Έτσι να παίζετε με τα παιδιά σας - Playing With Your Child

Υπάρχει μία διαδεδομένη πεποίθηση στην κοινωνία μας 
ότι το παιχνίδι με τα παιδιά είναι χάσιμο χρόνου. 

Επιμέλεια άρθρου: Μιχάλης Επταήμερος,

Ψυχολόγος Παν/μίου Κρήτης,

Playing With Your Child

Πολλοί γονείς από την άλλη, ενώ αναγνωρίζουν τα οφέλη που έχει το παιχνίδι για τα παιδιά, δεν παίζουν μαζί τους θεωρώντας ότι είναι κάτι που πρέπει να κάνουν τα παιδιά ενστικτωδώς χωρίς την βοήθεια ενηλίκων.

Είναι αλήθεια ότι τα παιδιά πρέπει να παίζουν ενστικτωδώς, αυθόρμητα και χωρίς καθοδήγηση, αλλά είναι επίσης αλήθεια ότι το ένστικτο του παιδιού για το παιχνίδι εξαφανίζεται όταν δεν υπάρχει ένας ενήλικας να διεγείρει την φαντασία του παιδιού και την τάση προς την δημιουργικότητα. 

Με το παιχνίδι δημιουργείται μια ζεστή και τρυφερή σχέση με το παιδί, καθώς και ένας δυνατός δεσμός, κάτι που βοηθάει στην ανάπτυξη θετικών συναισθημάτων μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον. Μέσα από το παιχνίδι τα παιδιά μαθαίνουν πώς να επιλύουν προβλήματα, να τεστάρουν τις σκέψεις και τις ιδέες τους και να διερευνούν την φαντασία τους. 

Μαζί με την βοήθεια των ενηλίκων στο παιχνίδι, τα παιδιά εμπλουτίζουν το λεξιλόγιο τους, μαθαίνουν να επικοινωνούν τις σκέψεις και τα συναισθήματα τους και εκτίθενται στην κοινωνική αλληλεπίδραση με άλλα παιδιά με το να μαθαίνουν να περιμένουν την σειρά τους, να μοιράζονται πράγματα και να δείχνουν σεβασμό και κατανόηση στα συναισθήματα των άλλων. Τέλος, η ώρα του παιχνιδιού είναι μία ώρα όπου μπορείτε να ενθαρρύνετε και να προάγετε στο παιδί θετικά συναισθήματα. 

Παρακάτω ακολουθούν μερικές συμβουλές για το πώς μπορείτε να παίξετε με το παιδί σας και να αποφύγετε μερικές συχνές συμπεριφορές που κάνουν οι ενήλικες όταν παίζουν με τα παιδιά.

Αφήστε το παιδί να σας πει πώς θα παίξετε
Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού κάποιοι γονείς αναλώνονται στο να ‘διδάσκουν’ στο παιδί πώς να παίζει και τί να κάνει. Για παράδειγμα, δίνουν οδηγίες για το πώς να φτιαχτεί το κάστρο, πώς να συμπληρωθεί το παζλ ολόσωστα ή πώς να συναρμολογηθεί ένα παιχνίδι με τον ‘σωστό΄ τρόπο. Με αυτό τον τρόπο, πιθανόν οι γονείς αισθάνονται ότι μαθαίνουν και κάτι στο παιδί, από το να παίζουν μόνο μαζί του.

Ακολουθήστε τον ρυθμό του παιδιού σας, τις ιδέες του και την φαντασία του χωρίς να επιβάλλετε τον δικό σας ρυθμό. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να δίνετε συνεχώς εντολές και οδηγίες για το τί πρέπει να κάνει ένα παιδί όταν παίζει. 

Μην προσπαθήσετε να τους ‘μάθετε’ τίποτα. Αντιθέτως, μιμηθείτε τις συμπεριφoρές τους και αφήστε αυτά να σας πουν τί να κάνετε. 

Σύντομα, θα ανακαλύψετε ότι, όταν χαλαρώσετε και τους δώσετε την δυνατότητα να πάρουν τα ηνία, θα διευρύνουν την φαντασία τους, θα γίνουν περισσότερο δημιουργικά και θα τους ενδιαφέρει περισσότερο να συνεχίσουν το παιχνίδι μαζί σας.

Συντονιστείτε με τον ρυθμό του παιδιού
Ιδιαίτερα τα παιδιά προσχολικής και σχολικής ηλικίας, τείνουν να παίζουν συνεχώς το ίδιο παιχνίδι και να επαναλαμβάνουν τις ίδιες κινήσεις (για παράδειγμα, να γεμίζουν το κουτί με τα τουβλάκια συνεχώς ή να ζητάνε να τους ξαναδιαβάσουμε την ίδια ιστορία εκατοντάδες φορές). 

Αυτό βέβαια κάνει τους γονείς να βαριούνται και είναι πολύ δελεαστικό να πάρουν τον έλεγχο και να προτείνουν στο παιδί κάποιο καινούριο παιχνίδι ή έναν διαφορετικό τρόπο να παίξουν το παιχνίδι. Το πρόβλημα είναι ότι τα παιδιά θέλουν να εξασκούν μία δραστηριότητα ώστε να τους γίνει κτήμα και να ...

Έγινες γονέας και παλεύεις με τα μέσα σου. Έγινες γονέας και θυμήθηκες πως φοβάσαι!

Έγινες γονέας και θυμήθηκες πως φοβάσαι!

Γράφει η συγγραφέας Ρίνα Σερέτη

Έγινες γονέας και παλεύεις με τα μέσα σου. Έγινες γονέας και θυμήθηκες πως φοβάσαι! 

Στην εποχή μας παίζαμε στις αλάνες ως αργά το βράδυ και το μόνο που με φόβιζε εκείνες τις νύχτες ήταν η φωνή της μητέρας ή του πατέρα στο μπαλκόνι να με φωνάζει να πάω για ύπνο!

Στην εποχή μου το να βγεις έξω δεν χρειαζόταν κινητό να χτυπά κάθε λίγο και υποχρεωτική παράδοση παραλαβή στο μέρος συνάντησης. Τώρα βλέπω τα παιδιά μου να μεγαλώνουν, να θέλουν να τα αφήνω μόνα με τα άλλα παιδιά στην πλατεία, να θέλουν να βγουν έξω και αυτό που με φοβίζει δεν έχει καμία σχέση με την γονεϊκή φωνή που δεν ήθελα με τίποτα να με φωνάξει τότε!

Τώρα ακούω την δική μου μαμαδίστικη φωνή από τη μία να μου λέει, άσ’ τα να σταθούν στα πόδια τους, μεγάλα παιδιά είναι! Και από την άλλη κι αν τα κλέψουν κι αν τα αποπλανήσουν μετά τι; 

Στην εποχή μου ήξερες πως αν διαβάσεις και περάσεις σε κάποια σχολή η δουλειά θα ερχόταν αργά ή γρήγορα τώρα ξέρεις πως το «σπουδαγμένο» παιδί σου για να βρει δουλειά θα χρειαστεί να ξενιτευτεί!

Τα παραδείγματα πολλά, η ουσία είναι πως η ζωή μας έχει γίνει τόσο επικίνδυνη, τόσο δύσκολη σε σχέση με τις παλαιότερες εποχές! Μα ο φόβος όμως σε καμμία εποχή δεν ωφέλησε ποτέ κανέναν! Ο φόβος εμπόδισε, ο φόβος δείλιασε, ο φόβος δεν άφησε την ζωή να βγάλει φτερά! Και εσύ άφησες πίσω το ξέγνοιαστο παιδί που έπαιζε γελώντας στην αλάνα, ξέχασες τα κουτσομπολιά στην καφετέρια, τις κλεφτές ματιές αγοριών και κοριτσιών και άρχισες να φοβάσαι όσο μεγάλωνες…

Στην αρχή φοβόσουν να ονειρευτείς, 

μετά φοβόσουν να σκεφτείς 

και μετά ξέχασες πως φοβόσουν 

και συνέχισες την ζωή σου μέχρι που έγινες γονέας. 

Έγινες γονέας και θυμήθηκες πως φοβάσαι!

Και τώρα τι; 

Και τώρα γύρισε πίσω και θυμήσου, κλείσε τα μάτια και αφέσου στις αναμνήσεις που σε αλαφρώνουν όπως όταν έπεφτες από την μάντρα στο παιχνίδι, έβαζες σάλιο και συνέχιζες, θυμήσου τότε που είπες στους γονείς σου πως θα πας στην γνωστή καφετέρια μα εσύ πήγες κρυφό ραντεβού με τον πρώτο σου έρωτα. 

Θυμήσου όλα όσα σου διώχνουν τον φόβο μακριά και εμπιστεύσου τις αξίες με τις οποίες ζεις, καθοδηγείς, δυναμώνεις το παιδί σου. Δώσε του την ευκαιρία να σου δείξει με τις πράξεις του πόσο τα έχεις καταφέρει κι αν κάτι δεν είναι έτσι όπως θα ήθελες, θυμήσου πώς ένιωθες εσύ όταν ήθελαν οι γονείς σου αλλά δεν ήθελες εσύ…

enallaktikidrasi

Michael Murphy (Bootsy)- Αυτό το τέρας βίαζε και κακοποιούσε τους ανήλικους μαθητές του

Monk Michael Murphy guilty of horrific catalogue of sexual and violent abuse of pupils at St Joseph's School

Καθολικό σχολείο-κολαστήριο, λειτουργούσε υπό καθεστώς τρόμου από έναν Ιρλανδό μοναχό, ο οποίος κακοποιούσε και ασελγούσε στους ανήλικους μαθητές του

Ένοχο έκρινε το δικαστήριο έναν 82χρονο καθολικό μοναχό από το ανατολικό Λόδιαν της Σκωτίας, για σωρεία περιστατικών που περιλαμβάνουν κακοποίηση παντός είδους σε καθολικό σχολείο της περιοχής.

Ο Μάικλ Μέρφι, γνωστότερος ως «Αδελφός Μπένεντικτ» ή «Αδελφός Μπεν» για τα παιδιά, τα οποία ήταν υπό τη δική του μέριμνα στο Σχολείο του Αγίου Ιωσήφ στο Τράνεντ, κατηγορήθηκε για δεκάδες υποθέσεις βίας, κακοποίησης και απρέπειας σε βάρος των παιδιών.

Ο Ιρλανδός μοναχός, αρνήθηκε φυσικά τις κατηγορίες κατά τη διάρκεια της δίκης λέγοντας ότι: «Δεν θα έπρεπε να είμαι καν σε αυτό το δικαστήριο».

Όμως το δικαστήριο τον καταδίκασε για 15 υποθέσεις επίθεσης και ασέλγειας κατά τη διάρκεια μιας δεκαετίας μέχρι και το 1981, στις οποίες τα θύματα ήταν ακόμα και αγοράκια μόλις 8 ετών!

Τα θύματα σε απίστευτες μαρτυρίες, εξιστόρησαν το πως ο αδίστακτος μοναχός γελούσε, καθώς έκανε στα παιδιά ηλεκτροσόκ. Αποτέλεσμα ήταν, ένα εξ αυτών να πάθει εγκαύματα στα χέρια του και άλλο ένα να λιποθυμήσει, καθώς ο Μέρφι χρησιμοποιούσε πάνω του μια συσκευή βασανιστηρίων ονόματι Tickler.

Άλλο ένα παιδί, κατήγγειλε πως κατά την ηλικία των 14-15 ετών, αναγκάστηκε να πρωταγωνιστήσει σε όργιο μεταξύ του μοναχού και ενός συνεργού του στα ντους. Μάλιστα το παιδί προειδοποιήθηκε πως αν έλεγε κάτι σε οποιονδήποτε, δεν θα έβλεπε ποτέ ξανά τους γονείς του.

Ακόμα ένα θύμα, που πλέον είναι 44 ετών αποκάλυψε πως το όλο καθολικό σχολείο δρούσε κάτω από ένα καθεστώς τρόμου, στο οποίο σε ρόλο αφεντικού ήταν ο «Αδελφός Μπενεντικτ» και όλοι έπρεπε να είναι υπόλογοι σε αυτόν.

Άλλη μαρτυρία αποκάλυψε πως το παρατσούκλι του Μέρφι στο σχολείο ήταν Bootsy (ο άνθρωπος με τη μπότα), επειδή κλωτσούσε τα παιδιά, φορώντας μπότες με σιδερένια μύτη. 

Ο ίδιος, βέβαια το αρνήθηκε, ισχυριζόμενος πως προέκυψε από μια σειρά της τότε τηλεόρασης.

protothema

«Παιδιά χωρίς εφιάλτες»- "Childern Without Nightmares" Ένα παραμύθι χωρίς λόγια

Ένα πολιτιστικό πρόγραμμα με στόχο την ισότητα

«Με λένε Τζαμίλ και είμαι πρόσφυγας»

Αυτή είναι η απάντηση ενός εφτάχρονου αγοριού, στην ερώτηση «πώς σε λένε;» Πρόσφυγας. Βλέπεις, τους τελευταίους δύο μήνες, έχει αποκτήσει αυτή την ιδιότητα και έχει μάθει να συστήνεται όχι αποκλειστικά με το όνομά του. Έχει καταλάβει πως το όνομα εκμηδενίζεται από σύνορα και υπογραφές. Ο πρόσφυγας νικάει τον Τζαμίλ.

"Childern Without Nightmares"

Πολλές φορές αναρωτιέμαι αν αρκεί να επιμένουμε στην υλική και ιατρική φροντίδα των χιλιάδων ανώνυμων εφτάχρονων ή να προσέξουμε και τις δευτερεύουσες ανάγκες τους. 
Εκείνο που κάθε παιδί χρειάζεται, τη συναισθηματική φροντίδα. Με αυτό το κίνητρο συστάθηκε η δράση «Childern Without Nightmares» - «Παιδιά Χωρίς Εφιάλτες».

Πρόκειται για ένα πολιτιστικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα, στο πλαίσιο του οποίου δημιουργείται ένα παραμύθι χωρίς λόγια σε 10.000 αντίτυπα και διανέμεται από Έλληνες μαθητές, με τη βοήθεια της Bad Crowd, σε πρόσφυγες και μετανάστες. Στόχος είναι η αλληλεπίδραση μεταξύ τους, προωθώντας έτσι το μήνυμα της ειρήνης και της αρμονικής συνύπαρξης διαφορετικών εθνικοτήτων και πολιτισμών. Το παραμύθι θα εικονογραφείται από ένα διεθνούς φήμης καλλιτέχνη από όλο τον κόσμο. 

Ο καταξιωμένος Έλληνας εικαστικός Αλέξανδρος Ψυχούλης υπογράφει ως δημιουργός του πρώτου έντυπου των 18 σελίδων.

Οι μαθητές θα κατανοήσουν την έννοια της ειρήνης την ίδια στιγμή που χιλιάδες πρόσφυγες θα αισθανθούν την ισότητα, την φιλία, τη διασκέδαση, αποδοχή και εμπιστοσύνη. Στην δράση αυτή, καταλυτικό ρόλο παίζει το παραμύθι που προορίζεται ως ο συνδετικός κρίκος μεταξύ των αλλόγλωσσων μαθητών. Ένα παραμύθι στο οποίο οι λέξεις καταργούνται, πράγμα που μας κάνει να πιστέψουμε για άλλη μια φορά ότι η αλληλεγγύη και η τέχνη δεν έχουν γλώσσα.

Στην έκδοση που αναμένεται, θα δούμε ενδεικτικά τη συγκινητική και ταυτόχρονα αισιόδοξη ιστορία ενός προσφυγόπουλου με μορφή λαγού. Ένας εύστοχος τρόπος από τον Αλέξανδρο Ψυχούλη να συμβολίσει την διαφορετικότητα.

Η δράση όμως δεν σταματάει εδώ. Η διανομή του παραμυθιού θα επεκταθεί και στις χώρες Ολλανδία, Αυστρία, Τουρκία, Γαλλία και Γερμανία, ενώ μετά το πέρας της διανομής θα ανέβει online για να το διαβάσουν όλοι. Επίσης, θα οργανωθούν παραστάσεις κουκλοθέατρου χωρίς λόγια σε συνεργασία των προσφύγων και των Ελλήνων μαθητών. Καθώς και διαγωνισμός ζωγραφικής, με τις νικητήριες ζωγραφιές να δημοσιεύονται σε έντυπο και όλες μαζί στο διαδίκτυο.
Η ATHENS VOICE είναι χορηγός επικοινωνίας.

Το έντυπο θα διανεμηθεί ενδεικτικά: στην Ανοιχτή Δομή Φιλοξενίας του Ελαιώνα, στους ξενώνες ασυνόδευτων ανηλίκων της Πράξις σε Αθήνα και Πάτρα και της Αποστολής σε Αθήνα, Στην Σάμο, Καβάλα, Κω, Σχιστό, Λέσβο, Σάμο κ.ά.

Αν θέλεις να μάθεις περισσότερα για το «Childern Without Nightmares» δες εδώ:
badcrowd

Η απελπισία των εγκλείστων

Ένας λαός που χρόνια αντιμαχόμενες φατρίες, θρησκευτικές, πολιτικές αντιπαλεύονταν μεταξύ τους, αλλά είχαν μάθει αν ζουν με αυτό.

Μέχρι που οι ξένοι, αποφάσισαν ότι ήρθε η σειρά του λαού αυτού, να απολέσει την εθνική περιουσία του.

Και ο τρόπος ήταν ένας. Ο πόλεμος, η πανάρχαια συνταγή.
Και ο λαός αυτός βίωσε τον πόλεμο στην χειρότερη μορφή του. Τους έβαλαν να σκοτωθούν μεταξύ τους. Τους εξόπλισαν και πυροδότησαν τις παλιές διαφορές τους.

Και τα ισοπέδωσαν όλα. Ερείπια, ερείπια παντού. Κατέστρεψαν τα πάντα. Ο λαός έχασε τα σπίτια του, το βιός του, την περιουσία του, συγγενείς, αδέρφια παιδιά.
Και μάζεψαν ότι μπόρεσαν και ξεκίνησαν να φύγουν, να φύγουν από την καταστροφή, να σώσουν ότι τους είχε απομείνει, τη ζωή τους, τη ζωή των παιδιών τους.

Και θέλησαν να πάνε στη «Νέα Γη της Επαγγελίας», στον πολιτισμένο βορρά. Εκεί που έχουν κανόνες, έχουν νόμους, έχουν συνθήκες, που σέβονται την ανθρώπινη ζωή, που περιθάλπουν τους ξενιτεμένους, που υποδέχονται τους πρόσφυγες.

