Πίσω από τις κλειστές πόρτες...

Όταν οι πόρτες κλείνουν, κανείς δεν ξέρει το τι συμβαίνει σε ένα σπίτι. 

Κανείς δεν ξέρει τις έγνοιες, τον πόνο, τα βάσανα και τις σκοτούρες που κουβαλάν οι άνθρωποι που μένουν σε αυτό.

Ανοίγεις το στόμα σου και κρίνεις. Ο ένας έτσι, ο άλλος αλλιώς και αλλιώτικα. Δεν έχεις όμως ιδέα για το τι μπορεί αυτός που έτσι εύκολα στον τοίχο στήνεις να τραβάει. 

Δεν έχεις ιδέα, για τους δαίμονες με τους οποίους χρόνια μπορεί τώρα να παλεύει.

Και, όταν εσύ έπαιζες με τα παιδιά στη γειτονιά, αυτός πάλευε μεροκάματο να βγάλει. 

Και όταν εσένα σε αγκάλιαζε η μάνα σου, αυτός ευχόταν να μην είχε γεννηθεί. 

Και όταν σπούδαζες, όταν ανέβαινες επαγγελματικά, όταν με την "αξία" σου μόνος στεκόσουνα στα πόδια σου και έβαζες σε μια τάξη τη ζωή σου, με έναν στρατό ανθρώπους από πίσω σου να σε στηρίζουν, αυτός μετρούσε τα ψιλά τον μήνα για να βγάλει. 

Και, όταν εσύ γνώριζες τον έρωτα, κάποια τέρατα είχαν φροντίσει, ώστε αυτός, αυτός που κρίνεις και κατηγορείς, από μικρός, τον έρωτα να τον μισήσει…

Και είναι και τόσα άλλα…. Δυστυχώς τόσα πολλά, που δεν αρκούνε οι σειρές, όλα για να στα περιγράψω…

Κρύβε λοιπόν λόγια. Μην κατακρίνεις. Όσο μπορείς. Κάνε, αν θες, καλύτερα καμία προσευχή. Κρύβε όμως λόγια.

Όταν οι πόρτες κλείνουν, δεν φαντάζεσαι το τι σταυρό καθένας κουβαλάει…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

e-psyxologos
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Όταν πιάσει το σκοτάδι μην φοβηθείς!

Δεν το διαλέγεις εσύ που έρχεται. Δεν μπορείς να το ελέγξεις. Έτσι είναι. Έτσι ήταν πάντα.

Εσύ απλά μην φοβηθείς. Μην απελπιστείς. 

Από καιρό σε καιρό, πιάνουνε σκοτάδια…
Φέρνει μαζί του πράγματα άσχημα και δύσκολα.

Μην φοβηθείς όμως.

Γιατί είναι και κάτι, που άθελα του σου προσφέρει…
Στο φως της μέρας, στα εύκολα, στα ρόδινα, στα όλα τα καλά, πιο επικίνδυνο να χάσεις το δρόμο σου είναι. 

Να επαναπαυτείς…

“Αναπαύου ψυχή μου, φάγε, πίε και ευφραίνου…’’, θα μπεις στον πειρασμό να πεις…

Το σκοτάδι σε ενεργοποιεί. Σε κάνει να θες να αναζητήσεις… 

Να ψάξεις πιο έντονα, πιο απεγνωσμένα για το φως.

Να ψάξεις για τη λύση. Για την έξοδο…

Και στο σκοτάδι, στο απόλυτο, στο μαύρο, το φως, και το πιο μικρό, το ελάχιστο, θα μπορέσεις να το διακρίνεις… 

Και προς το φως αυτό, θα μπορέσεις σίγουρα τότες να πορευτείς….

Πάντοτε εκεί ήταν αυτό. Πάντοτε αναμμένο…

Όσο μέρα ήτανε, απλά δεν μπορούσες να το δεις…
Όταν πιάσει το σκοτάδι μην φοβηθείς…

Είναι το σκοτάδι αυτό, που το Φως θα σε βοηθήσει, ξεκάθαρα να διακρίνεις…
Είναι το σκοτάδι αυτό, που στο Φως, θα σε αναγκάσει πια να πορευτείς…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc.

psyxologos
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

H κατάλληλη ώρα... - Μαθήματα ζωής...

Πολλές φορές η κατάλληλη ώρα είναι το τώρα. 

Συνήθως, όταν η πίεση μιας κατάστασης γίνεται όλο και πιο απελπιστική φοβόμαστε το επόμενο βήμα. Αναφέρομαι στο βήμα που θα φέρει την αρχή ή το τέλος, όπως το θεωρούμε. 

Στην πραγματικότητα, το τέλος δεν έρχεται ποτέ. Σε καμία περίπτωση. Εμείς το ορίζουμε ως «τέλος». Και το λέω αυτό επειδή όλα σ’ αυτή τη γη έχουν συνέχεια.

Το να μένεις στάσιμος, δεν είναι λύση
Συνήθως, όταν «σκοτεινιάσει» μια μέρα χωρίς να το θέλουμε, σκοτεινιάζουμε και μέσα μας. Αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό. Όλοι μας πέφτουμε, μα το πιο σπουδαίο είναι να βρίσκουμε τρόπους να σηκωνόμαστε.

Το πρώτο βήμα σε τέτοιες περιπτώσεις είναι η αποδοχή. Δυστυχώς ή ευτυχώς, η αποδοχή δεν είναι τόσο εύκολη, όσο κάποιοι θεωρούν. Αυτή η λέξη, η κίνηση και η δύναμη, μπορεί να έρθει και αργότερα.

Γι’ αυτό είναι καλό να παίρνουμε όσο χρόνο χρειαζόμαστε για μας, για να συνειδητοποιήσουμε την κατάσταση. Παρόλα αυτά, τίποτα δεν πρέπει να μείνει στάσιμο. Όσο κι αν το θεωρούμε λύση, η στασιμότητα δεν είναι λύση. Μπορείς να παίρνεις τον χρόνο σου, αλλά να δρας και να προσπαθείς.

Πολλές φορές η κατάλληλη ώρα είναι το τώρα
Η σκέψη ότι το επόμενο βήμα, μπορεί να γίνει ύστερα από «αιώνες»... δεν είναι καθόλου έξυπνη ιδέα.
Πολλές φορές η κατάλληλη ώρα είναι το τώρα. 

Διστάζεις; Τρέμεις; Φοβάσαι; Μια ζωή έχεις όλη κι’ όλη, δοκίμασε, προσπάθησε! Κι αν πέσεις, θα σηκωθείς. Διότι η δύναμή σου δε θα σου επιτρέψει να μείνεις εκεί στο πάτωμα.

Το τώρα, είναι τώρα. Το ρίσκο, είναι ρίσκο. Είτε για μια αρχή, είτε για το τέλος που εσύ νομίζεις ότι θα ’ρθει.

Το τώρα είναι δύναμη
Πες, γράψε για το τώρα. Μίλα για το τώρα, ερεύνησε και δες ότι αυτή η λέξη είναι θησαυρός. Ανοίγει σε σένα, πόρτες και πόρτες. Διότι είναι δύναμη.

Τις περισσότερες φορές, οι πάμπολλες σκέψεις, τα πιθανά σενάρια και οι έξτρα πρωταγωνιστές, κουράζουν και εν τέλει, δε φέρουν κανένα αποτέλεσμα.

Κάνοντας κάτι τώρα, σε βγάζει από το λήθαργο και απομακρύνει τα βαρετά κουβάρια του μυαλού σου.

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Όλοι μας με την τσάπα στον ώμο...

Μια φορά και έναν καιρό, ήταν δυο φίλοι, οι οποίοι είχαν από ένα χωράφι και ο καθένας. Παρατημένα από καιρό τα χωράφια τους, τα είχε γεμίσει ο χρόνος με αγριάδες. 

Μια μέρα λοιπόν το αποφάσισαν, πως καλό θα ήταν τα χωράφια τους αυτά, ξανά να τα καλλιεργήσουν.

Παίρνουν λοιπόν την απόφαση, παίρνουν και τις τσάπες τους στους ώμους, και στα χωράφια τους τραβάν. 

Βλέπει ο ένας, βλέπει και ο άλλος, πως οι αγριάδες και τα χόρτα είχαν πλέον θεριέψει, και πως τα πράγματα θα ήταν δυσκολότερα, από όσο τα είχαν φανταστεί.

Ο πρώτος απογοητεύτηκε. Και την τσάπα την άφησε απ’ τον ώμο. Δεν αξίζει σκέφτηκε, και βυθίστηκε στις σκέψεις του μπροστά από το χωράφι καθισμένος.

Και ο δεύτερος, όμως, φίλος, στεναχωρήθηκε, έπεσε και αυτός. 

"Δε βαριέσαι", σκέφτηκε,  ας ξεκινήσω με το ένα, το μικρό το κομματάκι."

Και έτσι το τσάπισμα ξεκίνησε. Και όταν τελείωσε αυτό, έπιασε και το δεύτερο, και το τρίτο, και το τέταρτο, το μικρό το κομματάκι. 

Και κάθε φορά που το κεφάλι σήκωνε, όριζε και από ένα ακόμα, κομμάτι του χωραφιού μικρό, σαν στόχο να καθαρίσει.

Η μέρα πέρασε, και έπιασε η νύχτα.
Και ο δεύτερος φίλος το κεφάλι σήκωσε, και είδε πως το χωράφι είχε πλέον καθαρίσει.
Ο πρώτος, όμως, ακόμα εκεί, με τις αγριάδες το χωράφι του να ζώνουν, με την απογοήτευση, στις σκέψεις βυθισμένος...

Δεν ξέρω από πού την άκουσα αυτή την ιστορία, ούτε αν την διάβασα, ούτε αν κάποιος μου την είπε…
Κρατάω, όμως, και, αν θες, κράτα και εσύ Άνθρωπε, κάποια πράγματα μικρά…

Όλοι καλούμαστε την τσάπα να πάρουμε στον ώμο, Άνθρωπε. 

Και όλων μας τα χωράφια, με χόρτα και αγριάδες γεμίζουνε. 

Και πάλι όλοι μας πέφτουμε, μπροστά στις δυσκολίες.
Κομμάτι κομμάτι, προχωράς μπροστά, όμως, Άνθρωπε. 

Βήμα το βήμα. Και πάντοτε έτσι είναι, ένα βήμα τη φορά.

Και είναι πιο δύσκολο αυτό, Άνθρωπε, αντί στην άκρη να καθίσεις… 

Θα ματώσεις. 

Θα ιδρώσεις. 

Και ο ήλιος θα σε κάψει…
Θα το δεις όμως, κάποια στιγμή, όταν το βράδυ θα πιάσει η δροσιά, το κεφάλι θα σηκώσεις. 

Και χόρτα και αγριάδες, Άνθρωπε, δεν θα υπάρχουν πια…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc.

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Όσο μεγαλώνω, τόσο καταλαβαίνω... - Μαθήματα ζωής

Όσο μεγαλώνω, τόσο καταλαβαίνω, πως τίποτα στη ζωή δεν πρόκειται να μου χαριστεί.

Όσο μεγαλώνω, τόσο καταλαβαίνω, πως ο κόσμος δεν περιστρέφεται γύρω από εμένα.

Όσο μεγαλώνω, τόσο καταλαβαίνω πως, οι αρρώστιες, οι δυσκολίες, τα προβλήματα δεν είναι μόνο για τους άλλους.

Όσο μεγαλώνω, τόσο καταλαβαίνω πως, όλοι οι άνθρωποι δε θέλουν το καλό μου.

Όσο μεγαλώνω, τόσο καταλαβαίνω πως, πρέπει να μάθω να βάζω νερό μες στο κρασί μου.

Όσο μεγαλώνω, τόσο καταλαβαίνω, πως, μέχρι να πεθάνω, θα πρέπει να αγωνίζομαι.

Όσο μεγαλώνω όμως, καταλαβαίνω και κάτι ακόμα…

Πως στη πορεία μου αυτή, στα δύσκολα, στις πιο σκοτεινές στιγμές, δεν είμαι μόνος…
Έχω Πατέρα.
Αρκεί να μην ξεχνώ, να σηκώνω στον ουρανό το βλέμμα.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

psyxologos
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Χαμήλωσε το δίκαννο, άσε και κάτι να πέσει κάτω

Ας σου πει και μια κουβέντα παραπάνω. 

Δεν χρειάζεται να έχεις πάντοτε εσύ τον τελευταίο λόγο.

Άσε και κάτι να πέσει κάτω.
Κανένας δεν έπαθε τίποτα ποτέ, επειδή έκανε λίγη παραπάνω αγάπη… Λίγη παραπάνω υπομονή.

Άσε και κάτι να πέσει κάτω.

Πρέπει να χαμηλώσεις το δίκαννο που έχεις σηκωμένο. 

Δεν μπορείς να περιμένεις μια ζωή πότε ο άλλος θα πει κάτι, πότε θα κάνει ένα λάθος για να τον "τσακώσεις".

«Γιατί να το κάνω;» με ρωτάς… 

«Γιατί; Για χάρη της αγάπης; Για χάρη των παιδιών; Για χάρη των όσων περάσαμε μαζί; Γιατί να το κάνω. Πες…»

Για χάρη του Χριστού.
Γι' αυτό.
Για του Χριστού τη χάρη…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc.

e-psyxologos
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Όλη μέρα μέσα στη γκρίνια, μέσα στη μιζέρια... - Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

Ό,τι σπέρνεις…

Αν σπέρνεις τσιγγούνικα, μίζερα, μαζεμένα, λίγη θα είναι και η σοδειά σου. Αν από την άλλη φροντίζεις να σπέρνεις απλόχερα, άφθονη θα είναι και η σοδειά που θα πάρεις ως ανταμοιβή.

Αποφάσισε.

Όλη μέρα μέσα στη γκρίνια, μέσα στη μιζέρια, με τα μούτρα σου να σέρνονται στο πάτωμα. 

Από το στόμα σου, δεν βγαίνει καλή κουβέντα. "Σε ευχαριστώ, σε αγαπώ, συγγνώμη, δόξα τω Θεώ", δεν καταδέχεσαι να πεις. 

Όλο κουρασμένος είσαι, όλο δεν μπορείς, όλο δεν πάνε καλά τα πράγματα. 

Και μετά σου φταίνε οι άλλοι. Τι να σου κάνουν και οι άλλοι; Εδώ εσύ δεν αντέχεις τον εαυτό σου. Θα σε αντέξουν αυτοί;

Δώσε ρε. Δώσε. Δώσε αγάπη στους γύρω σου. Δώσε μια καλή κουβέντα. Ένα καλό λόγο. Ένα χαμόγελο. Δώσε μια παρηγοριά. 

Φέρσου με αρχοντιά. Άσε τις μικρότητες. 

Άσε τις γυφτιές. 

Με αρχοντιά ρε. Δεν είναι τα λεφτά. Αυτά είναι το τελευταίο. 

Η συμπεριφορά σου είναι. Δώσε απλόχερα. Να χαμογελάς ρε. 

Να χαμογελάς. Δεν υπάρχει μεγαλύτερα φιλανθρωπία.

Ό,τι σπέρνεις, αυτό θερίζεις. Να το ξέρεις.

Αποφάσισε.
Κάνε ό,τι σου λέει καρδιά σου…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc.

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Να προσέχεις… - Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

Να προσέχεις τα χέρια σου. Να τα απλώνεις μόνο για να αγκαλιάσεις, να δείξεις την αγάπη σου και για να σηκώσεις τον πονεμένο αδερφό. 

Μόνο για αυτούς τους δύο λόγους.

Να προσέχεις τα πόδια σου. Χωρίς να το καταλάβεις μπορεί να βρεθείς σε μέρη βρώμικα. 

Σε μέρη μολυσμένα.

Να προσέχεις τα μάτια σου. Τα μάτια λένε είναι ο καθρέφτης της ψυχής. Να τα κρατάς καθάρια. Ανέγγιχτα. 

Μην τα βρομίζεις με εικόνες που κάμουνε κακό.

Να προσέχεις το στόμα σου. Τη γλώσσα σου. Τα όσα βγαίνουν από κει μέσα… Τα λόγια ξέρεις, μπορούν είτε να πληγώσουνε πολύ, είτε να γειάνουνε πληγές. 

Πρόσεχε τι θα ξεστομίζεις.

Να προσέχεις το νου σου. Να τον φυλάς. Να μην γυρνάει από εδώ και από κει σαν τον αλήτη. Καμιά φορά, οι σκέψεις οι αχαλίνωτες, γίνονται αιτία πολλών κακών.

Μα πάνω από όλα να προσέχεις την καρδιά σου. 

Ναι, την καρδιά.
Αυτήν να την προσέχεις από όλα πιο πολύ.
Γιατί όλη μας η ζωή, όλη μας η προσπάθεια, είναι να κρατήσουμε την καρδιά μας για τον Χριστό καθάρια….

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc.

e-psyxologos
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Αν βάλεις στόχο να αλλάξεις κάτι στη ζωή σου, άσε τα μεγάλα, ξεκίνα από τα μικρά.

Τα απλά. Τα καθημερινά.

Από αυτά που μοιάζουνε καμιά φορά να είναι ευτελή. Να είναι δεδομένα.

Παίρνουμε απόφαση να αλλάξουμε οι άνθρωποι και βάζουμε στόχους μεγάλους. Και πέφτουμε με τα μούτρα.
Καθώς, όμως, είμαστε αγύμναστοι, ανάσκητοι, αποτυγχάνουμε. 

Δεν τα βγάζουμε πέρα. Και απογοητευόμαστε γρήγορα. 

Και έτσι τα παρατάμε.

Αυτό όμως είναι λάθος. Λάθος τακτική.

Αν βάλεις στόχο να αλλάξεις κάτι στη ζωή σου, άσε τα μεγάλα.
Ξεκίνα από τα μικρά. Τα απλά. Τα καθημερινά

Άνθρωπος που άξια θα σταθεί στο λίγο, άξια και στο πολύ, αργότερα θα τα καταφέρει…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc.

e-psyxologos

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Παιχνίδια της ζωής

Ο Νίκος και η Μαρία ήταν δύο καλοί φίλοι και τίποτα παραπάνω. Το περιβάλλον τους βέβαια, τους θεωρούσε ζευγάρι, αλλά δεν ήταν έτσι. Η αγάπη και η τρυφερότητα που έδειχνε ο ένας για τον άλλον ήταν εντελώς φιλικά.

Ο Νίκος ήταν Αθηναίος και η Μαρία από μία πόλη της Θεσσαλίας.
Γνωρίστηκαν στο Πολυτεχνείο, πληροφορική σπούδαζαν και οι δύο. Η Μαρία πήγαινε συχνά στο σπίτι του Νίκου και οι γονείς του την καλοδεχόταν και την αγαπούσαν.

Μάλιστα παρότρυναν τον γιο τους να τη δει με άλλο μάτι, γιατί ήταν ένα υπέροχο κορίτσι και πολύ θα την ήθελαν και για νύφη τους.
Ο Νίκος όμως τους το ξεκαθάρισε, ότι τη Μαρία δεν μπορεί να τη δει αλλιώς, παρά μόνο, σαν μια καλή και αγαπημένη φίλη. Και η Μαρία μιλούσε συχνά στους γονείς της για τον Νίκο, όταν πήγαινε στην πόλη τους και πολύ θα ήθελε να γνωριστούν και με τους γονείς του.

Η Μαρία προερχόταν από μία πάμπτωχη οικογένεια. Υπάλληλος στην καθαριότητα του Δήμου ο πατέρας της και η μάνα καθαρίστρια κι αυτή, στο Νοσοκομείο της πόλης. Τα έβγαζαν πολύ δύσκολα πέρα. Η Μαρία μεγάλωσε με πολλές στερήσεις. Όμως αγαπούσε πολύ τα γράμματα.
Διέπρεπε στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο και στις Πανελλήνιες μπήκε απ’ τους πρώτους στο Πολυτεχνείο.
Οι γονείς το χάρηκαν πολύ, αλλά απ’ την άλλη, σκέφτονταν πώς θα τα κατάφερναν με τις σπουδές του κοριτσιού.
Μοναχοπαίδι ήταν τώρα πια. Γιατί όταν γεννήθηκε είχε και δίδυμο αδερφάκι.

Με πόνο ψυχής οι γονείς το έδωσαν για υιοθεσία σ’ ένα άτεκνο ζευγάρι στην Αθήνα, γιατί ήταν αδύνατον να τα βγάλουν πέρα με δύο παιδιά και με τη φτώχεια που τους έδερνε.
Το ζευγάρι ήταν σε πολύ καλή οικονομική κατάσταση.
— Η Μαρία αυτό το έμαθε όταν ήταν περίπου δέκα χρονών.
Τον πρώτο καιρό επικοινωνούσαν μαζί του, αλλά αργότερα έχασαν τα ίχνη.

Στενοχωρήθηκαν γι’ αυτό, ήθελαν να μαθαίνουν για το παιδί τους, αλλά μετά το πήραν απόφαση. Όχι ότι το ξέχασαν, πάντα ένα αγκαθάκι αγκύλωνε την καρδιά τους, αλλά τώρα πια δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα.

Η Μαρία μεγάλωσε, μπήκε στο Πολυτεχνείο όπως είπαμε και οι γονείς της βρήκαν μια γκαρσονιέρα οικονομική και την εγκατέστησαν στην πρωτεύουσα.
Ο Νίκος ήταν αλλιώς. Προερχόταν από μια πολύ ευκατάστατη οικογένεια, μοναχοπαίδι κι αυτός. Αλλά το ότι ήταν από διαφορετικά κοινωνικά επίπεδα, αυτό δεν τους εμπόδισε να δεθούν τόσο πολύ και να γίνουν δύο καλοί φίλοι.

Κάποια μέρα οι γονείς του Νίκου, πρότειναν στη Μαρία να έρθει να μείνει στην πολυώροφη κατοικία τους.
Είχαν ένα δυάρι ανοίκιαστο που το χρησιμοποιούσαν σαν αποθήκη κι αν δεχόταν η Μαρία να μείνει εκεί, θα το άδειαζαν φυσικά. Δεν ήθελαν ενοίκιο, της το ξεκαθάρισαν.
Η Μαρία αισθάνθηκε λίγο άβολα και επέμενε να πληρώνει, αλλά εκείνοι δεν το ήθελαν με τίποτα.

Στο τέλος το δέχτηκε, σκέφτηκε πως έτσι θα ανακουφίζονταν οι γονείς της οικονομικά, παρ’ ότι πληγωνόταν η αξιοπρέπειά της.
Όταν το ανακοίνωσε στους γονείς της ντράπηκαν κι εκείνοι λιγάκι, αλλά στο τέλος, αφού η κόρη τους το αποφάσισε δεν είπαν τίποτα. Οι γονείς του Νίκου όπως είχαν υποσχεθεί, άδειασαν το διαμέρισμα, το έβαψαν κιόλας και περίμεναν τη μετακόμιση της Μαρίας.
Ο πατέρας της τής υποσχέθηκε πως θα φρόντιζε την επόμενη εβδομάδα να πάρει 2-3 μέρες άδεια να κατέβει στην Αθήνα να βοηθήσει στη μετακόμιση. Έτσι και έγινε. Η Μαρία στο μεταξύ είχε μαζέψει τα πράγματά της με βοηθό τον Νίκο τις ελεύθερες ώρες τους. Οι γονείς του δεν θα βρίσκονταν εκείνη την εβδομάδα στο σπίτι γιατί είχαν προγραμματίσει ένα ταξίδι στο εξωτερικό.
«Ελπίζω» είπε ο πατέρας «ώσπου να τελειώσει η μετακόμιση να είμαστε πίσω για να γνωριστούμε και με τον πατέρα της Μαρίας».
Σχεδόν είχαν ταχτοποιήσει το διαμέρισμα όταν επέστρεψαν οι γονείς. Την επόμενη ημέρα θα έφευγε ο πατέρας της Μαρίας. Ήθελε όμως προηγουμένως να γνωρίσει τους γονείς του Νίκου και να τους ευχαριστήσει, για όλα αυτά που πρόσφεραν στο παιδί του.
Ήταν νωρίς το απόγευμα όταν χτύπησαν το κουδούνι του σπιτιού του Νίκου. Άνοιξε εκείνος. Οι γονείς όρθιοι περίμεναν να τους υποδεχθούν. Αλλά ξαφνικά, ο πατέρας όταν αντίκρισε τους γονείς του Νίκου, ένιωσε... κάπως. Μια ζαλάδα... μια τάση λιποθυμίας... Σωριάστηκε σε μια πολυθρόνα και οι γονείς του Νίκου, σαστισμένοι, προσπαθούσαν να τον συνεφέρουν.

Του έκαναν αέρα, του έφεραν νερό... Τα παιδιά τα είχαν χαμένα. «Τι έγινε... τι συμβαίνει... τι πάθατε...;» είπε ο Νίκος.
Ο πατέρας συνήλθε, κοίταξε τον Νίκο και... δάκρυσε, το ίδιο και οι γονείς του.

Μίλησε ο πατέρας του Νίκου. «Παιδιά καθίστε, μην ταράζεστε θα τα μάθετε... όλα, λίγο αργά βέβαια. Νίκο παιδί μου... είσαι... είσαι... θετός γιος μας, ο πατέρας σου ο φυσικός, είναι και πατέρας της Μαρίας. Συγγνώμη παιδί μου... που να φανταστούμε... ότι...». Ο Νίκος σηκώθηκε. «Σοβαρά... πατέρα;» Με μια συγνώμη τελειώνουν όλα...! Έπρεπε να ξέρω, θα μπορούσα εγώ και η Μαρία να συνάψουμε άλλη σχέση... Με την αδερφή μου, καταλαβαίνετε; Τα θετά παιδιά πρέπει να ξέρουν από πού προέρχονται, δεν μπορεί να φανταστεί κανείς τι θα συναντήσουν στο δρόμο τους...». Έπειτα βρόντηξε την πόρτα και έφυγε. Πίσω του έτρεξε η Μαρία.

 Περπάτησαν αμίλητοι και ύστερα κάθισαν σ’ ένα παγκάκι σε ένα πάρκο. Αγκαλιάστηκαν έκλαψαν για αρκετή ώρα κι αφού ηρέμησαν, σκέφτηκαν ότι έπρεπε να γυρίσουν στο σπίτι γιατί θα ανησυχούσαν και οι... γονείς.

Από την Καλλίτσα Γκουράβα-Δικτά, συγγραφέα

eleftheria.gr

Τα μαθήματα ζωής που μόνο ένα παιδί μπορεί να σου δώσει!

Το να μεγαλώνεις παιδιά, να δουλεύεις με παιδιά ή γενικά να συναναστρέφεσαι μαζί τους είναι ευλογία! Τα μαθήματα ζωής απ’ τα παιδιά είναι πολλά και σημαντικά και ίσως θα πρέπει να τους δίνουμε λίγη σημασία παραπάνω.

Τα παιδιά σε κάνουν να γελάς με την ψυχή σου, σε κάνουν να ονειρεύεσαι και να βάζεις τη φαντασία σου να δουλεύει. Όλα αυτά που κάπου μέσα στη χαοτική ζωή σου μπορεί και να τα ξεχνάς.
Τα μαθήματα ζωής απ’ τα παιδιά είναι σπουδαία και δεν πρέπει να τα υποτιμάς αλλά πρέπει ορισμένες φορές να τα ακούς λιγάκι παραπάνω.

Μαθήματα ζωής απ’ τα παιδιά που πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη

Η φαντασία είναι υπέροχο πράγμα

Το να μεγαλώνεις είναι αναπόφευκτο αλλά αυτό που χρειάζεται να μην παραμελήσεις είναι ο νέος εαυτός που κρύβεις μέσα σου. Αυτός ο αυθόρμητος, ο ανοιχτός στον κόσμο που με τη φαντασία του ταξιδεύει παντού.
Μην αφήνεις την ηλικία να σε κάνει βαρετό ή να βαριέσαι!

Τα χρήματα έχουν λίγη σημασία

Τα παιδιά είναι παιδιά! Θα χαμογελάσουν στα πιο αστεία και χαζά πράγματα που εσύ μπορεί να μη δίνεις σημασία. Δεν θα δώσουν βάση στα ρούχα που φορούν και πόσο κοστίζουν και το γέλιο τους δεν κοστίζει τίποτα.

Μερικές φορές πρέπει να πατήσεις το stop

Ορισμένες φορές πρέπει να σταματήσεις λίγο τη busy ζωή σου. Βάλε ένα stop, άφησε λίγο το κινητό στην άκρη και δώσε περισσότερη σημασία και αξία στο διάλειμμα που πρέπει να παίρνεις, απλώς βλέποντας μια ταινία χωρίς τίποτα να σου αποσπά την προσοχή.

Ο αέρας και η φύση δεν κοστίζουν τίποτα

Ο καθαρός αέρας και η φύση δεν κοστίζουν τίποτα και είναι συναρπαστικό! Τρέξε όσο πιο πολύ μπορείς, απόκτησε μια ισχυρή επαφή με τη φύση, κολύμπα, νιώσε την άμμο να κολλάει στα δάχτυλά σου.

Στιγμές που αναπολείς αλλά και που μπορείς να τις ζήσεις και στην ενήλικη ζωή σου.

Πες τη γνώμη σου

Τα παιδιά λένε τη γνώμη τους και την υποστηρίζουν μέχρι τέλους. Να έχεις μια γνώμη και να τη λες. Να μη φοβάσαι και κρύβεσαι επειδή θεωρείς ότι θα σε κρίνουν.
Ξεχώρισε και βάλε τα δικά σου όρια. Μίλα για τα δικά σου πιστεύω και τις δικές σου αρχές ακόμη κι αν δεν συμφωνούν με αυτές κάποιου άλλου.

Απόλαυσε τη διαδρομή

Άφησε τα παιδιά να δοκιμάσουν τη ζύμη για το κέικ. Ακόμη,άφησέ τα να σε βοηθήσουν με τη μαγειρική κι ας γεμίσουν την κουζίνα με αλεύρι και τα ρούχα τους με σοκολάτα.
Από αυτό μπορείς να μάθεις να μην αγχώνεσαι για το τελικό αποτέλεσμα, το οποίο θέλεις απλά να είναι τέλειο. Απλώς απόλαυσε τη διαδρομή όσο πιο πολύ μπορείς.

ipop.gr