Sunday, 21 October 2012

Εγκαταλείπουν το σχολείο λόγω κρίσης

10% ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΒΓΑΛΕΙ ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ

Η νέα μαθητική χρονιά βρήκε αρκετά παιδιά εκτός σχολικών τάξεων, χωρίς τσάντες, βιβλία και τετράδια. Για εκατοντάδες ελληνόπουλα ο κύκλος του σχολείου έκλεισε –για κάποια...
οριστικά, για άλλα πάλι, ευτυχώς, προσωρινά. Οι αριθμοί άλλωστε μαρτυρούν την κατάσταση: περίπου 5.000 με 7.000 παιδιά, σύμφωνα με έρευνα του Χρήστου Κάτσικα την οποία δημοσιεύουν Τα Νέα, εγκαταλείπουν κάθε χρόνο το σχολείο. 

1Είναι ενδεικτικό πως τη στιγμή που 1.265.168 είναι ο αριθμός των πτυχιούχων στη χώρα μας, ο αριθμός εκείνων που εγκατέλειψαν το σχολείο χωρίς να πάρουν απολυτήριο γυμνασίου ή είναι αναλφάβητοι φτάνει σήμερα τα 3,8 εκατομμύρια! 
Μάλιστα με την προτελευταία απογραφή έγινε γνωστό ότι περίπου ένας στους δέκα κατοίκους της χώρας δεν έχει ολοκληρώσει ούτε καν το δημοτικό.  
Υπάρχουν μάλιστα περιοχές στη χώρα που έχουν ποσοστά... αρνητικού ρεκόρ στη μαθητική διαρροή.

Οι νομοί Ροδόπης και Ευρυτανίας είναι αυτοί με τα υψηλότερα ποσοστά, καθώς το 67,4% και 64,6% αντίστοιχα των μαθητών δεν καταφέρνουν να πάρουν είτε απολυτήριο γυμνασίου είτε ακόμη και απολυτήριο δημοτικού. Σε κάθε περιοχή οι αιτίες που οδηγούν τα παιδιά να εγκαταλείψουν το σχολείο διαφέρουν. Πάντως, ανάμεσα στους νομούς με τα χαμηλότερα ποσοστά είναι της Αττικής, της Θεσσαλονίκης, της Αχαΐας και της Χίου. Εκατοντάδες είναι οι περιπτώσεις παιδιών, στους νομούς Ροδόπη και Ξάνθης, τα οποία αφήνουν το σχολείο προτού καν ολοκληρώσουν την υποχρεωτική εκπαίδευση.
Τα στοιχεία της έρευνας καταδεικνύουν κι ένα είδος εκπαιδευτικής αντίφασης το οποίο συναντάται στο νομό Καρδίτσας. Συγκεκριμένα, πρόκειται για έναν από τους πέντε νομούς με τα υψηλότερα ποσοστά κατοίκων που δεν ολοκλήρωσαν την υποχρεωτική εκπαίδευση. Είναι, όμως και ο νομός που στις πανελλαδικές εξετάσεις κατέλαβε την τρίτη θέση σε όλη τη χώρα σε ποσοστά επιτυχίας στη Θετική Κατεύθυνση!
Αξίζει να αναφερθεί ότι το «αντίο» στο σχολείο πολλών παιδιών δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο.  
Η χώρα μας σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat κατατάσσεται 8η μεταξύ των 27 χωρών με τη Μάλτα να κατέχει την αρνητική πρωτιά καθώς σχεδόν 4 στους 10 μαθητές εγκατέλειψαν το 2010 το σχολείο. Ακολουθεί η Πορτογαλία και η Ισπανία με ποσοστό 28,7% και 28,4% αντίστοιχα. 
Η χώρα με τη μικρότερη μαθητική διαρροή είναι, βάσει στοιχείων, η Σλοβακία καθώς μόλις το 4,7% των μαθητών άφησαν οριστικά τη σχολική τσάντα πριν ολοκληρώσουν την υποχρεωτική εκπαίδευση.

Πηγή

Για τα μάτια ενός παιδιού που ψάχνει γη...

https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjc6SylLXs59ARWowLiUyFo_ha16QqdR_zOOD33_Jt-sog-NgYR69SgOAasR1afrx0bj584TcqIZw9USOJ50Qvqt_q-L3mx5myBUSHkw9Pd4NCJDBNzpnd9d2gZhIMKfAwDZ8e-tbcxpxzb/s1600/kid+1.jpgΕίχα μια δουλειά στο κέντρο. Όμως δεν ήθελα να πάρω το μετρό. Το χρησιμοποιώ κάθε μέρα βλέπετε και το έχω βαρεθεί. Έτσι σκέφτηκα να πάρω το λεωφορείο για 5-6 στάσεις και να συνεχίσω με το μετρό. 
Μπήκα λοιπόν και κάθισα. 
Μπροστά μου καθόταν ένας νεαρός άντρας. Ήταν μετανάστης. Πιθανώς από το Πακιστάν. 

Στην επόμενη στάση μπήκε μια μητέρα με δύο παιδιά. Ένα αγόρι και ένα κορίτσι. Ήταν μικρά σε ηλικία. Το κοριτσάκι έτρεξε και κάθισε δίπλα στον άντρα που ήταν μπροστά μου. Ίσως ήταν αρκετά μικρό σε ηλικία για να φοβάται το διαφορετικό. Ίσως η τηλεόραση, η κοινωνία και όλοι εμείς δεν είχαμε προλάβει να το ποτίσουμε με ξενοφοβία και τρομολαγνικά ένστικτα. 
Όταν έκατσε, περίμενα η μάνα της να έρθει, να την πιάσει απ’ τον ώμο, να τις δώσει ένα γρήγορο μάθημα «ορθής»  συμπεριφοράς και να την βάλει να κάτσει μαζί της. Όμως δεν το έκανε. Πήρε το αγόρι και έκατσε στο απέναντι κάθισμα.
Τότε το κορίτσι ρώτησε τον νεαρό άνδρα: ''Πας σχολείο;''. Ο άντρας είπε ''Όχι.
Είμαι μεγάλος εγώ.'' Το κορίτσι δεν πτοήθηκε. ''Πώς λένε την μαμά σου;'' Ο άντρας  γέλασε. Σκέφτηκα ότι δεν ήθελε να απαντήσει γιατί το όνομα της μητέρας του θα φαινόταν παράξενο στο κοριτσάκι. Όμως αυτή επέμεινε. ''Πες μου! Πώς;'' 
Εκείνος το σκέφτηκε λίγο και ψιθύρισε.''Νάιλα''. 
''Νάιλα;'' Επανέλαβε η μικρή. ''Είναι αστείο όνομα''. Τότε ο άντρας γέλασε. Γέλασα κ εγώ, και η κοπέλα που καθόταν δίπλα μου. Συνέχισα να τους κοιτάω μαγεμένος.
Μαγεμένος διότι σκέφτηκα το εξής:
Πώς θα αντιδρούσε ο νέος αν το ίδιο ακριβώς πράγμα του το έλεγε κάποιος άλλος. Ένας ψηλός, γεροδεμένος ελληνάρας σε ένα άλλο λεωφορείο. ''Νάιλα; Τι αστείο όνομα;''. 
Τότε συνειδητοποίησα το κακό που έχουμε κάνει στις λέξεις. Η λέξη «αστείο»  είναι προσβολή. Όμως τα παιδιά ξέρουν την πραγματική έννοια των λέξεων. Όπως και να αντιμετωπίζουν τους ανθρώπους.
Ίσως κάποια στιγμή να καταφέρουμε κ’ εμείς να πούμε σε έναν άγνωστο άνδρα ότι το όνομα του μας φαίνεται αστείο. Όπως και το δικό μας σε αυτόν...

