Σύνδρομο της Αλίκης στην Χώρα των Θαυμάτων Alice in Wonderland Syndrome

Λέγεται και σύνδρομο Todd (προς τιμήν του Βρετανού ψυχιάτρου Τζων Τοντ, που πρώτος το περιέγραψε το 1955) ή λιλιπούτειες παραισθήσεις.

What is Alice in Wonderland Syndrome 

and How Can You Treat the Symptoms

Είναι μία νευρολογική διαταραχή που πλήττει την οπτική αντίληψη και οφείλεται στην μη φυσιολογική ηλεκτρική δραστηριότητα του εγκεφάλου, η οποία διαταράσσει την ροή αίματος στα τμήματά τους που επεξεργάζονται τα οπτικά ερεθίσματα.

Το αποτέλεσμα είναι οι πάσχοντες να νομίζουν ότι οι άλλοι άνθρωποι ή τα αντικείμενα είναι πιο μεγάλοι ή πιο μικροί απ’ ό,τι στην πραγματικότητα (ουσιαστικά, βλέπουν σε μεγέθυνση ή σμίκρυνση).

Είναι μία προσωρινή κατάσταση, που συχνά σχετίζεται με την ημικρανία, τους όγκους του εγκεφάλου και τη χρήση ψυχοδραστικών φαρμάκων. 

Ενδέχεται επίσης να αποτελεί την πρώτη ένδειξη της λοιμώδους μονοπυρήνωσης που προκαλείται από τον ιό Έπσταϊν-Μπαρ.

Το σύνδρομο φέρει το όνομα του φημισμένου έργου του Λιούις Κάρολ, ο οποίος έπασχε από ημικρανίες που του διατάρασσαν την αντίληψη της όρασης και εξαιτίας αυτών πιστεύεται ότι έγραψε για τη μεγέθυνση και τη σμίκρυνση της «Αλίκης».

iator

Δεν δίνω στο παιδί ο,τι θέλει, αλλά αυτό που έχει πραγματικά ανάγκη

Θα ήταν πολύ βοηθητικό και ωφέλιμο για τα παιδιά μας αν η βάση της διαπαιδαγώγησης τους περιλάμβανε την αποδοχή, την ενσυναίσθηση και την άμεση ικανοποίηση των ψυχικών τους αναγκών.

Ακολουθώντας αυτόν τον δρόμο, οι γονείς δεν κακομαθαίνουν τα παιδιά τους. 

Κακομαθαίνω το παιδί μου όταν του δίνω τα πάντα ανεξάρτητα με το τι έχει ανάγκη ή όχι. 

Οι γονείς που κακομαθαίνουν το παιδί, δίνουν παιχνίδια σε μια κρίση θυμού, παγωτό για πρωινό και σοκολάτα σαν ανταμοιβή που μάζεψε τα παιχνίδια.

Οι γονείς που μεγαλώνουν τα παιδιά με ενσυναίσθηση δεν τους δίνουν ό,τι θέλουν.

Τους δίνουν αυτό που έχουν ανάγκη, δηλαδή απεριόριστη αγάπη και ανακούφιση και όχι απεριόριστα γλυκά και παιχνίδια.

Ο γονιός δεν πρέπει να “φοβάται” τα δάκρυα του παιδιού του. 

Γιατί ξέρει ότι οι όποιες κρίσεις θυμού ή κλάματα, έρχονται ως αντίδραση στα συναισθήματα που βιώνει και δεν είναι αποτέλεσμα χειριστικής συμπεριφοράς του παιδιού. 

Κάποιες φορές η ένταση των συναισθημάτων που νιώθει το παιδί είναι τόσο μεγάλη που νιώθουν ότι θέλουν να εκτονωθούν με κάποιον τρόπο. 

Το μόνο που θέλουν, είναι οι γονείς τους να τα ακούσουν και να τα κατανοήσουν. 

Δεν περιμένουν "ανταμοιβή" για τις εκρήξεις θυμού τους (πάρε τη σοκολάτα για να πάψεις να ουρλιάζεις!), το μόνο που προσδοκούν είναι κατανόηση και άνευ όρων αποδοχή.

Μ’ αυτόν τον τρόπο δεν είναι ο γονέας που προσκολλάται στο παιδί του, αλλά εκείνος που δημιουργεί έναν ασφαλή συναισθηματικό δεσμό με τα παιδιά του, ώστε να αποτελέσει μια σταθερή βάση για να μπορέσει το παιδί να εξερευνήσει με ασφάλεια τον κόσμο γύρω του, ξέροντας ότι μπορεί ανά πάσα ώρα και στιγμή να στραφεί στον γονιό για αγάπη, αγκαλιά και ανακούφιση, καθώς ο γονιός θα είναι διαθέσιμος να δώσει στο παιδί άνευ όρων αποδοχή και αγάπη.

Από τη στιγμή που τα παιδιά θα αρχίσουν να μπουσουλάνε μπορούν και να φύγουν μακριά από τον γονέα για να ανακαλύψουν τον κόσμο γύρω τους. Ο γονέας θα είναι πάντα εκεί να τα αγκαλιάσει και να τα φιλήσει όποτε αυτά το έχουν ανάγκη, χωρίς όμως να τα ακολουθεί πάντα από πίσω και να μην τα αφήνει λεπτό από κοντά του.

Ασφαλής δεσμός σημαίνει αποτελώ για το παιδί μου ένα μέρος όπου πάντα θα νιώθει ότι μπορεί να βρει παρηγοριά, φροντίδα και αγάπη και όχι κριτική, φωνές και χειραγώγηση. Αυτή θα είναι και η βάση του για να οδηγηθεί προς την αυτονομία!

Έτσι, γονείς και παιδί γίνονται σύμμαχοι και όχι αντίπαλοι! Εμπιστεύονται ο ένας τον άλλον. Ο γονέας ξέρει ότι το παιδί θα ανταποκριθεί στο κάλεσμα του και το παιδί νιώθει ότι μπορεί να εξερευνά με ασφάλεια το περιβάλλον γύρω του.

Κρητικού Μαρίνα

Ψυχολόγος Υγείας/ Συστημική-Οικογενειακή Σύμβουλος

eccefpolis

Θουκυδίδη Περικλέους Επιτάφιος [40] - Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας - Thucydides, History of the Peloponnesian War

Γιατὶ εἴμαστε λάτρεις τοῦ ὡραίου, ὅμως χωρὶς σπατάλη χρήματος, καὶ καλλιεργοῦμε τὸ πνεῦμα χωρὶς νὰ χάνουμε τὴν ἀνδρεία μας. Καὶ μεταχειριζόμαστε τὸν πλοῦτο περισσότερο σὰν μία εὐκαιρία δράσης παρὰ σὰν ἀφορμὴ κομπορρημοσύνης, τὸ νὰ ὁμολογεῖ δὲ κανεὶς τὴν φτώχειά του δὲν εἶναι ντροπή, εἶναι ὅμως αἰσχρότερο τὸ νὰ μὴν προσπαθεῖ νὰ τὴν ἀποφύγει μὲ τὴν ἐργασία. 

[40] Φιλοκαλοῦμέν τε γὰρ μετ᾿ εὐτελείας καὶ φιλοσοφοῦμεν ἄνευ μαλακίας· πλούτῳ τε ἔργου μᾶλλον καιρῷ ἢ λόγου κόμπῳ χρώμεθα, καὶ τὸ πένεσθαι οὐχ ὁμολογεῖν τινὶ αἰσχρόν, ἀλλὰ μὴ διαφεύγειν ἔργῳ αἴσχιον. 

Thucydides, History of the Peloponnesian War

Ἐπὶ πλέον, οἱ ἴδιοι ἐμεῖς ὅλοι εἴμαστε σὲ θέση νὰ φροντίζουμε ταυτόχρονα γιὰ τὶς ἰδιωτικές μας ὑποθέσεις καὶ γιὰ τὶς ὑποθέσεις τῆς πόλης μας, καὶ ὅσοι ἀπὸ ἐμᾶς εἶναι απασχολημενοι μὲ ἰδιωτικὲς ἐπιχειρήσεις καὶ αὐτοὶ ἀκόμα κατέχουν τὰ πολιτικὰ ζητήματα στὴν ἐντέλεια. 

ἔνι τε τοῖς αὐτοῖς οἰκείων ἅμα καὶ πολιτικῶν ἐπιμέλεια, καὶ ἑτέροις πρὸς ἔργα τετραμμένοις τὰ πολιτικὰ μὴ ἐνδεῶς γνῶναι· 

Γιατὶ εἴμαστε ὁ μόνος λαὸς ποὺ τὸν μὴ ἀναμειγνυόμενο καθόλου στὰ κοινὰ δὲν τὸν θεωροῦμε φιλήσυχο ἀλλὰ ἄχρηστο, καὶ οἱ μόνοι ποὺ ὅποτε δὲν τὰ ἐπινοοῦμε καὶ δὲν τὰ προτείνουμε οἱ ἴδιοι πάντως ἔχουμε τὴ δύναμη νὰ κρίνουμε σωστὰ τὰ λαμβανόμενα μέτρα, τοὺς δὲ λόγους δὲν τοὺς θεωροῦμε καθόλου ἐμπόδιο τῶν ἔργων, ἀλλὰ μᾶλλον θεωροῦμε σὰν ἐμπόδιο τὸ νὰ μὴν ἔχουμε κατατοπισθεῖ προφορικὰ σὲ ὅσα ἔχουμε νὰ κάνουμε, πρὶν καταπιαστοῦμε μὲ αὐτά. 

μόνοι γὰρ τόν τε μηδὲν τῶνδε μετέχοντα οὐκ ἀπράγμονα, ἀλλ᾿ ἀχρεῖον νομίζομεν, καὶ οἱ αὐτοὶ ἤτοι κρίνομέν γε ἢ ἐνθυμούμεθα ὀρθῶς τὰ πράγματα, οὐ τοὺς λόγους τοῖς ἔργοις βλάβην ἡγούμενοι, ἀλλὰ μὴ προδιδαχθῆναι μᾶλλον λόγῳ πρότερον ἢ ἐπὶ ἃ δεῖ ἔργῳ ἐλθεῖν. 

Γιατὶ ὑπερέχουμε ἀπὸ τοὺς ἄλλους καὶ ὡς πρὸς αὐτὸ ἀκόμη, ὅτι δηλαδὴ ἐμεῖς οἱ ἴδιοι ἀποφασίζουμε γιὰ ὅσα πρόκειται νὰ ἐπιχειρήσουμε καὶ ἐμεῖς οἱ ἴδιοι τὰ ἐπιχειροῦμε. Ἐνῶ ὡς πρὸς αὐτὸ οἱ ἄλλοι... σὲ αὐτοὺς ἡ μὲν ἀμάθεια τοὺς κάνει νὰ ἀποφασίζουν ἡ δὲ σκέψη τοὺς κάνει νὰ διστάζουν. 

διαφερόντως γὰρ δὴ καὶ τόδε ἔχομεν ὥστε τολμᾶν τε οἱ αὐτοὶ μάλιστα καὶ περὶ ὧν ἐπιχειρήσομεν ἐκλογίζεσθαι· ὃ τοῖς ἄλλοις ἀμαθία μὲν θράσος, λογισμὸς δὲ ὄκνον φέρει. 

Πιὸ τολμηροὶ ὅμως ἀπὸ ὅλους εἶναι σωστὸ νὰ θεωροῦνται ὅσοι γνωρίζουν μὲ σαφήνεια ποιὲς εἶναι οἱ συμφορὲς καὶ ποιὰ τὰ εὐχάριστα, καὶ ὅμως ἡ γνώση αὐτὴ δὲν τοὺς κάνει νὰ ἀποφεύγουν τοὺς κινδύνους. 

κράτιστοι δ᾿ ἂν τὴν ψυχὴν δικαίως κριθεῖεν οἱ τά τε δεινὰ καὶ ἡδέα σαφέστατα γιγνώσκοντες καὶ διὰ ταῦτα μὴ ἀποτρεπόμενοι ἐκ τῶν κινδύνων. 

Ἀλλὰ καὶ στὰ ζητήματα τῆς καλωσύνης διαφέρουμε ἀπὸ τὴν πλειονότητα τῶν ἀνθρώπων. Γιατὶ ἐμεῖς τοὺς φίλους τους ἀποκτᾶμε μᾶλλον εὐεργετώντας παρὰ εὐεργετούμενοι ἀπὸ αὐτούς. Σταθερότερος δὲ φίλος εἶναι ὁ εὐεργετῶν τὸν ἄλλον, γιατὶ εἶναι φυσικὸ νὰ προσπαθεῖ νὰ διατηρεῖ τὴν ἀνάμνηση τῆς εὐεργεσίας μὲ τὸ νὰ φέρεται πάντοτε καλὰ πρὸς τὸν εὐεργετούμενο. 

καὶ τὰ ἐς ἀρετὴν ἐνηντιώμεθα τοῖς πολλοῖς· οὐ γὰρ πάσχοντες εὖ, ἀλλὰ δρῶντες κτώμεθα τοὺς φίλους. βεβαιότερος δὲ ὁ δράσας τὴν χάριν ὥστε ὀφειλομένην δι᾿ εὐνοίας ᾧ δέδωκε σῴζειν· 

Ἐνῶ ἀντιθέτως αὐτὸς ποὺ ὀφείλει τὴν εὐεργεσία εἶναι ψυχρότερος στὶς σχέσεις του, γιατὶ γνωρίζει, ὅτι πρόκειται νὰ ἀνταποδώσει τὴν καλωσύνη σὰν πληρωμὴ χρέους καὶ ὄχι γιὰ νὰ ἐξασφαλίσει τὴν εὐγνωμοσύνη τοῦ ἄλλου. Καὶ εἴμαστε οἱ μόνοι ποὺ βοηθᾶμε τὸν ἄλλο χωρὶς τὴν ἐλάχιστη ἀνησυχία, καὶ αὐτὸ μᾶλλον ἀπὸ τὴν ἐμπιστοσύνη ποὺ ἐμπνέει ἡ ἐλευθερία παρὰ ἀπὸ συμφεροντολογικοὺς ὑπολογισμούς.

ὁ δὲ ἀντοφείλων ἀμβλύτερος, εἰδὼς οὐκ ἐς χάριν, ἀλλ᾿ ἐς ὀφείλημα τὴν ἀρετὴν ἀποδώσων. καὶ μόνοι οὐ τοῦ ξυμφέροντος μᾶλλον λογισμῷ ἢ τῆς ἐλευθερίας τῷ πιστῷ ἀδεῶς τινὰ ὠφελοῦμεν.

για τα σχόλια πατήστε εδώ

Οι λέξεις δεν είναι για να πληγώνουμε! (video)

Χρειάζονται μόνο 24 γράμματα για να φτιάξουμε εκατομμύρια λέξεις. 
Άλλες είναι μικρές, άλλες μεγάλες, άλλες εκφράζουν ευγένεια, άλλες όχι. 

Όσο τα παιδιά μεγαλώνουν μαθαίνουν περισσότερες λέξεις. Και τις χρησιμοποιούν. 

Αλλά ανάμεσά τους υπάρχουν και λέξεις που πληγώνουν.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα αγόρι με άσχημο χαρακτήρα. 

Ο πατέρας του, του έδωσε ένα σακούλι με καρφιά και του είπε να καρφώνει ένα μέσα στον φράχτη, όποτε έχανε την υπομονή του ή μάλωνε με κάποιον. 

Την πρώτη ημέρα κάρφωσε πολλά καρφιά στον φράκτη. Σιγά, σιγά όμως έμαθε να συγκρατείται γιατί ήταν πιο εύκολο αυτό, από το να καρφώνει τις πρόκες.

Τελικά, έφθασε μια ημέρα που το αγόρι δεν κάρφωσε κανένα καρφί και το είπε στον πατέρα του. 
Τότε εκείνος του είπε να αφαιρεί ένα καρφί για κάθε ημέρα που δεν έχανε την υπομονή του. 
Οι ημέρες πέρασαν και τελικά το αγόρι μπόρεσε να πει στον πατέρα του ότι είχε αφαιρέσει όλα τα καρφιά. 
Τότε ο πατέρας του είπε:

......

η συνέχεια εδώ: akrasakis

Λοιμώδης Μονοπυρήνωση στα παιδιά (Mononucleosis) - Η «ασθένεια του φιλιού» - Ο ιός Epstein-Barr

Η λοιμώδης μονοπυρήνωση (αδενικός πυρετός) οφείλεται στον ιό Epstein-Barr, έναν ερπητοϊό. Μεταδίδεται μόνο με μολυσμένα σταγονίδια από άνθρωπο σε άνθρωπο, κυρίως μέσω του σάλιου.

Αυτός είναι και ο λόγος που αποκαλείται «ασθένεια του φιλιού». Τα συμπτώματα μερικές φορές ταλαιπωρούν τα παιδιά τα οποία αισθάνονται κόπωση ακόμα και για εβδομάδες.

Mononucleosis

Οι συχνότερες παθήσεις παρουσιάζονται στη σχολική ηλικία. Ο χρόνος επώασης, δηλαδή ο χρόνος από τη μετάδοση μέχρι την εκδήλωση της ασθένειας, κυμαίνεται μεταξύ 10 και 50 ημερών. 

Μολυσματικοί ιοί μπορεί να αποβάλλονται με το σάλιο ακόμη και μήνες μετά την υποχώρηση της νόσου.

Συμπτώματα
Σε παιδιά και εφήβους, η πρώτη εκδήλωση της ασθένειας περιλαμβάνει υψηλό πυρετό, πρήξιμο των λεμφαδένων, πόνους στο λαιμό, διόγκωση του σπλήνα και στο συκώτι, εξαιτίας της οποίας το δέρμα μπορεί κατά διαστήματα να κιτρινίζει (παροδικός ίκτερος). 

Οι λεμφαδένες του λαιμού μπορεί να φτάσουν στο μέγεθος αυγών κότας. O πυρετός μπορεί να διαρκέσει ακόμα και μια εβδομάδα.

Οι αμυγδαλές εμφανίζουν παχιά κίτρινα επιχρίσματα που προκαλούν προβλήματα στην κατάποση ακόμα και ροχαλητό τη νύχτα. Η ασθένεια συνοδεύεται συχνά από κόκκινο δερματικό εξάνθημα. Στις περισσότερες περιπτώσεις, απέρχεται χωρίς επιπλοκές.
Ωστόσο, το αίσθημα κόπωσης και η γενική καταβολή δυνάμεων θα διατηρηθούν για αρκετό καιρό. Γι’ αυτό μπορεί να πει κανείς ότι ο αδενικός πυρετός είναι μια δύσκολη ασθένεια.

Παιδιά προσχολικής ηλικίας με λοιμώδη μονοπυρήνωση συχνά δεν παρουσιάζουν κανένα σύμπτωμα ή το πολύ, την εικόνα μιας λοίμωξης των ανώτερων αεραγωγών (κρυολόγημα).

Τα μωρά των οποίων οι μητέρες είχαν νοσήσει στο παρελθόν ήδη μια φορά από λοιμώδη μονοπυρήνωση, διαθέτουν προστασία από την ασθένεια για τους πρώτους 6 μήνες μετά τη γέννηση τους. Σε παιδιά με εκ γενετής ή επίκτητο εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα μπορεί να παρουσιαστούν θανατηφόρα κρούσματα της ασθένειας.

Ο ιός Epstein-Barr μπορεί να ταυτοποιηθεί στο αίμα. Εκτός αυτού, στο εργαστήριο είναι δυνατόν να γίνει διάκριση ανάμεσα σε πρόσφατη και παλιότερη μόλυνση από τον ιό.

Οι ασθενείς δεν χρειάζεται να τεθούν σε καραντίνα.

Μέχρι την ηλικία των 30 ετών έχει μολυνθεί το 100% του πληθυσμού με ή χωρίς συμπτώματα της λοιμώδους μονοπυρήνωσης. Στη συνέχεια οι ιοί παραμένουν ισόβια στο σώμα.

Αντιμετώπιση
Δεν υπάρχει κάποια ειδική θεραπεία για τη λοιμώδη μονοπυρήνωση, όπως άλλωστε σε πολλές ιογενείς παθήσεις. Στο οξύ στάδιο της ασθένειας το παιδί πρέπει να παραμείνει στο κρεβάτι.

Για τον πυρετό βοηθούν αντιπυρετικά φάρμακα και επιθέματα γάμπας. Αναλγητικά χωρίς κορτιζόνη και θερμαντική θεραπεία με επιθέματα λαιμού καταπραΰνουν τις ενοχλήσεις κατάποσης. 

Λόγω των προβλημάτων στην κατάποση και της προσβολής στο συκώτι προτείνεται υδαρής (νερουλή) και εύπεπτη τροφή.

Για εβδομάδες ως και μήνες μετά την οξεία φάση το παιδί ή ο έφηβος έχει ανοσία από την λοιμώδη μονοπυρήνωση. 
Το παιδί επιτρέπεται να ξαναγυρίσει στον παιδικό σταθμό ή στο σχολείο (ενδεχομένως με απαλλαγή από τη γυμναστική) αφού περάσει την οξεία φάση.

Πρέπει να αναφερθεί ότι λόγω των συχνά ασαφών συμπτωμάτων πρέπει κάθε υποψία λοιμώδους μονοπυρήνωσης να εξετάζεται από το γιατρό και ο ιός να ταυτοποιείται εργαστηριακά. 

Για να αποκλειστεί μια βακτηριακή λοίμωξη του ανώτερου αναπνευστικού, πρέπει να ληφθεί επίχρισμα από το φάρυγγα. 

Στη λοιμώδη μονοπυρήνωση απαγορεύεται η χορήγηση του αντιβιοτικού αμπικιλλίνη, γιατί μπορεί να προκαλέσει ως παρενέργεια ένα δερματικό εξάνθημα.

healthyliving.gr
iatrica