζονται παράλληλα και οι συνθήκες της συμμετοχής τους. αν δεν έχουν την κατάλληλη και απαιτούμενη στήριξη ώστε μια γυναίκα να μπορεί να επιλέγει ελεύθερα τους ρόλους της, να μπορεί πάντα να είναι σύντροφος, μητέρα, επαγγελματίας, πολιτικός κ.ά. 

Να επιλέγει πώς και πόσο θα προσφέρει σε κάθε της θέση, να δέχεται βοήθεια ώστε να μην προσπαθεί με μαγικά να τα καταφέρει όλα, να ζει σε μια κοινωνία που θα διευκολύνει την παρουσία της και να μην πέφτει θύμα σεξιστικής διάκρισης.

Οι γυναίκες χρειάζονται κίνητρα, βοήθεια, κατανόηση για να συνδυάζουν με επιτυχία και ισορροπία τους πολλαπλούς τους ρόλους. 

Η ποσόστωση είναι ένα τυφλό μέτρο. Βλέπει μόνο τους αριθμούς και ικανοποιείται μόνο με λίστες όπου τα ονόματα των γυναικών είναι τα προβλεπόμενα σε πλήθος. Δεν αντικατοπτρίζει ως μέτρο ισότητας κανένα από τα προβλήματα που καλλιεργούν την ανισότητα. Μοιάζει να σταματά ως λογική εκεί όπου απαιτείται η ανάληψη ευθύνης για ισότιμες κοινωνίες και υποστηρικτικές πολιτείες.

Η αλλαγή των αντιλήψεων σχετικά με το φύλο είναι ένας μακρύς δρόμος, όπου η ποσόστωση μόνο προσωρινή ανακούφιση των συμπτωμάτων μπορεί να προσφέρει.

Κατερίνα Παπανικολάου 

amagi.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

H κατάλληλη ώρα... - Μαθήματα ζωής...

Πολλές φορές η κατάλληλη ώρα είναι το τώρα. 

Συνήθως, όταν η πίεση μιας κατάστασης γίνεται όλο και πιο απελπιστική φοβόμαστε το επόμενο βήμα. Αναφέρομαι στο βήμα που θα φέρει την αρχή ή το τέλος, όπως το θεωρούμε. 

Στην πραγματικότητα, το τέλος δεν έρχεται ποτέ. Σε καμία περίπτωση. Εμείς το ορίζουμε ως «τέλος». Και το λέω αυτό επειδή όλα σ’ αυτή τη γη έχουν συνέχεια.

Το να μένεις στάσιμος, δεν είναι λύση
Συνήθως, όταν «σκοτεινιάσει» μια μέρα χωρίς να το θέλουμε, σκοτεινιάζουμε και μέσα μας. Αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό. Όλοι μας πέφτουμε, μα το πιο σπουδαίο είναι να βρίσκουμε τρόπους να σηκωνόμαστε.

Το πρώτο βήμα σε τέτοιες περιπτώσεις είναι η αποδοχή. Δυστυχώς ή ευτυχώς, η αποδοχή δεν είναι τόσο εύκολη, όσο κάποιοι θεωρούν. Αυτή η λέξη, η κίνηση και η δύναμη, μπορεί να έρθει και αργότερα.

Γι’ αυτό είναι καλό να παίρνουμε όσο χρόνο χρειαζόμαστε για μας, για να συνειδητοποιήσουμε την κατάσταση. Παρόλα αυτά, τίποτα δεν πρέπει να μείνει στάσιμο. Όσο κι αν το θεωρούμε λύση, η στασιμότητα δεν είναι λύση. Μπορείς να παίρνεις τον χρόνο σου, αλλά να δρας και να προσπαθείς.

Πολλές φορές η κατάλληλη ώρα είναι το τώρα
Η σκέψη ότι το επόμενο βήμα, μπορεί να γίνει ύστερα από «αιώνες»... δεν είναι καθόλου έξυπνη ιδέα.
Πολλές φορές η κατάλληλη ώρα είναι το τώρα. 

Διστάζεις; Τρέμεις; Φοβάσαι; Μια ζωή έχεις όλη κι’ όλη, δοκίμασε, προσπάθησε! Κι αν πέσεις, θα σηκωθείς. Διότι η δύναμή σου δε θα σου επιτρέψει να μείνεις εκεί στο πάτωμα.

Το τώρα, είναι τώρα. Το ρίσκο, είναι ρίσκο. Είτε για μια αρχή, είτε για το τέλος που εσύ νομίζεις ότι θα ’ρθει.

Το τώρα είναι δύναμη
Πες, γράψε για το τώρα. Μίλα για το τώρα, ερεύνησε και δες ότι αυτή η λέξη είναι θησαυρός. Ανοίγει σε σένα, πόρτες και πόρτες. Διότι είναι δύναμη.

Τις περισσότερες φορές, οι πάμπολλες σκέψεις, τα πιθανά σενάρια και οι έξτρα πρωταγωνιστές, κουράζουν και εν τέλει, δε φέρουν κανένα αποτέλεσμα.

Κάνοντας κάτι τώρα, σε βγάζει από το λήθαργο και απομακρύνει τα βαρετά κουβάρια του μυαλού σου.

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι