Όλοι θυμώνουμε. Το ίδιο και τα παιδιά.

«τὸ μὲν γὰρ πάθος ἐστὶν ὀργή, τὰ δ᾽ ἐμποιοῦντα πολλὰ καὶ διαφέροντα. ὁ μὲν οὖν ἐφ᾽ οἷς δεῖ καὶ οἷς δεῖ ὀργιζόμενος, ἔτι δὲ καὶ ὡς δεῖ καὶ ὅτε καὶ ὅσον χρόνον, ἐπαινεῖται· πρᾶος δὴ οὗτος ἂν εἴη, εἴπερ ἡ πραότης ἐπαινεῖται.»

Ἀριστοτέλους Ἠθικὰ Νικομάχεια 1125b- 30

Όλα τα συναισθήματα είναι ανθρώπινα αλλά και χρήσιμα. Ο θυμός είναι η άμυνα ενάντια σε βαθύτερα συναισθήματα όπως ο φόβος, η απογοήτευση, η ζήλια και ο πόνος. 

Όταν αυτά τα συναισθήματα γίνονται πολύ έντονα και συσσωρεύονται μέσα μας, τότε αυτόματα θυμώνουμε για να προστατεύσουμε τον εαυτό μας από τον υπερβολικό πόνο. Με αυτό τον τρόπο τα συναισθήματα αυτά βρίσκουν και μια διέξοδο. Έτσι, όταν κάτι μας απειλήσει συναισθηματικά προχωρούμε στην επίθεση, δηλαδή τον θυμό. 

Τα παιδιά συνήθως θυμώνουν:
- με τον μικρό τους αδερφό (που έκανε ζημιά σε κάποιο σημαντικό παιχνίδι)
- με τους γονείς τους (οι οποίοι του συμπεριφέρθηκαν «άδικα»)
- με τη δασκάλα τους (που τους ντρόπιασε)
- με κάποιο άλλο παιδί που τους εκφόβησε

Όταν τα παιδιά μεγαλώσουν σε ένα σπίτι όπου ο θυμός αντιμετωπίζεται με υγιή τρόπο, τότε μαθαίνουν να χειρίζονται και το δικό τους θυμό πιο εποικοδομητικά. Άλλωστε αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο: στα μάτια των παιδιών οι γονείς είναι το καλύτερο παράδειγμα ! Ο θυμός λοιπόν, παρόλο που φοβίζει μικρούς και μεγάλους, είναι μια καλή ευκαιρία για σωστή διαπαιδαγώγηση των παιδιών εάν οι γονείς τον αξιοποιήσουν σωστά.

Υγιής αντιμετώπιση θυμού σημαίνει:

Έλεγχος επιθετικών συμπεριφορών. 

Μέχρι το νηπιαγωγείο τα παιδιά πρέπει να μπορούν να ελέγχουν την αύξηση της αδρεναλίνης και άλλων χημικών στο σώμα τους όταν θυμώνουν, έτσι ώστε να ηρεμούν από μόνοι τους και να μην ενοχλούν κανέναν όταν αναστατώνονται για οποιοδήποτε λόγο. Για να φτάσει το παιδί σας όμως σε αυτό το σημείο, πρέπει να το βοηθήσετε και σεις. Η ρύθμιση των διαφόρων χημικών διαμορφώνεται τα πρώτα χρόνια του παιδιού ανάλογα με τα βιώματα και τις συμπεριφορές που βλέπει γύρω του. Αποδεχτείτε το θυμό του παιδιού σας και παραμείνετε ήρεμοι. Αυτό βελτιώνει τις συναισθηματικές δεξιότητες του παιδιού, μαθαίνοντας το να ηρεμεί και να μην κάνει κακό σε κανέναν.

Αναγνώριση των πιο απειλητικών συναισθημάτων που βρίσκονται κάτω από το θυμό. 

Μόλις το παιδί βιώσει τη θλίψη για το σπασμένο παιχνίδι, τον πόνο για την «άδικη» μητέρα του, την ντροπή όταν δεν ήξερε την απάντηση στην τάξη ή τον φόβο όταν ο συμμαθητής του τον απείλησε, τότε μπορεί να προχωρήσει μπροστά. Δεν χρειάζεται πλέον το θυμό για να υπερασπιστεί αυτά τα συναισθήματα, κι έτσι ο θυμός εξατμίζεται. Σε αντίθεση, εάν δεν βοηθήσετε τα παιδιά σας να βρουν την πραγματική πηγή του θυμού τους, τότε θα συνεχίσουν να χάνουν τη ψυχραιμία τους χωρίς να λύνουν το βαθύτερο πρόβλημα.

Εποικοδομητική επίλυση προβλημάτων. 

Στόχος είναι το παιδί σας να χρησιμοποιήσει το θυμό έτσι ώστε κάνει τις αλλαγές που χρειάζεται για να μην επαναληφθεί ξανά αυτό που τον θυμώνει. Αυτό μπορεί να σημαίνει μετακίνηση των παιχνιδιών μακριά από τον μικρό του αδερφό, ή γονική υποστήριξη για την αντιμετώπιση του εκφοβισμού από το συμμαθητή του. Ακόμη, μπορεί να αναγνωρίσει τη δική του συμβολή στο πρόβλημα, ακολουθώντας καλύτερα τις συμβουλές των γονιών του ή να κάνει καλύτερη προετοιμασία για το σχολείο.

Χρειάζονται χρόνια γονικής υποστήριξης για να μάθουν τα παιδιά αυτές τις δεξιότητες. 

Εάν οι γονείς βοηθήσουν το παιδί τους έτσι ώστε να αισθάνεται την ασφάλεια για να εκφράσει ελεύθερα το θυμό του και να διερευνήσει τα συναισθήματα που βρίσκονται από κάτω, τότε θα μάθει πιο γρήγορα να ξεπερνά το θυμό του κατά τη διάρκεια του δημοτικού.

Πως μπορείτε να βοηθήσετε τα παιδιά σας να διαχειρίζονται το θυμό τους;

1. Να θυμάστε ότι όλα τα συναισθήματα είναι αποδεκτά. 

Μόνο οι πράξεις πρέπει να περιορίζονται.
2. Βάλτε όρια. 

Επιτρέποντας το συναίσθημα δεν σημαίνει πως επιτρέπονται και οι καταστροφικές πράξεις. Τα παιδιά δεν πρέπει ποτέ να κτυπούν άλλους ανθρώπους, ούτε καν τους γονείς τους. Όταν κτυπούν όμως τους γονείς τους, τότε τα παιδιά ζητούν ουσιαστικά από αυτούς να θέσουν τα όρια έτσι ώστε να τα βοηθήσουν να συγκρατήσουν το θυμό τους. 

Μπορείτε να πείτε στο παιδί σας «Μπορείς να είσαι όσο θυμωμένος θέλεις όμως δεν μπορείς να κτυπάς». Μην αφήσετε το παιδί σας να σπάσει πράγματα πάνω στο θυμό του. Αυτό θα το κάνει να αισθάνεται τύψεις. Η δουλειά σας είναι να προσφέρετε ασφάλεια και να ακούσετε τι έχει να σας πει.
3. Ποτέ μη στέλνετε ένα παιδί μακριά για να ηρεμήσει μόνο του. 

Να θυμάστε πως τα παιδιά χρειάζονται περισσότερο την αγάπη σας εκείνες τις στιγμές που θεωρείτε πως την αξίζουν λιγότερο. Αντί να αφήσετε το παιδί σας μόνο του με αυτά τα μεγάλα και τρομακτικά συναισθήματα, παραμείνετε δίπλα του και βοηθήστε το. Μένοντας κοντά από το παιδί σας αισθάνεται λιγότερο μόνο και αβοήθητο. Θα εκπλαγείτε με τον αυτοέλεγχο που αποκτούν τα παιδιά όταν υιοθετήσετε αυτή την πρακτική.
4. Μείνετε κοντά στο παιδί σας όταν είναι αναστατωμένο. 

Αναγνωρίστε αυτό που συνέβη εάν γνωρίζετε, και επιτρέψτε λεκτικά και συγκεκριμένα το κλάμα, τη λύπη, λέγοντας του «Είναι εντάξει. Όλοι θέλουν μερικές φορές να κλαίνε». Μπορείτε να τον ακουμπήσετε στην πλάτη για να παραμείνετε συνδεδεμένοι μαζί του. Εάν πάλι σας διώχνει μακριά, απομακρυνθείτε λίγο όμως παραμείνετε στον ίδιο χώρο λέγοντάς του πως δεν θα τον αφήσετε μόνο του με αυτά τα έντονα συναισθήματα.
5. Παραμείνετε ήρεμοι. 

