Αυτισμός: Η σκοτεινή πλευρά των «ατόμων με ειδικές ανάγκες»

Τα αυτιστικά παιδιά!

Κάποτε όμως τα παιδιά γίνονται άνδρες και γυναίκες. Το σώμα τους αναπτύσσεται και φτάνουν στην ωριμότητα, με όλα τα παρακολουθήματα. Η ψυχή τους, όμως, και το πνεύμα τους μένουν στάσιμα, κλεισμένα σε σκοτεινό θάλαμο, άγνωστο σε μας τους απέξω.

Ακούνε και καταλαβαίνουν, αλλά «δεν θέλουν» να μιλήσουν, «δεν θέλουν» να επικοινωνήσουν.

Έχουν συναισθήματα: αισθάνονται χαρά, λύπη, αγάπη, μίσος και αγανάκτηση, όπως όλοι μας, «δεν θέλουν» όμως να τα εκφράσουν, να μιλήσουν γι' αυτά ή τα εκφράζουν με δικό τους τρόπο, συχνά βίαιο.

Ο αυτισμός είναι σχετικά «νέα αρρώστια». Υπάρχει βέβαια από καταβολής κόσμου, αλλά «ανακαλύφθηκε» μόλις τον περασμένο αιώνα. Μέχρι τότε, αλλά και τώρα ακόμη, τα αυτιστικά άτομα συγχέονταν και εξακολουθούν να συγχέονται με τα ψυχικά ασθενή ή εκείνα που πάσχουν από νοητική καθυστέρηση. Και, φυσικά, κλείνονταν και κλείνονται σε ψυχιατρεία και άσυλα.

Ο αυτισμός δεν είναι ούτε ψυχασθένεια ούτε διανοητική καθυστέρηση. Μπορεί όμως να καταλήξει και στο ένα και στο άλλο, αν αφήσουμε στη μοίρα το αυτιστικό άτομο.
Η ψυχοθεραπεία και τα ψυχοφάρμακα δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα.

Το αυτιστικό άτομο είναι απροσπέλαστο σε κάθε ψυχοθεραπευτική προσπάθεια, ενώ τα ψυχοφάρμακα επιδεινώνουν την κατάστασή του. Η επιβάρυνση όμως που προκαλούν στην οικογένεια είναι τόσο μεγάλη και βασανιστική και επιπλέον τόσο πολυδάπανη, ώστε πολλοί γονείς αναγκάζονται να καταφύγουν σε ψυχιατρεία, σε άσυλα και σε ηρεμιστικά ιδιοσκευάσματα.

Δεν υπάρχει φάρμακο;

Με την έννοια του ιδιοσκευάσματος δεν υπάρχει. Το μόνο φάρμακο, που τουλάχιστον ανακόπτει ή επιβραδύνει την εξέλιξη της νόσου και βελτιώνει κάπως τη ζωή του αυτιστικού ατόμου και του περιβάλλοντός του είναι η ειδική αγωγή από ειδικευμένο προσωπικό.
Δεν είναι εξακριβωμένο πού ακριβώς οφείλεται ο αυτισμός. Η ασθένεια είναι «νέα» και οπωσδήποτε νέα και η επιστήμη που την παρακολουθεί, μόλις τώρα προσπαθεί να συγκεντρώσει τα στατιστικά στοιχεία, ώστε να την περιγράψει με κάποια πληρότητα. Οι επιστήμονες μάλλον καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι οφείλεται σε βλάβη του εγκεφάλου, αλλά δεν γνωρίζουν ποια ακριβώς είναι και το πότε και πώς προκλήθηκε. Οι γονείς αντιλαμβάνονται τον αυτισμό, ακριβέστερα ότι «κάτι έχει το παιδί» μετά παρέλευση αρκετού χρόνου από τη γέννησή του και πιστεύουν ότι φέρει εκ γενετής την ασθένεια. Άλλοι σχηματίζουν την υπόνοια ότι προκλήθηκε κατά τη διάρκεια της γέννας ή στα πρώτα στάδια της ζωής του βρέφους ή ακόμη και κατά τη διάρκεια της κύησης.

Πόσα αυτιστικά άτομα υπάρχουν στην Ελλάδα;

Κανείς δεν ξέρει και μάλλον δεν υπάρχει τρόπος ακριβούς καταμέτρησης, καθώς πολλές φορές ο αυτιστικός εκλαμβάνεται, ενίοτε και σκόπιμα, ως ψυχικά ασθενής ή νοητικά καθυστερημένος. Όταν καταργήθηκε, με επέμβαση της E.E., το άσυλο της Λέρου, σχηματίσθηκε η υπόνοια ότι πολλοί ασθενείς δεν έπασχαν από ψυχική νόσο, αλλά από αυτισμό. Στις βαριές περιπτώσεις του αυτισμού, όπου λείπει παντελώς ο λόγος και η επικοινωνία, είναι πολύ δύσκολη ή αδύνατη, παρατηρείται νοητική καθυστέρηση, αλλά δεν είναι βέβαιο ότι οφείλεται στην ασθένεια ή στη μοιραία εξέλιξή της.
Έγινε διεθνώς αποδεκτό ότι στα 10.000 άτομα τα 50 είναι αυτιστικά. Συνεπώς, η Ελλάδα έχει 50.000 αυτιστικά άτομα. Διεθνώς παρατηρείται το παράδοξο φαινόμενο ότι τα 2/3 των αυτιστικών είναι άνδρες και το 1/3 γυναίκες. Η Εταιρεία Προστασίας Αυτιστικών Ατόμων κατέγραψε 657 περιπτώσεις αυτιστικών παιδιών σχολικής ηλικίας. Να σημειώσουμε εδώ ότι η ειδική αγωγή δεν απαιτείται μόνο για τα παιδιά, αλλά για όλα τα αυτιστικά άτομα σε ολόκληρη τη ζωή τους, προκειμένου να κρατηθούν σε κάποια υποφερτή κατάσταση. Είναι βέβαιο ότι η κατάσταση επιδεινώνεται με την πάροδο του χρόνου, όταν δεν υπάρχει ανασταλτική αγωγή.

Σήμερα, το βάρος των αυτιστικών ατόμων φέρουν, σχεδόν αποκλειστικά, οι γονείς και οι οικογένειές τους. Τα αυτιστικά άτομα έχουν μεγάλη προσκόλληση στους γονείς και ιδιαίτερα στη μάνα, η οποία υποχρεώνεται να ασχολείται μόνο με το αυτιστικό παιδί και όταν αυτό μεγαλώσει.

Στην Ελλάδα σημειώθηκε μία τουλάχιστον αυτοκτονία μητέρας, αρκετές απόπειρες αυτοκτονίας και μία περίπτωση, όπου η μητέρα αποπειράθηκε να σκοτώσει το παιδί της και η ίδια να αυτοκτονήσει! Δημοσιεύουμε σε ένθετο παλαιότερη επιστολή μιας μητέρας, η οποία προσπαθεί να περιγράψει τη ζωή της με το αυτιστικό παιδί της.
Πρόσφατα, τα ευρωπαϊκά δικαστήρια, έπειτα από προσφυγή της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας για την Προστασία των Αυτιστικών Ατόμων καταδίκασε το γαλλικό κράτος γιατί δεν έλαβε τα απαιτούμενα μέτρα για την προστασία και την ειδική αγωγή των αυτιστικών ατόμων. Με βεβαίωσαν και το πιστεύω ότι η φροντίδα και η προστασία στη Γαλλία βρίσκεται... σε υψηλό επίπεδο σε σχέση με την Ελλάδα, εναντίον της οποίας κανείς ακόμη δεν προσέφυγε στα ευρωπαϊκά δικαστήρια, αλλά μην αποκλείετε ότι αυτό δεν θα συμβεί στο μέλλον.
Έπειτα από πολλές προσπάθειες της Εταιρείας Προστασίας Αυτιστικών Ατόμων περιελήφθη στον νόμο 2817 του 2000, ως ξεχωριστή περίπτωση των ατόμων με ειδικές ανάγκες, η ομάδα των αυτιστικών. Για τα παιδιά σχολικής ηλικίας προβλέπεται η φοίτηση σε ειδικά σχολεία, και όπου δεν υπάρχουν, στα άλλα σχολεία αλλά με ειδικό δάσκαλο. Υποτίθεται ότι η πολιτεία εκπληρώνει τη συνταγματική της υποχρέωση να παρέχει δωρεάν βασική εκπαίδευση σε όλα τα παιδιά, χωρίς εξαίρεση.

Η πραγματικότητα είναι μάλλον ζοφερή.

Ειδικά σχολεία με εκπαιδευμένο προσωπικό υπάρχουν τα εξής ελάχιστα: ένα στη Θεσσαλονίκη, ένα στην Παμμακάριστο στην Αθήνα, που λειτουργεί πολύ καλά, ένα στον Πειραιά που δεν λειτουργεί, ένα στα Χανιά που επίσης δεν λειτουργεί και ένα στα Γιάννενα. Επίσης, στου Nταού Πεντέλης, η ψυχολόγος Aλεξάνδρα Pούσσου κάνει πολύ καλή δουλειά, αλλά με επικουρικές φιλανθρωπικές ενισχύσεις. Στα κοινά σχολεία γρήγορα διαπιστώνουν ότι το αυτιστικό παιδί δεν μπορεί να παρακολουθήσει, ειδοποιούν τους γονείς και με αυτό φαίνεται ότι εξαντλούνται οι υποχρεώσεις της Πολιτείας! Στις βαριές περιπτώσεις αυτιστικών παιδιών φαίνεται ότι δεν υπάρχει άλλη διέξοδος από το ψυχιατρείο και το άσυλο, δημόσια και ιδιωτικά, όπου οι γονείς απλώς «παρκάρουν» το παιδί τους. Εν τούτοις η ειδική αγωγή θεωρείται το μόνο φάρμακο για τα αυτιστικά άτομα που μπορεί να αποτρέψει ή να επιβραδύνει την εξέλιξη της ασθένειας στο χειρότερο.
Εκτός από τα ελάχιστα ειδικά σχολεία, υπάρχουν επίσης ελάχιστα κέντρα διαβίωσης (και προστασίας) αυτιστικών ατόμων. Πολύ καλά λειτουργούν τα κέντρα της Zίτσας (ξεκίνησε από φιλανθρωπική πρωτοβουλία και χρηματοδοτείται από το κράτος, το κέντρο «Ελευθερία» της Λάρισας, δωρεά της ημερήσιας εφημερίδας «Ελευθερία». Το κέντρο στη Νέα Ιωνία του Βόλου, κτιριακά έτοιμο από χρόνια, δεν κατέστη δυνατό να λειτουργήσει, ενώ εντάχθηκε στο B΄ KΠΣ! Περίπου αυτά είναι όλα κι όλα! Υπάρχουν και μερικά ιδιωτικά κέντρα διαβίωσης.
Τέλος, το κράτος χορηγεί 200 ευρώ τον μήνα σε κάθε αυτιστικό άτομο, εφόσον διαπιστωθεί (πώς) ότι έχει αναπηρία 67% από νοητική στέρηση.
Το σημείωμα αυτό προέκυψε από συζήτηση με τον πρόεδρο της Ελληνικής Εταιρείας Προστασίας Αυτιστικών Ατόμων, τον καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και πατέρα δύο δίδυμων αυτιστικών παιδιών, κ. Χρήστο Aλεξίου. Το σημείωμα έχει ένα σκοπό, να δείξει τη σκοτεινή πλευρά της αναπηρίας, εκεί που δεν υπάρχει ούτε λάμψη ούτε μεγαλείο ούτε αξιοπερίεργο ούτε αξιοθαύμαστο.

Η μαρτυρία μιας μητέρας
Σας γράφω τη ζωή που κάνω εδώ και 30 χρόνια με τον γιο μου Κωνσταντίνο. 30 χρόνια 30 μέρες ηρεμίας δεν είδα. Το σπίτι μου είναι μια κόλαση. Όλη η οικογένεια περνάμε ένα μεγάλο δράμα. Τον Κωνσταντίνο, τον Ντίνο όπως τον φωνάζουμε παρά τα όσα μας κάνει τον αγαπάμε πολύ. Δεν είναι σωστό αυτά τα παιδιά να κλείνονται στα ψυχιατρεία ή στα τρελοκομεία.

Ισχυρίζονται ορισμένοι. Κλείστε το αφού υποφέρει όλη η οικογένεια. Γιατί το κρατάτε; Αυτά τα παιδιά θέλουν ειδική βοήθεια. Πού είναι όμως η πολιτεία; Είναι απούσα. Ειδικά απ' τα αυτιστικά παιδιά. Και οι γιατροί τι να παρακολουθήσουν, γράφουν κάνα φάρμακο κι αν τους πεις για αυτισμό δεν γνωρίζουν τίποτε, περιμένουν να μάθουν από μας να τους κάνουμε μάθημα.

