Αγαπώ το παιδί μου

να το αγαπάμε απο μικρό παιδί για αυτό που είναι σήμερα,
και να το σεβόμαστε για αυτό που θα γίνει αύριο.
.
Η αγάπη σε οδηγεί προς την θέωση...
Και η πλάνη στο να δημιουργήσεις ισχυρή προσωπικότητα…
Εσένα άνθρωπε πού σε οδηγούν οι γραμματείς και οι ιερείς σου ως διδάσκαλοι του λόγου που ακoλουθείς;
.
Είσαστε έλληνες;
Ρωτήστε λοιπόν την νεολαία...
Ποιοι γνωρίζουν το τι θα πει «έλληνας».
.
απο την απάντηση τους θα δείτε...
.
ποιος ο σεβασμός πρός την παιδεία του χθες,
Και τί έλληνες δημιουργούνε οι διδασκάλοι μας γιά το αύριο.

Αγαπητό μου χαμομηλάκι.

Αυτό το είχα αναρτήσει στο ιστολόγιο μου,
αλλά θεώρησα πως θα ήταν ωφέλιμο να το μοιραστούμε μαζί.

Παιχνίδι και μικρά παιδιά

Το παιχνίδι είναι πολύ σημαντικό για κάθε τομέα ανάπτυξης του παιδιού σας και για την εκπαίδευσή του. Με το παιχνίδι το παιδί αποκτά δεξιότητες, γνώσεις και δημιουργική σκέψη που θα τον εξοπλίσουν στην ενήλικη ζωή. 

Υπάρχουν διάφοροι τύποι παιχνιδιού:

• Το φυσικό, ενεργητικό παιχνίδι (τρέξιμο, σκάλες, μπάλα, σκαρφάλωμα κλπ)
• Το παιχνίδι πειραματισμού (βάζει πράγματα σε κουτιά, σχήματα κλπ)
• Το δημιουργικό παιχνίδι (ζωγραφική, κόψιμο-συγκόλληση, μουσική κλπ)
• Το παιχνίδι φαντασίας (δουλειές του σπιτιού, κουκλόσπιτα, τουβλάκια lego κλπ)
• Το παιχνίδι αναστάτωσης (σε άμμο, νερό, χώμα, μετατοπίσεις αντικειμένων από ένα μέρος σε άλλο κλπ)
• Το παιχνίδι με ρόλους (επιτραπέζια, κρυφτό κλπ) συνήθως για παιδιά άνω των 2-3 ετών

Κάθε ένας από αυτούς τους τύπους παιχνιδιού είναι απαραίτητος για την ψυχοκινητική ωρίμανση του παιδιού σας. Χρειάζεται κάθε μέρα το παιδί να ασχολείται με μια ποικιλία δραστηριοτήτων που καλύπτουν όλους τους τύπους. Για παράδειγμα, ένα παιδί που έχει πολλά παιχνίδια στο σπίτι αλλά δε βγαίνει από αυτό καθόλου του λείπει το φυσικό παιχνίδι. Ένα άλλο παιδί που οι γονείς αποφεύγουν το παιχνίδι αναστάτωσης (για ευνόητους λόγους) δεν έχει την ευκαιρία να διαμορφώσει ενεργητικά το περιβάλλον του.
Είναι απαραίτητο να βρείτε έστω και λίγο χρόνο για να παίζετε οι ίδιοι με το παιδί σας. Αν οργανώσετε το σπίτι σας σωστά, μπορείτε να βρείτε χώρο και χρόνο για κάθε τύπο παιχνιδιού, με ασφάλεια και χωρίς μεγάλη αναστάτωση. Ακολουθείστε την προσοχή του κάθε φορά και μην το καθοδηγείτε συνέχεια στο τι να κάνει. Αφήστε την πρωτοβουλία σε κείνο, απλά επεκτείνετε αυτό που κάνει κάθε στιγμή, δώστε νέα διάσταση και ερεθίσματα με κουβέντες και ευρηματισμούς. Να γνωρίζετε ότι όσο πιο μικρό είναι ένα παιδί, τόσο λιγότερο χρόνο μπορεί να εστιάσει σε κάτι συγκεκριμένο. Προετοιμαστείτε να πηγαίνετε από το ένα παιχνίδι στο άλλο.
Το πιο σημαντικό δεν είναι το πόσο πολλά και ακριβά παιχνίδια του παίρνετε. Τα παιδιά παίζουν με οτιδήποτε. Το μυστικό είναι να μη βαριούνται τα παιχνίδια τους. Γι αυτό, μην τους τα προσφέρετε όλα μαζί. Μπορείτε κατά περιόδους να εξαφανίζετε μερικά. Όταν τα επαναφέρετε, το παιδί θα χαρεί σα να ήταν καινούργια. Ανταλλάξτε παιχνίδια με τους γείτονες ή πηγαίνετέ το σε παιδότοπο για να ‘αλλάξει’. 
Το παιχνίδι είναι σοβαρή υπόθεση. Σκεφτείτε πώς θα παίζει καλύτερα το παιδί σας. 
Πολλές φορές, αν το παιδί δεν παίζει ολοκληρωμένα, έχει μεγαλύτερο κίνδυνο να αναπτύξει δύσκολη συμπεριφορά, υπερκινητικότητα ή κατάθλιψη.

Στέλιος Παπαβέντσης, Παιδίατρος MRCPCH DCH IBCLC

πηγή...

Μάθημα ζωής.

H εφτάχρονη πιτσιρίκα που πουλάει τα γλυκά στον δρόμο της Δαμασκού και ταυτόχρονα γράφει τα μαθήματά της (!) δεν άφηνε με τίποτε τόν Wasim Kheir Beik νά τήν φωτογραφήσει.
Τελικά ο φωτογράφος του πρακτορείου SANA πήρε αυτό πού ήθελε με φακό από 30 μέτρα απόσταση (μαζί και το πρώτο βραβείο για το 2007 από την Ένωση Αραβικών Πρακτορείων Ειδήσεων), χαρίζοντας και σε μας τη θαυμάσια αυτή εικόνα με τα συγκινητικά μηνύματα...

(από την εφημερίδα «Αντιφωνητής»)

Παρκάροντας τα βρέφη μπροστά στην τηλεόραση, επιβραδύνεται η εξέλιξη του λεξιλογίου τους

Δεν είναι λίγοι εκείνοι οι γονείς οι οποίοι προκειμένου να βρουν λίγες ώρες ησυχίας, «παρκάρουν» τα παιδιά τους μπροστά από τις τηλεοράσεις για να παρακολουθήσουν κάποιο πρόγραμμα που αρμόζει στην ηλικία τους. 

Αμερικανοί επιστήμονες «κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου"» τονίζοντας ότι η παρακολούθηση τηλεοπτικών προγραμμάτων από βρέφη μπορεί στην πραγματικότητα να επιβραδύνει την εξέλιξη του λεξιλογίου εφόσον γίνεται υπερβολική χρήση.

«Για κάθε ώρα που ένα βρέφος ηλικίας από 8 έως 16 μηνών περνά μπροστά στην τηλεόραση παρακολουθώντας διάφορα παιδικά βίντεο, αντιλαμβάνεται κατά μέσον όρο από έξι έως οκτώ λέξεις λιγότερες σε σύγκριση με τα βρέφη που δεν παρακολουθούν τόση ώρα τηλεόραση», δήλωσε ο Φρέντερικ Ζίμερμαν, του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον.

Τέτοιου είδους επιπτώσεις δεν παρατηρούνται σε παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας.

«Το πιο σημαντικό συμπέρασμα αυτής της μελέτης είναι ότι δεν υπάρχει σαφής ένδειξη για κάποιο όφελος που να προέρχεται από τα παιδικά βίντεο, αντιθέτως υπάρχουν ενδείξεις για αρνητικές συνέπειες», δήλωσε ο Ζίμερμαν.

«Το συμπέρασμα είναι ότι όσο περισσότερο ένα παιδί παρακολουθεί παιδικά βίντεο, τόσο μεγαλύτερες είναι οι συνέπειες. Η διάρκεια της τηλεθέασης έχει σημασία», πρόσθεσε.

Η έρευνα διενεργήθηκε με δείγμα 1.000 οικογενειών στη Μινεσότα και την Ουάσινγκτον, όπου οι γονείς και τα παιδιά κλήθηκαν να απαντήσουν σε λεπτομερή ερωτηματολόγια.

Ένα κοντό κουκλάκι

Θα πρέπει να ήμουν μεταξύ τεσσάρων με πέντε ετών, δεκαετία του 70. Μετά φύγαμε από αυτό το σπίτι. Μια φίλη του πατέρα μου ήρθε αργά, κατευθείαν από ένα ταξίδι στην Αμερική. Πρέπει να ήταν περασμένες δέκα - άρα για μένα βαθιά νύχτα. 

Στο τηλέφωνο του είπε ότι μου φέρνει κάτι και να περιμένω την έκπληξη αν δε με είχε ακόμα βάλει η γιαγιά για ύπνο.

Θυμάμαι μια λάμπα με περίτεχνα σχέδια στο κρύο σαλόνι. Βλέπω και τα λαδί καλύμματα στις μεγάλες πολυθρόνες. Η κοπέλα ήρθε κι ήταν πολύ ψηλή,κι όχι μόνο για μένα, που ήμουν μικρό παιδί - έτσι κι αλλιώς ήταν μια ψιλόλιγνη φιγούρα με φλέβες που διαγράφονταν στα κατάλευκα χέρια της. 

Ήταν χειμώνας αλλά εκείνη φορούσε ένα αμάνικο φόρεμα και το παλτό της. Είχε ένα πολύ ωραίο όνομα. Κάτι σαν Μελίτα, Μελίνα, κάτι τέτοιο. Σαν ξωτικό ήταν, με κατάλευκη, πορσελάνινη επιδερμίδα και σκούρα μακριά μαλλιά.

Πήγα διστακτικά δίπλα της όταν με φώναξε και ανέβηκα στα πόδια της. Με κράτησε στην αγκαλιά της και με φίλησε.Τότε έβγαλε από την τσάντα της, χωρίς συσκευασία, μόνο σε χαρτί τυλιγμένο, ένα κοντό κουκλάκι με μια αστεία σαλοπέτα στο χρώμα της χλόης. 

Τον έλεγαν Τίμμυ, ήταν ένα αγόρι με καρέ εβένινο γυαλιστερό μαλλί και έξυπνα, ανοιχτά γαλάζια μάτια σαν χάντρες. Είχε μιαν έκφραση πονηρή στο πρόσωπο κι ένα λαμπρό χαμόγελο, λες και μόλις είχε κάνει μια σκανταλιά. 

Πολύ μικρούλης το δέμας. Αμέσως κέρδισε τη συμπάθειά μου και έγινε το φιλαράκι μου. Εκείνο το βράδυ τον έβαλα δίπλα στο μαξιλάρι μου και από τότε πολλές φορές κοιμόμασταν μαζί, αφού του έλεγα ό,τι μου ερχόταν στο κεφάλι.Τα πρωϊνά τον αναζητούσα καθώς τρύπωνε κάτω από το μαξιλάρι ή μέσα στη νύχτα έπεφτε από το κρεββάτι. Του έδινα ένα φιλάκι και έτσι ξεκινούσε η μέρα. Δε θυμάμαι τι απέγινε...

Αναρτήθηκε από Όλα θα πανε καλα...