Φωνάζοντας σε ένα θυμωμένο παιδί ενισχύεται αυτό που ήδη νιώθει και κάνετε τα πράγματα χειρότερα. Η δουλειά σας είναι να επαναφέρετε την ηρεμία γιατί μόνο έτσι τα παιδιά μπορούν να μάθουν και να καταλάβουν πώς να γίνουν καλύτερα. Εάν έχετε τη συνήθεια να φωνάζετε στα παιδιά σας τότε και αυτά θα υιοθετήσουν τη συμπεριφορά σας όταν θα είναι έφηβοι εάν όχι και πιο νωρίς.

Τα παιδιά πρέπει να μάθουν από εσάς ότι ο θυμός και τα άλλα συναισθήματα που αναστατώνουν δεν είναι τελικά τόσο τρομακτικά, μιας και ούτε η Μαμά κι ο Μπαμπάς τα φοβούνται. Η παρουσία σας τα κάνει να αισθάνονται ασφαλή, επιτρέποντας την ανάπτυξη του αυτοέλεγχου και της λογικής ψύχραιμης σκέψης. Έτσι μαθαίνουν τα παιδιά πώς να καταπραΰνουν τον εαυτό τους.

6. Δώστε τρόπους στο παιδί σας για να διαχειριστεί το θυμό του εκείνη τη στιγμή. 

Μπορείτε να προτείνετε στο παιδί σας όταν είναι θυμωμένο να κτυπήσει για λίγο κάποιο μαξιλάρι. Εάν είναι λίγο μεγαλύτερο το παιδί σας, μπορείτε να του προτείνετε να ζωγραφίσει ή να γράψει πάνω στο χαρτί γιατί είναι θυμωμένο και μετά να το σκίσει σε μικρά κομματάκια. Μπορείτε να προτείνετε επίσης να πάρει μια ανάσα μετρώντας μέχρι το 4 και μετά να εκπνεύσει μετρώντας μέχρι το 

8. Όταν το παιδί σας είναι ήρεμο, 

μπορείτε να κάνετε μια λίστα μαζί με εποικοδομητικούς τρόπους εκτόνωσης συναισθημάτων και φωτογραφίες και να τη βάλετε στο ψυγείο. Αυτό μπορείτε και σεις οι γονείς να το χρησιμοποιήσετε ως παράδειγμα όταν θα είστε θυμωμένοι.
7. Βοηθείστε το παιδί σας να αναπτύξει συναισθηματική νοημοσύνη. 

Τα παιδιά που αισθάνονται άνετα με τα συναισθήματα τους χειρίζονται το θυμό τους πιο εποικοδομητικά. Μάθετε και δείξτε στα παιδιά σας να μη φοβούνται τα συναισθήματά τους, όποια και αν είναι αυτά. Κάντε τα παιδιά σας να αισθάνονται ασφάλεια και ενθαρρύνετέ τα να εκφράζουν οποιαδήποτε άβολα συναισθήματα.

10 σημάδια που δείχνουν πως το παιδί χρειάζεται βοήθεια από ειδικό στη διαχείριση του θυμού
1. Δεν μπορεί να ελέγξει την επιθετικότητά του και κτυπά ανθρώπους μετά την ηλικία των 5.
2. Παθαίνει συχνές κρίσεις θυμού, δείχνοντας πως κουβαλά ένα μεγάλο δοχείο θυμού που έχει ξεχειλίσει.
3. Είναι εύκολα αρνητικό και αντίθετο με ότι του λέτε.
4. Δεν μπορεί να ακολουθήσει την εποικοδομητική λύση ενός προβλήματος και δεν αναγνωρίζει την ευθύνη που έχει το ίδιο στη δημιουργία του προβλήματος. Αισθάνεται συνεχώς πως είναι το θύμα.
5. Χάνει συνεχώς φίλους, απομακρύνει τους μεγάλους ή εμπλέκεται σε διαπροσωπικές συγκρούσεις.
6. Σκέφτεται συνεχώς την εκδίκηση.
7. Απειλεί να κάνει ή κάνει κακό στον εαυτό του.
8. Προκαλεί ζημιά σε ιδιοκτησία.
9. Εκφράζει επανειλημμένα μίσος για τον εαυτό του ή για κάποιον άλλον.
10. Κάνει κακό σε μικρότερα παιδιά ή σε ζώα.

