Δεν προσφέρουμε για την ανταμοιβή…

προσφέρουμε γιατί γεμίζουμε με συναισθήματα.
Δεν περιμένουμε ανταμοιβές υλικές ή άλλες. Δεν κρατάμε λίστα με χρωστούμενα. 

Δεν χρειαζόμαστε κι άλλη νοθεία στη ζωή μας. Μόνο αληθινή αγάπη.

Το δούναι και λαβείν θα εξουσιάζει πάντοτε τις σχέσεις μας, σε οποιοδήποτε τομέα. Το ζύγισμα αυτό, του “τι πήρα και τι έδωσα” θα είναι πάντοτε ο τύραννος του μυαλού μας. Του μυαλού που αρέσκεται να τετραγωνίζει με ακρίβεια, να τεμαχίζει, να αφαιρεί και να προσθέτει και γενικώς να κάνει υπολογισμούς.

Διότι η λογική είναι μία ψυχρή επιστήμονας που τα θέλει όλα μετρημένα και τακτοποιημένα με τη σειρά. Ακόμη και τις αφηρημένες έννοιες επιθυμεί να τις περιορίζει στο χώρο της έρευνας και να καταγράφει τα αποτελέσματα.

Εκεί, πάνω στον πάγκο εργασίας τοποθετούνται όλα: η αγάπη, η φιλία, η εμπιστοσύνη, η καλοπροαίρεση και τόσα άλλα, που κάνουν τον άνθρωπο τον πιο αξιαγάπητο ξενιστή, όταν αποφασίσουν ν’ αποικήσουν στη ψυχή του.

Μετρώνται όμως όλα αυτά, όπως ένα κιλό ζάχαρη ή μισό λίτρο πορτοκαλάδα; Μπορούμε να κόψουμε στα μισά ένα πακέτο αγάπη, όπως το φρέσκο βούτυρο; Αφού δεχτήκαμε τόσα σπυριά καλοσύνης, να δώσουμε πίσω αντανακλαστικά τόσα σπυριά τρυφερότητας;

Οι αφηρημένες έννοιες μόνο “αφηρημένες” δεν είναι και δεν έχουν, ούτε θέλουν και να έχουν, καμία σχέση με τα μαθηματικά. Αναπνέουν ελεύθερες και δεν δέχονται χαλινάρι τ’ αριθμητικά ψηφία. Εναλλάσσονται ανάλαφρες στους αεροδιαδρόμους επικοινωνίας μας με τους άλλους ανθρώπους. Αυξάνονται, ανθίζουν, σκορπίζονται για να ξανασυγκεντρωθούν, πέφτουν σε χειμερία νάρκη για να επωαστούν και ν’ αναγεννηθούν δυνατότερες και καλύτερες.

Πώς μπορούμε εμείς να τις δεσμεύσουμε και να τις πολλαπλασιάσουμε κατά βούληση, να τις επιστρέψουμε πίσω με την ίδια μορφή που τις λάβαμε, αν δεν είναι γνήσιες και αυθεντικές; Απλά, επειδή μας προσφέρθηκαν, πρέπει μηχανικά να τις ανταποδώσουμε; 

Να προσποιηθούμε, δηλαδή, έρωτα, πόθο, ενδιαφέρον, αλληλεγγύη, κατανόηση, φιλία για να μη βρεθούμε λιγότεροι στο μέτρημα;

Αυτό, όμως, μας μετατρέπει αυτόματα σε υποκριτές. Μας μεταλλάσσει σε ψεύτες που χαρίζουν απλόχερα: 
“Σε αγαπώ”, “Σε λατρεύω”, “Μόνο εσένα έχω στη σκέψη μου”, “Είσαι ο καλύτερος μου φίλος”, “Για σένα θα έπεφτα και στη φωτιά” και πόσα άλλα, λόγια διακοσμητικά, λόγια που εμείς τα υποβιβάζουμε σε κολακείες και κανακέματα.

Λόγια κενά χωρίς αξία, αφού δεν συνοδεύονται από πράξεις. Και είναι ο μόνος κρίκος που συνδέει το μέτρημα των μαθηματικών με τις διαθέσεις των αφηρημένων εννοιών. Οι πράξεις. Εάν στο μοναχικό βίο που διανύουμε, χρειαζόμαστε την αλήθεια μπροστάρη και οδηγό μας, πρέπει να καταλύσουμε αυτή την τυραννία του ζυγίσματος.

Όχι, για να πέφτουμε ανυποψίαστοι σε καλοστημένες ενέδρες, ούτε για ν’ αφηνόμαστε στα πελάγη των σχέσεων χωρίς σωσίβιο. Αντίθετα, για να καλωσορίζουμε ό,τι μας προσφέρεται αβίαστα. Για ν’ αφήνουμε ανοιχτή την εξώπορτα του μυαλού μας, ώστε να φυσάνε οι άνεμοι της υπομονής και της ενσυναίσθησης.

Δεν είναι ανάγκη να μας παρασύρει το λάσο της βιασύνης, στην εποχή της ταχύτητας που ζούμε. Άλλωστε, δεν δίνουμε για να πάρουμε πίσω τ’ ανάλογα. Δίνουμε γιατί πλημμυρίζουμε από συναισθήματα. Δίνουμε για να μοιραστούμε αυτό το πλεόνασμα. Δίνουμε γιατί δίνοντας, γινόμαστε πλουσιότεροι και καλύτεροι.

Δεν περιμένουμε ανταμοιβές υλικές ή άλλες. Δεν κρατάμε λίστα με χρωστούμενα. Δεν χρειαζόμαστε κι άλλη νοθεία στη ζωή μας. Μόνο αληθινή αγάπη.
Σαντίνα Δεναξά

enallaktikidrasi
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Κάθε μέρα και μια Πράξη Αγάπης / Καλημέρα σας 🌞

Αυτός ο άνδρας όχι μόνο αγόρασε φαγητό για έναν άστεγο, που δεν έχει χέρια, αλλά τον βοήθησε να το απολαύσει ταΐζοντας τον!!

«Το παλτό» - The Coat: A Story of Charity

«Το παλτό» είναι μια αληθινή ιστορία από την παιδική ηλικία του Προέδρου Heber J. Grant  που απεικονίζει ένα νεαρό αγόρι που δίνει το παλτό του σε άλλο παιδί που το έχει ανάγκη.

Τα Παιδιά μαθαίνουν την Ανθρωπιά από τους Γονείς τους... 

inewsgr

Σε όλους αυτούς που βλέπουν τους ανθρώπους ως «αριθμούς»...

... ας απαντήσουμε με πράξεις καρδιάς!

Οι άνθρωποι διψούν για αγάπη, διψούν για ζωή, διψούν για επαφή. Η ζωή φεύγει, κυλά σαν το νεράκι, τρέχουν οι μέρες, οι εβδομάδες, οι μήνες, τα χρόνια, τρέχουν γοργά και χάνονται.

Κοιτάς μια μέρα τον εαυτό σου στον καθρέφτη και τον κοιτάς με άλλα μάτια. Τον κοιτάς συμπονετικά, ευσπλαχνικά. Μπορεί να φεύγει και να χάνεται η νιότη μας, αυτό που μένει και δεν χάνεται ποτέ όμως, είναι η καλοσύνη μας.

