Showing posts with label μπάλα. Show all posts
Showing posts with label μπάλα. Show all posts

Thursday, 10 September 2020

A ball for all: Μια μπάλα που θέλει να κουδουνίσει σε κάθε σχολείο και κάθε σπίτι τυφλού παιδιού

Παιδί, ποδόσφαιρο και αναπηρία. 
Μια παγκόσμια καμπάνια που έχει ξεκινήσει από την Ελλάδα, έχει ήδη μοιράσει 3.500 μπάλες σε 131 χώρες, σε πέντε ηπείρους και ο εμπνευστής της ιδέας, Ηλίας Μάστορας, μιλάει στο Sputnik.
Πώς γίνεται μια τυχαία συνάντηση με ένα τρίχρονο παιδί να μπορεί να προσφέρει εκατομμύρια χαμόγελα σε κάθε γωνιά του πλανήτη; Και όμως γίνεται...
Ο Ηλίας Μάστορας είναι διεθνής διαιτητής στο ποδόσφαιρο τυφλών και επαγγελματίας εκπαιδευτής νέων στη μη τυπική εκπαίδευση, ενώ τόσο το 2004 όσο και το 2008 συμμετείχε στους τελικούς του αθλήματος στους Παραολυμπιακούς Αγώνες, έπειτα ήταν υπεύθυνος διαιτησίας σε όλο τον κόσμο και με αυτήν του την ιδιότητα πήγε και στο Ρίο.

Η συνάντηση με τον τρίχρονο Λέανδρο

Παρότι όλα αυτά τα χρόνια συναναστρεφόταν με ανθρώπους με οπτική αναπηρία, όταν συνάντησε ένα μικρό παιδί, τον τρίχρονο Λέανδρο, του ήρθε η έμπνευση.


«Η σχέση μου με το ποδόσφαιρο τυφλών ξεκίνησε από το 1995, αλλά πριν τρία χρόνια είχα γράψει ένα σκακιστικό παραμύθι τη "Βέρα, η Μαγική Σκακιέρα" και αφού το είχαμε τυπώσει για βλέποντες, το είχαμε και σε γραφή Braille για τα τυφλά παιδιά. 
Από τη σχολή τυφλών μου είπαν πως τα παιδιά που είναι μικρότερης ηλικίας, των έξι ετών, δεν γνωρίζουν το αλφάβητο και έπρεπε να κάνουμε μια θεατρική αφήγηση του παραμυθιού. 
Πήγα στο στούντιο στη σχολή τυφλών και με περίμενε μια έκπληξη, ο τρίχρονος Λεάνδρος. 
Ένα παιδί που γεννήθηκε με όραση σε μια οικογένεια βλεπόντων, αλλά λόγω προβλήματος υγείας είχε χάσει την όρασή του. 
Ο Λεάνδρος είπε έναν γρίφο από το παραμύθι και για να τον ευχαριστήσω του έδωσα μια μπάλα ενηλίκων του ποδοσφαίρου τυφλών. 
Όμως, αυτή η μπάλα ζυγίζει πάνω από μισό κιλό. Έτσι μου γεννήθηκε η ιδέα να δημιουργηθεί μια πιο μικρή, πιο ελαφριά μπάλα για να παίζουν όλα τα παιδιά. 
Όλα αυτά έγιναν το 1996 και ο Λέανδρος είναι πάντα ο πρωταγωνιστής στα βίντεο. Πλέον, είναι στη δευτέρα δημοτικού. Είναι γλυκύτατος και είναι ένα αστέρι» αναφέρει ο Ηλίας Μάστορας στο Sputnik.

«Θέλουμε να φτάσουμε την μπάλα σε όλο τον κόσμο»

Η παγκόσμια καμπάνια «A Ball for All» έχει ως στόχο τη δωρεάν διανομή μπαλών και για τυφλά παιδιά. «Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά από το να βλέπεις παιδιά να παίζουν όλα μαζί παρέα με μια μπάλα. 
Τα τυφλά παιδιά όμως δεν μπορούν να δουν μια μπάλα. Μπορούν ωστόσο να την ακούσουν! Για αυτό φτιάχτηκε μια ειδική ελαφριά μπάλα με κουδουνάκια, για να ακούγεται! 
Και το σπουδαιότερο είναι πως αυτή η μπάλα δεν αγοράζεται αλλά μόνο δωρίζεται» αναφέρει το επίσημο προωθητικό βίντεο της παγκόσμιας καμπάνιας «Μία μπάλα για όλους», με τη φωνή του Γιάννη Σερβετά.
«Είναι μια μοναδική μπάλα σε όλο τον κόσμο. Δεν θέλουμε να την πουλήσουμε. Θέλουμε να φτάσουμε την μπάλα σε όλο τον κόσμο. 
Σε ένα γενικό σχολείο που φοιτεί ένα παιδί με τέτοια αναπηρία, μαζί με άλλα βλέποντα δεν θα μπορεί να παίξει αν δεν έχει αυτή την μπάλα και έτσι δεν θα έχει δικαίωμα στην εκπαίδευση. 
Επίσης, υπάρχουν και άλλα παιδιά τυφλά σε τόσους χώρους, όπου δεν έχουν χρήματα να αγοράσουν αυτή τη μπάλα. 
Άρα λοιπόν, δεν έχουν δικαίωμα στο παιχνίδι. Στην Ελλάδα υπάρχουν 175 σχολεία, όπου φοιτούν 550 παιδιά με οπτική αναπηρία» τονίζει ο Ηλίας Μάστορας.

«3.500 μπάλες σε 131 χώρες»
Το 2018, το UEFA Foundation for Children ενέκρινε το πρόγραμμα «Μία μπάλα για όλους» (A Ball for all) έτσι ώστε να δοθούν τέτοιες μπάλες σε όλο τον κόσμο και τα έχει καταφέρει κατά πολύ:
.....
η συνέχεια εδώ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Wednesday, 9 May 2007

Με τι μπάλα παίζουν τα παιδιά μας;

Ο δωδεκάχρονος Ναντίμ από το Πακιστάν ράβει «επίσημη μπάλα» Adidas με την σφραγίδα της FIFA!
Κάποιος γνωστός μου, ταξίδεψε πριν δύο χρόνια στο Πακιστάν όπου ήταν το εργοστάσιο γνωστής εταιρίας αθλητικών ειδών για την οποία δούλευε. Αυτό που είδε ήταν γροθιά στο στομάχι του. Ένα τεράστιο εργοστάσιο που όση έκταση καταλάμβανε το ισόγειό του άλλο τόσο ήταν και το υπόγειο. Στο υπόγειο ζούσαν σε άθλιες συνθήκες, παιδιά με μέσο όρο ηλικίας τα έντεκα-δώδεκα χρόνια. 
Κάθε φορά που ερχόταν μια παραγγελία (για ποδοσφαιρικές μπάλες κυρίως) από οποιοδήποτε μέρος του κόσμου (και που στο Πακιστάν μπορούσε να είναι τρεις τα ξημερώματα τοπική ώρα), ξυπνούσαν τα παιδιά και τα έστρωναν σε ασταμάτητη δουλειά μέχρι να «βγει» η παραγγελία. Έχω καιρό να μιλήσω με τον φίλο μου και δεν ξέρω αν ακόμα δουλεύει για την εταιρία αυτή. Από τότε όμως είχε αλλάξει η συναισθηματική σχέση του με την δουλειά του.

ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ότι οι εταιρίες που αποδεδειγμένα πλέον, δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν μέχρι και αθέμιτες μεθόδους για να παράγουν κέρδος, πρέπει να είναι κάτω από την συνεχή επιτήρηση των πελατών τους που έχουν τελικά την δύναμη να τους επιβάλουν κοινωνικά ευαίσθητη συμπεριφορά που οι ίδιοι θεωρούν περιττή πολυτέλεια.

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ότι οι περισσότεροι από εμάς που πιθανόν πριν από λίγα χρόνια ως πολίτες επιδιώκαμε κοινωνική δικαιοσύνη, τώρα ως καταναλωτές εμπνεόμαστε από εμπορικά σήματα και μάρκες σαν σύμβολα κοινωνικής καταξίωσης.

Οι εταιρίες που αγωνίζονται να μεγαλώσουν το μερίδιο αγοράς τους, να βγάλουν φθηνότερο και ανταγωνιστικότερο προϊόν, δεν ενδιαφέρονται αν τα παιδιά αυτά δουλεύουν σαν σκλάβοι σε άθλιες συνθήκες όλη την μέρα χωρίς την παραμικρή ευκαιρία να μορφωθούν. Δεν ενδιαφέρονται αν αυτά τα παιδιά θα ζήσουν την ζωή τους σαν εργάτες κατασκευάζοντας παπούτσια για τα παιδιά του «ελεύθερου δημοκρατικού κόσμου» των δυτικών χωρών και ποτέ τους δεν θα έχουν την δυνατότητα να κερδίσουν αρκετά χρήματα για να αγοράσουν το ίδιο το προϊόν που παράγουν!

Ευτυχώς όμως υπάρχουν ακόμα ελπίδες. Κάποιοι δραστηριοποιούνται και αντιδρούν. Η πίεση από τον κόσμο εντείνεται (τον υπόλοιπο κόσμο εννοώ, όχι την Ελλάδα. Εδώ έχουμε μεσάνυχτα). Σε σχολεία στις ΗΠΑ έχει παρθεί η απόφαση να αγοράζουν αθλητικό εξοπλισμό μόνο από εταιρίες που εφαρμόζουν ανθρώπινη πολιτική (σεβασμού δικαιωμάτων και μισθών).

ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΕΙΝΑΙ ότι οι εταιρείες αυτές αναγκάζονται σιγά-σιγά κάτω από την απειλή της δυσφήμισης αλλά και της απώλειας πωλήσεων, να ελέγχουν τις πρακτικές των ασιατικών εργοστασίων που χρησιμοποιούν. Όσο λοιπόν είμαστε ενήμεροι, διατηρούμε τις βασικές μας ευαισθησίες και δρούμε ή αντιδρούμε, τα πράγματα θα βελτιώνονται ακόμα πιο γρήγορα.

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki