Sara ‘Saartjie’ Baartman: Η μικρή «Μαύρη Αφροδίτη», που η "πολιτισμένη Ευρώπη", παντοιοτρόπως, βίαζε

Η Αφροδίτη που βιάζαμε 

Καταγόταν από την αφρικανική φυλή Khoikhoi, που σημαίνει πραγματικοί άνθρωποι κι όμως αντιμετωπίστηκε από τους πολιτισμένους ανθρώπους του πλανήτη ως ένα ακόμη ζώο προς εκμετάλλευση. 

Το όνομα που της έδωσαν ήταν Saartjie δηλαδή μικρή Σάρα και γεννήθηκε στα τέλη του 1780 στο Ανατολικό Ακρωτήριο της Νότιας Αφρικής.

Η οικογένειά της σφαγιάστηκε από Ολλανδούς αποικιοκράτες στον πρώτο πόλεμο των Μπόερς και η Σάρα έγινε δούλα του Ολλανδού γαιοκτήμονα, Hendrick Cezar. 

Όμως η Σάρα πέρα από σκλάβα είχε και ακόμη ένα ακόμη πρόβλημα. Ήταν αυθεντική απόγονος της φυλής της, της οποίας οι γυναίκες είχαν ιδιομορφίες στο κορμί τους, πράγμα που τις έκανε να φαίνονται εκείνη την εποχή ως τέρατα της φύσης πέρα από τα γεωγραφικά σύνορα που ζούσαν για αιώνες.
Έτσι λοιπόν, ο αδελφός του γαιοκτήμονα είχε την αρρωστημένη ιδέα για το πώς η Σάρα θα τον έκανε ακόμη πιο πλούσιο: Θα την περιέφερε στην Ευρώπη ως ένα θέαμα, πότε σε τσίρκο τεράτων και πότε προς εξέταση Ευρωπαίων επιστημόνων. Με τις ευλογίες του χριστιανού κυβερνήτη Λόρδου του Κάλεντον, η Σάρα πήρε την άδεια να ταξιδέψει ως είδος στην πολιτισμένη Δύση με το επίσημο όνομα Σάρα Μπάαρτμαν.

Στις αγορές του κόσμου
Κάποιες από τις γυναίκες της φυλής Khoikhoi είχαν δύο σωματικές ιδιομορφίες. Η πρώτη είναι η στεατοπυγία και η δεύτερη το μακρύ χείλος του αιδοίου τους. Κι αν αυτό σήμερα οξύνει την περιέργειά μας, μπορεί ο καθένας να φανταστεί πώς θα φάνταζε αυτό το γυμνό κορμί πριν από 200 χρόνια .
Πρώτος σταθμός του Χέντρικ Σίζαρ ήταν το Λονδίνο ο οποίος κατασκεύασε ένα μοναδικό υπερθέαμα για τους αγγλοσάξονες. Χιλιάδες πλήρωναν και στέκονταν στην ουρά για να δουν το γυμνό αυτό θέαμα που ήρθε από τη μαύρη ήπειρο και που περιφερόταν πότε σε κλουβί και πότε όχι σε όλη την Βρετανία.

Ακόμη όμως και η Σάρα που δεν είχε μάθει από την φυλή της να έχει λόγο ντροπής για το κορμί της, δεν άφησε ποτέ να δουν το περίεργο αιδοίο της και πάντα φορούσε ένα ύφασμα μπροστά από τα γεννητικά της όργανα δημιουργώντας όμως ακόμη μεγαλύτερες φαντασιώσεις στα πεινασμένα μάτια των λεγόμενων χορτασμένων θεατών. Κι όλα αυτά ελάχιστα χρόνια μετά την ψήφιση του νόμου για την κατάργηση της δουλείας μέσα στα όρια της Βρετανίας.

Το 1810 γίνεται δίκη για την σωτηρία αυτού του πλάσματος αλλά και πάλι ο ιδιοκτήτης της Σάρας βρήκε τρόπο να κάνει την δικαιοσύνη να πειστεί ότι η Σάρα εκτίθεται οικειοθελώς και μάλιστα παίρνει ποσοστά η ίδια από την εξευτέλισή της . 

Και σαν να μην έφθανε αυτό η Σάρα βαπτίστηκε χριστιανή το 1811 στον καθεδρικό ναό του Μάντσεστερ ένα ακόμη έθιμο των πολιτισμένων δίνοντας από μόνοι τους άφεση όλων των αμαρτιών που διέπρατταν και επρόκειτο να διαπράξουν.

Η Σάρα, όπως κάθε αντικείμενο, πουλήθηκε.

Αυτή την φορά σε έναν Γάλλο ο οποίος την περιέφερε σε όλη την επικράτεια ως την γυναίκα- ζώο. Ο εκπαιδευτής ζώων που την είχε στην κατοχή του επί 15 μήνες την υπέβαλλε σε άγριες συνθήκες πίεσης και καταναγκασμού. Και εκεί που το θέαμα άρχισε να γίνεται κάτι συνηθισμένο, ήρθαν οι επιστήμονες να ολοκληρώσουν έναν από τους γνωστότερους και πιο φρικαλέους βιασμούς πλασμάτων στην ιστορία.
Γάλλοι φυσιοδίφες την υποχρέωναν να γδύνεται εντελώς, αρχικά για να την ζωγραφίσουν βάζοντάς την στα βιβλία φυσικής ιστορίας και στην συνέχεια να την ψάχνουν βιολογικώς για τις «περίεργες γενετικές της ανωμαλίες». 

Η Σάρα είχε αντέξει τόσα που άλλο δεν έπαιρνε και όταν πια δεν πουλούσε όσο έπρεπε έγινε αλκοολική και πόρνη για να επιβιώσει.

Θέαμα μετά θάνατον
Πριν κλείσει τα 30 της χρόνια η Σάρα πέθανε, τον Δεκέμβριο του 1815. Άλλοι λένε από ευλογιά, άλλοι από πνευμονία και άλλοι από σύφιλη. Αλλά της έμελλε να μην βρει ούτε στον θάνατο ησυχία και αξιοπρέπεια.

Επιστήμονες τής έκαναν αυτοψία και την κομμάτιασαν βάζοντας τα όργανά της σε γυάλες φορμόλης εκθέτοντας και μετά θάνατον το πλάσμα που κάποιοι ονόμασαν -για να ερεθίσουν την κοινή περιέργεια- ως Μαύρη Αφροδίτη.
Μέχρι το 1974 ο εγκέφαλος, τα γενετικά όργανα και ο σκελετός της εκτείθονταν στο Μουσείο του Ανθρώπου στην Γαλλία. 

Μετά για να μην θεωρηθούν απολίτιστοι τα έβγαλαν από την κοινή θέα και τα μετέφεραν στα ενδότερα βλέποντας τα για τα επόμενα 2 χρόνια μόνο επιλεγμένοι επισκέπτες.

Ένας τάφος για την Σάρα

Από το 1940 οι Αφρικανοί ζητούσαν τα μέλη της Σάρας να επαναπατριστούν και να θαφτούν. Όμως το θέαμα ακόμα και νεκρό έφερνε λεφτά στα μουσεία της ανθρωπότητας. Μέχρι το 1980 που ο βιολόγος Stephen Jay Gould έγραψε βιβλίο με τίτλο : «The Hottentot Venus» δηλαδή η “Αφροδίτη της φυλής Khoikhoi “ και ο κόσμος άρχισε να γνωρίζει αλλά και να καταλαβαίνει ότι ο πολιτισμός έχει βάσεις απάνθρωπες.

Τελικά μετά από δεκαετίες αιτήσεων για την επιστροφή του διαμελισμένου κορμιού της Σάρας, η Γαλλική Εθνοσυνέλευση αποφάσισε μόλις το 2002 να επιστρέψει την Σάρα στην πατρίδα της έστω και σε κομμάτια. Η μικρή Σάρα τάφηκε στο χωριό της τον Αύγουστο του 2002 μετά από δύο αιώνες αναξιοπρεπούς από την Δύση αντιμετώπισης.

Να επισημάνουμε ότι άγνωστη παραμένει η πορεία ζωής και ο θάνατος τουλάχιστον δύο ακόμα γυναικών της φυλής Khoikhoi που έγιναν σαν την Σάρα, φρικιά στα πολιτισμένα τσίρκο την ίδια εποχή που το θέαμα έσπαγε ταμεία
Όμως ακόμα και αν έγιναν στο όνομά της Σάρα Μπάαρτμαν ιδρύματα για τους πρόσφυγες και για κακοποιημένες γυναίκες και παιδιά στην Αφρική, οι αφίσες και οι απεικονίσεις του κορμιού της που αναρτώνται είτε στον έντυπο, είτε στον ηλεκτρονικό τύπο μέχρι σήμερα αλλά και οι κινηματογραφικές ταινίες που δραματοποιούν την ιστορία αυτού του καταδικασμένου από την γέννησή του ανθρώπου, αποδεικνύουν ότι η ιδιαιτερότητα κάποιων πλασμάτων και η ανύπαρκτη δυνατότητα υπεράσπισης της αξιοπρέπειάς τους, ερεθίζει πότε το αδηφάγο μάτι μας και πότε την ετεροχρονισμένη πολιτισμένη λύπησή μας.

Κατερίνα Γκαράνη
Sara ‘Saartjie’ Baartman
γράφτηκε στον Τοίχο

Η κακή ή φτωχή σχέση ενός αγοριού με τον πατέρα του μπορεί να έχει δυσάρεστα αποτελέσματα

Ο γιος είναι συνήθως προσκολλημένος στη μαμά του. 

Η σχέση του με τον πατέρα όμως είναι εξίσου σημαντική και χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή ώστε να μην δημιουργηθούν προβλήματα.

Η ψυχολόγος Χρυσούλα Μαυράκη συμβουλεύει…

Είναι σε όλους γνωστή η σημασία της σχέσης γονιών-παιδιών για την ομαλή και φυσιολογική εξέλιξή τους. Η σχέση της μητέρας με το γιο είναι πολύ στενή και πρώτος ο Φρόιντ ονόμασε το δέσιμό τους "Οιδιπόδειο Σύμπλεγμα".

Η σχέση μεταξύ του πατέρα και του γιου, παρουσιάζεται ψυχαναλυτικά ανταγωνιστική. Ο γιος φοβάται τον πατέρα και ο πατέρας βλέπει το γιο σαν το μελλοντικό διάδοχο που θα του πάρει το "θρόνο"! Έτσι, το αγόρι στρέφεται προς τη μητέρα και αναπτύσσει με τον πατέρα μια δύσκολη σχέση που γίνεται δυσκολότερη, αν δεν προσέξει τόσο ο πατέρας όσο και η μητέρα.
Προσοχή!
Η κακή ή φτωχή σχέση ενός αγοριού με τον πατέρα του μπορεί να έχει δυσάρεστα αποτελέσματα.

-Κατ’ αρχήν στερεί και από τα δύο μέρη τη χαρά της επικοινωνίας και της συντροφιάς που θα μπορούσαν θαυμάσια να μοιραστούν αφού έχουν κοινές ανάγκες και ενδιαφέροντα.
-Έπειτα στρέφει το αγόρι ακόμη περισσότερο προς τη μητέρα, αυξάνοντας την εξάρτησή του από εκείνη και μειώνοντας την αυτενέργεια και την αυτονόμησή του.
-Τέλος, κατευθύνει το αγόρι προς δραστηριότητες και ασχολίες αντίθετες του επιθυμητού στην προσπάθεια αποστασιοποίησής του από έναν απορριπτικό, υπεραυστηρό και επικριτικό πατέρα.

Τι θα πρέπει να κάνει ο πατέρας;
Να αγαπά και να σέβεται τη μητέρα του παιδιού γιατί αυτό διευκολύνει αφάνταστα και τη μεταξύ τους σχέση.
Να έχει υπομονή, κατανόηση, ευελιξία και χιούμορ για να αντιμετωπίζει τις δύσκολες στιγμές.
Να αποτελεί με τη συμπεριφορά και τη στάση του ένα πρότυπο για το γιο του, που θα ακολουθήσει φυσικά και αβίαστα εκείνος με τη σειρά του.
Χρειάζεται να δώσει χρόνο και μάλιστα ποιοτικό για να συντροφεύσει το παιδί στα παιχνίδια του και να τα μοιραστεί μαζί του αλλά.
Να προσκαλεί το γιο του να συμμετέχει και να ακολουθεί στις δραστηριότητες με τις οποίες εκείνος, ο πατέρας, ασχολείται για να έχουν τη χαρά της κοινής εμπειρίας και του κοινού ενδιαφέροντος. 

Η μητέρα θα πρέπει να ενθαρρύνει τη σχέση αυτή, προτρέποντας το γιο να ακολουθεί τον πατέρα, να τον θαυμάζει και να τον σέβεται!

Χρυσούλα Κουτελιέρη – Μαυράκη
tlife.gr, paratiritis-news.com

Το «σύνδρομο της παραίτησης»: Δεκάδες παιδιά προσφύγων άρχισαν να παραλύουν

Το «σύνδρομο της παραίτησης»: Η μυστηριώδης ασθένεια της Σουηδίας

Εδώ και δύο δεκαετίες η Σουηδία μάχεται με μία μυστηριώδη ασθένεια. Δεκάδες παιδιά προσφύγων, προερχόμενα κυρίως από χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, άρχισαν να παραλύουν. Σταματούσαν να περπατούν, να μιλούν, να τρώνε, ενώ έκλειναν τα μάτια τους και βυθίζονταν σε βαθύ λήθαργο. Ήταν σαν να έπεφταν σε κώμα, όμως κανένας γιατρός δεν μπορούσε να εντοπίσει κάποια βλάβη στο νευρικό τους σύστημα. Τα παιδιά είχαν παραιτηθεί από την ίδια την ζωή.

Η περίεργη ασθένεια ονομάζεται «σύνδρομο παραίτησης» και πλήττει αποκλειστικά παιδιά και έφηβους προσφύγων, που τα αιτήματα ασύλου των οικογενειών τους είχαν απορριφτεί. 

Οι ασθενείς βρίσκονται για μήνες ή και χρόνια σε λήθαργο, ενώ υπάρχουν περιπτώσεις παιδιών που δεν έχουν ξυπνήσει ακόμα. Τρέφονται με σωληνάρια και παρακολουθούνται καθημερινά από τους γιατρούς. Εάν δεν φροντίσει κανείς να τα καθαρίσει και να ταΐσει, τα παιδιά αυτά θα πεθάνουν. Τελικά με την κατάλληλη ιατρική φροντίδα αναρρώνουν. 

Αλλά γιατί αυτό φαίνεται να συμβαίνει μόνο στη Σουηδία;

Ειδικότερα, το «σύνδρομο παραίτησης» θεωρείται ότι υπάρχει μόνο στη Σουηδία και εμφανίζεται μόνο μεταξύ των προσφύγων. Οι ασθενείς δεν παρουσιάζουν υποκείμενες σωματικές ή νευρολογικές ανωμαλίες. Οι Σουηδοί αποκαλούν αυτούς που νοσούν ως «οι απαθείς» (de apatiska).

Η περίπτωση της Σοφί

Το σύνδρομο παραίτησης χτύπησε και την 9χρονη Σοφί, που φαίνεται κλινικά νεκρή και τον τελευταίο καιρό την μεταφέρουν οι γονείς της με αναπηρικό καροτσάκι. 

Ωστόσο, τα μαλλιά της είναι λαμπερά και πυκνά όπως κάθε άλλου υγιούς παιδιού της ηλικίας της, αλλά τα μάτια της παραμένουν κλειστά, ενώ τους τελευταίους 20 μήνες τρέφεται με σωληνάκι.

Η Σόφι και η οικογένειά της είναι πρόσφυγες από την πρώην Σοβιετική Ένωση και ζητούν άσυλο στη Σουηδία. Έφθασαν εκεί μετά από ένα μακρύ ταξίδι τον Δεκέμβριο του 2015 και ζουν σε ειδικά διαμορφωμένα καταλύματα που προορίζονται για πρόσφυγες σε μια μικρή πόλη στην κεντρική Σουηδία.

«Η αρτηριακή της πίεση είναι φυσιολογική, αλλά έχει υψηλό ποσοστό παλμών, οπότε ίσως αντιδρά στους πολλούς ανθρώπους που ήρθαν να την επισκεφτούν σήμερα», λέει η Δρ. Elisabeth Hultcrantz, εθελοντής των Γιατρών του Κόσμου.

Η Hultcrantz ελέγχει καθημερινά τα αντανακλαστικά της Σοφί. 

Όλα φαίνεται να λειτουργούν κανονικά, αλλά το παιδί δεν ανταποκρίνεται. Η γιατρός ανησυχεί γιατί η Σοφί δεν ανοίγει ποτέ το στόμα της. Αυτό θα μπορούσε να είναι επικίνδυνο, γιατί αν υπάρξει πρόβλημα με το σωλήνα τροφοδοσίας της, η μικρή θα μπορούσε να πνιγεί.

Αλλά πως θα μπορούσε ένα παιδί που αγαπούσε το χορό και τη ζωή να γίνει ξαφνικά τόσο αδρανές; 

«Οι γονείς έχουν πολλά ερωτήματα σχετικά με το τι συμβαίνει με τη Σοφί. Τους εξηγώ ότι ο κόσμος είναι τόσο σκληρός που η Σοφί αποφάσισε να αποσυνδέσει το συνειδητό κομμάτι του εγκεφάλου της. Θέλει να απέχει από όλα αυτά που συμβαίνουν», λέει η Hultcrantz.

Οι γιατροί που αντιμετωπίζουν αυτά τα παιδιά συμφωνούν ότι τα βιωματικά τραύματα ευθύνονται για την συγκεκριμένη ασθένεια. 

Τα παιδιά που είναι πιο ευάλωτα, είναι εκείνα που έχουν βιώσει ακραίες βιαιότητες – συχνά κατά των γονέων τους – ή ζουν σε ένα περιβάλλον συνεχούς αβεβαιότητας.

Αυτός είναι και το κύριο αίτιο της κατάστασης της Σοφί, αφού οι γονείς της έπεσαν θύματα μιας τρομακτικής ιστορίας εκβιασμού και δίωξης από την τοπική μαφία. Ειδικότερα, το Σεπτέμβριο του 2015 σταμάτησαν το αυτοκίνητο τους άνδρες με στολές της αστυνομίας. «Μας έσυραν έξω στο δρόμο και μας χτύπησαν άσχημα. Η Σοφί ήταν μέσα στο αμάξι και έβλεπε όλα όσα συνέβαιναν», ανέφερε ο πατέρας της.

Οι άνδρες άφησαν τη μητέρα της Σοφί, η οποία άρπαξε τη μικρή και έτρεξε μακριά, αλλά ο πατέρας της έμεινε πίσω και δε θυμάται τίποτα από αυτά που εξελίχθηκαν στη συνέχεια. Η μητέρα της Σοφί την πήγε στο σπίτι ενός φίλου, αλλά το κορίτσι ήταν πολύ αναστατωμένο, φώναζε πως ήθελε τον μπαμπά της και χτύπησε τον τοίχο με τα πόδια της.

Παρόλο που ξαναβρέθηκαν λίγες μέρες μετά, η οικογένεια αναγκάστηκε να κρύβεται σε σπίτια φίλων για περίπου τρεις μήνες, μέχρι να φύγουν για τη Σουηδία. Κατά την άφιξή τους κρατήθηκαν για ώρες από τη σουηδική αστυνομία. Από κει και μετά η κατάσταση της Σοφί ξεκίνησε να επιδεινώνεται πολύ γρήγορα.

«Μετά από μερικές ημέρες παρατήρησα ότι δεν έπαιζε τόσο πολύ όπως συνήθιζε με την αδερφή της», λέει η μητέρα της. 

Σύντομα, η οικογένεια πληροφορήθηκε ότι δεν θα μπορούσε να μείνει στη Σουηδία. Η Σοφί άκουσε τα πάντα σε αυτή τη συνάντηση με το Συμβούλιο Μετανάστευσης και στο σημείο αυτό σταμάτησε να μιλάει και να τρώει.

Πότε και πως ξεκίνησε το «σύνδρομο παραίτησης»;

Το σύνδρομο παραίτησης αναφέρθηκε για πρώτη φορά στη Σουηδία στα τέλη της δεκαετίας του 1990, ενώ περισσότερες από 400 περιπτώσεις αναφέρθηκαν στο διάστημα 2003-2005.

Καθώς όλο και περισσότεροι Σουηδοί άρχισαν να ανησυχούν για τις συνέπειες της μετανάστευσης, αυτά τα «απαθή παιδιά», όπως... 

Ελληνοαλβανική συμμορία διακινούσε με τη μέθοδο delivery ναρκωτικά σε σχολεία

Δέκα μέλη της συμμορίας, που διακινούσε ναρκωτικά με τη μέθοδο delivery, έπεσαν στα χέρια της αστυνομίας. 

Η σπείρα είχε διεισδύσει και σε σχολεία, εντάσσοντας στο πελατολόγιο τους μαθητές Λυκείου.

Αποκλειστικό ρεπορτάζ του Γιώργου Γεραφέντη

Νεαρός Έλληνας, ήταν το βαποράκι των εμπόρων ο οποίος στα διαλείμματα, χέρι – χέρι μοίραζε το «εμπόρευμα». 

Ο «ντελιβεράς» των ναρκωτικών σύμφωνα με την Ασφάλεια Αθηνών, έβγαζε μεροκάματο από 20 μέχρι 30 ευρώ την ημέρα.

Τα μέλη της ελληνοαλβανικής συμμορίας χρησιμοποιούσαν κωδικούς στις συνομιλίες τους, ωστόσο η αστυνομία είχε βρεθεί στα ίχνη τους το τελευταίο εξάμηνο.

Οι διακινητές προμήθευαν με χασίς και μεγαλύτερους σε ηλικία χρήστες σε Βύρωνα, Καισαριανή, Παγκράτι και Ζωγράφου. 

Η Ασφάλεια Αθηνών συνέλαβε 10 μέλη της σπείρας.

πηγή ΕΡΤ1

Μη στέλνετε τα Παιδάκια σας Άρρωστα στο Σχολείο

ΓΙΑΤΙ ΣΤΕΛΝΕΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ ΑΡΡΩΣΤΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ; 
ΤΙ ΣΑΣ ΦΤΑΙΝΕ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ;

«Δεν έχει τίποτα ο μικρός, μόνο λίγο βήχα», είπε ξέπνοα η μαμά ενός πιτσιρικά που υπό κανονικές συνθήκες θα είχε ήδη κρεμαστεί από πάνω μου για το καθιερωμένο πρωινό μας φιλάκι και μετά θα είχε ξεχυθεί στην μεγάλη αίθουσα για να παίξει τους μαστόρους με τα φιλαράκια του.

Κοίταξα τον μικρό με δυσπιστία­. Χλωμός, με μάτια θολά, άκεφος, αποσύρθηκε αμέσως στην γωνιά χαλάρωσης κρατώντας ένα βρώμικο χαρτομάντιλο στο ένα χέρι κι ένα πακέτο καθαρά στο άλλο.

Δεύτερη μέρα που το παιδί κυριολεκτικά σέρνεται. 

-Νομίζω πως θα ήταν καλύτερα να τον αφήσετε σπίτι να ξεκουραστεί σήμερα. Χθες δεν συμμετείχε πουθενά, σε καμιά δραστηριότητα, ούτε στο διάλειμμα δεν βγήκε κι όλη μέρα δεν έφαγε σχεδόν τίποτα. Μάλλον τον περιτριγυρίζει κάποια ίωση. ­

-Μια χαρά είναι, θα έχω το κινητό μαζί αν χρειαστεί τίποτα, άλλωστε σε τέσσερις ώρες τι να γίνει;

Μάταια προσπάθησα να την μεταπείσω τα λίγα λεπτά που είχαν μείνει πριν τακτοποιήσει την τσάντα του παιδιού και με χαιρετήσει τρέχοντας, με τα κλειδιά του αυτοκινήτου στο χέρι. Πάλι θα αργούσε, το νέο ωράριο του νηπιαγωγείου δεν συμβάδιζε καθόλου με την εργασία της. Σίγουρα όμως ήθελε και να με αποφύγει. Είναι γνωστό πόσο πιεστική μπορώ να γίνω όταν υποψιάζομαι πως κάποιο παιδάκι είναι άρρωστο.

Με λένε υπερβολική καμιά φορά που τονίζω στους γονείς να μην φέρνουν τα μικρά άρρωστα στο σχολείο, εφ’ όσον έχουν επίγνωση της ασθένειας και που, χωρίς δισταγμό, παίρνω τηλέφωνο να έρθουν να τα πάρουν με την εμφάνιση των πρώτων συμπτωμάτων. 

Δεν ήμουν πάντα έτσι. Μέχρι και πριν λίγα χρόνια, ήμουν η πρώτη που θα πήγαινε στην δουλειά με 38 πυρετό, συνάχι κ.λ.π επειδή «αντέχω εγώ» και δεν ήθελα να επιβαρύνω τις συναδέλφους μου ή τους γονείς με το πού θα αφήσουν τα παιδιά. 

Κι επιπρόσθετα, ήμουν πιο ελαστική στο σχολείο με τα άρρωστα παιδάκια,  όταν οι γονείς δεν είχαν σε ποιον να τα αφήσουν και δεν εμφάνιζαν και κάτι τραγικό. 

Ελάτε τώρα, όλοι οι εκπαιδευτικοί το κάνουμε­ πάμε σχολείο άρρωστοι και μερικές φορές κάνουμε τα στραβά μάτια ή υποκύπτουμε στις αναφορές των γονέων πως «δεν έχει τίποτα καλέ, λίγο βηχαλάκι μόνο». 

Κακώς.

Mόνο έτσι θα επικοινωνήσετε με το παιδί σας…

Θυμάμαι ότι υπηρετούσα σε ένα νηπιαγωγείο ενός σερραϊκού χωριού, όταν έφεραν για δεύτερη μέρα άρρωστο παιδάκι με τάση για εμετό (την προηγούμενη το πήραν πίσω στην μέση της ημέρας). 

Με διαβεβαίωναν πως ήταν πλέον καλά, κι ας το έβλεπα πως σχεδόν έτρεμε από τον πυρετό. 

Και οι δυο γονείς εργάζονταν και δεν είχαν πού να το αφήσουν και με διαβεβαίωσαν πως αν χρειαστεί θα έρθουν να το πάρουν αμέσως. 

Στο πρώτο σαραντάλεπτο το παιδί έκανε και εμετό και διάρροια. Προφανώς η γαστρεντερίτιδα μας είχε χτυπήσει την πόρτα. 

Στις επανειλημμένες κλήσεις μου δεν απαντούσε κανείς. 

Λερώθηκε και η δεύτερη αλλαξιά που είχε μαζί του το παιδί, το ίδιο και τα δικά μου ρούχα. 

Περιττό να περιγράψω πόσο ανήσυχη ήμουν μήπως συμβεί τίποτα χειρότερο στον μικρό του οποίου είχα την ευθύνη και ταυτόχρονα πόσο θυμωμένη, όταν απάντησαν μετά από 1 ώρα, καθώς το παιδί φαινόταν πως είναι φανερά εξαντλημένο και πιθανώς τόσο αφυδατωμένο που θα χρειαζόταν ορό. 

Ωστόσο, προτίμησα απλά να τους περιγράψω την κατάσταση, να τους δώσω το παιδί όταν ήρθαν μετά από λίγο και να τους μιλήσω κάποια άλλη στιγμή. Σκεφτόμουν πως έθεταν σε κίνδυνο ολόκληρη την τάξη και δεν ήταν η πρώτη φορά που ένα παιδάκι θα κολλούσε τα υπόλοιπα.

Αυτό που δεν σκέφτηκα ήταν πως με την στάση τους έθεταν σε κίνδυνο κι εμάς τους εκπαιδευτικούς του σχολείου. Δυστυχώς, το ίδιο βράδυ παρουσίασα τα ίδια συμπτώματα και καθώς έμενα μόνη μου στο χωριό, ειδοποίησα τον αδερφό μου, ο οποίος μετά από 90 χιλιόμετρα δρόμο ήταν στο σπίτι μου να με μαζέψει και τελικά αφυδατωμένη βρέθηκα στο κέντρο υγείας του χωριού. 

Με λίγα λόγια, εκτός από εμένα, που δεν πήγα στη δουλειά μου για 3 μέρες, αποδεκατίστηκε και ολόκληρη η τάξη, καθώς το παιδάκι είχε κολλήσει τους υπόλοιπους, βάζοντας σε μια απίστευτη ταλαιπωρία τα παιδιά αλλά και τους γονείς τους, που δεν έφταιγαν σε τίποτα, που κι εκείνοι δούλευαν και που κι εκείνοι προφανώς δεν είχαν έτοιμες λύσεις στο που να αφήσουν το παιδί τους.

Αυτό το περιστατικό – που ήταν και το πιο σοβαρό απ’ όσα μου έχουν συμβεί, μου υπενθυμίζει πως η ασθένεια δεν πρέπει να πηγαίνει σχολείο, είτε την κουβαλάω εγώ είτε κάποιο παιδί.

Από τότε, όποτε μου πει κάποιος γονέας πως το παιδί του έχει μόνο λίγο συναχάκι, δεν το διαπραγματεύομαι πια. Είναι καλό οι γονείς να ξέρουν πως, όταν κλείνουμε την πόρτα στο άρρωστο παιδί σας, δεν την κλείνουμε στο ίδιο το παιδί, αλλά στην ασθένεια

newsone