Είναι το αποτύπωμά μας, που θα αφήσουμε αποχαιρετώντας αυτόν τον κόσμο. Πετυχημένος θα είναι όχι αυτός που είχε εξουσία, έκανε χρήματα, έχτισε σπίτια, αλλά αυτός που γέμισε τις καρδιές των συνανθρώπων του με φως, με αγάπη, με καλοσύνη.

Ένας για όλους και όλοι για έναν. Όλοι, ας προσπαθήσουμε για το κοινό καλό και ο σκοπός αυτός, ας αγιάσει τα μέσα μας να βοηθάμε. Είναι ασύλληπτο το πόσο γρήγορα μπορεί να κινητοποιηθεί ο κόσμος σε μια έκκληση βοήθειας ενός συνανθρώπου μας που χρειάζεται τη στήριξή μας. Πόσες φόρες αυτός ο κόσμος μας έχει εκπλήξει ευχάριστα, πόσες φορές ενώθηκε και μεγαλούργησε.

Πόσο ελπιδοφόρο σε μια εποχή που πολλές φορές μας απογοητεύει. Ο άνθρωπος βαθιά μέσα του εκλιπαρεί για αγάπη, αναζητά το άρωμά της, αναπαύεται στην αγκαλιά της. 

Μακάριοι όσοι τείνουν χέρι βοηθείας, όσοι μάχονται υπέρ της δικαιοσύνης, όσοι αγαπούν τον συνάνθρωπο, όσοι σέβονται την ανθρώπινη ύπαρξη, τον κόπο και το μόχθο της.

Στο σύντομο πέρασμα που θα κάνουμε όλοι μας από αυτή τη ζωή, πριν ταξιδέψουμε για την αιώνια, ας αναρωτηθούμε τι είναι αυτό που έχει μεγαλύτερη αξία, ο καθένας για τον εαυτό του. 

Το σίγουρο είναι πως όσο μοναχικό κι αν θα είναι το πέρασμά μας προς την αληθινή ζωή, θα θέλαμε να συναντήσουμε τους αγαπημένους μας.

Ας τους συναντήσουμε από τώρα, κάνοντας σχέση μαζί τους όσο έχουμε καιρό. Είναι κρίμα να αποχαιρετιζόμαστε χωρίς να έχουμε έρθει σε επαφή ουσιαστική. 

Ας συνάψουμε σχέσεις, απλές, αγνές, αληθινές, ανθρώπινες. Και προς πείσμα όλων αυτών που θέλουν να βλέπουν τους ανθρώπους ως “νούμερα”, ας απαντήσουμε με πράξεις καρδιάς, όπως τόσες και τόσες φορές το έχουμε αποδείξει.

Η ισχύς εν τη ενώσει είναι η αδιαπραγμάτευτη δύναμη του ανθρώπινου είδους, αυτή που κανένα σχέδιο, κανένας εξουσιαστής δεν μπορεί να νικήσει. Μπορεί κάποιοι άνθρωποι να φαίνονται και να είναι ρομαντικοί στο σήμερα με τέτοια πιστεύω, στο τέλος της ημέρας όμως, αυτό που θα θριαμβεύσει δεν θα είναι κανένα “νούμερο”, καμία λογική ή επιστημονική εξήγηση, παρά μόνο μια δύναμη, η μεγαλύτερη του κόσμου: η αγάπη.

Για ποιο λόγο θα ήθελες να σε θυμούνται οι άνθρωποι, για την επιτυχημένη σου καριέρα ή για τη μεγάλη σου καρδιά; 

Ο καθένας ας επιλέξει κατά βούληση.

Λίνα Παυλοπούλου
enallaktikidrasi
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Iρλανδικό σχολείο αντικαθιστά για έναν μήνα τη μελέτη στο σπίτι με Πράξεις Καλοσύνης - Irish school replaces homework with acts of kindness

«Ενθαρρύνουμε τους μαθητές μας να σκεφτούν το αληθινό πνεύμα των Χριστουγέννων, της καλοσύνης και της προσφοράς» είπε ο διευθυντής του.

Irish school replaces homework with acts of kindness

Και αν εστιάζαμε στο πνεύμα προσφοράς και αλληλεγγύης των Χριστουγέννων, αντί να αναλωνόμαστε στις τυπικές υποχρεώσεις των ημερών; 

Αυτό ακριβώς αποφάσισε να κάνει για έναν μήνα ένα ιρλανδικό σχολείο που ενόψει των γιορτών αντικαθιστά, για όλο τον Δεκέμβριο, τη σπιτική μελέτη με πράξεις καλοσύνης.

Συγκεκριμένα, σαν ένα διαφορετικό advent calendar για κάθε μέρα που μετρά αντίστροφα μέχρι τα Χριστούγεννα οι μαθητές του αναλαμβάνουν από μια εναλλακτική εργασία για το σπίτι: 

Τις Δευτέρες, να προσεγγίσουν και να επικοινωνήσουν με κάποιον ηλικιωμένο. 

Τις Τρίτες, να ελαφρύνουν ένα μέλος της οικογένειάς τους από μια εργασία του νοικοκυριού. 

Οι Τετάρτες είναι ελεύθερης θεματολογίας, δηλαδή οι μαθητές μπορούν να επιλέξουν όποια πράξη καλοσύνης θέλουν. 

Οι Πέμπτες είναι αφιερωμένες σε μια πράξη καλοσύνης προς τον εαυτό τους, που ευνοεί την πνευματική και συναισθηματική υγεία τους.
Σε όλη τη διάρκεια του μοναδικού αυτού πρότζεκτ, οι μαθητές καλούνται να τηρούν ένα ημερολόγιο- το λεγόμενο Kindness Diary. Στο μεταξύ, στο σχολείο υπάρχει ένας χώρος όπου τα παιδιά αφήνουν θετικά σχόλια, με σκοπό να ενισχύσουν την αυτοεκτίμηση των συμμαθητών τους. 

Αυτά τα σημειώματα διαβάζονται δυνατά στην τάξη τις Παρασκευές.

Παράλληλα με τις ατομικές εργασίες, κάθε τάξη συνεργάζεται σε μια συλλογική χειρονομία αλληλεγγύης προς την κοινότητά της. «Ενθαρρύνουμε τους μαθητές μας να σκεφτούν το αληθινό πνεύμα των Χριστουγέννων, της καλοσύνης και της προσφοράς» είπε ο διευθυντής του σχολείου, Íde Ní Mhuirí.

«Με τόση έμφαση που δίνουμε στην υλική και εμπορική πλευρά των Χριστουγέννων, συχνά τείνουμε να παραβλέπουμε το αληθινό τους νόημα… τις καλές προθέσεις» καταλήγει.

womantoc
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η ιστορία της Zhou Dingshuang: Το κορίτσι που κουβαλά κάθε μέρα τον ανάπηρο αδελφό της στο σχολείο

Η μικρή Zhou Dingshuang ζει στην Κίνα και είναι κυριολεκτικά τα χέρια και τα πόδια του 12χρονου ανάπηρου αδελφού της, ο οποίος αντιμετωπίζει προβλήματα κίνησης από τη γέννησή του.

Παρά τα πολλές φορές επικίνδυνα καιρικά φαινόμενα, την προσωπική της κούραση ή οποιαδήποτε δυσκολία μπορεί να παρουσιαστεί, η εννιάχρονη Zhou δεν αφήνει ποτέ πίσω τον αδερφό της, Dingfu.
«Δεν θα τον αφήσω ποτέ πίσω. Θα είμαι τα πόδια του για πάντα».
Κάθε πρωί η γλυκιά Zhou πλένει τα χέρια και το πρόσωπο του αδερφού της, τον βοηθάει να ντυθεί και έπειτα τον ανεβάζει στις πλάτες της και κατευθύνονται προς το σχολείο, από το οποίο να σημειωθεί πως δεν έχουν χάσει ούτε ένα μάθημα.

Αφού γυρίσουν από το σχολείο, το κοριτσάκι βοηθάει τον μικρό Dingfu με τις εργασίες του και μετά συμβάλει στις δουλειές του σπιτιού, αφού και οι δύο γονείς της είναι ανάπηροι. 
Πλένει τα λαχανικά, ταΐζει τα ζώα που εκτρέφουν και πλένει τα ρούχα της οικογένειας στο χέρι.
Η δασκάλα των αχώριστων αδερφών, Liu Yan, δήλωσε σε τοπικό τηλεοπτικό σταθμό πως έχει κλείσει έναν ξενώνα για τα δύο παιδιά, αφού πρόσεξε τη δυσκολία που αντιμετωπίζει η οικογένεια. 
Ο ξενώνας αυτός απέχει 500 μέτρα από το σχολείο, οπότε η μικρή κουβαλά τον αδερφό της όπως και να ‘χει, χωρίς να κουράζεται ή να μετανιώνει. 
Μάγδα Μπακούση
CNN Greece
Ευχαριστίες στην Ε.Τ.
Ζωντανό Ιστολόγιο

Το Χαμομηλάκι

«Ἐπείνασα γάρ, καί ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ...» — "For I Was Hungry and You Gave Me Food"

Η Αγάπη στην Πράξη - The Love in the Act

Κυριακή της Απόκρεω

Ματθ. κε΄ 31-46

Πρωτότυπο κείμενο

῞Οταν δὲ ἔλθῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ καὶ πάντες οἱ ἅγιοι ἄγγελοι μετ᾿ αὐτοῦ, τότε καθίσει ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ, καὶ συναχθήσεται ἔμπροσθεν αὐτοῦ πάντα τὰ ἔθνη, καὶ ἀφοριεῖ αὐτοὺς ἀπ᾿ ἀλλήλων ὥσπερ ὁ ποιμὴν ἀφορίζει τὰ πρόβατα ἀπὸ τῶν ἐρίφων, καὶ στήσει τὰ μὲν πρόβατα ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ, τὰ δὲ ἐρίφια ἐξ εὐωνύμων. 

Τότε ἐρεῖ ὁ βασιλεὺς τοῖς ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ· 

δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου. 

Ἐπείνασα γάρ, καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην, καὶ συνηγάγετέ με, γυμνός, καὶ περιεβάλετέ με, ἠσθένησα, καὶ ἐπεσκέψασθέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην, καὶ ἤλθετε πρός με. 

Τότε ἀποκριθήσονται αὐτῷ οἱ δίκαιοι λέγοντες· κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα καὶ ἐθρέψαμεν, ἢ διψῶντα καὶ ἐποτίσαμεν; πότε δέ σε εἴδομεν ξένον καὶ συνηγάγομεν, ἢ γυμνὸν καὶ περιεβάλομεν; πότε δέ σε εἴδομεν ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ, καὶ ἤλθομεν πρός σε; καὶ ἀποκριθεὶς ὁ βασιλεὺς ἐρεῖ αὐτοῖς· 

ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ᾿ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε. 

Τότε ἐρεῖ καὶ τοῖς ἐξ εὐωνύμων· 

πορεύεσθε ἀπ᾿ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον τὸ ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ. 

Ἐπείνασα γάρ, καὶ οὐκ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ οὐκ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην, καὶ οὐ συνηγάγετέ με, γυμνός, καὶ οὐ περιεβάλετέ με, ἀσθενὴς καὶ ἐν φυλακῇ, καὶ οὐκ ἐπεσκέψασθέ με. Τότε ἀποκριθήσονται αὐτῷ καὶ αὐτοὶ λέγοντες· 

Κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα ἢ διψῶντα ἢ ξένον ἢ γυμνὸν ἢ ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ, καὶ οὐ διηκονήσαμέν σοι; τότε ἀποκριθήσεται αὐτοῖς λέγων· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ᾿ ὅσον οὐκ ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἐλαχίστων, οὐδὲ ἐμοὶ ἐποιήσατε. 

Καὶ ἀπελεύσονται οὗτοι εἰς κόλασιν αἰώνιον, οἱ δὲ δίκαιοι εἰς ζωὴν αἰώνιον.

✚✚✚✚✚✚✚

Απόδοση στη νεοελληνική

Και όταν έρθει ο Υιός τού ανθρώπου μέσα στη δόξα του, και όλοι οι άγιοι άγγελοι μαζί του, τότε θα καθίσει επάνω στον θρόνο της δόξας του. Και μπροστά του θα συγκεντρωθούν όλα τα έθνη και θα τους χωρίσει από αναμεταξύ τους, όπως ο ποιμένας χωρίζει τα πρόβατα από τα ερίφια. Και τα μεν πρόβατα θα τα στήσει από τα δεξιά του, ενώ τα ερίφια από τα αριστερά. 

Τότε, ο βασιλιάς θα πει σ' αυτούς που θα είναι από τα δεξιά του: 

Ελάτε, οι ευλογημένοι τού Πατέρα μου, κληρονομήστε τη βασιλεία, που είναι ετοιμασμένη σε σας από τη δημιουργία τού κόσμου επειδή, πείνασα, και μου δώσατε να φάω δίψασα και μου δώσατε να πιω ξένος ήμουν, και με φιλοξενήσατε, γυμνός ήμουν, και με ντύσατε ασθένησα, και με επισκεφθήκατε σε φυλακή ήμουν, και ήρθατε σε μένα. 

Τότε, οι δίκαιοι θα του απαντήσουν, λέγοντας: Κύριε, πότε σε είδαμε να πεινάς, και σε θρέψαμε; Ή, να διψάς, και σου δώσαμε να πιεις; Και πότε σε είδαμε ξένον, και σε φιλοξενήσαμε; Ή, γυμνό, και σε ντύσαμε; 

Και πότε σε είδαμε ασθενή ή σε φυλακή, και ήρθαμε σε σένα; Και απαντώντας ο βασιλιάς, θα τους πει: 

Σας διαβεβαιώνω, καθόσον το αυτό κάνατε σε έναν από τούτους τούς ελάχιστους αδελφούς μου, το κάνατε σε μένα. 

Τότε, θα πει και σ' εκείνους που θα είναι από τα αριστερά: Πηγαίνετε από μένα, οι καταραμένοι, στην αιώνια φωτιά, που είναι ετοιμασμένη για τον διάβολο και για τους αγγέλους του. 

Επειδή, πείνασα, και δεν μου δώσατε να φάω δίψασα και δεν μου δώσατε να πιω ξένος ήμουν, και δεν με φιλοξενήσατε γυμνός, και δεν με ντύσατε ασθενής και σε φυλακή, και δεν με επισκεφθήκατε. 

Τότε, θα του απαντήσουν κι αυτοί, λέγοντας: 

Κύριε, πότε σε είδαμε να πεινάς ή να διψάς ή ξένον ή γυμνό ή ασθενή ή σε φυλακή, και δεν σε υπηρετήσαμε; Τότε, θα τους απαντήσει, λέγοντας: 

Σας διαβεβαιώνω, καθόσον δεν το κάνατε αυτό σε έναν από τούτους τούς ελάχιστους, δεν το κάνατε ούτε σε μένα. 

Και θα αποχωρήσουν, αυτοί μεν σε αιώνια κόλαση ενώ οι δίκαιοι σε αιώνια ζωή.

agiosgeorgiosparalimniou

Ένα παιδί του δρόμου στις Φιλιππίνες...

Ένα παιδί του δρόμου θυσιάζεται για να φροντίσει την μικρή αδερφή του και το διαδίκτυο δακρύζει από συγκίνηση.

Στις περιοχές όπου υπάρχει φτώχεια, δεν είναι ασυνήθιστο να βλέπεις μικρά παιδιά στο δρόμο να επαιτούν για λίγα χρήματα.
Μια από αυτές τις περιοχές αναμφίβολα είναι και οι Φιλιππίνες, ένα αρχιπέλαγος που αποτελείται από 7.107 νησιά στη νοτιοανατολική Ασία. 

Με βάση τα πιο πρόσφατα διαθέσιμα στοιχεία από την Στατιστική Αρχή της χώρας, 3,8 εκατομμύρια οικογένειες ζούσαν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας το 2015, αριθμός που μεταφράζεται σε περίπου 21.900.000 άτομα (σε συνολικό πληθυσμό 100.699.395 κατοίκων).
Τα παιδιά είναι, ίσως, η πιο ευάλωτη κατηγορία σε τέτοιες περιστάσεις. Οι γονείς τους δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά να τους προσφέρουν τροφή και υποσιτίζονται. Το αποτέλεσμα είναι αυτά τα παιδιά να είναι πιο ευάλωτα σε ασθένειες αλλά και να σταματούν το σχολείο. Στις περισσότερες των περιπτώσεων καταλήγουν είτε να εργάζονται ως μικροπωλητές, είτε να ζητιανεύουν από απελπισία στους δρόμους.
Αν τύχει να ταξιδέψετε ποτέ στη Μανίλα, την πρωτεύουσα των Φιλιππίνων, θα συναντήσετε πολλά από αυτά τα παιδιά στους δρόμους της πόλης.

Ένα από αυτά έτυχε να συναντήσουν πριν από δυο μήνες η Γκέο Τολεντίνο Ρίνγκορ με τον σύζυγό της Τζον Μπενεντικτ Ρίνγκορ. Ήταν ένα παιδί που με την συμπεριφορά του τους εντυπωσίασε τόσο, που όπως λένε, θα το θυμούνται για πάντα.
Στις 12 Δεκεμβρίου του 2016, το ζευγάρι βρίσκονταν στην περιοχή Quezon που είναι ένας από τους 17 σταθμούς του Μετρό της Μανίλα. Ακριβώς έξω από ένα κατάστημα Jollibee, μιας διάσημης αλυσίδας fast food της χώρας, ο Τζον είδε ένα αγόρι που παρακαλούσε για λίγη ελεημοσύνη.
Ο Τζον αντί να του δώσει χρήματα, μπήκε στο εστιατόριο, αγόρασε ένα γεύμα και του το πρόσφερε. Το παιδί πήρε το πακέτο, τον ευχαρίστησε και έφυγε τρέχοντας μακρυά.
Το ζευγάρι δεν θεώρησε περίεργη την κίνηση του μικρού αγοριού να εξαφανιστεί τόσο γρήγορα. 

Συνέχισαν τη βόλτα τους αλλά όταν μερικά λεπτά αργότερα αποφάσισαν να φύγουν από την περιοχή, είδαν ξανά μπροστά τους το μικρό αγόρι.
Αυτή τη φορά δεν ήταν μόνο του. 

Δίπλα του πάνω σε ένα τσιμεντένιο φράγμα, κοντά στην έξοδο από την περιοχή Jollibee, κάθονταν η αδερφή του. Η εικόνα ήταν απίστευτα συγκινητική.
Το αγόρι τάιζε την αδελφούλα του το γεύμα που του είχαν αγοράσει.

Κοιτάξτε με πόση προσοχή φροντίζει την αδερφή του. Το μικρό αγόρι θέλει να σιγουρευτεί ότι η αγαπημένη του αδελφούλα θα το φάει όλο για να νιώσει καλύτερα. Πιο δυνατή.

Η Γκεο σήκωσε την φωτογραφική της μηχανή και κράτησε για πάντα την συγκινητική σκηνή.
Όταν πια η αδερφή του τρώει όλο το φαγητό, το πρόσωπο του αγοριού φωτίζεται από χαρά.

Επιστρέφοντας στο σπίτι του το ζευγάρι αποφάσισε να δημοσιεύσει τις φωτογραφίες στο facebook περιγράφοντας ταυτόχρονα και την ιστορία. 

Όπως πολύ καλά φαντάζεστε αυτές οι δυο φωτογραφίες έγιναν πολύ σύντομα viral. Για τους σωστούς λόγους.
Το μικρό παιδί του δρόμου έχει να μας διδάξει πολλά για την αδελφική αγάπη. Ένα παιδί, τόσο μικρό, σε τόσο δύσκολες συνθήκες, αυτό που σκέφτηκε πρώτα ήταν να προσφέρει το φαγητό του στη αδερφή του. Και ας έμεινε αυτό νηστικό....

dinfo
Διαδώστε την "Ιδεοπηγή"

Μη χάνεις ευκαιρίες να δείξεις την αγάπη σου! Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας,

Μερικές φορές παρασυρόμαστε τόσο πολύ από την τρικυμία της καθημερινότητας και από την προσπάθεια για να πετύχουμε στην ζωή μας, που ξεχνάμε τους άλλους γύρω μας.

Πριν από 10 -13 χρόνια προσπαθούσα να αναπτύξω τις επιχειρήσεις μου σε Ελλάδα και εξωτερικό. Πολλές φορές έβγαινα από το ένα αεροπλάνο και έμπαινα στο άλλο. Επαγγελματικά τα πράγματα πήγαιναν εξαιρετικά και ήμουν τόσο εστιασμένος, που δεν παρατηρούσα ακριβώς τι γινόταν γύρω μου. 

Δεν πρόσεξα τα λευκά μαλλιά του πατέρα, τα ρυτιδιασμένα χέρια της μάνας μου, τα μπουκαλάκια με τα χάπια που έπαιρναν. Δεν έδωσα την σημασία που έπρεπε. Πήγαινα κάπου κάπου να τους δω, αλλά στα κλεφτά και βιαστικά. Αυτοί χαιρόντουσαν για μένα, γιατί πραγματοποιούσα τα όνειρά μου, παρόλο που τους έλειπα.

Ώσπου κάποια μέρα, νύχτα για να ακριβολογώ, το τηλέφωνο κτύπησε. Ήταν ήδη αργά. Δεν πρόλαβα να τους πω ευχαριστώ για όλα. Δεν πρόλαβα να ακούσω τις τελευταίες τους επιθυμίες, να τους πω το «Σ’ ΑΓΑΠΩ». 

Καταλαβαίνω ότι η πραγματικότητα, ειδικά τα τελευταία χρόνια στην πατρίδα μας, είναι πολύ σκληρή. Τρέχουμε σαν τρελοί, από το πρωί μέχρι το βράδυ, όχι τόσο για την επιτυχία, αλλά για την επιβίωση. Το μυαλό μας φοβισμένο και ταραγμένο. Οι σχέσεις μας με τους άλλους σε συνεχή ένταση, έτοιμοι να ξεσπάσουμε και να ξεσπαθώσουμε στον πρώτο που θα μας φανεί περίεργος.

Όμως ο χρόνος είναι αμείλικτος. Χάνουμε τις ευκαιρίες να δείξουμε την αγάπη μας σε άτομα που μας φρόντισαν, που μας νοιάστηκαν, που κόπιασαν και θυσιάστηκαν για μας. Και δεν χρειάζεται να το κάνουμε γιατί τους το χρωστάμε, αλλά γιατί είμαστε ευγνώμονες που μας στήριξαν στα δύσκολα και μας κράτησαν το χέρι. 

Γιατί θέλουμε και οφείλουμε να δίνουμε αγάπη σε όλους. 

Και επειδή ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε αυτούς που μας πρόσφεραν την δική τους.

Κάνε το πράξη στην ζωή σου. 

Συνειδητά, κάτσε και σχεδίασε. Θυμήσου που έχεις αφήσει ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, σε ποιους χρωστάς μια συγνώμη, σε ποιους ένα φιλί, ένα ευχαριστώ. 

Μην το αναβάλεις. Σήμερα είμαστε, αύριο όχι.

Γιάννης Αραχωβίτης

enallaktikidrasi

James Karagiannis: Ο Έλληνας που μοιράζει δωρεάν παγωτά σε φτωχά παιδάκια

"They love running up and saying, 'Hey, can you ask me a math question today?'" Karagiannis told ABC News.

Ο Ελληνικής καταγωγής Τζέιμς Καραγιάννης από το Μπάφαλο της Νέας Υόρκης πουλάει παγωτά κατά την διάρκεια του καλοκαιριού με το φορητό του τρέιλερ, γυρίζοντας σε πολλές περιοχές της Νέας Υόρκης με τα παιδιά να κάνουν ουρές για να δοκιμάσουν τις ιδιαίτερες γεύσεις παγωτού που πουλάει.

Πηγαίνοντας σε αρκετές υποβαθμισμένες περιοχές της πόλης, ο Τζέιμς έβλεπε ότι πολλά παιδιά δεν είχαν ούτε το ένα δολάριο που πούλαγε τα παγωτά του για να αγοράσουν ένα, έτσι σκέφτηκε ένα πρωτότυπο τρόπο για να δίνει σε όλα τα παιδιά δωρεάν παγωτά!

Ξεκίνησε να τους κάνει απλές και εύκολες ερωτήσεις, από την Ιστορία ή τα μαθηματικά και με κάθε σωστή απάντηση κάθε παιδί έπαιρνε δωρεάν και από ένα παγωτό.

Ακόμα όμως και να μην γνωρίζει ένα παιδί την απάντηση, ο Τζέιμς Καραγιάννης σχεδόν του την λέει για να πάρει και αυτό το δωρεάν παγωτό του.

Μέσα σε λίγες εβδομάδες και με την βοήθεια των κοινωνικών δικτύων, η συγκινητική αυτή προσπάθεια του Τζέιμς είχε γίνει γνωστή σχεδόν σε όλη τη Νέα Υόρκη με αποτέλεσμα να αρχίσουν οι απλοί πολίτες να χρηματοδοτούν το μοναδικό αυτό project και μέσα σε λίγες μέρες να έχει συγκεντρωθεί το ποσό των 6,000 δολαρίων το οποίο όμως θα έπρεπε να χρησιμοποιηθεί αποκλειστικά και μόνο στην αγορά παγωτών!

......

περισσότερα εδώ

Το άλλο ζευγάρι - The Other Pair

Μια εξάλεπτη ταινία από την Αίγυπτο που θα σας συγκινήσει. Το σενάριο λένε ότι βασίζεται σε πραγματικό περιστατικό της ζωής του Γκάντι.
Την ταινία σκηνοθέτησε η μόλις 20 ετών Sarah Rozik και κέρδισε βραβείο στο Φεστιβάλ του Luxor το 2014.

Σκηνοθεσία: Sarah Rozik
Σενάριο: Mohammed Maher
Επιμέλεια: Eman Samir
Ηθοποιοί: Ali Rozik & Omar Rozik

antikleidi

«Τίποτα, απλώς τον βοήθησα να κλάψει…» "Nothing, I just helped him cry."

Μια αγκαλιά…

Ένα παιδάκι είχε ένα γέροντα γείτονα, του οποίου η γυναίκα είχε πεθάνει πρόσφατα. Μόλις το παιδάκι τον είδε να κάθεται στην αυλή του και να κλαίει πήγε και απλά κάθισε στην αγκαλιά του.

Όταν η μαμά του το ρώτησε τι είχε πει στον παππού το παιδάκι είπε: Τίποτα, απλώς τον βοήθησα να κλάψει…

Μερικές φορές η αγκαλιά είναι αυτό που έχει ανάγκη ο συνάνθρωπος δίπλα μας που πονάει… Μόνο μια αγκαλιά!

Λεό Μπουσκάλια

kidsgo

«Αυτό είναι Αγάπη» (Όπως την βλέπουν τα παιδιά)-

Το πιο τρυφερό και συμπονετικό παιδάκι

The Most Caring Child

Author and lecturer Leo Buscaglia once talked about a contest he had been asked to judge.
The purpose of the contest was to find the most caring child. 
The winner was a four-year-old child whose next door neighbor was an elderly gentleman who had recently lost his wife. 
Upon seeing the man cry, the little boy went into the old gentleman's yard, climbed onto his lap, and just sat there.
When his mother asked him what he had said to the neighbor, the little boy said, 
"Nothing, I just helped him cry." 

ugglemor1

«Το καλό που σου έκανα, συνέχισέ το»!

Πριν από χρόνια ένας σπουδαίος γιατρός ταξίδευε με την οικογένειά του στην έρημο με ένα τροχόσπιτο. Ξαφνικά, μετά από ένα απότομο τράνταγμα, το αυτοκίνητο στρίβει δεξιά στο πλάι του δρόμου.

Λάστιχο στον μπροστινό δεξί τροχό. Τα δίδυμα έχουν τρομάξει, η γυναίκα του προσπαθεί να τα ηρεμήσει. «Μην ανησυχείτε», τους λέει, «θα βάλω τη ρεζέρβα και θα συνεχίσουμε». Πράγματι, αλλάζει το λάστιχο με μεγάλο κόπο.

Είχε 40 βαθμούς θερμοκρασία. Μπαίνει στο αυτοκίνητο και διαπιστώνει πως τα δίδυμα συνεχίζουν να κλαίνε. Η γυναίκα του έχει απελπιστεί. 

Ο γιατρός της λέει: «Κάνε υπομονή, σε 50 χιλιόμετρα έχει βενζινάδικο και θα σταματήσουμε». Ξαναβγαίνει στο δρόμο, δεν προλαβαίνει όμως να κάνει πάνω από 50 μέτρα και ένας θόρυβος, ίδιος με πριν, τον αναγκάζει να φρενάρει απότομα.

