Γιατί το παιδί δεν θέλει να αποχωριστεί το αρκουδάκι του;

Κάποια παιδιά δεν πάνε πουθενά χωρίς την κουβερτούλα τους

Αν το νήπιό σας έχει μεγαλώσει κάπως και περνάει σε μια φάση «ανεξαρτητοποίησης», ίσως έχετε προσέξει ότι δείχνει μεγάλη αδυναμία σε ένα συγκεκριμένο αντικείμενο. 

Για κάποια παιδιά είναι η κουβερτούλα τους (γνωστή και ως security blanket), για άλλα ένα λούτρινο αρκουδάκι και για κάποια ένα μαξιλάρι. 

Μάλιστα, τα παιδιά συνήθως βγάζουν και ένα υποκοριστικό όνομα στο αγαπημένο τους αντικείμενο, του οποίου τη συντροφιά αναζητούν στον ύπνο ή σε διάφορες στιγμές μέσα στην ημέρα.

Μάλιστα, αυτό το φαινόμενο είναι τόσο συνηθισμένο που υπάρχει και ψυχολογικός όρος για αυτό. Έτσι, οι ψυχολόγοι κάνουν λόγο για ένα μεταβατικό αντικείμενο, το οποίο βοηθά το παιδί να περάσει από το ένα αναπτυξιακό στάδιο στο άλλο, νιώθοντας ασφάλεια. 

Το μεταβατικό αντικείμενο αφενός αποτελεί έναν σύνδεσμο του παιδιού με τη μητέρα και το στάδιο της απόλυτης σχέσης μαζί της και αφετέρου το βοηθά να ενταχθεί στον καινούργιο, «έξω» κόσμο, όπως αναφέρει το vita.

Τι να κάνετε ως γονείς

Πολλά παιδιά αντιδρούν έντονα ακόμη και όταν το αγαπημένο τους αρκουδάκι πρέπει να μπει για πλύσιμο, αφού δεν δέχονται να το αποχωριστούν ούτε για λίγο. 

Μάλιστα, ακόμη και ένα πανομοιότυπο αρκουδάκι δεν αρκεί για να καλύψει το κενό που αφήνει το μεταβατικό αντικείμενο, καθώς ακόμη και η μυρωδιά που έχει αποκτήσει τους δημιουργεί ένα αίσθημα οικειότητας, ασφάλειας και σιγουριάς.

Η αδυναμία που δείχνει το μικρό σας σε μια κουβερτούλα/ ένα αρκουδάκι/ ένα μαξιλαράκι δεν είναι δείγμα αδυναμίας του παιδιού, αλλά αποτελεί φυσιολογικό μέρος της ανάπτυξής του. 

Ως γονείς θα πρέπει να σεβαστείτε αυτήν την ανάγκη του παιδιού σας και σε καμία περίπτωση μην πιέσετε το παιδί να αποχωριστεί το μεταβατικό του αντικείμενο. 

Αν επιμείνετε στο να εξαφανίσετε ή να απομακρύνετε το αγαπημένο αντικείμενο του παιδιού, το μόνο που θα καταφέρετε είναι να κάνετε το μικρό σας να ανησυχήσει, να αγχωθεί και να νιώσει ότι το έχει ακόμη μεγαλύτερη ανάγκη.

Σταδιακά, καθώς το παιδί μεγαλώνει, θα αφήσει πίσω του την ανάγκη του για το μεταβατικό αντικείμενο. Ενθαρρύνοντας το μικρό σας να γίνει ανεξάρτητο, θα το βοηθήσετε να νιώθει αυτοπεποίθηση, σιγουριά και ασφάλεια και κάπως έτσι το αρκουδάκι του θα ξεχαστεί και θα μοιάζει πλέον αχρείαστο.

patrasevents.gr

Όταν το μωρό θέλει μόνο τη μαμά του

Τι να κάνετε αν το μωρό σας δεν θέλει κανέναν άλλο άνθρωπο αλλά μόνο εσάς

Ο φόβος των ξένων είναι απολύτως φυσιολογικός στα μωρά και στην πραγματικότητα σημαίνει ότι το μικρό γίνεται πιο έξυπνο: ξέρει ότι είστε η καλύτερη στη φροντίδα του, οπότε θέλει να σας κρατήσει πολύ κοντά. Θα ξεπεράσει αυτή τη φάση, αλλά εντωμεταξύ, ενημερώστε τους φίλους και την οικογένειά σας ότι περνάει από μια ντροπαλή φάση, οπότε:

1. Πρέπει να του δώσουν αρκετό χρόνο για να εξοικειωθεί 
2. Δεν πρέπει να προσβληθούν αν δεν το κάνει.  

Πώς θα ενθαρρύνετε το μικρό σας σε αυτή τη φάση

Ένας τρόπος να ενθαρρύνετε το μικρό σας να διευρύνει τους κοινωνικούς του ορίζοντες είναι να καθίσετε μαζί του ενώ κάποιος άλλος το προσεγγίζει με ένα παιχνίδι ή ένα τραγούδι. Στη συνέχεια, μόλις εμπλακεί στο παιχνίδι, δοκιμάστε να φύγετε από το δωμάτιο. Οι πιθανότητες είναι ότι θα σας ξεχάσει (όχι για πάντα!) και θα διασκεδάσει με τον νέο του φίλο.

Πρέπει να βοηθήσετε το μωρό να προχωρήσει. Εάν κλαίει όταν τον κρατάει η γιαγιά του, αντισταθείτε στην παρόρμηση να πάρετε το μωρό πίσω στην αγκαλιά σας και πείτε του ήρεμα, «Είναι εντάξει. Είναι η γιαγιά!».

Δείξτε του ότι είναι ωραίο να είναι με άλλα άτομα, εκθέτοντάς το (με ασφάλεια, λόγω κοροναϊού) σε αυτά. Αφήστε, για παράδειγμα, το μωρό με τη γιαγιά του για σύντομα χρονικά διαστήματα και στη συνέχεια αυξήστε σταδιακά το χρόνο που περνάει μαζί της.

Κάτι άλλο που μπορεί επίσης να βοηθήσει είναι να δώσετε στα μέλη της οικογένειας ή στους φίλους σας συγκεκριμένες οδηγίες σχετικά με τις προτιμήσεις του μωρού.

Μπορεί να μη γίνουν ποτέ τόσο καλοί όσο εσείς στο να τραγουδούν το αγαπημένο τραγούδι του μωρού ή στο να το κουνάνε με αυτόν τον τρόπο που του αρέσει, αλλά μπορούν να φτάσουν πολύ κοντά. Και αυτό μπορεί να βοηθήσει το μωρό να νιώσει άνετα.

imommy.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

A ball for all: Μια μπάλα που θέλει να κουδουνίσει σε κάθε σχολείο και κάθε σπίτι τυφλού παιδιού

Παιδί, ποδόσφαιρο και αναπηρία. 

Μια παγκόσμια καμπάνια που έχει ξεκινήσει από την Ελλάδα, έχει ήδη μοιράσει 3.500 μπάλες σε 131 χώρες, σε πέντε ηπείρους και ο εμπνευστής της ιδέας, Ηλίας Μάστορας, μιλάει στο Sputnik.

Πώς γίνεται μια τυχαία συνάντηση με ένα τρίχρονο παιδί να μπορεί να προσφέρει εκατομμύρια χαμόγελα σε κάθε γωνιά του πλανήτη; Και όμως γίνεται...

Ο Ηλίας Μάστορας είναι διεθνής διαιτητής στο ποδόσφαιρο τυφλών και επαγγελματίας εκπαιδευτής νέων στη μη τυπική εκπαίδευση, ενώ τόσο το 2004 όσο και το 2008 συμμετείχε στους τελικούς του αθλήματος στους Παραολυμπιακούς Αγώνες, έπειτα ήταν υπεύθυνος διαιτησίας σε όλο τον κόσμο και με αυτήν του την ιδιότητα πήγε και στο Ρίο.

Η συνάντηση με τον τρίχρονο Λέανδρο

Παρότι όλα αυτά τα χρόνια συναναστρεφόταν με ανθρώπους με οπτική αναπηρία, όταν συνάντησε ένα μικρό παιδί, τον τρίχρονο Λέανδρο, του ήρθε η έμπνευση.

«Η σχέση μου με το ποδόσφαιρο τυφλών ξεκίνησε από το 1995, αλλά πριν τρία χρόνια είχα γράψει ένα σκακιστικό παραμύθι τη "Βέρα, η Μαγική Σκακιέρα" και αφού το είχαμε τυπώσει για βλέποντες, το είχαμε και σε γραφή Braille για τα τυφλά παιδιά. 

Από τη σχολή τυφλών μου είπαν πως τα παιδιά που είναι μικρότερης ηλικίας, των έξι ετών, δεν γνωρίζουν το αλφάβητο και έπρεπε να κάνουμε μια θεατρική αφήγηση του παραμυθιού. 

Πήγα στο στούντιο στη σχολή τυφλών και με περίμενε μια έκπληξη, ο τρίχρονος Λεάνδρος. 

Ένα παιδί που γεννήθηκε με όραση σε μια οικογένεια βλεπόντων, αλλά λόγω προβλήματος υγείας είχε χάσει την όρασή του. 

Ο Λεάνδρος είπε έναν γρίφο από το παραμύθι και για να τον ευχαριστήσω του έδωσα μια μπάλα ενηλίκων του ποδοσφαίρου τυφλών. 

Όμως, αυτή η μπάλα ζυγίζει πάνω από μισό κιλό. Έτσι μου γεννήθηκε η ιδέα να δημιουργηθεί μια πιο μικρή, πιο ελαφριά μπάλα για να παίζουν όλα τα παιδιά. 

Όλα αυτά έγιναν το 1996 και ο Λέανδρος είναι πάντα ο πρωταγωνιστής στα βίντεο. Πλέον, είναι στη δευτέρα δημοτικού. Είναι γλυκύτατος και είναι ένα αστέρι» αναφέρει ο Ηλίας Μάστορας στο Sputnik.

«Θέλουμε να φτάσουμε την μπάλα σε όλο τον κόσμο»

Η παγκόσμια καμπάνια «A Ball for All» έχει ως στόχο τη δωρεάν διανομή μπαλών και για τυφλά παιδιά. «Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά από το να βλέπεις παιδιά να παίζουν όλα μαζί παρέα με μια μπάλα. 

Τα τυφλά παιδιά όμως δεν μπορούν να δουν μια μπάλα. Μπορούν ωστόσο να την ακούσουν! Για αυτό φτιάχτηκε μια ειδική ελαφριά μπάλα με κουδουνάκια, για να ακούγεται! 

Και το σπουδαιότερο είναι πως αυτή η μπάλα δεν αγοράζεται αλλά μόνο δωρίζεται» αναφέρει το επίσημο προωθητικό βίντεο της παγκόσμιας καμπάνιας «Μία μπάλα για όλους», με τη φωνή του Γιάννη Σερβετά.

«Είναι μια μοναδική μπάλα σε όλο τον κόσμο. Δεν θέλουμε να την πουλήσουμε. Θέλουμε να φτάσουμε την μπάλα σε όλο τον κόσμο. 

Σε ένα γενικό σχολείο που φοιτεί ένα παιδί με τέτοια αναπηρία, μαζί με άλλα βλέποντα δεν θα μπορεί να παίξει αν δεν έχει αυτή την μπάλα και έτσι δεν θα έχει δικαίωμα στην εκπαίδευση. 

Επίσης, υπάρχουν και άλλα παιδιά τυφλά σε τόσους χώρους, όπου δεν έχουν χρήματα να αγοράσουν αυτή τη μπάλα. 

Άρα λοιπόν, δεν έχουν δικαίωμα στο παιχνίδι. Στην Ελλάδα υπάρχουν 175 σχολεία, όπου φοιτούν 550 παιδιά με οπτική αναπηρία» τονίζει ο Ηλίας Μάστορας.

«3.500 μπάλες σε 131 χώρες»
Το 2018, το UEFA Foundation for Children ενέκρινε το πρόγραμμα «Μία μπάλα για όλους» (A Ball for all) έτσι ώστε να δοθούν τέτοιες μπάλες σε όλο τον κόσμο και τα έχει καταφέρει κατά πολύ:
.....

η συνέχεια εδώ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Κάθε γονέας θέλει να δει το παιδί του ευτυχισμένο, δυνατό και χαρούμενο

Όλοι οι γονείς επιθυμούν τα παιδιά τους να γίνουν δυνατά και να βγουν στη ζωή εφοδιασμένα με όλα όσα χρειάζονται για να πετύχουν και να ευτυχήσουν.

Δυστυχώς όμως πολύ συχνά στην προσπάθειά τους να επιτύχουν αυτό το στόχο κάποιοι γονείς πέφτουν σε παγίδες με κίνδυνο να οδηγηθούν στο αντίθετο ακριβώς αποτέλεσμα.

Το άρθρο αυτό έχει σαν στόχο να φωτίσει μερικές από αυτές τις παγίδες και έτσι να σας βοηθήσει να προφυλαχτείτε από αυτές, τουλάχιστον τις περισσότερες φορές που θα βρεθούν στο δρόμο σας.

1. Αφιερώστε τους χρόνο
Το πιο σημαντικό αγαθό που κάθε γονιός μπορεί να προσφέρει στο παιδί του είναι ο υπερπολύτιμος χρόνος του. 

Όταν περνάτε χρόνο κάνοντας πράγματα μαζί με τα παιδιά σας εκείνα αντιλαμβάνονται ότι είναι πραγματικά σημαντικά για εσάς. Αυτό τα βοηθάει να αναγνωρίσουν την αξία που έχουν ως πρόσωπα.

Επίσης δίνετε η ευκαιρία τόσο σε εσάς όσο και στα παιδιά σας να γνωρίσετε καλύτερα ο ένας των άλλων και να μοιραστείτε σκέψεις και συναισθήματα που μένουν «κλειδωμένα» όταν μέσα στην βιασύνη της καθημερινότητας είμαστε προσανατολισμένοι στη δράση αντί στη σχέση.

Επιπλέον τις στιγμές αυτές έχετε την ευκαιρία να διδάξετε τα παιδιά σας μέσα από το παράδειγμα των ενεργειών σας και να χτίσετε κοινές αναμνήσεις που ενισχύουν και θωρακίζουν την μεταξύ σας σύνδεση αλλά και την αυτοεικόνα των παιδιών. Θα πρότεινα να αφιερώνεται μερικά λεπτά κάθε μέρα για να κάνετε μαζί κάτι που ευχαριστεί και τους δύο και να συζητήσετε για αυτό. Η δραστηριότητα μπορεί να είναι μια βόλτα στη φύση, ένα άθλημα, ένα παιχνίδι, μαγείρεμα, χειροτεχνία ή ότι άλλο σας αρέσει!

2. Αγκαλιάστε τα συναισθήματα τους
Τα παιδιά πολλές φορές εκφράζουν τα συναισθήματα τους με ασυνήθιστους τρόπους. Για παράδειγμα μπορεί να δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν ότι τα μαθήματα τους προκαλούν άγχος και να το εκφράζουν γκρινιάζοντας για το τι θα φορέσουν στο σχολείο.

Μπορεί να μην τολμούν να πουν ότι φοβούνται γιατί ο μπαμπάς φωνάζει πολύ τελευταία και να το εκφράζουν σαν δυσκολία να συγκεντρωθούν στη μελέτη. Άλλες φορές πάλι μπορεί να εκφράζουν ένα συναίσθημα με τρόπο που μοιάζει δυσανάλογος σε αυτό που συμβαίνει. Για παράδειγμα μπορεί να ουρλιάζουν επειδή δεν τους αγοράζουμε πατατάκια.

Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις χρειάζεται να τους δώσουμε χρόνο να μιλήσουν για αυτό που τους συμβαίνει. Να προσπαθήσουμε να δούμε τον κόσμο με τα δικά τους μάτια. Να τους μιλήσουμε για το πώς νιώθουμε εμείς με την αντίδραση τους και κάνοντας ανοιχτές ερωτήσεις να τα βοηθήσουμε να ονομάσουν το συναίσθημά τους και να σκεφτούν εναλλακτικές λύσεις για ότι τα απασχολεί.

3. Αφήστε τα να πειραματιστούν
Επειδή οι ενήλικες έχουμε περισσότερες εμπειρίες από τη ζωή πολλές φορές μας φαίνεται εύκολο να προσφέρουμε στα άπειρα παιδιά μας έτοιμες τις «δοκιμασμένες μας λύσεις». 

Ξεχνάμε όμως ότι η δοκιμή και η πλάνη είναι ένας πολύ καλός τρόπος να μάθει όποιος χρειάζεται να χτίσει γνώσεις. Επίσης μας ξεφεύγει πως έτσι τους στερούμε τη χαρά ότι τα κατάφεραν με τις δικές τους δυνάμεις.

Αφήστε τα παιδιά να δοκιμάσουν. Αν καούν λιγάκι από το μάτι της κουζίνας θα μάθουν να προσέχουν την επόμενη φορά. Όταν αγγίξουν ένα καρφί θα ανακαλύψουν ότι τρυπάει. Όταν λερωθούν στον κήπο θα μάθουν πως μυρίζει το χώμα και πώς φροντίζουμε ένα φυτό και αν λερωθεί το παντελόνι, διδάξτε τα πώς πλένεται και αν σκιστεί ράψτε το μαζί.

Ο λεκές θα φύγει, η τρύπα θα κλείσει η αίσθηση όμως ότι οι γονείς μου με εμπιστεύονται και ο κόσμος είναι ένα μέρος όπου μπορώ να πειραματίζομαι θα είναι πάντα εκεί να τα ωθεί να ανακαλύπτουν συνεχώς καινούριες ικανότητες.

Ας κάνουν μισή ώρα να δέσουν τα κορδόνια. Την επόμενη φορά θα είναι πιο γρήγορα. Αν τους τα δένετε δεν θα μάθουν ποτέ. 

Όσο τα παιδιά σας πειραματίζονται βεβαιώστε τα ότι θα είστε κάπου κοντά για να προσφέρετε όση βοήθεια χρειάζονται αν κάτι πάει στραβά!

4. Συμμαχήστε με τα λάθη τους
Να θυμάστε ότι τα λάθη είναι αναπόσπαστο μέρος της διαδικασίας της μάθησης. Όταν ένα παιδί κάνει λάθος μην πανικοβάλλεστε, διερευνήστε μαζί του πως οδηγήθηκε σε αυτό. Ίσως ανακαλύψετε ότι πίσω από μια «χαζομάρα» κρύβεται μια έξυπνη ιδέα. Κάποτε για παράδειγμα ένα τρίχρονο έσκισε τη σελίδα του παραμυθιού και την έβαλε στο DVD PLAYER πιστεύοντας ότι έτσι θα έβλεπε το παραμύθι στην τηλεόραση. Το μηχάνημα μπορεί να χάλασε, άλλα σίγουρα είναι άδικο να χαρακτηρίσουμε τον πιτσιρίκο ηλίθιο.

Στη συνέχεια αφού αναγνωρίσετε ότι μια συγκεκριμένη ενέργεια ήταν λάθος, προσανατολιστείτε στο να βοηθήσετε το παιδί να επανορθώσει όσο καλύτερα γίνεται τις συνέπειες του λάθους του και αναζητήστε μαζί του πιο αποτελεσματικούς τρόπους να πετύχει το στόχο του. Αντιμετωπιζόμενα έτσι τα λάθη γίνονται πραγματικά οδηγεί προς τη γνώση καθώς ότι μάθαμε κάνοντας λάθη είναι γνώση βαθιά θεμελιωμένη στην εμπειρία.

Το παιδί στο προηγούμενο παράδειγμα θα μπορούσε να μάθει ότι: Δεν χρησιμοποιώ μηχανήματα αν δεν έχω παρατηρήσει πολύ καλά πώς το κάνει κάποιος ενήλικας, Υπάρχει ένα DVD μέσα στο κεφάλι μου και το λένε φαντασία, Αν δεν είμαι σίγουρος πώς δουλεύουν τα πράγματα του μπαμπά μπορώ να τον ρωτήσω, Είναι καλό να μοιράζομαι τις σκέψεις μου με τη μαμά ή τον μπαμπά πριν τις κάνω πράξη, Ο μπαμπάς και η μαμά με αγαπούν ακόμα κι όταν κάνω λάθη, Τα παραμύθια δεν μπαίνουν στο DVD, Επειδή ο μπαμπάς θα δουλέψει λίγο πιο πολύ για να πληρώσει τον μάστορα, εγώ θα κρατήσω το σπίτι καθαρό ώστε να μην κουραστεί να το μαζέψει και δεν θα παίξω μαζί του ποδόσφαιρο για σήμερα.

Όλα τα παραπάνω είναι υπέρ- πολύτιμες γνώσεις που βοηθάνε το παιδί να χτίσει αυτοεκτίμηση. Όλες αυτές οι ευκαιρίες μπορεί να χαθούν, αν χάσουμε απλώς την ψυχραιμία μας μπροστά στη ζημιά.

5. Δώστε τους επιλογές
Καθώς η ζωή είναι μικρή είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε συνεχώς επιλογές. 

Από σημαντικές όπως οι επιλογές επαγγέλματος και συντρόφων έως λιγότερο σημαντικές όπως τι θα περιλαμβάνει το πρωινό μας. 

Αυτή η διαδικασία κάποιες φορές μπορεί να είναι τόσο επώδυνη ώστε να μας μπλοκάρει ψυχικά.

Γι’ αυτό το λόγο είναι καλό να προπονούμε τα παιδιά από νωρίς σε αυτό. Συχνά δυσκολευόμαστε να το κάνουμε επειδή προϋποθέτει να παραιτηθούμε από ένα μέρος από την εξουσία που ως ενήλικες μπορούμε να ασκήσουμε στα παιδιά, αλλά πολύ περισσότερο επειδή νιώθουμε σίγουροι ότι εμείς θα επιλέξουμε για εκείνα καλύτερα από ότι τα ίδια για τον εαυτό τους.

Ακόμα κι αν ισχύει κάτι τέτοιο με τον τρόπο αυτό τους στερούμε μέρος της ελευθερίας τους, δεν τα βοηθάμε να γίνουν υπεύθυνα και να χαρούν τη ζωή όπως εκείνα θέλουν. Φυσικά τα παιδιά δεν έχουν τις γνώσεις που απαιτούνται για να διαλέξουν σε ποίο σχολείο θα φοιτήσουν.

Μπορούν όμως να διαλέξουν τα ρούχα που θα φορέσουν, αποφασίσουν αν θα μάθουν ένα μουσικό όργανο και ποιο. Μπορούν να επιλέξουν με ποιους θα γιορτάσουν τα γενέθλια τους και θα είναι πολύ χαρούμενα αν μια -φορά την εβδομάδα επιλέγουν αυτά το φαγητό για όλη την οικογένεια.

6. Αφήστε τα να περάσουν δύσκολα
Οι περισσότεροι γονείς εξαιτίας της αγάπης τους για τα παιδιά τους επιθυμούν να τα προστατεύσουν από τις μικρές ή μεγαλύτερες δυσκολίες με τις οποίες η ζωή θα τα φέρει αντιμέτωπα. Αναλαμβάνουν να σηκώσουν εκείνοι το βάρος που θα αναλογούσε στα παιδιά τους και προσπαθούν να τους εξασφαλίσουν μια ανέφελη καθημερινότητα.

Αυτή η προσπάθεια μπορεί να εκδηλωθεί με διάφορους τρόπους. Από το να σηκώνουν οι γονείς τη σχολική τσάντα στη διαδρομή από το σπίτι στο σχολείο, μέχρι το να φτιάχνουν εκείνοι αντί για τα παιδιά τις σχολικές εργασίες ή να επισκέπτονται το σχολείο για να «ξεκαθαρίσουν» τι συνέβη ακριβώς ανάμεσα στο παιδί τους και τον τάδε συμμαθητή του.

Όσοι γονείς κάνουν τέτοιες επιλογές, στερούν εν αγνοία τους από τα παιδιά τους την ευκαιρία να διαπιστώσουν ότι είναι ικανά να ανταποκριθούν σε δυσκολίες της καθημερινής ζωής και να ανακαλύψουν τους δικούς τους τρόπους να τα βγάζουν πέρα στα δύσκολα. Τους περνούν έτσι άθελά τους το μήνυμα ότι η ζωή είναι υπερβολικά απαιτητική και τα ίδια είναι ανίκανα να τα καταφέρουν. Ένα μήνυμα που μπορεί να υπονομεύσει πολύ σοβαρά την πορεία τους ως ενήλικες.

Θα αναρωτηθείτε βέβαια τώρα, εντάξει με τις καθημερινές δυσκολίες, τι να κάνουμε όμως αν η ζωή φέρει τα παιδιά μας αντιμέτωπα με γεγονότα που είναι δυσβάστακτα ακόμα και για εμάς τους ενήλικες. Όπως μια σοβαρή ασθένεια ή ο θάνατος κάποιου οικείου προσώπου.

Η προτροπή μου και σε αυτή την περίπτωση είναι η ίδια. Από τη στιγμή που το γεγονός συνέβη είναι μέρος της προσωπικής τους ιστορίας και χρειάζεται να μάθουν με την επίγνωσή του. Είναι καλό λοιπόν να πείτε στα παιδιά την αλήθεια, με λόγια απλά που να καταλαβαίνουν και μετά να τα αφήσετε να ζήσουν και να εκφράσουν τον φόβο και τον πόνο τους όπως μπορούν και αντέχουν.

Έτσι θα μάθουν να χωράνε μέσα τους και αυτά τα συναισθήματα και θα ξέρουν ότι μπορούν να μετατρέψουν ότι τους φέρει η ζωή σε μια ευκαιρία για την προσωπική τους ανάπτυξη. Αν αντίθετα προσπαθήσετε να τα «προστατεύσετε» θα πιστέψουν ότι κάποια κομμάτια της ζωής δεν αντέχονται ή τουλάχιστον εκείνα δεν είναι ικανά να τα αντέξουν.

7. Αποφύγετε τους υπερβολικούς επαίνους
Πολλοί γονείς στην προσπάθεια τους να τονώσουν την αυτοεκτίμηση του παιδιού τους το επαινούν για τα πάντα, ακόμα και για πράγματα στα οποία δεν κατέβαλε καθόλου προσπάθεια ή για πράγματα στα οποία ξέρει το ίδιο ότι δεν έχει πετύχει.

Έτσι όμως συνήθως η αυτοεκτίμηση του παιδιού υπονομεύεται γιατί μοιάζει σαν να πιστεύεται πως αυτά τα πολύ μικρά πράγματα είναι για τις «πενιχρές» του δυνάμεις μεγάλα κατορθώματα. Ή σαν ο έπαινος να είναι κάτι που προσφέρεται χωρίς προσπάθεια, οπότε πράγματι έχει πετύχει κάτι πολύ σπουδαίο.

Καλό είναι να αποφεύγουμε τις υπερβολικές ζητωκραυγές γιατί ελλοχεύει ο κίνδυνος το παιδί να πιστέψει ότι αν αποτύχει μια επόμενη φορά αυτό θα είναι καταστροφικό. Μπροστά σε κάθε επιτυχία είναι καλό να προσφέρουμε στο παιδί τον χώρο να εκφράσει το δικό του συναίσθημα με την ένταση που εκείνο το βιώνει και να μετέχουμε σε αυτό.

Ακόμα κι αν είναι φόβος ή ανησυχία για τη συνέχεια. Επίσης είναι χρήσιμο να υποστηρίζουμε το παιδί να αυτοαξιολογείτε και να παρατηρεί το ίδιο την διαδρομή μέσα από την οποία οδηγήθηκε στην επιτυχία ώστε να μπορέσει να επαναλάβει τις ενέργειες που το βοήθησαν. Για να συμβεί αυτό χρειάζεται να δώσουμε στο παιδί χώρο να αφηγηθεί την ιστορία της επιτυχίας του όταν το θελήσει, με όσο περισσότερες λεπτομέρειες γίνεται και με όσο λιγότερες δικές μας παρεμβάσεις είναι εφικτό.

8. Αποφύγετε τις συγκρίσεις
Πολλές φορές οι γονείς θέλοντας να ενθαρρύνουν τα παιδιά τους προς μια κατεύθυνση τα συγκρίνουν με άλλα άτομα, κυρίως με παιδιά του συγγενικού και φιλικού τους περιβάλλοντος, που οι ίδιοι πιστεύουν πως είναι επιτυχημένα σε κάτι. Αυτό μπορεί να είναι πολύ επιβλαβές για την ανάπτυξη των παιδιών.

Έτσι, υποτιμάται η μοναδικότητα τους, την οποία καλούνται να αναδείξουν και τους δημιουργείτε έντονο άγχος να ανταποκριθούν στην προσδοκία που κάποιος άλλος έβαλε για αυτά. Καλό είναι λοιπόν να αποφεύγουμε ακόμα και την έμμεση σύγκριση που ενέχουν προτάσεις όπως: Κοίτα τι καλό παιδί που είναι ο Γιωργάκης!, Δες πόσο καλά τα καταφέρνει η Μαρία, Κοίτα ο Γιαννάκης το έκανε!. Ας έχουμε πάντα στο νου ότι η σύγκριση ενέχει την κρίση και η κρίση σε κάθε της μορφή, ακόμα κι όταν είναι θετική, συνιστά εμπόδιο στην ψυχική άνθιση κάθε μοναδικού ανθρώπου.

9. Διδάξτε τα να απολαμβάνουν τη διαδρομή
Ζούμε σε έναν πολιτισμό που τείνει να εστιάζει στο αποτέλεσμα και όχι στη διαδικασία. Το πιο απλό παράδειγμα που αφορά στη ζωή των παιδιών είναι ότι τα ρωτάμε πολύ συχνά τι βαθμό πήραν, αλλά πολύ σπάνια τι έκαναν για να πάρουν αυτό το βαθμό. Έτσι, τα προετοιμάζουμε για μια ζωή με ελάχιστες στιγμές ευτυχίας αφού πάντα θα υπάρχει κάπου να φτάσουν και ποτέ δεν θα έχουν μάτια για τη διαδρομή, συνήθως όμως η διαδρομή έχει διάρκεια, το φτάσιμο είναι μια μόνο στιγμή.

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα μαθαίνετε ορθογραφία στο παιδί σας αντί να μετράτε τα λάθη του και να επαναλαμβάνετε πενήντα φορές τους κανόνες, δοκιμάστε να δείτε τις λέξεις σαν ζωγραφιές που έχουν κάτι να μας πουν. Αντί λοιπόν να λέμε και να ξαναλέμε ότι όλες οι λέξεις που αρχίζουν με την πρόθεση συν γράφονται με ύψιλον και αν κανείς το ξεχάσει ήρθε η απόΣΥΝθεση του κόσμου, μπορούμε να φανταστούμε ότι το συν έχει δύο χέρια απλωμένα δεξιά και αριστερά για να ενώσει δύο πράγματα που θέλουν να πάνε μαζί και αν το ξεχάσω δεν πειράζει για σήμερα στο δικό μου μυαλό το συν δεν είχε όρεξη για παρέα, μάζεψε λοιπόν τα χέρια του και έγινε σιν! Έχει πιο πολύ πλάκα έτσι! Δε συμφωνείτε;

10. Μιλήστε τους με ειλικρίνεια
Κάποιες φορές οι ενήλικες δοκιμάζουμε να κρύψουμε από τα παιδιά τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας νομίζοντας ότι έτσι τα προφυλάσσουμε. 

Δεν θέλουμε για παράδειγμα να καταλάβει το παιδί μας ότι είμαστε στεναχωρημένοι ή φοβισμένοι, όμως αυτό που προσπαθούμε να του κρύψουμε είναι κομμάτι της αληθινής ζωής για την οποία καλούμαστε να το προετοιμάσουμε.

Επίσης επειδή είμαστε πολύ σημαντικοί για εκείνο είναι απίθανο να μην καταλάβει το συναίσθημά μας ακόμα και αν δεν το εκφράσουμε λεκτικά. Είναι προτιμότερο λοιπόν να είμαστε ειλικρινείς, έτσι ανοίγει ο δίαυλος επικοινωνίας με τα παιδιά και μαθαίνουν ότι η σχέση μεταξύ μας είναι μια σχέση εμπιστοσύνης που λειτουργεί σε όλες τις περιστάσεις.

Προσοχή: δεν σας προτρέπω να αναζητάτε από τα παιδιά υποστήριξη που υπερβαίνει τις δυνάμεις τους. Ας ενθαρρύνω μόνο να μην τους κρύβετε αλήθειες που αντιλαμβάνονται είτε το θέλετε είτε όχι. Αν για παράδειγμα είστε στενοχωρημένοι γιατί είχατε ένα διαπληκτισμό με τον προϊστάμενο δεν είναι κακό να πείτε στο παιδί σας: Σήμερα δεν έχω πολύ κέφι, με μάλωσε ο κύριος διευθυντής το πρωί στη δουλειά και έχω στεναχωρηθεί, αύριο όμως θα μιλήσω μαζί του και νομίζω όλα θα φτιάξουν.

Αν δεν το κάνετε είναι πολύ πιθανόν το παιδί να πιστεύει πως ευθύνεται εκείνο με κάποιον τρόπο για τη στεναχώρια σας. Αν πάλι όντως ευθύνεται είναι καλό να το ξέρει και να αναζητήσετε μαζί τρόπους να επανορθώσετε ότι έχει συμβεί. Πείτε για παράδειγμα στο παιδί σας: Με στεναχώρησε πολύ αυτό που είπες είναι η δική σας αλήθεια που το διδάσκει πως η συμπεριφορά του επηρεάζει τους ανθρώπους γύρω του, άρα το προσκαλεί να τους σκεφτεί και να δράσει. Είναι πολύ καλύτερο από το να πείτε: Δεν ντρέπεσαι, είσαι αγενέστατος/η! Το σχόλιο αυτό ενέχει κριτική και έχει τη δύναμη να μπλοκάρει την μεταξύ σας επικοινωνία.

11. Αφήστε τα να σας εκπλήξουν
Είτε το ομολογούν είτε όχι σχεδόν όλοι οι γονείς έχουν πλάσει πολλές φανταστικές εικόνες για τα παιδιά τους πολύ πριν αυτά γεννηθούν. Νομίζω είναι ουτοπικό να προσπαθήσει κανείς να σταματήσει αυτή τη διαδικασία.

Κατά την γνώμη μου το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να αναγνωρίσουμε ποια είναι αυτά τα δικά μας όνειρα και πως χτίστηκαν και στη συνέχεια να προσπαθήσουμε να επιτρέψουμε στα παιδιά μας να επιλέξουν μόνα τους αν θα τα ακολουθήσουν ή όχι. Ας προσπαθήσουμε να τους μιλάμε για αυτά διευκρινίζοντας πως είναι τα δικά μας όνειρα, αντί να τα παρουσιάζουμε ως το μοναδικό σίγουρο δρόμο προς την ευτυχία.

Στη συνέχεια ας αφήνουμε χώρο να μας μιλήσουν για τα δικά τους όνειρα κι ας συγκρατήσουμε την παρόρμησή μας να τα κρίνουμε ως λιγότερο αξιόλογα από τα δικά μας. Τα παιδιά γεννιούνται για να κάνουν την έκπληξη ας μην τα εμποδίζουμε. Αλήθεια αν ο γιός σας λατρεύει τη μουσική ποιος μπορεί να εγγυηθεί πως δεν θα αποκτήσει ως μουσικός περισσότερη φήμη και χρήματα από όσα μπορεί να έχει ως γιατρός που ασκεί την ιατρική με το ζόρι για να σας βλέπει ικανοποιημένους;

Ποίος μπορεί να σας βεβαιώσει ότι η κόρη σας θα βρει την ευτυχία μεγαλώνοντας τα παιδιά κάποιου που παντρεύτηκε για να χαρείτε το γάμο της; Βάλτε καλύτερα τα όνειρα σας σε παρένθεση και θυμηθείτε πως στην ευτυχία φτάνει κανείς μονάχα ακολουθώντας το δρόμο της καρδιάς του!

12. Απολαύστε μαζί παραμύθια
Τα παραμύθια έχουν κατηγορηθεί από αρκετούς ότι μιλούν στα παιδιά για καταστάσεις που δεν ταιριάζουν με το σύγχρονο τρόπο ζωής. Όμως η αλήθεια είναι μάλλον ότι περιγράφουν τον κόσμο όπως φαίνεται με τα μάτια ενός μικρού παιδιού. Σχεδόν κάθε παιδί της κοινωνίας μας νιώθει σαν να είναι το πριγκιπόπουλο στο βασίλειο του μπαμπά και της μαμάς. Πολλές φορές όμως ο κόσμος των μεγάλων είναι για κείνο ακατανόητος και τρομακτικός σαν να κατοικείται από δράκους και κακές μάγισσες.

Είναι σημαντικό λοιπόν για ένα παιδί να βρίσκει όλες αυτές τις εμπειρίες του αποτυπωμένες σε μια ιστορία που μιλάει για κάποιους άλλους που ζούσαν κάποτε, κάπου αλλού, διότι έτσι του δίνεται η ευκαιρία να διεργαστεί τα δύσκολα συναισθήματα του, για παράδειγμα μπορεί αντί να εκφράσει θυμό για τη μαμά που σήμερα το μάλωσε, να θυμώσει με την κακιά μητριά της πριγκιποπούλας που ήταν αυστηρή μαζί της.

Επιπλέον, το παιδί έχει την ευκαιρία επεξεργαζόμενο την ιστορία του παραμυθιού να εξασκήσει νοητικές και συναισθηματικές δεξιότητες που θα του επιτρέψουν να αντιμετωπίσει πιο αποτελεσματικά της δυσκολίες της πραγματικής ζωής. Τέτοιες δεξιότητες μπορεί να είναι για παράδειγμα η υπομονή, η αντοχή στη ματαίωση, η ενσυναίσθηση, η διαπραγματευτική ικανότητα και πολλές ακόμα.

Αν λοιπόν, επιθυμείτε να ενδυναμώσετε τα παιδιά σας προτείνω να τους λέτε πολλά παραμύθια και στη συνέχεια να συζητάτε μαζί τους για αυτά. Μάλιστα θα έλεγα να πάτε ένα βήμα πιο πέρα, να αλλάζετε μαζί τους τις ιστορίες, να αναρωτιέστε τι θα συνέβαινε αν…

Για παράδειγμα: Τι θα συνέβαινε αν το ρολόι στο παλάτι είχε χαλάσει και η σταχτοπούτα δεν καταλάβαινε ποτέ ότι η ώρα πήγε δώδεκα;, Τι θα συνέβαινε αν η χιονάτη είχε φάει μια ολόκληρη τούρτα σοκολάτας, λίγο πριν η κακία μητριά της προσφέρει το μήλο;

Μάλιστα γιατί να μην τολμήσετε κάτι περισσότερο, να φτιάξετε μαζί με τα παιδιά εντελώς δικά σας παραμύθια που θα υπάρξουν ακριβώς για να τα παρηγορήσουν (η λέξη παραμύθι προέρχεται από την λέξη παραμυθία που στα αρχαία σημαίνει παρηγοριά) από τις δυσκολίες της δικής τους ζωής. Φτιάξτε για παράδειγμα ένα παραμύθι για μια χώρα όπου στα σχολεία τα παιδιά θα δίδασκαν τους δασκάλους ή για έναν ελέφαντα που ήταν υπερβολικά αδύνατος. Μην διστάσετε να πειραματιστείτε. Τα παραμύθια χωράνε τα πάντα. Καλά ταξίδια!

psychologynow
eleftheriaonline

Γέλα! Το παιδί μέσα σου θέλει χαμόγελο για να ζήσει!

Κάποτε ήσουν παιδί. Γελούσες συχνά και χωρίς ιδιαίτερο λόγο. 

Οι μεγάλοι σε έβλεπαν και απορούσαν. 

Άλλοτε γελούσαν μαζί σου, άλλοτε προσπαθούσαν να σε σταματήσουν επειδή δεν έβλεπαν πού είναι το αστείο. 

Για εκείνους έκανες απλά «χαζομάρες».

Εσύ όμως γελούσες ξανά με την πρώτη ευκαιρία. 

Σιγά σιγά ο κόσμος των μεγάλων άρχισε να σε γοητεύει και θέλησες να σοβαρευτείς. 

Να σταματήσεις τα «παιδιαρίσματα». Έβαλες το γέλιο σε νόρμες και γελάς πια μόνο με πολύ δικούς σου ανθρώπους. Στους άλλους χαμογελάς τυπικά κι αυτό αν χρειαστεί.

Μα δεν γελάς πια με την ψυχή σου. Λες και ντρέπεσαι γι’ αυτήν. Ντρέπεσαι για το παιδί μέσα σου. Δεν το ακούς που σου φωνάζει να ζήσεις, να χαρείς. Κάποιες φορές σε σκουντάει, σαν να σε τραβάει από το χέρι, μα εσύ κολλημένος στις υποχρεώσεις, στη δουλειά, στο κινητό είσαι πολύ απασχολημένος για να του δώσεις σημασία.

Αν ήταν αληθινό παιδί, θα ήταν δυσκολότερο να το αγνοήσεις, γιατί θα άρχιζε να κλαίει δυνατά για να το προσέξεις. Όμως το παιδί μέσα σου κλαίει σιωπηλά. 

Όσο μεγαλώνεις, όσο απομακρύνεσαι, όσο το ξεχνάς, τόσο σωπαίνει. Και μαζί του και το γέλιο σου. Μα στάσου μια στιγμή. 

Θυμήσου. Δεν ήταν ωραία να γελάς χωρίς έγνοιες;

Πέρασαν αυτές οι εποχές, θα πεις. Τώρα οι καιροί είναι δύσκολοι. Τίποτα δεν είναι πιο δύσκολο και πιο θλιβερό από έναν άνθρωπο που έχασε το γέλιο του και στη θέση του έβαλε το άγχος. 

Και ξέρεις γιατί μικρός έκανες «χαζομάρες»; 

Γιατί δε σε ένοιαζε τίποτα. Δεν ήξερες τι θα πει άγχος. Και αντιδρούσες όποτε οι μεγάλοι πήγαιναν να σου επιβάλλουν το άγχος τους με «μη», «πρέπει» και «γρήγορα».

Τώρα τα επιβάλεις εσύ στον εαυτό σου ως μεγάλος. 

«Μη γελάς, πρέπει να είσαι σοβαρός, γρήγορα, δεν έχεις χρόνο για χάσιμο». 

Μα δεν καταλαβαίνεις ότι έτσι ακριβώς χάνεις το χρόνο σου! Χάνεις τη ζωή σου μέσα από τα χέρια σου.

Γέλα. Με ό,τι σου φανεί αστείο. Χαμόγελα πιο συχνά με ό,τι σου φαίνεται όμορφο. Σταμάτα να σπαταλάς τον χρόνο σου στο άγχος και ζήσε. 

Πάρε μια βαθιά ανάσα και πέτα το βάρος της σοβαροφάνειας από την πλάτη σου. Τα προβλήματα λύνονται πιο εύκολα αν δεν τα παίρνεις τόσο στα σοβαρά, αλλά με χαμόγελο.

Αρκετά κουράστηκες με το να είσαι μεγάλος. Άσε το παιδί μέσα σου να σε ξεκουράζει που και που. Μην νιώθεις τύψεις για τη χαρά σου. Το παιδί μέσα σου ξέρει να ζήσει. Κι ο άνθρωπος που έχει επιτρέψει στο παιδί μέσα του να επιβιώσει παρά τα όσα εμπόδια, έχει ελπίδα. Έχει ζωή.

Γεωργία Λαμπάρα Τριανταφύλλου
mpetskas.com

Όταν το παιδί δεν θέλει να πάει σχολείο

Δεν υπάρχει κάποιο παιδί στον κόσμο που να θέλει να πηγαίνει σχολείο κάθε μέρα, είναι λογική αυτή η άρνηση επειδή κατά κάποιον τρόπο τους στερεί τη βολή. Υπάρχουν παιδιά που ανυπομονούν να πάνε στο σχολείο, είτε επειδή θα συναντήσουν τους φίλους τους, είτε επειδή είναι ευχάριστο το κλίμα στο σχολείο, είτε επειδή ανυπομονούν για τη συνέχεια του μαθήματος.

Αν κάνει τον κόπο ο γονέας να θυμηθεί τα δικά του σχολικά χρόνια θα του είναι περισσότερο εύκολο να συναισθανθεί τις συναισθηματικές διακυμάνσεις του παιδιού του. Υπάρχουν βέβαια ορισμένοι εξωτερικοί παράγοντες που αναστέλλουν τη χαρά του παιδιού να πάει στο σχολείο. Ας δούμε ποιοι μπορεί να είναι αυτοί.
Ένας πυρηνικός παράγοντας είναι το οικογενειακό περιβάλλον. Η οικογένεια είναι το πρώτο κοινωνικό σύνολο-σύστημα που συναντάει το παιδί. Το σύστημα αυτό χρειάζεται να λειτουργεί με τέτοιον τρόπο ώστε να ενθαρρύνει το παιδί να εκφράζεται και να είναι αποδεχτό, παράλληλα να του ικανοποιεί τις ανάγκες ανάλογα με το εξελικτικό στάδιο που βρίσκεται το παιδί και να είναι οριοθετημένο ώστε να αισθάνεται ασφάλεια. Αρκεί ένας από τους παραπάνω θεμελιώδεις κανόνες να μην λειτουργεί εποικοδομητικά (για συνεχόμενο χρονικό διάστημα) για να παρουσιάσει το παιδί ένα σύμπτωμα. Όταν το παιδί διανύει τη σχολική περίοδο, το σύμπτωμα αυτό εκδηλώνεται αρχικά ως κακή διάθεση, δυσαρέσκεια και θυμό τον οποίο ίσως αρχικά τον εκδηλώσει με την άρνηση του να φάει, να διαβάσει, να παίξει, να συμμετέχει ενεργά στις δραστηριότητες που έχει και αν διαιωνιστεί η κατάσταση καταλήγει σε σχολική άρνηση. Με απλά λόγια, όταν οι γονείς δυσκολεύονται να επικοινωνήσουν ή έχουν κάποιο πρόβλημα στην μεταξύ τους σχέση, η κατάσταση αυτή επιβαρύνει το παιδί. Αντίθετα, όταν το παιδί λαμβάνει την απαραίτητη γονική φροντίδα, καθημερινό ενδιαφέρον που πετυχαίνεται αποκλειστικά μέσω της συζήτησης, παιχνίδι με τους γονείς, οικογενειακές δραστηριότητες, αθλητικές δραστηριότητες, σταθερά όρια στο χαρτζιλίκι, στην ώρα του φαγητού και του ύπνου, χαρά και χιούμορ στην οικογένεια, απουσία εντάσεων, είναι δύσκολο να εμφανίσει δυσαρέσκεια για το σχολείο, εκτός αν έχει κάποια μαθησιακή δυσκολία ή εκτός αν συμβαίνει κάτι αρνητικό στο σχολικό περιβάλλον.

Εξίσου σημαντικός παράγοντας με την οικογένεια είναι και το σχολικό περιβάλλον. Ο εκπαιδευτικός έχει διπλή αποστολή η οποία είναι κάποιες φορές δύσκολη, πετυχαίνεται όμως. Το πρώτο σκέλος του έργου του είναι να μεταδώσει τη γνώση με τέτοιο τρόπο ώστε να παρακινήσει το ενδιαφέρον των παιδιών και το δεύτερο σκέλος είναι ότι χρειάζεται να συμβάλλει διακριτικά στην ομαλή σχέση των παιδιών μεταξύ τους.

Τι σημαίνει αυτό
Υπάρχουν παιδιά που ίσως έχουν διαφορετική αντίληψη και σκέψη από άλλα παιδιά, αυτά χρειάζεται να τα ενσωματώσει στο υπόλοιπο σύνολο και να μην επιτρέψει κανένα μα κανένα είδος bulling προς αυτά. Ακριβώς το ίδιο ισχύει και για τα παιδιά που μπορεί να έχουν κάποια ιδιαίτερα εξωτερικά χαρακτηριστικά. Κατά τη διάρκεια του μαθήματος καλό είναι να μην επιτρέπει σαρκαστικά σχόλια και να δίνει χώρο και χρόνο ισότιμα σε όλους έτσι ώστε να μην υπάρχουν διακρίσεις. Αν υπάρχεις κάποιος μαθητής/-ρια που είναι ντροπαλός χρειάζεται να τον/την ενθαρρύνει.

Το σχολικό περιβάλλον είναι η δεύτερη και ευρύτερη κοινωνία που συναντάει το παιδί και για αυτό πέρα από τη γνωστική εκπαίδευση χρειάζεται να είναι σαν μία μεγάλη αγκαλιά ισότιμη προς όλα. Με αυτόν τον τρόπο λειτουργεί θετικά προς την ομαλή ανάπτυξη του παιδιού. Σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι η εφαρμογή των παραπάνω θα αποτρέψει τυχόν εντάσεις μεταξύ των μαθητών. Εντάσεις θα υπάρχουν και είναι λογικό, παιδιά είναι, σε ένα τέτοιο κλίμα οι εντάσεις λύνονται άμεσα δίχως να υπάρχει διαιώνιση αυτών.

Τέλος είναι πολύ σημαντικό να υπάρχει συνεργασία της οικογένειας με το σχολείο, είναι δύο θεμελιώδη περιβάλλοντα που είναι άμεσα υπεύθυνα για την ομαλή και υγιής ανάπτυξη του παιδιού.

Τι σημαίνει αυτό
Όταν το παιδί γυρνάει από το σχολείο είναι γεμάτο από ερεθίσματα, εμπειρίες, σκέψεις και συναισθήματα τα οποία χρειάζεται να τα επικοινωνήσει με ανθρώπους που νοιώθει εμπιστοσύνη και ασφάλεια. Αυτοί είναι οι γονείς. Η απουσία της κριτικής δηλώνει την αποδοχή και είναι απαραίτητη η ύπαρξη της για την επίτευξη της παραπάνω ανάγκης. Καθημερινά οι γονείς καλό είναι να ακούν με προσοχή και ενδιαφέρον το πώς κύλησε η μέρα στο σχολείο και να συζητούν με το παιδί τυχόν δυσκολίες ή αρνητικές καταστάσεις που θα προκύψουν. Συζήτηση σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει «δίνω συμβουλές», αντιθέτως σημαίνει «ακούω», και ακούει αυτό που λέει και αυτό που δεν λέει. Επίσης οι γονείς είναι υποχρεωμένοι να ενημερώνονται τακτικά από τους εκπαιδευτικούς τόσο για την γνωστική πορεία του παιδιού τους όσο και για τη συμπεριφορά του. Είναι επίσης υποχρεωμένοι να ενημερώσουν τη διεύθυνση για κάτι αρνητικό που συνέβη στο παιδί τους και η διεύθυνση με τη σειρά της είναι υπεύθυνη για την άμεση επίλυση του. Αυτά τα δύο περιβάλλοντα λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία και για αυτό καλό είναι να έχουν μία καλή σχέση.

Κάποιες φορές τόσο οι γονείς όσο και οι εκπαιδευτικοί δυσκολεύονται να κατανοήσουν τη συμπεριφορά του παιδιού και είναι επόμενο αυτό επειδή το παιδί επικοινωνεί με έναν μη αρθρωμένο λόγο, τη συμπεριφορά του. Σε αυτό το σημείο τη σκυτάλη την αναλαμβάνει κάποιος «ειδικός».

Τάσος Δαφνομήλης, Συνθετικός Ψυχοθεραπευτής, εργάζεται αποκλειστικά με ενήλικες στον ιδιωτικό του χώρο και τον ενδιαφέρουν περισσότερο οι σχέσεις Γονέων-παιδιών. Τηλ.: 6985089194
schooltime.gr