Saturday, 20 October 2012

Η διαφορετικότητα στο σχολείο

Όλο και συχνότερα συναντάμε παιδιά που ανήκουν στο φάσμα του αυτισμού. Μια λέξη που άδικα τρομάζει πολλούς γονείς.

10840831 small painted handsΤα παιδιά με αυτή τη διάγνωση είναι τελείως διαφορετικά μεταξύ τους και μπορεί να έχουν από μια μικρή δυσκολία στην κοινωνική επαφή, μέχρι πιο σοβαρές δυσκολίες στη συμπεριφορά.  
Παιδιά που είναι ευαίσθητα, με αφοπλιστική ειλικρίνεια, με ένα διαφορετικό τρόπο σκέψης, με πολλές δυνατότητες και πολλές φορές με σπάνιες ικανότητες, καλούνται να προσαρμοστούν σε ένα σχολικό περιβάλλον που δεν είναι απαραίτητα δημιουργικό, αλλά αντίθετα είναι κάποιες φορές βαρετό, χαοτικό ή ακόμα και εχθρικό. 
Είναι όμως παιδιά που ανήκουν στο χώρο του σχολείου,
έστω και αν κάποιες φορές χρειάζονται μια επιπλέον βοήθεια (παράλληλη τάξη, τάξη ένταξης). Ο θεσμός αυτών των τάξεων υπάρχει στις περισσότερες χώρες του κόσμου, από τα τέλη της δεκαετίας του '70.
Έχουν γίνει πολλές έρευνες για το αν η ένταξη σε "κανονικό" σχολείο βοηθάει τα παιδιά με δυσκολίες.

Τι γίνεται όμως με τα παιδιά που δεν αντιμετωπίζουν κανένα πρόβλημα;
Πολλοί γονείς αναρωτιούνται αν είναι καλό να υπάρχουν παιδιά με δυσκολίες μάθησης ή συμπεριφοράς  στην τάξη του παιδιού τους. Δεν υπάρχουν πολλές έρευνες στον τομέα αυτό, αλλά φαίνεται ότι υπάρχουν σημαντικά οφέλη για τα παιδιά χωρίς δυσκολίες, χωρίς να υπάρχει κάποιο κόστος στην ποιότητα της εκπαίδευσης που τους παρέχεται.

Τα παιδιά που δεν αντιμετωπίζουν δυσκολίες μπορούν να μάθουν:
  • να αποδέχονται τους άλλους
  • να νιώθουν άνετα ανάμεσα σε διαφορετικούς ανθρώπους
  • να μην κρίνουν επιφανειακά
  • να μην απορρίπτουν κάτι μόνο και μόνο γιατί δυσκολεύονται να το καταλάβουν 
  • να παίρνουν ικανοποίηση από το γεγονός ότι μπορούν να βοηθήσουν κάποιον άλλο
  • να έχουν περισσότερη επιμονή
Οι γονείς θα ήταν καλό να ενθαρρύνουν την επαφή με καινούργια ερεθίσματα και διαφορετικούς ανθρώπους από πολύ νωρίς, από την παιδική χαρά και τον παιδότοπο. Η σωστή αντιμετώπιση, η αποδοχή και η κατανόηση της διαφορετικότητας είναι πολύ σημαντική για όλους. Ένα μεγάλο μέρος του ταξιδιού της ζωής είναι να μάθουμε να ακολουθούμε τα άγνωστα μονοπάτια της και έτσι να μαθαίνουμε καινούργιες πτυχές του εαυτού μας.