Πέρασαν στη γείτονα χώρα. Εκεί τους εκμεταλλεύτηκαν, του κορόιδεψαν, τους εξαπάτησαν. Τους έβαλαν σε βάρκες και τους έριξαν στη μεγάλη θάλασσα, αφού τους πήραν το ακριβό αντίτιμο της παροχής τους. Και τους έδωσαν βάρκες καρυδότσουφλα και τους έδωσαν τρύπια σωσίβια και του έσπρωξαν στην τρικυμία. Και ήταν χειμώνας, ήταν κρύο, ήταν θαλασσοταραχή.

Σφιχταγκαλιασμένοι στις λέμβους του θανάτου, άλλοι χάθηκαν αύτανδροι, άλλοι έχασαν τα παιδιά τους, τα αδέρφια τους. Και ξεβράστηκαν, σε μια φιλόξενη γη, τους γιατροπόρεψαν, όπως μπορούσαν, τους τάισαν, τους ζέσταναν, οι άνθρωποι αυτής της φιλόξενης γης.

Αλλά κι αυτοί, οι φιλόξενοι άνθρωποι, δεν είχαν άλλα να τους δώσουν, δεν είχαν δουλειά να τους δώσουν. Είχαν πάρει και την δουλειά απ’ αυτούς. Αυτοί οι φιλόξενοι, είχαν έναν άλλο πόλεμο στο τόπο τους.
Και μάζεψαν την κομμάτια τους οι πρόσφυγες, μάζεψαν ότι τους είχε απομείνει και ξεκίνησαν για την «Νέα Γη της Επαγγελίας», τον «πολιτισμένο βορρά».
Και πήραν τον δρόμο, κινήσανε για το μακρύ ταξίδι. Και έφτασαν στα σύνορα.
Κι εκεί στα σύνορα …
Τα σύνορα ήταν κλειστά. Τείχη πελώρια είχαν υψωθεί. Κανένας δεν περνούσε.

Ο «Πολιτισμένος βορράς» είχε κλείσει τα σύνορά του. Είχε υψώσει τείχη. Η «Γη της Επαγγελίας» ήταν κλειστή. Ο πολιτισμένος βορράς, δεν ήθελε τους πρόσφυγες, για να μη μαγαρίσουν του εκλεκτούς. Οι πολιτισμένοι βόρειοι, δεν ήθελαν ξένους στη γη τους.

Και ο βόρειοι πήραν αποφάσεις. Βγάλανε κανόνες για τους πρόσφυγες. 
Για το καλό τους. 
Η απόφαση ήταν: «Πίσω». 
Θα γυρίσετε πίσω, από εκεί που ήρθατε. 
Θα πάτε εκεί που σας εκμεταλλεύτηκαν. 
Εκεί που σας έριξαν στη θάλασσα, εκεί που σας έδωσαν τρύπια σωσίβια και βάρκες μισής χρήσης.
Αλλά μη νοιάζεστε πρόσφυγες, εμείς θα τα κάνουμε όλα. 
Εμείς θα σας πάμε πίσω. 
Εσείς δεν έχετε να γνοιαστείτε για τίποτε. 
Εμείς θα σας ξεπροβοδίσουμε στην εξαποδώ γη.

Ποιος άνθρωπος, ποιος, θνητός αντέχει αυτή την απόφαση;
Ποιος άνθρωπος;;

Ο Πολιτισμένος Βορράς έφτιαξε απελπισμένους και τους έκλεισε σε μια φιλόξενη γη, αλλά που δεν της άφησαν τίποτε για να ταΐσει τους κατατρεγμένους.
Μια επιλογή έχουν οι απελπισμένοι, να πάνε από εκεί που ήρθαν. Ή να πεθάνουν, έγκλειστοι και απελπισμένοι στη μεγαλύτερη φυλακή του κόσμου και για τους γηγενείς και για τους ξενιτεμένους.
Και οι απελπισμένοι, δεν έχουν να χάσουν τίποτε άλλο, παρά μόνο τη ζωή τους.
Και οι έγκλειστοι απελπισμένοι είναι ικανοί για όλα.

Το χαμομηλάκι