Βγαίνει και τι να δει; Και το άλλο λάστιχο σκασμένο.
Τα δίδυμα έχουν τρομάξει πολύ και κλαίνε πια με λυγμούς. Ο γιατρός είναι απελπισμένος και η γυναίκα του από τον πανικό της βρίσκεται σε κατάσταση υστερίας. Εν τω μεταξύ, αρχίζει να πέφτει το σκοτάδι και ούτε ένα αυτοκίνητο δε φαίνεται στον ορίζοντα. Ο γιατρός όσο περνά η ώρα καταλαμβάνεται από έναν απίστευτο φόβο, όχι τόσο για τον ίδιο όσο για την οικογένειά του.

Έχουν περάσει δύο ώρες, όταν στο βάθος φαίνονται τα φώτα ενός αυτοκινήτου. Ο γιατρός σαν τρελός με τα χέρια ψηλά τρέχει στη μέση του δρόμου να σταματήσει τον περαστικό για να ζητήσει βοήθεια. Το αυτοκίνητο πλησιάζει και φρενάρει. Είναι ένα μεγάλο αγροτικό που στην καρότσα του έχει ένα λυκόσκυλο. Φαίνεται καλό σκυλί. Ο γιατρός πάει στο τζάμι του οδηγού και αντικρίζει ένα μεγαλόσωμο άνδρα με απεριποίητο μούσι. Στο δεξί κάθισμα βλέπει ένα ζευγάρι δεκανίκια.

«Σε παρακαλώ, έχω δύο μικρά παιδιά, έπαθα δύο φορές λάστιχο, βοήθησέ μας», λέει στον άγνωστο οδηγό. 

«Και τι θες να κάνω;», του απαντάει εκείνος. 

«Είδα στο χάρτη ότι σε 50 χιλιόμετρα έχει ένα βενζινάδικο. Θα με πας να φτιάξω το λάστιχο;», του λέει ο γιατρός. 

«Θες να σου δώσω το αυτοκίνητο να πας εσύ, να μείνω εγώ με την οικογένειά σου, να μη μείνουν μόνοι τους στην ερημιά;», ψιθυρίζει ήρεμα ο άγνωστος. 

Ο γιατρός κοιτάζει άφωνος τον ξένο για τη διάθεσή του να του δώσει το αυτοκίνητο, αλλά και ανήσυχος να τον αφήσει μόνο με την οικογένειά του. 

Ο ξένος καταλαβαίνει τον προβληματισμό του και του λέει: 

«Μην ανησυχείς, είμαι καλή παρέα για τα παιδιά. Εσύ να προσέξεις το σκύλο μου που είναι στην καρότσα. Είναι καλό σκυλί αλλά άγριο και έχει μάθει να με προστατεύει.»
Ο γιατρός από το φόβο του, μήπως ο άγνωστος αλλάξει γνώμη, του λέει: 

«Σύμφωνοι». 

Εξηγεί την κατάσταση στη γυναίκα του, ενώ ο άγνωστος πηγαίνει στο τροχόσπιτο με τις πατερίτσες. Έχει δύο ξύλινα πόδια. Ο γιατρός δεν περιμένει την αντίδραση της γυναίκας του. Είναι φοβισμένος και απελπισμένος. Φεύγει με το αγροτικό γεμάτος αγωνία και ενοχές.

Πηγαίνει στο βενζινάδικο, φτιάχνει το λάστιχο και παίρνει το δρόμο της επιστροφής με τον ιδρώτα να στάζει από την αγωνία για την οικογένειά του. Μετά από μιάμιση ώρα από τη στιγμή που έφυγε, φρενάρει απότομα δίπλα στο τροχόσπιτο. Πλησιάζει και αντί για κλάματα, ακούει γέλια.

Ανοίγει την πόρτα και βρίσκεται μπροστά στο εξής θέαμα. Ο άγνωστος κάνει γκριμάτσες στα δίδυμα, τα οποία έχουν ξεκαρδιστεί στα γέλια και η γυναίκα του φτιάχνει κάτι να φάνε σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. 

Γυρνάει, τον κοιτάζει και του λέει: 

«Γεια σου αγάπη μου» Ο γιατρός τους κοιτάζει άφωνος. 

Ο άλλος δεν περιμένει την απάντησή του, πιάνει τις πατερίτσες του και σηκώνεται μονολογώντας: 

«Να πηγαίνω κι εγώ.» Ο γιατρός τον συνοδεύει έξω και φτάνοντας στο αυτοκίνητό του, λέει:

 «Σε ευχαριστώ πολύ, με έσωσες. Πώς μπορώ να σου ξεπληρώσω το καλό που μου έκανες;»

Ο άγνωστος με τα ξύλινα πόδια τον κοιτάζει στα μάτια και του λέει: 

«Θα σου πω μια μικρή ιστορία. Ήμουν στρατιώτης στο Βιετνάμ, όταν έπεσε δίπλα μου μια χειροβομβίδα. Ένας άνδρας, με κουβάλησε στην πλάτη του 5 χιλιόμετρα . Νιώθω πολύ ευτυχισμένος που μου λείπουν μόνο δύο πόδια. Μόνο μια χάρη θέλω να μου κάνεις. Συνέχισέ το.»

«Ποιο;», τον ρωτάει ο γιατρός. 

«Το καλό που σου έκανα», του απαντά εκείνος.

Ο γιατρός είναι σήμερα διάσημος για δύο λόγους: 

Ο πρώτος είναι οι μοναδικές ικανότητές του ως χειρουργού και ο δεύτερος η φράση «Συνέχισέ το», που έλεγε κάθε φορά που κάποιος χωρίς οικονομική δυνατότητα τον ρωτούσε: «Γιατρέ, τι σου χρωστάω;»
- - -
Να ‘ναι άραγε τόσο δύσκολο ή βαρύ για τον καθένα μας να συνεχίσουμε αυτό που μόλις διαβάσαμε;
Ναι έχει σίγουρα κάποιο κόστος, μα εκεί δεν είναι και το δυνατό του σημείο;
Να μπορεί ο κάτοχος ενός τέτοιου φρονήματος να υποτάξει το Εγώ του...

Πηγή: agiameteora
Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Prestyn Barnette: Ο 4χρονος που προσεύχεται μαζί με τον «Αη-Βασίλη» για μωρό που κινδυνεύει

Ο Prestyn Barnette ζήτησε φέτος ένα διαφορετικό δώρο από τον  «Αη-Βασίλη». Ο μικρός από τη Νότια Καρολίνα θέλησε τη συνοδεία του αγαπημένου του  «Αη-Βασίλη» σε μια προσευχή για ένα μωρό που δίνει μάχη για τη ζωή του.

He asked Saint Nick to pray with him for a little boy called Knox Stine

Σύμφωνα με τη Daily Mail, ο Prestyn δεν έχει ποτέ συναντήσει το μωρό για το οποίο προσεύχεται. Η θεία του, Lauren Sharpe, λέει ότι ο Prestyn συγκινήθηκε από την ιστορία του δύο μηνών Knox Stine ο οποίος αγωνίζεται να κρατηθεί στη ζωή σε νοσοκομείο του Λας Βέγκας.

Ο 4χρονος έμαθε μέσω Facebook για τον Knox, τον οποίο ο πατέρας του είχε βρει αναίσθητο μέσα στο σπίτι τους στις 30 Νοεμβρίου.

«Πήγαμε στο εμπορικό κέντρο, ο «Αη-Βασίλης» τον ρώτησε τι ήθελε για τα Χριστούγεννα», περιέγραψε η Sharpe στο ABC News. «Εκείνος ζήτησε ένα τραινάκι και να προσευχηθούν να γίνει ένα θαύμα για τον μικρό Knox».

περισσότερα εδώ

Δώρο για σένα ή για τη μαμά; - The Other Christmas Gift

Τα παιδιά ξέρουν να ανταποδίδουν την αγάπη

Σε αυτό το βίντεο πρωταγωνιστούν παιδιά τα οποία προέρχονται από οικογένειες με πολύ χαμηλά εισοδήματα. 

Το UpTv δοκίμασε να κάνει ένα πείραμα.

Στο βίντεο φαίνεται τα παιδιά να απαντούν στην ερώτηση ''τι θα ήθελαν ως δώρο για τα Χριστούγεννα'' τόσο για τα ίδια όσο και για τη μαμά τους με την επιθυμία τους τελικά να γίνεται πραγματικότητα αφού τους προσφέρουν και τα δύο δώρα. 

Στην αρχή τα παιδιά ενθουσιάζονται και χαμογελούν από ευτυχία, ώσπου τους ανακοινώνουν ότι πρέπει τελικά να διαλέξουν ένα από τα δύο δώρα. 

Η απόφαση αν και στην αρχή τα φέρνει όλα σε δύσκολη θέση είναι εύκολη τελικά αφού όλα τα παιδιά διαλέγουν να πάρουν μαζί τους στο σπίτι το δώρο για τη μαμά τους αφού όπως εξηγούν «η μαμά, μού έχει προσφέρει τόσα πολλά» ή «με βοηθάει όταν είμαι άρρωστη και στα μαθήματά μου» ή «μου έχει προσφέρει σπίτι να ζω» ή «σημασία έχει η οικογένεια και όχι ένα παιχνίδι» κ.ά. 

Τελικά τα παιδιά πήραν μαζί τους και τα δύο δώρα. 
Ωστόσο, αξίζει να δείτε το βίντεο αφού είναι πολύ συγκινητικό και πετυχαίνει τον σκοπό του ο οποίος είναι να μάθουμε να ανταποδίδουμε και να μοιραζόμαστε τη χαρά.

The Huffington Post

- Θέλεις αγκαλίτσα; - Ναι αμέ!

Η αγκαλιά της μαμάς
θωρακίζει το ανοσοποιητικό σύστημα του παιδιού

Αυτό διαπίστωσαν ερευνητές του Πανεπιστημίου Ντιουκ και του Πανεπιστημίου της Αδελαΐδας στην Αυστραλία σε πρόσφατη μελέτη τους.
Από τη στιγμή που το παιδί γεννιέται και σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, η αγκαλιά της μητέρας του, παίζει τεράστιο ρόλο στη σωστή ψυχοκοινωνική του ανάπτυξη.

Η αγκαλιά της μαμάς είναι ΚΑΙ θεραπευτική!

περισσότερα εδώ
Γιατί είναι καλό να δίνετε περισσότερες αγκαλιές

Η αγκαλιά βελτιώνει την διάθεση
Μια αγκαλιά την κατάλληλη στιγμή μπορεί να έχει τεράστια επίδραση στην ημέρα κάποιου και μπορεί ακόμη και να επηρεάσει τον τρόπο αντίδρασης. Όταν αγκαλιάζουμε γίνεται μια μεγάλη ανταλλαγή συναισθημάτων που επιδρούν θετικά όχι μόνο στον έναν αλλά και στους δυο που αγκαλιάζονται.
Απαλύνει τον πόνο
Μια αγκαλιά κάνει τον εγκέφαλο να εκκρίνει την ορμόνη oxytocin που χάριν σε αυτήν μια γυναίκα που γεννά ξεχνά τον πόνο. Έτσι οι άνθρωποι ξεχνούν όλα τα αρνητικά στην ζωή τους ή τον πόνο που νιώθουν και εστιάζουν στα θετικά πράγματα που υπάρχουν στην ζωή τους και στο τι μπορούν να επιτύχουν από εκείνη την στιγμή της αγκαλιάς και μετά.
Κατεβάζει την πίεση
Λαμβάνοντας αυτό υπ’ όψιν, καταλαβαίνουμε ότι η αγκαλιά δεν ωφελεί μόνο τον νου αλλά και το σώμα. Με το αγκάλιασμα, νευρικά ερεθίσματα μέσω του νεύρων του σώματος μεταβιβάζονται στον εγκέφαλο. Αυτή η αίσθηση ασφάλειας και γαλήνης διαχέεται σε όλο το σώμα αλλά και στην καρδιά με αποτέλεσμα να χαλαρώνουν οι μύες και οι αρτηρίες και να πέφτει η πίεση.
Βοηθά την καρδιά
Μια μελέτη που έγινε από το πανεπιστήμιο ΝC αποκάλυψε ότι οι άνθρωποι που δεν είχαν επαφή με τα αγαπημένα τους πρόσωπα παρουσίαζαν περισσότερους παλμούς στην συνολική μέτρηση της πίεσης. Αυτό συνδέθηκε με το στρες και την ένταση που συσσωρεύονται στο σώμα που ωθεί την καρδιά να δίνει περισσότερο αίμα στις αρτηρίες και να προσπαθεί να παρέχει την ίδια ροή. Αλλά οι άνθρωποι που τους αγκάλιαζαν συνεχώς είχαν τους μισούς παλμούς, μια πιο ήρεμη καρδιά και μεγαλύτερες πιθανότητες για μια καλύτερη και πιο ευτυχισμένη ζωή.
Ενισχύει την αυτοεκτίμηση και την απαλλαγή από τον φόβο
Με την αγκαλιά οι άνθρωποι αισθάνονται περισσότερη αυτοεκτίμηση και σκέφτονται λιγότερο τι λένε οι άλλοι για αυτούς. Αισθάνονται επίσης λιγότερο τον φόβο για τον θάνατο,την αποτυχία ή την μοναξιά.
Βοηθάει τα παιδιά να αναπτυχθούν αρμονικά
Η αγκαλιά έχει τρομερή επίδραση στην υγεία του μωρού και το βοηθά να αναπτυχθεί με υγεία και ευτυχία. Υπάρχει σύνδεση ανάμεσα στην συναισθηματική στήριξη που έχει ένα μωρό και στην συναισθηματική σταθερότητα που θα έχει σαν ενήλικας. Οι μελέτες έδειξαν ότι η αγκαλιά αυξάνει την καλύτερη διαχείριση καταστάσεων με στρες και την καλή σχέση με άλλους ανθρώπους. Εκμεταλλευτείτε κάθε ευκαιρία για να αγκαλιάσετε τα παιδιά σας και δείξτε τους όση περισσότερη αγάπη μπορείτε. Αυτό θα βοηθήσει όχι μόνο αυτά αλλά και εσάς.
Προσφέρει παρηγοριά στους ηλικιωμένους
Ο μεγαλύτερος φόβος κάθε ηλικιωμένου είναι η μοναξιά και η απομόνωση από την κοινωνία. Λέγεται ότι η μοναξιά είναι σαν μια αρρώστια παρά σαν μια κατάσταση και μερικές φορές το στρες που προκαλείται από την μοναξιά μπορεί να προκαλέσει τον γρηγορότερο θάνατο ενός ανθρώπου. Η αγκαλιά είναι η λύση για να μπορούν οι ηλικιωμένοι να παίρνουν ένα κομμάτι ευτυχίας κάθε μέρα. Δεν έχει σημασία ποιος τους αγκαλιάζει. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Μια θετική διαδικασία αρχίζει στο σώμα ανεξάρτητα ηλικίας.

Η αγκαλιά ηρεμεί τα νεύρα
Μελέτες έδειξαν ότι όταν οι άνθρωποι αγκαλιάζονται, υπάρχει βελτίωση στην λειτουργία του νευρικού συστήματος. Με το αγκάλιασμα το νευρικό σύστημα μέσω του δέρματος είναι πιο ισορροπημένο. Με το χαλάρωμα των νεύρων έρχεται και η απαλλαγή από την ένταση που κάνει την ζωή μας τόσο δύσκολη μερικές φορές.

Γι' αυτό δώστε μια αγκαλιά!

enallaktikidrasi

Πόσο κοστίζει ένα παιδικό χαμόγελο;

Μπροστά σε κεντρικό περίπτερο προάστιου της Αθήνας....

Πίσω η πλατεία με δέντρα και παγκάκια....

Πελάτες περιμένουν, τρεις πριν από μένα, για να ψωνίσουν, ένας πατέρας με την κορούλα του, γύρω στα πέντε, ξανθοί και ψηλόλιγνοι και οι δυο, ξανθοί και γαλανομάτηδες.

Μετανάστες, σκέφτηκα, από κάποια γειτονική μας χώρα. Ο πατέρας ήδη είχε πάρει απ' το ψυγείο δυο μπύρες και ρούφαγε τη μια ψάχνοντας συνάμα και την τσέπη του για να βγάλει λεφτά να πληρώσει.

Το κοριτσάκι του αμίλητο είχε καρφώσει τα ματάκια του πάνω στις σοκοφρέτες που ήταν αραδιασμένες στα δεξιά.

Δίπλα στο κοριτσάκι, αριστερά του και μπροστά μου, μια δεκάχρονη μικρή, με απορία πρώτα έριξε μια ματιά γρήγορη στον πατέρα και τις μπύρες του και με το βλέμμα της ακολούθησε τη ματιά της κορούλας του που ήταν καρφωμένη στις σοκοφρέτες.

Όλα από δω και πέρα έγιναν σε δευτερόλεπτα.

Η δεκάχρονη μικρή, τόσο την έκανα, σήκωσε τους ώμους της δυο φορές, έριξε πίσω το κεφαλάκι της, και απλώνοντας το χέρι πήρε δυο σοκοφρέτες, άφησε δυο ευρώ, γύρισε αμίλητη, έδωσε στη μικρούλα τις σοκολάτες και κατακόκκινη έφυγε τρέχοντας.

Δεν έχω ξαναδεί, ειλικρινά, ομορφότερο χαμόγελο, από εκείνο που ζωγραφίστηκε στο προσωπάκι της μικρούλας.... Δεν έχω ξαναδεί ομορφότερο κοκκίνισμα σε μάγουλα, από εκείνο που απλώθηκε στο προσωπάκι της δεκάχρονης....

Πόσο κάνει μια σοκοφρέτα; ρώτησα τον περιπτερά.
Σαράντα λεπτά μου απάντησε. Σαράντα λεπτά λοιπόν... σαράντα λεπτά μόνο...
Τόσο, τόσο κοστολογείται ένα πανέμορφο παιδικό χαμόγελο και το κοκκίνισμα από την αγαλλίαση της προσφοράς.
Και το ένα χαμόγελο, εκεί στο παγκάκι πίσω από το περίπτερο, καταναλώθηκε αμέσως, το άλλο μπήκε στην τσέπη του μπουφάν για αργότερα....

hamomilaki

πρώτη ανάρτηση Τρίτη, 10 Απριλίου 2007

«Έφυγε» ο παπα-Στρατής, ο «Καλός Σαμαρείτης» της Μυτιλήνης

Η «Αγκαλιά» του παπα - Στρατή 
Μια «Αγκαλιά» για όλους στη Μυτιλήνη, 
Έλληνες και μετανάστες

Σε ηλικία 57 ετών έχασε τη μάχη με τον καρκίνο ο παπά-Στρατής, ο "Καλός Σαμαρείτης" όπως τον χαρακτήρισε η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες

Φτωχότερη είναι από χτες η κοινότητα των εθελοντών στη Λέσβο. Την τελευταία του πνοή άφησε χτες το μεσημέρι στο Νοσοκομείο Λέσβου ο ιερέας Στρατής Δήμου, νικημένος από την επάρατη νόσο.

ADVERTISEMENT

Ο Παπα-Στρατής από το Κεράμι, όπως ήταν γνωστός, περιέθαλψε χιλιάδες φτωχούς και πρόσφυγες κατά τη διάρκεια του πολύχρονου φιλανθρωπικού του έργου. Μαζί με τα μέλη της ΜΚΟ "Αγκαλιά" στο Κεράμι της Καλλονής.

Ο Παπα-Στρατής συνέβαλε καθοριστικά στη δράση του εθελοντικού κινήματος στη Λέσβο και ήταν ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα στην προσπάθεια για αλληλεγγύη σε πρόσφυγες και μετανάστες. Επίσης, αδιάκοπα φρόντιζε καθημερινά δεκάδες φτωχούς συμπολίτες μας.

Η δράση του εξαπλώθηκε σε Ελλάδα και εξωτερικό καθώς εκτός του πρόσφατου αφιερώματος του για λογαριασμό της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, εμφανίστηκε στους New York Times σε ανάλυσή τους αναφορικά με τη μεταναστευτική κρίση στην, ήδη υπό κρίση, Ελλάδα και συγκεκριμένα στη Λέσβο.

"Έχω δει τα μικρά παιδιά με φουσκάλες στα πόδια τους και έγκυες γυναίκες που κρατούσαν τις κοιλιές τους και έκλαιγαν από τον πόνο", έλεγε. "Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι μετανάστες, δεν επιλέγουν να έρθουν εδώ. Είναι τα παιδιά του πολέμου, που προσπαθούν να ξεφύγουν από τις σφαίρες", σημείωνε.

Δείτε το αφιέρωμα της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τον πατέρα Ευστράτιο Δήμου:

news247

Ποιός είπε ότι φεύγοντας δεν θα πάρουμε τίποτα μαζί μας;

Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων. 

Αυτοί που τους αρέσει να δίνουν στους άλλους και αυτοί που τους αρέσει να μαζεύουν και να τα φυλάνε, άσχετα αν τους είναι χρήσιμα ή όχι.
Σε αυτούς που τους αρέσει να δίνουν, δεν χρειάζεται να ζητήσει κανείς βοήθεια. Μόλις δουν το πρόβλημα σου, χωρίς εσύ να ζητήσεις θα σου δώσουνε.
Σε αυτούς που τους αρέσει να μαζεύουν, δεν χρειάζεται να ζητήσει κανείς βοήθεια. Χαμένος κόπος. Αρρωσταίνουν και μόνο στην ιδέα ότι θα δώσουν.

ΚΑΙ ΚΑΠΟΤΕ ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΩΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ……….
Αυτός που μάζευε θα ταξιδέψει με άδεια χέρια, χωρίς αποσκευές.
Και αυτός που έδινε θα πάρει ό,τι έδωσε μαζί του.
Με αυτά θα εξαργυρώσει το εισιτήριο του για τον Παράδεισο.
Πώς να ανοίξω, Θεέ μου, κεφάλια και να τα βάλω μέσα όλα αυτά; 

Πατήρ Ιωάννης