γράφει: Χριστίνα Μαγκλιβέρα (Ειδική παιδαγωγός)

Εκπαίδευση του παιδιού στις συνήθειες της τουαλέτας

Για να ξεκινήσουμε με το παιδί τη διαδικασία εκπαίδευσης στην τουαλέτα, πρέπει να διαλέξουμε μια ήρεμη περίοδο χωρίς πολλές αλλαγές. Σε μια περίοδο που πρόκειται να μετακομίσουμε ή περιμένουμε το δεύτερο παιδί να έρθει στην οικογένεια, δεν είναι η πιο κατάλληλη στιγμή για να ξεκινήσουμε αυτή τη διαδικασία.  
Εκεί κοντά γύρω στα δύο, ανάλογα και με την ωριμότητα
του κάθε παιδιού, συνήθως οι περισσότερες μητέρες
ξεκινούν την προσπάθεια.
Η ηλικία που πρέπει να ξεκινήσουμε την προσπάθεια δεν είναι ίδια για όλα τα παιδιά. Εκεί κοντά γύρω στα δύο, ανάλογα και με την ωριμότητα του κάθε παιδιού, συνήθως οι περισσότερες μητέρες ξεκινούν την προσπάθεια. Καλό είναι να μην ξεκινάμε νωρίτερα απ’ τα δύο, γιατί μπορεί να έχουμε αντίθετα αποτελέσματα απ’ αυτά που περιμένουμε. 
Μια καλή περίοδο αποτελεί η αρχή του καλοκαιριού. Το σπίτι δεν είναι στρωμένο με χαλιά, οπότε και να έχουμε «ατυχήματα», εύκολα μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε. Επιπλέον, έχουμε ένα μεγάλο χρονικό διάστημα μπροστά μας μέχρι το Φθινόπωρο, για να κάνουμε πρόοδο στην προσπάθειά μας.

Κάποιες χρήσιμες συμβουλές για να γίνει πιο ομαλά η εκπαίδευση του παιδιού στις συνήθειες της τουαλέτας:
  • Πριν ξεκινήσουμε τη διαδικασία καλό είναι με κάποιους τρόπους να βοηθήσουμε το παιδί να συνειδητοποιήσει τις λειτουργίες του οργανισμού του, τονίζοντάς του το γεγονός όταν του αλλάζουμε πάνα.
  • Τοποθετούμε το γιογιό στην τουαλέτα ώστε το παιδί να το βλέπει και να έχει την ευκαιρία να εξοικειωθεί μαζί του πριν του προτείνουμε να το χρησιμοποιήσει.
  • Συζητάμε με το παιδί και του εξηγούμε ότι τώρα πια μεγάλωσε και η χρήση του δοχείου θα το διευκολύνει και το ίδιο.
  • Αν δούμε ότι το παιδί είναι ιδιαίτερα αρνητικό και δεν θέλει να χρησιμοποιήσει το γιογιό, τότε μπορούμε να αναβάλλουμε για λίγο καιρό την προσπάθεια. Δεν χρειάζεται να το πιέσουμε αν δεν είναι έτοιμο ακόμα. Αν βέβαια η κατάσταση αυτή εξακολουθεί και μέχρι τα τέσσερα χρόνια το παιδί δεν έχει κατορθώσει να απαλλαγεί πλήρως απ’ την πάνα, θα πρέπει οπωσδήποτε να απευθυνθούμε στον παιδίατρό μας.
  • Αν το παιδί καταφέρει να χρησιμοποιήσει κάποιες φορές το γιογιό, μπορούμε πλέον να του δείξουμε κάποια εμπιστοσύνη και να το αφήνουμε χωρίς πάνα για να αρχίσει να συνηθίζει στην ιδέα αυτή.
  • Υπενθυμίζουμε στο παιδί σε τακτά χρονικά διαστήματα μέσα στην ημέρα να καθίσει στο γιογιό. Σε αυτό το στάδιο υπάρχουν πολλές πιθανότητες να ξεχνιέται. Γι’ αυτό χρειάζεται υπομονή και σίγουρα την κατανόησή μας. Η θετική μας στάση σίγουρα θα βοηθήσει, ενώ αντίθετα ο εκνευρισμός και η δυσαρέσκεια από μέρους μας μπορεί να καθυστερήσουν την πρόοδο του παιδιού.
  • Όταν θα έχει πια συνηθίσει το δοχείο, είναι καιρός να το ενθαρρύνουμε να χρησιμοποιήσει τη λεκάνη.
  • Σχετικά με τον βραδινό ύπνο, πρέπει να περιμένουμε αρκετό καιρό μέχρι να απομακρύνουμε τη πάνα. Ένα καλό σημάδι για το πότε να το επιχειρήσουμε, είναι όταν θα αρχίσουμε να βρίσκουμε την πάνα στεγνή το πρωί.
  • Κάτι πολύ σημαντικό που δεν πρέπει να ξεχνάμε, είναι να ενθαρρύνουμε και να συγχαίρουμε το παιδί σε κάθε βηματάκι που κάνει προς την επιτυχία.
By sotiria78 