Για τα παιδιά που έχουν δυσκολίες στη διαχείριση θυμού, η θεραπευτική παρέμβαση μπορεί να τα βοηθήσει να επεξεργαστούν τα βαθύτερα συναισθήματα που κρύβονται κάτω από το θυμό και να αναπτύξουν την ικανότητα να διαχειρίζονται όλα τους τα συναισθήματα. Προλαμβάνοντας και αντιμετωπίζοντας το συσσωρευμένο θυμό του παιδιού σας μέσω μιας θεραπευτικής παρέμβασης, το βοηθάτε να γίνει ένας πιο ισορροπημένος ενήλικας.

paidiatros

Γιάννης Ρίτσος: Ὄνειρο καλοκαιρινού μεσημεριού (ἀπόσπασμα)

Edward Potthast (1857-1927) - Γύρω από τη Rosie,
1910-1915. Μουσείο Καλών Τεχνών. Χιούστον

«...Χτὲς βράδυ δὲν κοιμήθηκαν καθόλου τὰ παιδιά. Εἴχανε κλείσει ἕνα σωρὸ τζιτζίκια στὸ κουτὶ τῶν μολυβιῶν, καὶ τὰ τζιτζίκια τραγουδοῦσαν κάτου ἀπ᾿ τὸ προσκεφάλι τους ἕνα τραγούδι ποὺ τὸ ξέραν τὰ παιδιὰ ἀπὸ πάντα καὶ τὸ ξεχνοῦσαν μὲ τὸν ἥλιο.

Χρυσὰ βατράχια κάθονταν στὶς ἄκρες τῶν ποδιῶν χωρὶς νὰ βλέπουν στὰ νερὰ τὴ σκιά τους. κι ἤτανε σὰν ἀγάλματα μικρὰ τῆς ἐρημιᾶς καὶ τῆς γαλήνης.
Τότε τὸ φεγγάρι σκόνταψε στὶς ἰτιὲς κι ἔπεσε στὸ πυκνὸ χορτάρι.
Μεγάλο σούσουρο ἔγινε στὰ φύλλα.

Τρέξανε τὰ παιδιά, πῆραν στὰ παχουλά τους χέρια τὸ φεγγάρι κι ὅλη τη νύχτα παίζανε στὸν κάμπο.
Τώρα τὰ χέρια τους εἶναι χρυσά, τὰ πόδια τους χρυσά, κι ὅπου πατοῦν ἀφήνουνε κάτι μικρὰ φεγγάρια στὸ νοτισμένο χῶμα. Μά, εὐτυχῶς, οἱ μεγάλοι ποὺ ξέρουν πολλά, δὲν καλοβλέπουν. Μονάχα οἱ μάνες κάτι ὑποψιάστηκαν.
Γι᾿ αὐτὸ τὰ παιδιὰ κρύβουνε τὰ χρυσωμένα χέρια τους στὶς ἄδειες τσέπες, μὴν τὰ μαλώσει ἡ μάνα τους ποὺ ὅλη τη νύχτα παίζανε κρυφὰ μὲ τὸ φεγγάρι...»

Το κινητό επηρεάζει τα παιδιά - Mobile phone cancer risk 'higher for children'

Καµπανάκι για τα κινητά

«Πιθανώς καρκινογόνα» χαρακτηρίζει για πρώτη φορά τα κινητά τηλέφωνα ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας.

Mobile phone cancer risk 'higher for children'

Το κινητό βλάπτει εσάς και τα παιδιά σας

Εάν τα ίδια αυτά παιδιά ξεκινήσουν να χρησιμοποιούν κινητό τηλέφωνο σε πολύ μικρή ηλικία, οι πιθανότητες να... αναπτύξουν προβληματική συμπεριφορά αυξάνονται κατά 50% επιπλέον!

Αντιθέτως, τα παιδιά που χρησιμοποιούν κινητό από μικρά, αλλά οι... μητέρες τους κατά την κυοφορία όχι, έχουν, κατά προσέγγιση, μόνο 20% πιθανότητες ανάπτυξης κακής συμπεριφοράς.
Σύμφωνα με κορυφαίο σύμβουλο της βρετανικής κυβέρνησης, τα παιδιά δεν πρέπει να χρησιμοποιούν κινητά τηλέφωνα μέχρι να φθάσουν τουλάχιστον την ηλικία των 12 ετών, ενώ οι έγκυες γυναίκες θα πρέπει – αν μη τι άλλο – να τα αποφεύγουν!
Παρ' όλα αυτά, φαίνεται ότι η κινητή τηλεφωνία, δεν προκαλεί σοβαρά νοσήματα στους ανθρώπους, ανεξαρτήτως ηλικίας, όπως είναι ο καρκίνος. (Διαβάστε επάνω περί του αντιθέτου)
Τα ευρήματα αυτής της έρευνας δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό «Επιδημιολογίας και Κοινωνικής Υγείας» της Καλιφόρνια.

Τα ευρήματα αυτής της έρευνας δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό «Επιδημιολογίας και Κοινωνικής Υγείας» της Καλιφόρνια.

πηγή

Κι όμως, πολλές φορές η παιδική κακοποίηση «φεύγει» αδιάγνωστη!

«Πριν από λίγες ημέρες, είχα εφημερία στο νοσοκομείο όταν με φώναξαν στα επείγοντα. Ήταν ένα μωρό 2 μηνών με εμφανές τραύμα στο πρόσωπο. Ο μπαμπάς ισχυριζόταν ότι είχε χτυπήσει το κεφάλι του στο καθισματάκι του αυτοκινήτου. Μόλις είδα το παιδί, κατάλαβα ότι η ιστορία δεν έστεκε. 

Ένα μωρό δύο μηνών δεν είναι σε θέση να γυρίσει με αυτόν τον τρόπο, επιπλέον η μελανιά είχε αμυδρά σχήμα παλάμης. Αμέσως κίνησα τις προβλεπόμενες διαδικασίες, και πράγματι την επόμενη ημέρα ο μπαμπάς ομολόγησε ότι χτύπησε το παιδί πάνω στα νεύρα του. Αν δεν το είχαμε διαγνώσει εκείνη την ημέρα, την επόμενη φορά μπορεί να του προκαλούσε μη αναστρέψιμη εγκεφαλική βλάβη. 

Είναι σημαντικό οι γιατροί να έχουν στο μυαλό τους το ενδεχόμενο της παιδικής κακοποίησης. Αλλιώς δεν θα το διαγνώσουν».

Όλα αυτά συνέβησαν πολύ μακριά από εδώ, αλλά δεν είναι καθόλου μακρινά. Το περιστατικό μάς διηγείται ο δρ John Mishel Leventhal, διευθυντής των Προγραμμάτων για τα Κακοποιημένα Παιδιά στο Νοσοκομείο Παίδων στο Yale. Ποιες οι πιθανότητες να είχε διαγνωστεί το ίδιο περιστατικό στην Ελλάδα; «Μα η νοσοκόμα και ο ειδικευόμενος γιατρός που χειρίστηκαν το περιστατικό πίστεψαν την ιστορία με το καθισματάκι», λέει ο δρ Leventhal. «Αλλά υπάρχει πρωτόκολλο που επιβάλλει, όταν ένα παιδάκι κάτω του ενός έτους φτάνει στα επείγοντα με χτύπημα στο κεφάλι, να με φωνάζουν». Το πρωτόκολλο που τηρείται απαρέγκλιτα έσωσε ενδεχομένως μια ζωή.

Στην Ελλάδα οι γιατροί ενημερώνονται για την παιδική κακοποίηση μόνο στο πανεπιστήμιο, χωρίς περαιτέρω επιμόρφωση. Χωρίς συγκεκριμένες οδηγίες για τη διαχείριση των ύποπτων περιστατικών, σε συνδυασμό με τον φόρτο εργασίας και την κούραση, η κακοποίηση φεύγει συχνά αδιάγνωστη. Ένα σπασμένο χέρι μπαίνει στον γύψο, σε μια μελανιά συνταγογραφείται αλοιφή.

Όλα αυτά φιλοδοξεί να αλλάξει το νέο φιλόδοξο πρόγραμμα που ξεκινά το Σωματείο ΕΛΙΖΑ, Εταιρεία κατά της Κακοποίησης του Παιδιού. Πρόκειται για το 1ο Εθνικό Πρόγραμμα Επιμόρφωσης Νοσοκομειακών Ιατρών για τη Διαχείριση Περιστατικών Σωματικά Κακοποιημένων Παιδιών, το οποίο θα διαρκέσει δύο χρόνια και θα οδηγήσει στη δημιουργία του πρώτου εθνικού δικτύου γιατρών με εξειδίκευση στο θέμα. Την εβδομάδα που πέρασε ο καθηγητής Leventhal και η καθηγήτρια Παιδιατρικής του Πανεπιστημίου της Αϊόβας Resmiye Oral εκπαίδευσαν 20 παιδιάτρους από 12 πανεπιστημιακές παιδιατρικές κλινικές της χώρας, οι οποίοι στη συνέχεια θα εκπαιδεύσουν τους συναδέλφους τους στα νοσοκομεία.

«Η ύπαρξη πρωτοκόλλου δράσης είναι το πιο σημαντικό», εξηγεί στην «Κ» η κ. Oral. «Να γνωρίζουν οι γιατροί ποια ακριβώς είναι τα “καμπανάκια” που πρέπει να μας ανησυχούν και σε τι εξετάσεις πρέπει να προβούμε εάν υποπτευόμαστε κακοποίηση. Έτσι, κάθε φορά που φτάνουν στις δομές υγείας παιδιά με ανεξήγητους τραυματισμούς, το σύστημα θα μπορεί να ανταποκρίνεται». 

Όπως αναφέρει, έχει βρεθεί ότι το 30% των παιδιών που έρχονται με τραυματισμό στο κεφάλι από κακοποίηση επιστρέφει στο νοσοκομείο. «Από μια λανθασμένη διάγνωση, το παιδί μπορεί να επιστρέψει νεκρό».

Οι παιδίατροι καλούνται να δουλέψουν σαν ντετέκτιβ. «Αντίθετα με τα μεγαλύτερα παιδιά, κάθε μελανιά στο σώμα ενός μωρού είναι ύποπτη», λέει ο κ. Leventhal. «Και είναι σημαντικό να μην εξετάζουμε μόνο τα εμφανή σημεία, αλλά όλο το σώμα. Στον κορμό, στα αυτιά, στον λαιμό δεν μπορεί να τραυματιστεί ένα παιδί πέφτοντας. Το άλφα δεν οδηγεί απαραίτητα στο βήτα, αλλά το άλφα σε κάνει να σκέφτεσαι το βήτα».

Η πρώτη κίνηση μετά την ιατρική εξέταση είναι η καταγραφή του ιστορικού του τραυματισμού. Τι συνέβη και χτύπησε το παιδί; «Ο γιατρός πρέπει να καταλάβει αν το τραύμα είναι συνεπές με το αναπτυξιακό επίπεδο του παιδιού, τον τύπο και τη σοβαρότητα του τραυματισμού», σημειώνει η κ. Oral.

Όταν κάτι δεν «κολλάει», ενεργοποιείται ο μηχανισμός, μέρος του οποίου είναι η επαφή με την οικογένεια. «Πολλά περιστατικά συμβαίνουν στο πλαίσιο ενδοοικογενειακής βίας. Είναι λάθος να φοβόμαστε να “ανακατευόμαστε” στις ζωές των άλλων. Πρέπει να ρωτήσουμε εάν υπάρχουν προβλήματα με καταχρήσεις ή προβλήματα ψυχικής υγείας», εξηγεί ο κ. Leventhal. «Μπορεί να μας πουν, μπορεί και όχι, αλλά οφείλουμε να ρωτήσουμε». Οι καταχρήσεις, το ιστορικό βίας στην οικογένεια, η ύπαρξη ψυχικής νόσου αποτελούν τρεις βασικούς παράγοντες στην παιδική κακοποίηση. 

«Επίσης σημαντικό ρόλο παίζει το στρες στην οικογένεια, που μπορεί να οφείλεται σε μια απόλυση. Στις ΗΠΑ βρέθηκε ότι τα περιστατικά παιδικής κακοποίησης διπλασιάστηκαν στη διάρκεια της ύφεσης. Υπάρχουν πολλοί λόγοι μια οικογένεια να έχει στρες, όπου οι γονείς το “χάνουν”, με σοβαρές επιπτώσεις καμιά φορά». Η κ. Oral υποστηρίζει, πάντως, ότι θύματα είναι πάντα δύο. «Είναι λάθος από τα ΜΜΕ να αναφέρονται στους γονείς που κατηγορούνται για κακοποίηση ως “τέρατα”. Από την εμπειρία μου μπορώ να σας πω με βεβαιότητα ότι κανείς δεν έχει επιλέξει να κακοποιεί. Η φτώχεια, η βία προς τον ίδιο, τα υπόλοιπα προβλήματα τον οδήγησαν εκεί».

«Θα κάνει τη διαφορά»
Ένας από τους 20 παιδιάτρους που παρακολούθησαν τα ειδικά σεμινάρια είναι ο κ. Αλέξανδρος Μάκης, παιδίατρος στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ιωαννίνων.

«Θεωρώ ότι αυτό το πρόγραμμα θα κάνει τη διαφορά», λέει στην «Κ». «Στο νοσοκομείο μας, για παράδειγμα, δεν υπάρχει οργανωμένη ομάδα διαφόρων ειδικοτήτων επιφορτισμένη με το να διαχειρίζεται τέτοια περιστατικά. Υπάρχει όμως μεγάλη διάθεση από τους παιδιάτρους. Επιστρέφοντας, θα καλέσουμε να ενημερώσουμε εμείς με τη σειρά μας τους συναδέλφους μας αλλά και γιατρούς από διάφορες άλλες ειδικότητες, όπως ορθοπεδικούς, νευροχειρουργούς, όλους όσοι εμπλέκονται στο θέμα ώστε να υπάρχει κοινή αντιμετώπιση».

Παράλληλα με το πρόγραμμα επιμόρφωσης των παιδιάτρων, το Σωματείο ΕΛΙΖΑ θα πραγματοποιήσει και επτά ανοικτές ημερίδες ενημέρωσης γιατρών όλων των ειδικοτήτων σε διάφορες πόλεις. Πολύ σημαντική είναι επίσης η πρωτοβουλία για την υλοποίηση αναδρομικής και προοπτικής έρευνας, με στόχο να δημιουργηθούν στατιστικά στοιχεία αναφορικά με το φαινόμενο της παιδικής κακοποίησης στην Ελλάδα. 

Όπως λέει ο κ. Μάκης, «τα περιστατικά αυτά δεν καταγράφονται σήμερα, δεν ξέρουμε ούτε πόσα είναι ούτε ποια είναι η συχνότητά τους». Στις ΗΠΑ, αντίθετα, κάθε υπηρεσία συλλέγει δεδομένα που αποστέλλονται στην εθνική βάση δεδομένων για την παιδική κακοποίηση, όπου αξιολογούνται και αναλύονται.

Το πρόγραμμα του ΕΛΙΖΑ υλοποιείται με την επιστημονική συνεργασία της Ιατρικής Σχολής των Πανεπιστημίων Yale και Iowa και της Παιδιατρικής Κλινικής του Νοσοκομείου Παίδων «Π. και Α. Κυριακού».

kathimerini

Βρέθηκε το παιδάκι και είναι καλά! Yamato Tanooka: Japanese boy found alive

Η ιστορία του μικρού Ιάπωνα Γιαμάτο Τανούκα, που πριν μία εβδομάδα τον εγκατέλειψαν οι γονείς του σε πυκνό δάσος για να τον «συνετίσουν», έκανε τον γύρο του κόσμου - Την Παρασκευή το πρωί ο 7χρονος εντοπίστηκε σε εγκαταλελειμμένο στρατόπεδο 

Πώς κατάφερε να επιβιώσει;

Yamato Tanooka: Japanese boy found alive

Το περασμένο Σάββατο μια εκδρομή στο νησί Χοκάιντο, στην βόρεια Ιαπωνία, για την οικογένεια του 7χρονου Γιαμάτο Τανούκα εξελίχθηκε σε διεθνή είδηση και παρ' ολίγον να είχε τραγικό τέλος. Οι γονείς του μικρού αγοριού θέλοντας να τον τιμωρήσουν επειδή πετούσε πέτρες σε αυτοκίνητα και τουρίστες, τον εγκατέλειψαν για να τον «συνετίσουν» σε ερημική δασώδη περιοχή στην οποία ζουν καφέ αρκούδες.

Όταν επέστρεψαν, μετά από λίγα λεπτά, σύμφωνα με την δήλωσή τους στην αστυνομία, το παιδί είχε εξαφανιστεί. Αρχικά, οι γονείς του είχαν αναφέρει ότι το παιδί χάθηκε στο δάσος ενώ εκείνοι μάζευαν χόρτα, στην συνέχεια όμως ομολόγησαν ότι τον εγκατέλειψαν οι ίδιοι για να του δώσουν ένα μάθημα. 

Επί σχεδόν επτά ημέρες 180 άτομα, διασώστες, αστυνομικοί, εθελοντές και από την Πέμπτη και άνδρες του στρατού, «χτένιζαν» την περιοχή χωρίς αποτέλεσμα με τους φόβους να μεγαλώνουν για την τύχη του 7χρονου, όταν ένας ντόπιος κυνηγός ανέφερε πως βρήκε φρέσκα ίχνη αρκούδας στο σημείο που χάθηκε ο Γιαμάτο.

Όμως τους φόβους για την ζωή του παιδιού μεγάλωναν ακόμα περισσότερο οι καταρρακτώδεις βροχές σε συνδυασμό με την χαμηλή θερμοκρασία και τα λίγα ρούχα που φορούσε το άτυχο αγόρι.

Την Παρασκευή το πρωί τρεις στρατιώτες εντόπισαν τυχαία σε εγκαταλελειμμένο στρατόπεδο τον μικρό Γιαμάτο, ο οποίος μετά από μία εβδομάδα σχεδόν, χωρίς φαγητό και νερό, εκτός από αμυχές στα χέρια και στα πόδια, προφανώς από τα κλαδιά των δέντρων, έδειχνε εξαιρετικά ψύχραιμος και καλά στην υγεία του.

«Είσαι ο Γιαμάτο;», ρώτησε το αγόρι ο ένας από τους στρατιώτες. «Ναι», απάντησε το παιδί ορθά - κοφτά. Το αγόρι είχε διασχίσει περπατώντας μέσα στο σκοτάδι μια απόσταση 5 χιλιομέτρων και εικάζεται ότι σκαρφάλωσε τον τοίχο του στρατοπέδου και, αφού διέσχισε την πύλη που έχει πινακίδα «Απαγορεύεται η είσοδος», ο 7χρονος βρήκε καταφύγιο σε μια σιδερένια καλύβα, που χρησιμοποιείται για να κοιμούνται οι στρατιώτες όταν κάνουν γυμνάσια στην περιοχή.

Φαίνεται ότι η τύχη ήταν με το μέρος του αγοριού και η καλύβα, που συνήθως είναι κλειδωμένη, εκείνη την ημέρα ήταν ανοιχτή! Ο Γιαμάτο κοιμόταν ανάμεσα σε δύο στρώματα για να ζεσταθεί αφού η θερμοκρασία στην περιοχή δεν ξεπερνά τους 7 βαθμούς Κελσίου.

Οι στρατιώτες κάλεσαν ελικόπτερο για να μεταφερθεί το 7χρονο αγόρι στο νοσοκομείο της πόλης Χακοντάτε, όπου του παρέχεται θεραπεία για ήπια αφυδάτωση. Ο πατέρας του, Τακαγιάκι Τανούκα, που βρίσκεται στο πλευρό του, δήλωσε ότι αναγνωρίζει το λάθος του και είπε ότι ζήτησε συγγνώμη από τον γιο του. Ποια ήταν η απάντηση του Γιαμάτο; Μόνο μια λέξη... «Εντάξει».

Στο σχολείο του αγοριού, στην πόλη Χοκούτο, οι εκπαιδευτικοί κάλεσαν τους 900 συμμαθητές του 7χρονου για να τους αναγγείλουν την χαρμόσυνη είδηση και όλοι έδειξαν ενθουσιασμό.

Στο μεταξύ, έχει ξεσπάσει παγκόσμια κατακραυγή για τους γονείς του αγοριού και πολλοί χρήστες στο διαδίκτυο τους κατηγορούν ότι πήγαν ένα βήμα παραπέρα και μετέτρεψαν την πειθαρχία σε κακοποίηση. Νωρίτερα μέσα στην εβδομάδα το ειδησεογραφικό πρακτορείο Kyodo News είχε μεταδώσει ότι η αστυνομία εξετάζει την πιθανότητα να κατηγορηθούν για αμέλεια οι γονείς του Γιαμάτο.

πηγή