Ωχ Θεέ μου αυτισμός. Όποιος δεν έχει ζήσει. Απορώ και μόνη μου πως κρατάμε ακόμη τη λογική μας. Να κοιμάμαι τη νύχτα με φόβο μην τον πιάσουν τα νεύρα και μας επιτεθεί. Το χειρότερο είναι όταν αρχίζει να χτυπιέται. Τα αυτιστικά παιδιά έχουν και πολλές αϋπνίες. Να βλέπεις τους τοίχους από τα χτυπήματα να είναι γεμάτοι από αίμα. Επίσης ζημιές, να σπάει τα πάντα. Όλη η οικογένεια είμαστε διαλυμένοι. Έφτασα δύο φορές στην αυτοκτονία. Όμως τη θέλω τη ζωή μου. Και πάντα έχω μια ελπίδα πως θα βρεθεί μια λύση και για τον Ντίνο μου. Πιστεύω στο Θεό, παρακαλώ κάθε μέρα και λέω Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες.

Δεν ξέρω τι θα πει έξω κόσμος, ζω όπως με θέλει ο Ντίνος. Μέχρι πότε όμως. Ας βάλει ο Θεός το χέρι του να ενταχθεί και ο Ντίνος, όταν γίνει αυτό το ίδρυμα, ας το πω έτσι. Στο χωριό που πηγαίνουμε στο Καρπενήσι έχει πολλή ησυχία εκεί και πολλές φορές έφευγε μόνος του όχι πολύ μακριά βέβαια και γυρνούσε πάλι μόνος του. Ωραία ήταν. Άλλαζε λίγο η ζωή μου.

Ζούμε με ηρεμιστικά χάπια. Γιατί; Κι αυτά τα παιδιά έχουν δικαίωμα να ζήσουν μια καλύτερη ζωή. Εμείς οι γονείς πόσο θ' αντέξουμε ακόμα. Αλλά πιστεύω πως κάτι θα γίνει και για τον Ντίνο μου. Πολλές φορές όταν είναι ήρεμος προσπαθεί κάτι να κάνει μόνος του. Ξηρά φαγητά χωρίς κουτάλι τα τρώει μόνος του. Προσπαθεί και με το κουτάλι, αλλά δεν τα καταφέρνει. Μ' αυτά θα τελειώσω γιατί περισσότερα τι να γράψω, δεν τελειώνω ποτέ. Κύριε Aλεξίου, αν λάβετε κι άλλες επιστολές από άλλους γονείς, καλό θα ήταν να απευθυνθείτε μέχρι και στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Εσείς που ξέρετε κάτι παραπάνω από μας. Μήπως και πάρει χαμπάρι η πολιτεία ότι υπάρχουν αυτιστικά παιδιά και είναι και αυτοί άνθρωποι.

Αντώνης Καρκαγιάννης, Εφημερίδα Καθημερινή, 3-10-2004

Το άρθρο προέρχεται από το Special Educationhttp://www.specialeducation.gr/

Η URL αυτού του άρθρου είναι:http://www.specialeducation.gr/modules.php?op=modload&name=News&file=article&sid=212

Προσοχή σε ό,τι γυαλίζει

Πλησιάζουν οι γιορτάδες.

Εκτός από τις ετοιμασίες, τα γλυκά, τις μυρωδιές
και τα στολίδια θα μας πιάσει και το φιλανθρωπικό μας. 

Εδώ θέλει προσοχή.

Οι περισσότεροι το βλέπουμε σαν καθήκον, σαν κάτι
που γίνεται από συνήθεια, να μας δει και το Θείο βρέφος
να συχωρέσει τα ανομολόγητα μας.
Εδώ θέλει προσοχή.

Όχι στους τηλεμαραθώνιους αγάπης.

Πάλι θα βρεθεί η τραπεζική γραφειοκρατία, να μπλοκάρει
το χαρτζιλίκι,
των παιδιών μας και την προσφορά των καλών προθέσεων μας.
Και μη μου πείτε ότι λέω βλακείες, το παρελθόν τους
αποδείχτηκε ΕΝΟΧΟ.

Οι πρέσβειρες, οι κυρίες των κυρίων με τα δις ευρώ που θα βγουν
στο γυαλί με έτοιμα κειμενάκια , να σας συγκινήσουν
ύποπτες μου μοιάζουν.


Αν θέλουν να προβάλλονται δικό τους θέμα.
Ας ανοίξουν το βαρύ μπεζαχτά τους, ας δώσουν
και ας το βουλώσουν. Δεν θα στερηθούνε και ΤΙΠΟΤΑ!
 

Δεν γίνονται φιλανθρωπίες με φαμφάρες , σινιέ μοντελάκια
και ένα μικρόφωνο που θα σας καλεί στη συμμετοχή, αγάπης.

Υπάρχει το χαμόγελο του παιδιού.
Τα παιδιά που ζουν στις φυλακές (το Ξεμπλογκάρισμα).
Οι παραδιπλανοί στις γειτονιές μας.
Οι μοναχικοί γέροντες.
Τα γηροκομεία.
Τα ορφανοτροφεία.

Τα νοσοκομεία.

Μπορούμε και μόνοι μας, μανταμίτσες της σιλικόνης,
του πλούτου, της ανίας!

Πάνω από όλα υπάρχει η ανωνυμία .
Ό,τι διατυμπανίζεις, χάνει την αξία του.
ΕΣΕΙΣ ΞΕΡΕΤΕ !
Είναι η ταπεινή μου άποψη και αν διαφωνείτε δεκτόν.
 

από giagia-antigonh

Παιδιά από τη γέννησή τους μέχρι τριών μηνών

0-3 μηνών - Το μωρό σας είναι εκπληκτικά μικρούλι!!!

Πράγματα που μπορεί να κάνουν τα μωρά τους πρώτους τρεις μήνες της ζωής τους

• Εστιάζουν το βλέμμα τους σε αντικείμενα που βρίσκονται περίπου 12 εκατοστά μακριά από αυτά.
• Σηκώνουν το κεφάλι όταν ξαπλώνουν με το στομάχι τους.
• Τρομάζουν όταν ακούν δυνατές φωνές.
• Χαμογελούν όταν τους χαμογελάς.
• Κρατούν μια κουδουνίστρα για μερικά λεπτά.
• Γελούν δυνατά.
• Βγάζουν περίεργους θορύβους.
• Παρακολουθούν τα χέρια τους να κουνιούνται.

 

Παιχνίδια που Μπορείτε να φτιάξετε ή να αγοράσετε

• Εικόνες, πρόσωπα ή ακόμα ασπρόμαυρα μοτίβα τα οποία κρέμονται πάνω από το κρεβάτι του.
• Ένα καθρέπτη - που δεν σπάει - να κρέμεται από την μια άκρη του κρεβατιού του για να μπορεί να παρακολουθεί τον εαυτό του. 
• Μικρές κουδουνίστρες σε μέγεθός που μπορεί να τις κρατάει στα χεράκια του.
• Παιχνίδια με έντονα ανοιχτά χρώματα που δένονται στην άκρη του κρεβατιού του και τα οποία μπορεί να τα χτυπάει με τα χέρια του ή τα πόδια του.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΤΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΑΣ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙ ΣΩΣΤΑ  

• Πολύ απαλά χτυπήστε τα δάχτυλα του, τα χέρια του, τα πόδια του και τις πατούσες του με την άκρη των δαχτύλων σας. Θυμηθείτε ότι το ανθρώπινο άγγιγμα κάνει θαύματα.
• Το άγγιγμα σας λέει στο παιδί ότι το αγαπάτε, το κάνει να νιώθει ασφάλεια και ότι είναι προστατευμένο. Αυτό πυροδοτεί την φυσική εξέλιξη του σώματος και του εγκεφάλου του. Είναι απαραίτητο για το παιδί σας. 
• Τραγουδήστε, διαβάστε του ή μιλήστε του ήσυχα και μαλακά όταν τον κρατάτε. Έτσι καλλιεργείται στο παιδί σας ένα συναίσθημα ασφάλειας που θα τον συνοδεύει σε όλη του την ζωή.
• Πείτε του τι κάνετε όταν το φροντίζετε «Τώρα αλλάζω την πάνα σου» ή «Ας πλύνουμε τα πόδια σου τώρα» ή «Τώρα βέβαια ήρθε η ώρα να πλύνουμε τα χέρια σου». 
• Κρατήστε το μπροστά από ένα καθρέπτη ώστε να μπορεί να δει και τον εαυτό του και εσάς. Μιλήστε του όσο και οι δύο κοιτάζετε τον καθρέπτη.
• Τοποθετήστε μία κουδουνίστρα στο χέρι του και δείτε πόσο μπορεί να την κρατήσει. Στην αρχή θα την κρατάει για πολύ λίγο και όσο μεγαλώνει θα είναι σε θέση να την κρατάει όλο και περισσότερο.
• Χαμογελάστε του και κοιτάξτε απευθείας στα μάτια του όταν του μιλάτε. Έτσι του δίνετε να καταλάβει ότι είναι το πιο σημαντικό πράγμα στο κόσμο.

UNICEF: Η ΜΑΧΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ

ΣΤΟ ΡΙΟ ΤΗΣ ΒΡΑΖΙΛΙΑΣ

Η ΜΑΧΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ

Στην παιδική σεξουαλική εκμετάλλευση δεν υπάρχουν αθώοι παρατηρητές.
Η σιωπή είναι αποδοχή.

25 Νοεμβρίου 2008, Ρίο ντε Τζανέιρο - Σχεδόν 3.000 αντιπρόσωποι από πάνω από 125 χώρες βρίσκονται στο Ρίο ντε Τζανέιρο στη Βραζιλία για τη μάχη κατά της παιδικής σεξουαλικής εκμετάλλευσης.

Η σεξουαλική εκμετάλλευση αφήνει τα παιδιά με ψυχικά και σωματικά τραύματα και μειώνει τις ελπίδες τους για μια αξιοπρεπή ζωή, υποστηρίζει η UNICEF. Καμία χώρα ή περιοχή δεν είναι αλώβητη και δεν υπάρχουν αθώοι παρατηρητές.

Η Σεξουαλική εκμετάλλευση είναι η χειρότερη παραβίαση του δικαιώματος ενός παιδιού σε φροντίδα και προστασία. Το Συνέδριο θα εξετάσει τις διάφορες μορφές σεξουαλικής εκμετάλλευσης των παιδιών, συμπεριλαμβανόμενων της σεξουαλικής εκμετάλλευσης μέσα στην οικογένεια, τους γάμους παιδιών, τη σεξουαλική εκμετάλλευση παιδιών που απασχολούνται ως οικιακοί βοηθοί, την εμπορική βιομηχανία του σεξ, καθώς και την παιδική πορνογραφία και τη σεξουαλική εκμετάλλευση παιδιών στο διαδίκτυο.

Οι εκμεταλλευτές εξακολουθούν να χρησιμοποιούν νέες μεθόδους για να παγιδεύουν παιδιά, συμπεριλαμβανόμενου του κυβερνοχώρου και τεχνολογιών της νέας γενιάς κινητών τηλεφώνων και ενήλικες μπορούν να κυνηγούν παιδιά σε chat rooms και να χρησιμοποιούν το ίντερνετ για να δημοσιεύουν ή να κατεβάζουν πορνογραφικό υλικό.

«Η σεξουαλική εκμετάλλευση είναι η υπέρτατη κατάχρηση εξουσίας,» είπε η Εκτελεστική Διευθύντρια της UNICEF, Αν Βένεμαν. «Πριν λίγα χρόνια συνάντησα μια 16χρονη κοπέλα στη Ρουάντα που μου έκανε μια πολύ ευθεία ερώτηση: - Τι κάνετε για να σταματήσετε τους βιασμούς; - Είναι μια ερώτηση που πρέπει να απαντήσουμε από κοινού και μάλιστα με μια ανανεωμένη αίσθηση του επείγοντος.»

Το Συνέδριο της Βραζιλίας θα εξετάσει στρατηγικές για την καταπολέμηση και των μη εμπορικών μορφών παιδικής σεξουαλικής εκμετάλλευσης, στα σπίτια τους, από θρησκευτικούς λειτουργούς, από δασκάλους, από προσωπικό ειρηνευτικών αποστολών και από ένοπλες ομάδες σε ζώνες πολέμου.

Η Σεξουαλική Εκμετάλλευση των παιδιών στον Κόσμο

• Η Μελέτη του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών για τη Βία ενάντια στα Παιδιά του 2006, παρέθετε στοιχεία της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας για 150 εκατομμύρια κορίτσια και 73 εκατομμύρια αγόρια κάτω των 18 ετών που έχουν εξαναγκαστεί σε σεξουαλική συνεύρεση ή υποστεί άλλες μορφές σεξουαλικής βίας και εκμετάλλευσης που ενέχουν φυσική επαφή.
• Η έρευνα αυτή κατέγραψε πως οι περισσότερο συχνά αναφερόμενοι ως δράστες σεξουαλικής βίας κατά των κοριτσιών είναι μέλη της οικογένειας, αδελφοί, θείοι, ακολουθούμενοι από θετούς πατέρες, πατέρες αλλά και θηλυκά μέλη της οικογένειας.
• Η σεξουαλική βία κατά των παιδιών αναφέρθηκε επίσης πως συμβαίνει στο χώρο της εκπαίδευσης, με αναφορές για δασκάλους που εμπορεύονται καλούς βαθμούς για σεξουαλικά ανταλλάγματα και σε ιδρύματα φροντίδας ή κρατητήρια όπου η άσκηση σεξουαλικής βίας μπορεί να χρησιμοποιείται ως τιμωρία ή για την επιβολή μιας σχέσης από θέση ισχύος.
• Το 2000, η Παγκόσμια Οργάνωση Εργασίας υπολόγισε πως 1,8 εκατομμύρια παιδιά πέφτουν θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης στην πορνεία ή την πορνογραφία.
• Το Μάιο του 2006, η βάση δεδομένων της Interpol με φωτογραφίες παιδικής κακοποίησης περιείχε φωτογραφικό υλικό για περισσότερα από 20.000 παιδιά-θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης για την παραγωγή υλικού παιδικής πορνογραφίας, στην πλειοψηφία τους καινούργιες φωτογραφίες, που αποδεικνύουν πρόσφατες ή εν εξελίξει υποθέσεις παιδικής εκμετάλλευσης.
• Οι περιφερειακές συναντήσεις για την ετοιμασία της Έρευνας για τη Βία ενάντια στα Παιδιά, επιβεβαίωσαν πως ο βιασμός στα πλαίσια ενός εξαναγκαστικού και πρώιμου γάμου είναι επίσης κοινή πρακτική σε πολλά κράτη. Η UNICEF αναφέρει πως περίπου 82 εκατομμύρια κορίτσια σε όλο τον κόσμο, μερικά μόλις και 10 ετών, παντρεύονται πριν τα 18 τους χρόνια.
• Η Έρευνα για τη Βία ενάντια στα Παιδιά διαπίστωσε πως σε πολλές περιοχές, θρησκευτικές κοινότητες και φυλές συνεχίζουν να δικαιολογούν τη σεξουαλική εκμετάλλευση των παιδιών από φυλάρχους ή ιερείς βάσει ιεραρχικών ή ποιμαντικών κανόνων.

Το ατίθασο παιδί και η δική μας ήρεμη δύναμη

Πως πρέπει να συμπεριφερθούμε γονείς και εκπαιδευτικοί σε ένα παιδί που είναι ατίθασο και προκαλεί με την συμπεριφορά του;

Σίγουρα χρειάζονται όλη την βοήθεια που μπορεί να τους προσφερθεί.

Οι παρακάτω ιδέες που δίνουμε στηρίζονται στην σύγχρονη παιδαγωγική έρευνα που αποδεικνύει ότι τα παιδιά με χρόνια αντικοινωνική συμπεριφορά δυσκολεύονται να μάθουν μέσα από την τιμωρία και την επιβολή ποινών.

Τι πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας όταν είμαστε έτοιμοι να τιμωρήσουμε το παιδί μας σε περίπτωση που θέλουμε να βάλουμε όρια σε μια προκλητική επιθετική και απείθαρχη συμπεριφορά;

Γιατί πρέπει να αποφύγουμε την επίπληξη τις φωνές, την τιμωρία, τις απειλές;

• -Όσο εκνευρισμένοι και αν είμαστε θα πρέπει να θυμόμαστε ότι ο τρόπος που διορθώνουμε ένα παιδί μετά από μια ανεπιθύμητη πράξη τελικά θα επηρεάσει το κατά πόσο το ίδιο το παιδί θα θελήσει να αλλάξει την συμπεριφορά του στο μέλλον.
• Φωνές, επικρίσεις και απειλές συνήθως ενισχύουν το πρόβλημα. Κάποια παιδιά συμπεριφέρονται πολύ χειρότερα και αντιδρούν απότομα στο άκουσμα των λέξεων «μην τολμήσεις» η να μην ξαναγίνει» «θα φας ξύλο».
• Καταφέρνουμε μόνο προσωρινά να διακόψουμε την επιθετική ενέργεια του.
• -Του δίνουμε το ερέθισμα να εκδηλώσει ακόμη περισσότερη επιθετικότητα στο μέλλον, καθώς η τιμωρία, η βία και οι απειλές λειτουργούν ως μοντέλο επιθετικότητας για τα παιδιά μας.
• -Στην πλειοψηφία, τα παιδιά δεν έχουν αναπτύξει ακόμα το μοντέλο του καλού και του κακού και για αυτό αρκούνται να μιμούνται με επιτυχία αυτό που βλέπουν να κάνουν οι ενήλικοι. Έτσι, δεν αποκλείεται το παιδί αυτό να ανταποκριθεί με βία στον ενήλικα που του έχει επιβάλλει μια τιμωρία.
• -Η συμπεριφορά που τιμωρήσαμε μπορεί να μειωθεί σημαντικά στους χώρους που είμαστε παρόντες π.χ στο σπίτι και να αυξηθεί σημαντικά σε άλλους χώρους όπου το παιδί περνά πολλές ώρες και νιώθει ότι δεν παρακολουθείται στενά, π.χ στο σχολείο.
• -Η συχνή τιμωρία οδηγεί κάποια παιδιά να κλείνονται ερμητικά στον εαυτό τους ή να γίνονται απότομα και απορριπτικά.
• -Τα θυμωμένα παιδιά μπορεί να εξαγριωθούν ακόμα περισσότερο στο μέλλον και και να αρχίσουν να καταστρώνουν επικίνδυνα σενάρια εκδίκησης.
• -Τιμωρώντας ένα παιδί το αναγκάζουμε να υποφέρει από συναισθήματα χαμηλής αυτοεκτίμησης, ντροπής και άλλων αρνητικών σκέψεων, το κάνουμε να πιστεύει ότι είναι κακό άτομο και ότι δεν αξίζει την αγάπη κανενός.
• -Η τιμωρία δεν του προσφέρει τις εναλλακτικές θετικές συμπεριφορές που χρειάζεται και τελικά το εγκλωβίζει σε ένα φαύλο κύκλό επανάληψης των ίδιων αρνητικών πράξεων.

Κάθε φορά που καλούμαστε να επιλύσουμε μια προβληματική συμπεριφορά πρέπει να θυμόμαστε ότι:

• Το παιδί έχει ανάγκη να ακούσει διορθωτικές παρεμβάσεις σε ήρεμο τόνο και με εκφράσεις θετικές καθώς και νέες αξίες που χρειάζεται να σέβεται
• Λέγοντας στο παιδί τι να κάνει και τι να μην κάνει συνήθως καταφέρνουμε εγγυημένα ακριβώς το αντίθετο. Το παιδί θα πάει και θα κάνει ακριβώς αυτό που του απαγορεύσαμε.

Πως λοιπόν μπορούμε να παρέμβουμε αποτελεσματικά σε μια επιθετική πράξη; Τι μπορούμε να πούμε σε ένα παιδί που προκαλεί;

• -Να προσπαθήσουμε αρχικά να προκαλέσουμε το φιλότιμο του παιδιού και την αίσθηση του δικαίου που έχει μέσα του, ας του δείξουμε τις συνέπειες της πράξης του και ας του ζητήσουμε να κάνει μια δίκαιη εκτίμηση του τι έκανε.
• -Ας αναγνωρίσουμε στο παιδί την υπευθυνότητα για τις πράξεις του εξηγώντας του ότι δεν φταίνε πάντα οι άλλοι για τον τρόπο που αντιδρά.
• -Ας αναζητήσουμε μαζί με το παιδί τρόπους με τους οποίους θα μπορούσε να είχε αντιδράσει διαφορετικά. Στην περίπτωση αυτή μπορούμε να δώσουμε στο παιδί μι επιλογή ανάμεσα σε δύο εναλλακτικές πράξεις και να το αφήσουμε να διαλέξει αυτήν που του ταιριάζει ώστε να διορθώσει μόνο του την κατάσταση.
• -Ας ζητήσουμε από το παιδί να δεσμευτεί σε ένα προσωπικό συμβόλαιο με τον εαυτό του που θα λέει ότι δεν θα επαναλάβει την ανεπιθύμητη συμπεριφορά του για ένα χρονικό διάστημα και ότι κάθε φορά που θα νιώθει ότι εκνευρίζεται θα αντιδρά με ένα συγκεκριμένο εναλλακτικό τρόπο.
• -Ας τελειώσουμε την συζήτησή μας χωρίς επικρίσεις κάνοντας το παιδί να νιώσει καλύτερα με τον εαυτό του.