Μάθετε στο παιδί σας να αγωνίζεται μέχρι να τα καταφέρει!!

Ένα απ’ τα πιο σημαντικά μαθήματα που πρέπει να δώσουμε στο παιδί μας, είναι να προσπαθεί όσο χρειάζεται μέχρι να καταφέρει αυτό που θέλει και να μην παραιτείται εύκολα απ’ τον στόχο του.
Μάθετε στο παιδί σας να αγωνίζεται μέχρι να τα καταφέρει!!
Τα επιτεύγματά του ενισχύουν την αυτοπεποίθησή του
και το κάνουν να αποκτά ενθουσιασμό
για την κατάκτηση του επόμενου στόχου.
Αυτό είναι κάτι που θα το βοηθήσει γενικά στη ζωή του να κατακτάει τους στόχους του, θα το βοηθήσει στην εργασία του, αλλά και στην καθημερινότητά του. 
Η ζωή είναι γεμάτη προκλήσεις και δυσκολίες και το παιδί θα διευκολυνθεί ιδιαίτερα αν έχει μέσα του το αίσθημα ότι μπορεί να τα καταφέρει.
Από την προσχολική ηλικία κιόλας, μπορούμε να ξεκινήσουμε την προσπάθεια να το ενθαρρύνουμε να κατακτά μικρούς στόχους, σύμφωνα πάντα με τις ικανότητές του. 
Επιτεύγματα όπως να μάθει να κάνει ποδήλατο χωρίς βοηθητικές ρόδες, να μάθει να κολυμπάει, να μάθει να γράφει το όνομά του, να βοηθάει στις δουλειές του σπιτιού και πολλά άλλα, ενισχύουν την αυτοπεποίθησή του και το κάνουν να αποκτά ενθουσιασμό για την κατάκτηση του επόμενου στόχου.
Κάποιες φορές βέβαια, μπορεί το παιδί να δυσκολεύεται σε κάτι και είναι απόλυτα φυσικό. Δεν χρειάζεται να συγκρίνουμε τις ικανότητές του με αυτές των άλλων παιδιών της ίδιας ηλικίας. Κάθε παιδί έχει το δικό του ρυθμό ανάπτυξης και είναι απόλυτα φυσιολογικό κάποια παιδιά να τα καταφέρνουν καλύτερα από κάποια άλλα σε ορισμένα θέματα. 
Αυτό που εμείς πρέπει να κάνουμε, είναι να εστιάζουμε στην προσπάθεια του παιδιού και όχι στο αποτέλεσμα.  
Το συγχαίρουμε κάθε φορά που προσπαθεί, έστω και αν το αποτέλεσμα δεν ήταν το καλύτερο. Με τον τρόπο αυτό, παρατείνουμε τον χρόνο που το παιδί είναι διατεθειμένο να αφιερώσει για την κατάκτηση ενός στόχου. 
Αντίθετα, αν μας βλέπει ενθουσιασμένους μόνο όταν έχει καταφέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα, μπορεί στο μέλλον να αποφεύγει να δοκιμάζει νέες προκλήσεις και να παίρνει ρίσκα, έχοντας το φόβο ότι μπορεί να αποτύχει.

infochildren.com

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki