Η Κακία «διδάσκεται» στην Παιδική Ηλικία από τους ίδιους τους Γονείς

«Όταν κάποτε η άγνοια που προέκυψε από την απώθηση της παιδικής ηλικίας εξαλειφθεί και η ανθρωπότητα ξυπνήσει από το λήθαργό της, θα μπορέσει να αναστείλει αυτή την παραγωγή του κακού.»

Alice Miller 

Μια προσπάθεια γνωριμίας με το έργο της διάσημης «αυτοαφορισμένης» από την ψυχαναλυτική εταιρεία Alice Miller (1923-2010) μέσα από αποσπάσματα βιβλίων της, τα οποία έχουν μεταφραστεί και κυκλοφορούν στην Ελλάδα από τις Εκδόσεις Ροές.

– Oι δικτάτορες είναι καταδικασμένοι σε αποτυχία και σε ψυχαναγκαστική επανάληψη. Και πάντα νέα θύματα θα πληρώνουν το τίμημα. 

Και ο Χίτλερ με τη συμπεριφορά του αποκάλυψε σε όλον τον κόσμο πώς ήταν ο πατέρας του: καταστροφικός, ανελέητος, επιδειξιομανής, αδιάκριτος, αλαζονικός, διεστραμμένος, εγωκεντρικός, κοντόφθαλμος και ανόητος. 

Με την ασυνείδητη μίμησή του τού έμεινε πιστός. Για τον ίδιο λόγο παρόμοια συμπεριφορά επέδειξαν επίσης δικτάτορες όπως ο Στάλιν, ο Μουσολίνι, ο Τσαουσέσκου, ο Ιντί Αμίν, ο Σαντάμ Χουσείν και τόσοι άλλοι. 

Η βιογραφία του Χουσείν αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα ακραίας ταπείνωσης παιδιού, την οποία αργότερα πλήρωσαν με τη ζωή τους χιλιάδες θύματα της εκδικητικότητάς του.

– Η άρνηση να μάθουμε από αυτά τα γεγονότα φαντάζει παράδοξη, ωστόσο δεν είναι δύσκολο να εξηγηθεί. 

Ο αδίστακτος τύραννος κινητοποιεί τους συγκαλυμμένους φόβους των ανθρώπων που κακοποιούνται όταν ήταν παιδιά, ανθρώπων που δεν μπόρεσαν -και εξακολουθούν να μην μπορούν- να κατηγορήσουν τον πατέρα τους και οι οποίοι παραμένουν πιστοί σε αυτόν, παρά τα βασανιστήρια που έχουν υποστεί. 

Ο τύραννος συμβολίζει αυτόν τον πατέρα από τον οποίο τα άτομα κρέμονται με κάθε τους κλωστή, με την ελπίδα ότι κάποτε, επιστρατεύοντας την τυφλότητά τους, θα τον μετατρέψουν σε στοργικό άνθρωπο.

– Κατά τη γνώμη μου, αν δεν έχουμε συνείδηση τι μας συνέβη κατά τα πρώτα στάδια της ζωής μας, όλη η υπόθεση του πολιτισμού δεν είναι παρά μια φάρσα. 

Οι συγγραφείς θέλουν να γράφουν καλή λογοτεχνία, αλλά ΔΕΝ αναζητούν την ασυνείδητη πηγή της δημιουργικότητάς τους, την έντονη επιθυμία τους για έκφραση και επικοινωνία. 

Οι περισσότεροι φοβούνται μήπως χάσουν την ικανότητά τους. Παρόμοιο φόβο διακρίνω και σε πολλούς ζωγράφους, ακόμα και σε αυτούς που (κατά τη γνώμη μου) στους πίνακές τους εκφράζουν σαφώς τους ασυνείδητους φόβους τους, όπως παραδείγματος χάρη στον Φράνσις Μπέικον, στον Ιερώνυμο Μπος, στον Σαλβαδόρ Νταλί και σε πολλούς ακόμα σουρεαλιστές. 

Με το έργο τους επιζητούν βέβαια την επικοινωνία, αλλά σε ένα επίπεδο που να υπηρετεί ΤΗΝ ΑΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΕΜΠΕΙΡΙΩΝ ΤΗΣ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ – και αυτήν την κατάσταση την ονομαζουν τέχνη.

– Εάν ερχόταν κάποιος και μου διηγιόταν την ιστορία των παιδικών μου χρόνων, με κάθε λεπτομέρεια, μια ιστορία που πρόσφατα ανακάλυψα, δεν θα είχε καμιά επίδραση πάνω μου. 

Θα πίστευα ή δεν θα πίστευα τη διήγησή του, αλλά ακόμη και στην πρώτη περίπτωση δεν θα ήταν τίποτε άλλο παρά η ιστορία ενός ξένου ανθρώπου – επειδή ακριβώς δεν την είχα βιώσει (την είχα απωθήσει, άρα ήταν σαν να μη με αφορά, σαν να μην την είχα ζήσει).

– Η μοναδική πρόσβαση, αυτή που πραγματικά μπορούσε να με βοηθήσει να εγκαταλείψω τις διανοητικές αντιστάσεις μου, ανοίχτηκε μπροστά μου χάρη στα συναισθήματα του πολύ μικρού παιδιού μέσα μου, αυτού που ήταν ο μοναδικός μάρτυρας των κακοποιήσεων της μητέρας μου. 

Πώς κατάφερα, παρ’ όλα αυτά, να απαλλαγώ από την απώθηση; 

Τα κατάφερα, επειδή ήθελα με κάθε τίμημα να μάθω την αλήθεια και, τελικά βρήκα ένα πρόσωπο-αρωγό που με βοήθησε να την αναζητήσω.

– Ερχόμενη αντιμέτωπη με την παιδική μου ηλικία, ξέρω ότι οι καταστροφικές και αυτοκαταστροφικές τάσεις δεν μπορούν να εξαλειφθούν ούτε με την βοήθεια της ανατροφής ούτε με τη βοήθεια της παραδοσιακής ψυχοθεραπείας. 

Για κάποιο διάστημα ίσως φαίνεται ότι επιτυγχάνεται, ειδικά εάν τα θύματα του εμπλεκόμενου σιωπούν. Εάν είναι ο ίδιος θύμα, τότε η ψυχιατρική, συχνά μέσω περιττών επεμβάσεων (φάρμακα κλπ), θα τον εμποδίσει να συνειδητοποιήσει το κακό που κάνει στον εαυτό του. 

Αργά ή γρήγορα όμως θα αποδειχθεί ότι η καταστροφή της ζωής, εφόσον δεν συνειδητοποιείται, μπορεί να οδηγήσει μόνο σε νέες καταστροφές.

– Η ανελέητη σκληρότητα των γονέων μεταφέρεται στα παιδιά τους και τα εξωθεί να φερθούν το ίδιο ανελέητα στον εαυτό τους και σε άλλους, όσο αποφεύγουν την αλήθεια.

– Το δόγμα της «σκιάς» του Γιουνγκ, και η αντίληψη ότι το κακό είναι η άλλη όψη του νομίσματος του καλού εξυπηρετούν την άρνηση της πραγματικότητας του κακού. 

Όμως το κακό είναι μια πραγματικότητα. Δεν είναι έμφυτο, είναι επίκτητο, και ποτέ δεν είναι η άλλη όψη του νομίσματος του καλού, αλλά ο καταστροφέας του. 

Ο Σαίξπηρ το είχε αντιληφθεί. Έβλεπε και κατέδειξε τις ρίζες του κακού, αλλά δεν προσπάθησε ποτέ να μετριάσει το κακό μέσω ψυχολογικών αιτιολογήσεων, όπως για παράδειγμα κάνει η ψυχανάλυση.

– Ο Ριχάρδος Γ’, ο Μάκβερθ και άλλοι είναι κακοί επειδή καταστρέφουν, ακόμη κι αν γνωρίζουμε για ποιο λόγο έγιναν τέτοιοι. 

Η γνώση μας δεν μπορεί να τους αλλάξει. 

Εάν οι ίδιοι δεν αντιλαμβάνονταν μόνο διανοητικά, αλλά μπορούσαν να νιώσουν με το συναίσθημά τους πώς εξελίχθηκαν σε κακούς ανθρώπους, τότε θα μπορούσαν να αλλάξουν.

– Τότε μόνο θα μπορούσαν να άρουν τους φραγμούς τους και βιώνοντας τους απωθημένους πόνους τους να απελευθερώσουν το κακοποιημένο παιδί που είχαν υπάρξει, που δεν ήθελε να βλάψει κανέναν, όταν ήρθε στον κόσμο, το παιδί που ήθελε να αγαπήσει, αλλά δεν έβρισκε κανέναν που να του το επιτρέπει. Το μόνο που έβρισκε ήταν συρματοπλέγματα και τείχη και πίστεψε ότι αυτός είναι ο κόσμος.

– Όταν μεγάλωσε, έχτισε γιγαντιαίους κόσμους γεμάτους τείχη και συρματοπλέγματα, ή περίπλοκα φιλοσοφικά και ψυχολογικά συστήματα, ελπίζοντας και προσμένοντας ακόμη ότι θα ανταμειφθεί για αυτά με αγάπη. 

Την αγάπη που ποτέ δεν έλαβε από τους γονείς όταν ακόμα η ζωή του ήταν «ανάξια».

– Το κακοποιημένο, υποτιθέμενα «κακό» παιδί θα γίνει ένας κακός ενήλικος και θα δημιουργήσει αργότερα έναν κακό κόσμο, εάν δεν τον βοηθήσει ένα πρόσωπο-αρωγός. 

Το παιδί που έχει λάβει φροντίδα και προσοχή θα φτιάξει έναν κόσμο διαφορετικό γιατί η βιολογική μας αποστολή είναι να προστατεύουμε την ανθρώπινη ζωή και όχι να την καταστρέφουμε.

– Δεν είναι αλήθεια ότι το κακό, το καταστροφικό και το διεστραμμένο στοιχείο ανήκουν απαραίτητα στην ανθρώπινη φύση, παρ’ όλο που το ακούμε συνέχεια. 

Εκείνο που αληθεύει, αντίθετα, είναι ότι το κακό αναπαράγεται διαρκώς φέρνοντας αμέτρητο πόνο και δυστυχία σε εκατομμύρια ανθρώπους, κάτι που επίσης μπορεί να αποφευχθεί.

– Όταν κάποτε η άγνοια που προέκυψε από την απώθηση της παιδικής ηλικίας εξαλειφθεί και η ανθρωπότητα ξυπνήσει από το λήθαργό της, θα μπορέσει να αναστείλει αυτή την παραγωγή του κακού.

– Σ’ αυτό το βιβλίο ταυτίζομαι με την Εύα. Όχι την Εύα – παιδί της παράδοσης, που σαν την κοκκινοσκουφίτσα του παραμυθιού, ανυποψίαστη, εξαπατήθηκε από ένα ζώο, αλλά μια Εύα που διέκρινε την αδικία της κατάστασής της, απέρριψε την εντολή «σου απαγορεύω τη γνώση», θέλησε να καταλάβει σε βάθος τη διαφορά ανάμεσα στο καλό και το κακό και αποφάσισε να αναλάβει την πλήρη ευθύνη της πράξης της.
...............
– Κάποτε θα γνωρίζει όλος ο κόσμος, ότι η ανθρώπινη βαναυσότητα δεν είναι έμφυτη αλλά παράγεται και διδάσκεται στην παιδική ηλικία. 

Η πρώτη εντολή θα έπρεπε να ορίζει: Τίμα τα παιδιά σου ώστε να μη χρειάζεται να κτίσουν μέσα τους τοίχους προστασίας απέναντι στον παιδικό πόνο και να αμύνονται αργότερα απέναντι σε φανταστικούς εχθρούς με φρικτά όπλα που μπορούν να καταστρέψουν τον κόσμο. 

Οι νέοι που επιτίθενται σε συμμαθητές τους με σωματική βία ή φθάνουν ακόμα και στο φόνο δεν το κάνουν γιατί κάποτε τους κακόμαθαν από υπερβολική αγάπη αλλά γιατί μεγάλωσαν σε συνθήκες εγκατάλειψης και κακοποιήθηκαν χωρίς να τους επιτραπεί να αντιδράσουν.

– Το γέλιο είναι υγεία, αναμφισβήτητα, ωστόσο μόνον εκεί όπου υπάρχει και λόγος για γέλια. Όμως το να γελάμε με τον ίδιο μας τον πόνο ειναι μια μορφή απώθησης της οδύνης που μας προκάλεσε και μας επιτρέπει να προσπερνάμε τυφλά τις αιτίες της προέλευσής του.

– Στις περισσότερες αυτοβιογραφίες που γνωρίζω, οι συγγραφείς κρατούν μια συναισθηματική απόσταση από τον πόνο του παιδιού. Μικρή δόση ενσυναίσθησης και μια εντυπωσιακή έλλειψη εξανάστασης αποτελούν συνήθως τον κανόνα. Η αδικία, η συναισθηματική αμνησία και η συνακόλουθη βιαιότητα των ενηλίκων δεν βρίσκονται στο επίκεντρο της ανάλυσης, απλώς περιγράφονται.
..............

«Το κύριο θέμα όλων των βιβλίων μου είναι η άρνηση των δεινών που έχουμε υποστεί στην παιδική μας ηλικία. Καθένα από τα βιβλία πραγματεύεται κάποια πτυχή αυτού του φαινομένου και επικεντρώνεται σε ένα συγκεκριμένο ζήτημα»

.................. 

4moms

«Μα ξέρεις τι πέρασα εγώ; Ξέρεις πόσο πόνεσα;» / Καληνύχτα...

Φαντάσματα του παρελθόντος
    Σίγουρα έχουν περάσει από τη ζωή σου άνθρωποι οι οποίοι σε έχουνε πληγώσει. Άνθρωποι που σε πρόδωσαν, άνθρωποι που στα δύσκολα σε εγκατέλειψαν, άνθρωποι που αλλιώς τους περίμενες και στο τέλος αλλιώς σου βγήκαν.
    Δεν είναι όμως αυτό δικαιολογία για να είσαι σκληρός, απότομος, δεν είναι δικαιολογία, για να βγάζεις απωθημένα σε όλους αυτούς που σήμερα έχεις γύρω σου, οι οποίοι δεν σου φταίξανε σε κάτι.

«Μα ξέρεις τι πέρασα εγώ; Ξέρεις πόσο πόνεσα;»

Ξέρω. Όλοι λίγο πολύ, ξέρουμε. Όλοι λίγο ή πολύ, έχουμε πονέσει από ανθρώπους. 

    Μην νομίζεις ότι είσαι κάτι ιδιαίτερο, καμμιά πρωτοτυπία.
Με το να μένεις κολλημένος στα παλιά, κακό στον εαυτό σου κάνεις. Και ας έχεις χίλια δίκια με το μέρος σου.

    Κοίταξε μπροστά. Κοίταξε γύρω σου. Έχεις ανθρώπους. 

Ανθρώπους που σε αγαπούν. 

Ανθρώπους που σε θέλουν στη ζωή τους. 

Ανθρώπους που εσύ, με τη στάση σου απομακρύνεις…
Ανθρώπους, οι οποίοι δεν είναι υπεύθυνοι, για τα φαντάσματα του δικού σου παρελθόντος.

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Θες να κάνεις τα ίδια λάθη με τον πατέρα και την μητέρα σου;

Η γονεϊκή μας συμπεριφορά χτίζεται πριν αποκτήσουμε συνείδηση. Η άδηλη μας μνήμη γνωστή ως ασυνείδητη μνήμη τίθεται σε λειτουργία τη στιγμή της γέννησης.

    Η άδηλη μνήμη δεν εμπεριέχει την ανάκληση της μνήμης, ωστόσο, συμπεριλαμβάνει την σωματική μνήμη. Στην άδηλη μνήμη δεν εμπλέκεται ο ιππόκαμπος. Ο ιππόκαμπος είναι υπεύθυνος για την κωδικοποίηση της μακροπρόθεσμης μνήμης του ανθρώπου.

    Συνθέτοντας ιστορίες από τη ζωή μας κατανοούμε καλύτερα το πως ζήσαμε κάποια γεγονότα. Σε όλη μας τη ζωή θα ακούσουμε πολλές ιστορίες και θα αφηγηθούμε άλλες τόσες. Οι αυτοβιογραφικές αφηγήσεις μας βοηθούν να ανακαλύψουμε το νόημα της ζωής μας. 

Ο τρόπος που αφηγούμαστε την ζωή μας αποκαλύπτει αν και κατά πόσο έχουμε κατανοήσει τη ζωή μας. 
    Μεγάλη σημασία έχει αυτό το βίωμα που έρχεται στην επιφάνεια όταν μιλάμε για όσα μας έχουν συμβεί. Αν την ώρα που διηγούμαστε μια προσωπική ιστορία που βιώσαμε νιώθουμε ένα κόμπο στον λαιμό και ένα σφίξιμο στο στομάχι ενδεχομένως αυτό να σημαίνει πως αυτό που διηγούμαστε δεν το έχουμε ξεπεράσει. 

    Συνήθως η επαναδιήγηση μιας δύσκολης προσωπικής εμπειρίας ξανά και ξανά μειώνει την ένταση του συναισθήματος μας, βοηθά τον εγκέφαλο μας να επεξεργαστεί νοητικά το βίωμα και μας βοηθά να βγούμε από το γνωστικό και συναισθηματικό αδιέξοδο.

    Οι ιστορίες που αφηγούμαστε δεικνύουν το πώς και το πόσο το παρελθόν μας έχει διαμορφώσει το τώρα μας. Το γλωσσικό στυλ αφήγησης, η έμφαση που δίνουμε, η γλώσσα του σώματος την ώρα της αφήγησης αποκαλύπτουν το πως κατανοούμε τον εαυτό μας και τον κόσμο. 

    Ο τρόπος που βιώσαμε κάποια γεγονότα, οι αντιδράσεις της οικογένειας μας σε αυτά τα βιώματα, ο βαθμός που αυτά τα βιώματα καθόρισαν την ζωή μας συνθέτουν τον τρόπο που συμπεριφερόμαστε.

Ωστόσο, αν δεν έχουμε συναισθηματική επίγνωση, δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε πως η συμπεριφορά μας είναι λανθασμένη. 

    Κάθε φορά που πνιγόμαστε από σφόδρα συναισθήματα ή βυθιζόμαστε σε ανομολόγητες μνήμες οδυνηρών γεγονότων ή ανείπωτων απωλειών απλά επαναβιώνουμε ανεπεξέργαστα παλιά τραύματα. Όταν τα παιδικά τραύματα γράφουν την ιστορία της ζωής μας είναι προφανές πως εμείς απλά λειτουργούμε σαν συνεχιστές ακατανόητων, για μας, διαγενεακών λαθών.

Θέλετε να επαναλάβετε τα λάθη των προγόνων σας; 

Θέλετε να δείτε την ζωή των γονιών σας σε επανάληψη;

Αν όχι, γνωρίστε τον εαυτό σας! Παρατηρήστε την συμπεριφορά σας, τις αντιδράσεις σας, καταγράψτε όσα αισθάνεστε, ακολουθήστε την διαδρομή των σκέψεων σας!
_______________________
Πηγή: psychologynow.gr
by Αντικλείδι
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μονάχα μια ουλή...

Δεν το ξέρω, το τί πέρασες στη ζωή σου Άνθρωπε.
Δεν ξέρω, το πόνο τον βαθύ, που ίσως κάποτε, έχεις βιώσει.
Καμμιά φορά, υποψιάζομαι, καθώς μαζί μιλάμε.
Ίσως μάλιστα να προσπαθήσω, λίγο πιο κοντά να έρθω.

Είναι οι φορές αυτές, που ξαφνικά ο δικός μου ο σταυρός, 

ο πόνος ο δικός μου, μοιάζει ανύπαρκτος. 

Τόσο μα τόσο, να είναι μικρός.
Δεν είναι ότι αισθάνομαι τυχερός. Όχι.
Μάλλον μουδιασμένος.
Ίσως άλλωστε, να στο ‘χω κάπου ξαναπεί…

Δεν έχω, για το γιατί σου, απάντηση Άνθρωπε.
Νομίζω πως κανείς, στου πόνου το γιατί, ξεκάθαρα δεν μπορεί να απαντήσει.

Αν το επιτρέπεις όμως, άσε με για την πληγή δυο λόγια να σου πω.
Είναι αυτά που πέρασες και πόνο σου προξένησαν, σαν ένα κόψιμο βαθύ στο χέρι Άνθρωπε.
Η αιτία αδιάφορη.
Ίσως, γιατί, να μην υπάρχει.

Πονάει το κόψιμο Άνθρωπε. Πονάει πολύ.
Καθάρισε το, όσο μπορείς, και με χέρια βρώμικα μην το σκαλίζεις. 

Άσε ύστερα τον χρόνο να κάνει τη δουλειά του.
Θα περάσει ο καιρός. Και ο πόνος θα το δεις, σιγά σιγά, λιγότερος θα γίνει.
Και θα 'ρθει εκείνη η μέρα που πια δεν θα πονάς.
Θα ναι το κόψιμο εκείνο, μια ουλή.
Μονάχα μια ουλή.
Τον πόνο τον οποίο κάποτες πέρασες, να σου θυμίζει.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οι Κεντημένοι Άνθρωποι...

Δεν είναι οι πληγές των ανθρώπων, χαρακιές. 

Κεντήματα είναι, που ‘χουν υφανθεί με περίσσιο κοκκινόχρωμα, κίτρινο των ηλιοτροπιών και μπόλικο πράσινο της προσμονής.

Κι αν ήρθαν απρόσκλητες, με δόλο στο ξεπούλημα, πάνω στην βελονιά, οι κεντημένοι άνθρωποι, προσθέτουν την σταυροβελονιά, για να λειαίνουν την επιφάνεια και να ονειρεύονται, πώς τίποτα δεν χαρίζεται.

Μα, δεν είναι ζωή, “πώς έπαιξα, πώς κέρδισα” έλεγε ο παππούς μου, είναι τις βελονιές μου, πώς μοίρασα, πώς έκρυψα, πώς άκουσα.

Εκείνα τα απόβραδα τα γεμάτα πούσι των αλκυονίδων, το άλικο του ουρανού σε προκαλεί να διαλέξεις την μεριά σου. Κι έτσι γεννιούνται αυτοί που κεντούν και οι άλλοι που υφαίνονται.

Θα τους αναγνωρίσεις ευκολότερα στην εποχή των εκπτώσεων, δίπλα στα αποκριάτικα κοστούμια. Οι πρώτοι είναι, όσοι αναζητούν το απόλυτο καμουφλάζ, στολές εξεζητημένες, που καλύπτουν το πρόσωπο, φανταχτερές, εκεί επενδύουν το κέντημα τους, κι ύστερα εξανεμίζονται.

Η διαφορά τους με τους δεύτερους, είναι πώς ποτέ δεν αποχωρίζονται την χρυσή τους μάσκα, άλλωστε έτσι καλύπτουν τις εκφράσεις του προσώπου.

Κρατούν τα κλειδιά τους πισώπλατα, και ποτέ δεν θα τα εμφανίσουν στο σημείο της καρδιάς. Αυτή είναι η άμυνα των αχάριστων και ιδιοτελών ανθρώπων.

Μία άκυρη ειρωνικά άμυνα όμως, από την οποία δεν προστατεύονται ούτε οι ίδιοι. Ό,τι πρόσκαιρα λαμβάνουμε, μας προσφέρει μία παροδική νίκη, δεν χτίζει όμως θεμέλια ουσιαστικά στο επίτευγμα του να εξελιχθούμε ελέγχοντας την ισορροπία, του δούναι και λαβείν.

Υπάρχει ένα έμφυτο συναίσθημα για το οποίο, κανείς δεν έχει θεσπίσει έπαινο, είναι ο σεβασμός, στις πληγές, στην μοναδικότητα, στην δοτικότητα, στο μοίρασμα. Μα δεν διδάσκεται, συμβαίνει ακούσια και η έμπνευσή του, συνάδει με την εκτίμηση.

Από το πόσο εκτιμούμε, την αξία και όχι την προσωπική μας απολαβή, ξεκινά, το πώς θα διαχειριστούμε τον ψυχισμό του άλλου.

Οι εκπτωτικοί άνθρωποι ψυχικά, αντιμετωπίζουν τις κλωστές των άλλων, εξίσου εκπτωτικά, γίνονται όμως σπουδαίοι δάσκαλοι.

Στροβιλίζονται ξέμπαρκοι, στην δίνη, των προσωπικών τους πληγών, -γιατί αλίμονο, όλοι αναζητούν την Ιθάκη- μα αντί να την φτάσουν μπολιάζοντας τα πάθη, τα λάθη, τη λήθη, στήνουν ονειροπαγίδες στο διάβα τους. Ήδη, είναι από μόνοι τους μίζεροι, μην τους φθονείς, σου έδωσαν ένα καλό μάθημα για την ακροβασία της ζωής.

Με σμυρνόπανο κανείς δεν κατάφερε να ενώσει, εκείνη την γραμμή του ορίζοντά του, όπου συμπίπτουν θάλασσα κι ουρανός.

Όσοι διαλέγουν να γίνουν ράφτες, πάνω σε κλωστές ξεθωριασμένες, είναι αυτοί οι ξεχωριστοί, που περιμένουν να μεστώσει το κρασί στο βαρέλι τους, ποτέ δεν σκέφτηκαν να τρυπήσουν τον πάτο.

Η φιλία τους είναι πολύτιμη, σε γνώση και εμπειρία.

Κι είναι το πιότερο δύσκολο να ημερεύεις πληγές, από το να μαζεύεις μάσκες, όσο ανηφορικά δυσκολότερος είναι ο πρώτος δρόμος, σου δίνει το πολύτιμο εφόδιο, όχι της πίστης σε ουτοπίες, αλλά στον απέναντι του καθρέφτη σου.

Μεγαλώνοντας τα κεντήματα, όπως και οι εμπνευστές τους, γίνονται προνόμια, υποβαστάζουν όλες εκείνες τις λέξεις τις ανείπωτες, που πλέκουν τις νύχτες μας. Θα ήταν τόσο μονόχνοτη τούτη η αγρύπνια, αν δεν υπήρχαν οι αιτίες των πληγών.

Μεγαλώνοντας μαθαίνουμε, να τις ξεδιαλύνουμε, να τις ξεμπλέκουμε και όταν ωριμάζουμε τις αποδεχόμαστε.

Μα να φροντίζεις να μην τους κάνεις την χάρη, να μην ξεχνάς.

Ο μοναδικός κ. Ματθαίος Γιωσαφάτ, είχε αναφέρει κάποτε πώς η ανθρώπινη φύση είναι δομημένη από την μέγιστη δύναμη, του να ξεπερνά ακόμη και την ισχυρότερη απώλεια από το χαμό ενός παιδιού. Κανείς δεν είναι ικανός, να πληγώσει τον άλλον, ως εαυτόν του. Η μεγαλύτερη πρόκληση, πάντα, θα συνίσταται στην αντιμετώπιση της αυριανής ημέρας.

Εάν χωρούσαν σε μία ζυγαριά οι σιωπές, θα μειονεκτούσαν έναντι του διαλόγου και των επιχειρημάτων. Είναι στη φύση μας, η αντίσταση και η αποκοπή σε ότι μας πληγώνει. Κι αυτό συμβαίνει για δύο λόγους, ο πρώτος είναι ότι δεν γερνάμε μιζεριάζοντας, και ο δεύτερος, ότι μας βοηθάει να μεγαλώνουμε.

Στο ράβε – ξήλωνε των συναισθημάτων, φρόντιζε να κρατάς τις υγιείς κλωστές, μήτε το ψαλίδι, μήτε την βελόνα. Κανείς δεν γεννήθηκε να λύνει πληγές, γιατί και οι ίδιες δεν περιέχουν κόμπους, μα όσους διαλέγουμε να μας αντιμετωπίζουν δίκαια, είναι αυτοί δεν θα τις δημιουργήσουν καν.

Οι άνθρωποι που ελίσσονται επιτηδευμένα, έχουν κρατήσει ήδη το ψαλίδι. Μαθαίνουμε να τους ξεχωρίζουμε με έναν απλούστατο τρόπο, τις πράξεις τους.

Να θυμάσαι να χρησιμοποιείς υλικά που δεν φθείρονται, σκέψεις, λέξεις, αγκαλιές, ανεξίτηλα χρώματα. Τότε οι άνθρωποι δεν έχουν μπαλώματα, αλλά μυρίζουν σαν την πρωινή μπουγάδα την ώρα που φυσά ο νοτιάς.

Να μην ξεχνάς τα λόγια των δασκάλων, που ποτέ δεν συμφωνούσαν, από την μία πως το πολυτιμότερο της ζωής είναι να είσαι ωφέλιμος, για σένα στους άλλους, κι από την άλλη πως κανείς δεν ψήλωσε, παίρνοντας μπόι. Άλλωστε εκείνο που ουσιαστικά μας ανήκει, είναι εκείνο που έχουμε να προσφέρουμε.

Οι κεντημένες ψυχές δεν ξεφτίζουν, γιατί αποδέχθηκαν τις βελονιές τους, τις έκαναν ηλιοβασίλεμα, τους έδωσαν χρώματα του δειλινού και μυρωδιά αξιοπρέπειας, μέχρι το επόμενο χρυσό πρωινό.

Θεοδώρα Καζακίδου – Νοσηλεύτρια

enallaktikidrasi
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Οι γονείς μου με χτυπούσαν και με έβριζαν. Θα το ξεπεράσω ποτέ;»

Στο ερώτημα απαντά η ψυχολόγος Μαρία Λαΐου
«Σε λίγο καιρό θα μετακομίσω με την οικογένειά μου στην Ελλάδα μετά από δύο χρόνια στη Στοκχόλμη. Μετά από τραυματική εμπειρία κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μου και με ξαφνική ασθένεια της νεογέννητης κόρης μου, έχω χάσει κάθε εμπιστοσύνη στο σουηδικό σύστημα υγείας.

Το τραύμα δεν είναι δικό σου λάθος, αλλά η επούλωσή του είναι δική σου ευθύνη / Trauma Is Not Your Fault

Στην εγκυμοσύνη έχει την εποπτεία η μαία και εξετάσεις γίνονται μόνο μια φορά στην αρχή και το μωρό το παρακολουθεί μια νοσοκόμα και ο παιδίατρος το βλέπει μόνο 3 φορές μέχρι τα 5 του.

Έτσι, λόγω του κλίματος, αποφασίσαμε με την οικογένειά μου να κάνουμε ένα νέο ξεκίνημα στην Ελλάδα και έτσι να μπορέσω να ολοκληρώσω και τη διδακτορική μου διατριβή και σταδιακά να νιώσω καλύτερα.

Πώς μπορώ να βοηθήσω τον εαυτό μου;
Συνεχίζω να παθαίνω κρίσεις άγχους και ξεσπάω σπάζοντας αντικείμενα στο σπίτι και έχοντας τάσεις φυγής. Στην τελευταία κρίση θα πηδούσα από το παράθυρο. Οι κρίσεις μου ενεργοποιούνται από έναν απίστευτο φόβο και απειλή που νιώθω για την πεθερά μου λόγω κάποιων σχολίων της, τα οποία δεν τα εννοούσε.

Νιώθω την ανάγκη να κάνω δουλειά με τον εαυτό μου για το άγχος μου και για τις τραυματικές εμπειρίες που κουβαλάω από τους γονείς μου (σωματική και λεκτική κακοποίηση γιατί με χτυπούσαν και με έβριζαν) και έχω ήδη ξεκινήσει με μια ψυχολόγο στην Αθήνα εξ αποστάσεως.

Φοβάμαι ότι ο σύζυγος μου, που είναι Σουηδός, δεν θα αντέξει αυτή τη μεγάλη αλλαγή, αν και μου λέει ότι το πιο σημαντικό από όλα είμαι εγώ και η οικογένειά μας, αλλά κατά καιρούς μου λέει ότι είναι Σουηδός και έχει και σουηδική οικογένεια γονείς, αδέρφια.

Πώς μπορώ να βοηθήσω καλύτερα τον εαυτό μου;

Εκτός από την ψυχοθεραπεία, μήπως χρειάζομαι και ψυχίατρο;

Και πώς μπορώ να βοηθήσω καλύτερα τη σχέση μας;»

Στο ερώτημά σας απάντησε η ψυχολόγος Μαρία Λαΐου
Στο σημείωμα σου αναφέρεις μια σειρά από τραυματικά γεγονότα που αφορούν στην εγκυμοσύνη σου αλλά και την απόπειρα σου για αυτοκτονία. Όπως σημειώνεις οι κρίσεις άγχους σου είναι αρκετά συχνές: Σπας αντικείμενα, ίσως απελευθερώνοντας μια επιθετικότητα που είναι μπλοκαρισμένη και επιζητά εκτόνωση.

Επίσης, έχεις τάσεις φυγής, διότι θες να δραπετεύσεις από κάτι.

Τι είναι όμως αυτό; Τη λύση την έχεις δώσει εσύ η ίδια… Αυτό είναι το παρελθόν σου που, όπως παραθέτεις, περιλαμβάνει τραυματικές εμπειρίες που ίσως συνδέονται με τα προβλήματα που αντιμετωπίζεις στο εδώ και το τώρα.

Έχεις βρει και το πρόβλημα και τη λύση!
Η επιθετικότητα που έχει υποστεί το σώμα σου τόσο από τη σωματική όσο και από την λεκτική κακοποίηση έχει αποθηκευτεί και εκφράζεται με κρίσεις άγχους και επιθετική συμπεριφορά προς τον ίδιο σου τον εαυτό και στους άλλους.

Όμως, θέλεις να δουλέψεις με τον εαυτό σου και έχεις ήδη ξεκινήσει συνεδρίες.

Ο δρόμος που έχεις επιλέξει, αυτός της ψυχοθεραπείας, είναι αυτό που θα σε βοηθήσει να αποτινάξεις τις αλυσίδες του παρελθόντος και να ζήσεις ένα παρόν, όπως εσύ το επιθυμείς. Θα μπορέσεις να πάψεις να συνδέεις το «εδώ και το τώρα» με τις εμπειρίες του παρελθόντος και να προχωρήσεις.

Σχετικά με τη φαρμακευτική σου αγωγή δεν μπορώ να σου απαντήσω με σιγουριά. Η χρήση της πάντως σε πεπερασμένο χρονικό διάστημα σε συνδυασμό πάντα με την ψυχοθεραπευτική διαδικασία μπορεί να βοηθήσει. Καλό όμως είναι να ρωτήσεις την ψυχολόγο αν και η ίδια φαντάζομαι θα έχει ήδη άποψη πάνω στο θέμα.

Το ζευγάρι καλό είναι να συζητά…
Μου περιγράφεις ακόμη τον φόβο σου για το αν ο σύντροφός σου θα αντέξει αυτήν τη μεγάλη αλλαγή. Αυτό θα μπορούσε να διερευνηθεί κάνοντας μια ειλικρινή συζήτηση με τον σύζυγο σχετικά με την αλλαγή που θα προβείτε και να εξετάσετε κατά πόσο η απόφαση σας πάρθηκε από κοινού.

Τέλος μου θέτεις το εξής ερώτημα: «Πώς θα μπορούσα να βοηθήσω την σχέση μου καλύτερα;». Το πρώτο βήμα έχει γίνει ήδη με την ψυχοθεραπεία, καθώς μέσω αυτής θα ανακαλύψεις τον εαυτό σου, επουλώνοντας τα τραύματα του παρελθόντος. Έτσι θα μπορέσεις να διοχετεύσεις την αγάπη και τη στοργή στον σύντροφό σου και σε όποιον άλλον επιθυμείς.

boro
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Παιδικά βιώματα: Γιατί μας ακολουθούν στην ενήλικη ζωή;

Όσοι έχουν κάνει ψυχοθεραπεία ή έχουν επισκεφτεί έναν ειδικό ψυχικής υγείας, θα έχουν ακούσει σίγουρα την περιβόητη ερώτηση: «πώς ήταν τα παιδικά σου χρόνια;». 

Η ψυχοθεραπεία ξεκινάει όταν ο ειδικός αποκτήσει τη γνώση των βιωμάτων που είχε ο ασθενής στην παιδική του ηλικία και η γνώση της σχέσης του ατόμου με τους ίδιους τους γονείς του.

Γιατί όμως; Για ποιο λόγο τα βιώματα της παιδικής μας ηλικίας μας ακολουθούν και στην ενήλικη ζωή μας; 

Για ποιο λόγο η παιδική μας ηλικία μας ακολουθεί σε όλη την ενήλικη ζωή μας, αφήνοντας πολλές φορές μέσα μας τραύματα και πληγές οι οποίες ίσως και να μην επουλωθούν ποτέ;

Η παιδική ηλικία είναι εκείνη η οποία αποτελεί και το θεμέλιο για τη διαμόρφωση της προσωπικότητάς μας. Είναι η ηλικία εκείνη στην οποία το άτομο πλάθεται όπως ένας πηλός, απορροφώντας όλα τα μηνύματα και τη συμπεριφορά του ευρύτερου οικογενειακού περιβάλλοντος.

Ο άνθρωπος απορροφά όπως ένα σφουγγάρι τα μηνύματα του κοινωνικού περιβάλλοντος, τα οποία και αποτελούν την κύρια αιτία για το χτίσιμο ή όχι της προσωπικότητάς του. 

Αν ένας άνθρωπος αποζητά αγάπη σε εκείνη την τόσο τρυφερή ηλικία και δεν τη δέχεται, τότε είναι πιθανότερο η ίδια η αυτοεκτίμηση να δεχθεί το έναυσμα ώστε να παραμείνει χαμηλή και στην ενήλικη ζωή.

Είναι πραγματικά αξιοσημείωτη και αξιοθαύμαστη η αξία της καλής παιδικής ηλικίας για την υγιή διάπλαση της προσωπικότητας ενός ατόμου η οποία θα τον ακολουθήσει και στην ενήλικη ζωή. 

Γι’ αυτό και είναι σημαντικό όσοι είναι γονείς, να αντιληφθούν τη σημασία των καλών αναμνήσεων και της δημιουργίας ενός περιβάλλοντος στο οποίο το παιδί θα μεγαλώνει με αγάπη, παιχνίδι, χαμόγελο, ενθάρρυνση.

Αν κάποιος μεγάλωσε σε ένα άσχημο περιβάλλον στην παιδική του ηλικία, ας αποφασίσει να το αφήσει πίσω του και να μην του επιτρέψει να δηλητηριάσει την ενήλικη ζωή του. 

Σίγουρα θα είναι μία διαδικασία δύσκολη αλλά όχι ακατόρθωτη, την οποία και αξίζει όμως να καταφέρει για τον εαυτό του ως ένα μοναδικό δημιούργημα.

Μαρία Σκαμπαρδώνη
Εναλλακτική Δράση
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Γιατί είναι Ανεξίτηλα τα Αρνητικά Βιώματα της Παιδικής Ηλικίας;

Είναι εντυπωσιακή για μένα, στα τόσα χρόνια εργασίας και συναναστροφής με φίλους, συναδέλφους και άλλους στην καθημερινότητα, η ταχύτητα με την οποία οι άνθρωποι ανακαλούν το μικρό και το επίθετο όσων τους πίεσαν, εκφόβισαν, πόνεσαν στην παιδική τους ηλικία.

Οι λεπτομέρειες της κάθε περίστασης προφανώς και υπογραμμίζεται από πόνο αλλά και από μια εκπληκτική διαύγεια μνήμης. 

Δεν θυμόμαστε ονόματα δασκάλων ή παλιών μας φίλων αλλά αυτών που μας έκαναν να νοιώσουμε άβολα βρίσκονται στην άκρη του χειλιών μας. 

Αν θέλετε να το επιβεβαιώσετε και να βρεθείτε μάρτυρες ενός ζωντανού και επώδυνου διαλόγου, ζητήστε από τον καθένα στη παρέα σας να σας πει τον τρόπο, το χρόνο και το άτομο που τον πίεσε στην παιδική του ηλικία. 

Θα εκπλαγείτε όταν μάθετε ότι είστε στην σωστή παρέα (εκτός αν ήσασταν από τους ελάχιστους τυχερούς που δεν καταπιέστηκαν ή εκφοβίστηκαν ποτέ). Όλοι έχουμε μια ιστορία να μοιραστούμε.

Είναι σημαντικό για τον καθένα μας να γνωρίζουμε γιατί αυτοί οι «θύτες» μας επηρέασαν τόσο πολύ. Όπως καταλαβαίνετε η λίστα θα ήταν ανεξάντλητη αν όλοι μοιραζόμασταν τις προσωπικές μας ιστορίες και τον τρόπο που ο κάθε θύτης στιγμάτισε το συναίσθημά μας.

Αυτό που πρέπει να γνωρίζουν οι θύτες που «χτυπούν» στην παιδική ηλικία είναι ότι πολλοί από εμάς είμαστε ενήλικες και ώριμοι αυτή την στιγμή αλλά ακόμα θυμόμαστε πόσο άσχημα νοιώσαμε τότε.

Γιατί συμβαίνει αυτό;

Γιατί αυτοί επιβεβαίωσαν τις αρνητικές πτυχές του χαρακτήρα μας τις οποίες προφανώς και ήδη γνωρίζαμε και μας πονούσε και μόνο η σκέψη τους. 

Ξέραμε ότι φορούσαμε τα «λάθος» ρούχα και ότι ήμασταν ελαφρώς υπέρβαροι, ή πολύ ψηλοί, πολύ κοντοί, ή ακόμα και πολύ έξυπνοι για τα γούστα τους. Ένοιωθαν άβολα με τις διαφορές μας αλλά δεν ήξεραν ότι το ίδιο νοιώθαμε κι εμείς. 

Το πρόβλημα είναι ότι είχαν την ανάγκη να στρέψουν την προσοχή την δική μας αλλά και των συνομήλικων μας σε αυτά. Μας έδωσαν ακόμα περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τον τρόπο που δεν ανήκαμε και τις διαφορές μας.

Απλά προσπαθούσαμε να βγάλουμε την ημέρα αλλά μας τρόμαξαν και αυξήσαμε την αυτογνωσία μας. Όταν τους σκεφτόμαστε στο παρόν, στην ενήλικη ζωή μας, ακόμα νοιώθουμε το συναίσθημα που μας προκάλεσαν τότε. Είναι δύσκολο να ταρακουνήσεις αυτές τις μνήμες και τα συνοδά συναισθήματα τους μόνος σου.

Γιατί αυτοί μας έκαναν να ντραπούμε πολύ. 

Να νοιώσουμε όχι μόνο ποιοι ήμασταν αλλά και την αδυναμία και την ανημπόρια μας κάθε φορά που εμφανίζονταν. Λάτρευαν να έχουν ένα κοινό που μπορεί να μας περιγελούσε αλλά εμείς δεν νοιώθαμε τίποτε άλλο από το γέλιο τους. Μας ντρόπιασαν ακόμα περισσότερο όταν μας εκφόβισαν με την παρέα τους. Η αίσθηση ανημπόριας και ντροπής αυξήθηκαν γεωμετρικά.

Γιατί αυτοί μας έκαναν να νοιώσουμε τρομακτικά μόνοι. 

Πολλοί από εμάς δεν είχαμε κάποιον να μιλήσουμε στο σπίτι. Ντρεπόμασταν να πούμε στους γονείς τι μας έκαναν. Και όσοι μίλησαν στους γονείς τους συχνά έπαιρναν συμβουλές που δεν αρκούσαν και αυτό τους έκανε να νοιώθουν ακόμα πιο αναποτελεσματικοί. 

Συχνά τους έλεγαν να αγνοήσουν αυτόν που τους ενοχλεί. Αλλά πώς είναι δυνατόν να αγνοήσεις κάποιον που σου προκαλεί τόσο πόνο και φόβο.

Γιατί είμαστε βέβαιοι ότι δεν γνώριζαν όλα αυτά αλλά μπορούν ίσως να θυμηθούν πόσο συχνά απουσιάζαμε απ` το σχολείο. Πολλοί από εμάς ξυπνούσαμε το πρωί με πόνο στην κοιλιά και δεν πηγαίναμε σχολείο για να αποφύγουμε εσάς και όλους όσους μας προκαλούσαν πόνο και φόβο. Και μόνο η σκέψη ότι θα έπρεπε να αντέξουμε άλλη μία δύσκολη και επώδυνη ημέρα έκανε πολλούς από εμάς να θέλουμε να μείνουμε στο σπίτι, που για κάποιους ήταν μιας ασφαλής περιοχή.

Γιατί δεν μπορούν να πιστέψουν ότι ήταν αρκετά δυνατοί για να προκαλέσουν τα πρώτα συμπτώματα άγχους, κατάθλιψης και σωματικών προβλημάτων. 

Και οι πόνοι στην κοιλιά, η νευρικότητα και άλλα συμπτώματα δεν σταμάτησαν απαραιτήτως όταν δεν ήταν πλέον κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Βλέπετε, μπορεί να επίσπευσαν την έναρξη των προβλημάτων που μπορεί να είχαμε ή να μην είχαμε βιώσει αν δεν τους είχαμε συναντήσει ποτέ.

Γιατί μας έκλεψαν τις περιοχές ασφάλειας.
Για πολλούς από εμάς το σπίτι ήταν κάτι δύσκολο και μας άρεσε να πηγαίνουμε στο σχολείο με τους φίλους μας. Απολαμβάναμε την ευκαιρία που είχαμε να παίζουμε στα διαλείμματα. Αλλά μόλις άρχισαν να μας κυνηγούν στους διαδρόμους του σχολείου και στην αυλή όταν κάναμε διάλειμμα, οι ασφαλείς και ευχάριστες περιοχές χάθηκαν. Δεν σκέφτηκαν ποτέ ότι μετέτρεπαν την παιδική μας ηλικία σε μια απαίσια εμπειρία.

Γιατί αρχίσαμε να αμφισβητούμε την κρίση μας. 

Μερικοί από εμάς νομίζαμε ότι αυτοί ήταν φίλοι μας. Αλλά αναρωτιόμασταν γιατί ένας φίλος θα άρχιζε να μιλάει άσχημα από δω και από κει για εμάς ή να λέει στα άλλα παιδιά ότι ήμασταν κατά κάποιο τρόπο ανεπιθύμητοι και μη-αποδεκτοί ; Μας δημιούργησαν σύγχυση σχετικά με τον τρόπο που κρίναμε τους συνομήλικους μας.

Γιατί δεν μας επέτρεπαν να είμαστε διαφορετικοί. 

Για πολλούς από εμάς, το να είσαι σιωπηρός και ντροπαλός ήταν πιο άνετο από ότι εξωστρεφής. Για άλλους, το να είσαι λίγο σχολαστικός ήταν καλό. Μας έμαθαν να είμαστε συγκαταβατικοί με όποιο κόστος και να φερόμαστε όπως όλοι οι άλλοι προκειμένου να γίνουμε αποδεκτοί. Για πολλούς από εμάς, το μόνο που μάθαμε ήταν να δεχόμαστε τα τεχνάσματα και τις ατομικές διαφορές όταν γίναμε ενήλικες και πλέον δεν ήταν παρόντες.

Γιατί συνήθως δημιουργούνταν προβλήματα και στο σπίτι. 

Η ευερεθιστότητα και ο θυμός που δεν μπορούσαμε να εκφράσουμε προς αυτούς μας έβγαινε προς τα μικρότερα αδέρφια μας. Είχαν την δύναμη να μας επηρεάζουν και εκτός των πρωινών ωρών.

Και ακόμα και όσοι από εμάς είχαν μια υπέροχη και αξιοθαύμαστη ζωή και κατάφεραν να αναπτύξουν καλή αυτοεκτίμηση στην ενήλικη ζωή τους, όταν κοιτάζουμε πίσω το μυαλό μας πάει σε συγκεκριμένες στιγμές κατά την παιδική ηλικία. 

Εκεί που υπήρχε πόνος. 

Όταν τα παιδιά μας φτάσουν στην ηλικία κατά την οποία εμείς βιώσαμε όλα αυτά, σηκώνουμε τις κεραίες μας γιατί περιμένουμε ότι τα παιδιά μας θα περάσουν το ίδιο. Ορισμένες φορές αλλά όχι πάντα, αυτό μας οδηγεί στο να μεγαλώνουμε φοβικά και αγχωμένα παιδιά.
Ευχόμαστε να έχουν αλλάξει ως ενήλικες και να ζουν μια παραγωγική και αξιοπρεπή ζωή. Όσο για εμάς, τώρα πια είμαστε μεγάλοι και ευτυχώς με βοήθεια και κόπο, αρκετοί από εμάς βρήκαμε την φωνή μας.

Ιωάννα Θεοδωρακόπουλου

mothersblog
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το «σύνδρομο της παραίτησης»: Δεκάδες παιδιά προσφύγων άρχισαν να παραλύουν

Το «σύνδρομο της παραίτησης»: Η μυστηριώδης ασθένεια της Σουηδίας

Εδώ και δύο δεκαετίες η Σουηδία μάχεται με μία μυστηριώδη ασθένεια. Δεκάδες παιδιά προσφύγων, προερχόμενα κυρίως από χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, άρχισαν να παραλύουν. Σταματούσαν να περπατούν, να μιλούν, να τρώνε, ενώ έκλειναν τα μάτια τους και βυθίζονταν σε βαθύ λήθαργο. Ήταν σαν να έπεφταν σε κώμα, όμως κανένας γιατρός δεν μπορούσε να εντοπίσει κάποια βλάβη στο νευρικό τους σύστημα. Τα παιδιά είχαν παραιτηθεί από την ίδια την ζωή.

Η περίεργη ασθένεια ονομάζεται «σύνδρομο παραίτησης» και πλήττει αποκλειστικά παιδιά και έφηβους προσφύγων, που τα αιτήματα ασύλου των οικογενειών τους είχαν απορριφτεί. 

Οι ασθενείς βρίσκονται για μήνες ή και χρόνια σε λήθαργο, ενώ υπάρχουν περιπτώσεις παιδιών που δεν έχουν ξυπνήσει ακόμα. Τρέφονται με σωληνάρια και παρακολουθούνται καθημερινά από τους γιατρούς. Εάν δεν φροντίσει κανείς να τα καθαρίσει και να ταΐσει, τα παιδιά αυτά θα πεθάνουν. Τελικά με την κατάλληλη ιατρική φροντίδα αναρρώνουν. 

Αλλά γιατί αυτό φαίνεται να συμβαίνει μόνο στη Σουηδία;

Ειδικότερα, το «σύνδρομο παραίτησης» θεωρείται ότι υπάρχει μόνο στη Σουηδία και εμφανίζεται μόνο μεταξύ των προσφύγων. Οι ασθενείς δεν παρουσιάζουν υποκείμενες σωματικές ή νευρολογικές ανωμαλίες. Οι Σουηδοί αποκαλούν αυτούς που νοσούν ως «οι απαθείς» (de apatiska).

Η περίπτωση της Σοφί

Το σύνδρομο παραίτησης χτύπησε και την 9χρονη Σοφί, που φαίνεται κλινικά νεκρή και τον τελευταίο καιρό την μεταφέρουν οι γονείς της με αναπηρικό καροτσάκι. 

Ωστόσο, τα μαλλιά της είναι λαμπερά και πυκνά όπως κάθε άλλου υγιούς παιδιού της ηλικίας της, αλλά τα μάτια της παραμένουν κλειστά, ενώ τους τελευταίους 20 μήνες τρέφεται με σωληνάκι.

Η Σόφι και η οικογένειά της είναι πρόσφυγες από την πρώην Σοβιετική Ένωση και ζητούν άσυλο στη Σουηδία. Έφθασαν εκεί μετά από ένα μακρύ ταξίδι τον Δεκέμβριο του 2015 και ζουν σε ειδικά διαμορφωμένα καταλύματα που προορίζονται για πρόσφυγες σε μια μικρή πόλη στην κεντρική Σουηδία.

«Η αρτηριακή της πίεση είναι φυσιολογική, αλλά έχει υψηλό ποσοστό παλμών, οπότε ίσως αντιδρά στους πολλούς ανθρώπους που ήρθαν να την επισκεφτούν σήμερα», λέει η Δρ. Elisabeth Hultcrantz, εθελοντής των Γιατρών του Κόσμου.

Η Hultcrantz ελέγχει καθημερινά τα αντανακλαστικά της Σοφί. 

Όλα φαίνεται να λειτουργούν κανονικά, αλλά το παιδί δεν ανταποκρίνεται. Η γιατρός ανησυχεί γιατί η Σοφί δεν ανοίγει ποτέ το στόμα της. Αυτό θα μπορούσε να είναι επικίνδυνο, γιατί αν υπάρξει πρόβλημα με το σωλήνα τροφοδοσίας της, η μικρή θα μπορούσε να πνιγεί.

Αλλά πως θα μπορούσε ένα παιδί που αγαπούσε το χορό και τη ζωή να γίνει ξαφνικά τόσο αδρανές; 

«Οι γονείς έχουν πολλά ερωτήματα σχετικά με το τι συμβαίνει με τη Σοφί. Τους εξηγώ ότι ο κόσμος είναι τόσο σκληρός που η Σοφί αποφάσισε να αποσυνδέσει το συνειδητό κομμάτι του εγκεφάλου της. Θέλει να απέχει από όλα αυτά που συμβαίνουν», λέει η Hultcrantz.

Οι γιατροί που αντιμετωπίζουν αυτά τα παιδιά συμφωνούν ότι τα βιωματικά τραύματα ευθύνονται για την συγκεκριμένη ασθένεια. 

Τα παιδιά που είναι πιο ευάλωτα, είναι εκείνα που έχουν βιώσει ακραίες βιαιότητες – συχνά κατά των γονέων τους – ή ζουν σε ένα περιβάλλον συνεχούς αβεβαιότητας.

Αυτός είναι και το κύριο αίτιο της κατάστασης της Σοφί, αφού οι γονείς της έπεσαν θύματα μιας τρομακτικής ιστορίας εκβιασμού και δίωξης από την τοπική μαφία. Ειδικότερα, το Σεπτέμβριο του 2015 σταμάτησαν το αυτοκίνητο τους άνδρες με στολές της αστυνομίας. «Μας έσυραν έξω στο δρόμο και μας χτύπησαν άσχημα. Η Σοφί ήταν μέσα στο αμάξι και έβλεπε όλα όσα συνέβαιναν», ανέφερε ο πατέρας της.

Οι άνδρες άφησαν τη μητέρα της Σοφί, η οποία άρπαξε τη μικρή και έτρεξε μακριά, αλλά ο πατέρας της έμεινε πίσω και δε θυμάται τίποτα από αυτά που εξελίχθηκαν στη συνέχεια. Η μητέρα της Σοφί την πήγε στο σπίτι ενός φίλου, αλλά το κορίτσι ήταν πολύ αναστατωμένο, φώναζε πως ήθελε τον μπαμπά της και χτύπησε τον τοίχο με τα πόδια της.

Παρόλο που ξαναβρέθηκαν λίγες μέρες μετά, η οικογένεια αναγκάστηκε να κρύβεται σε σπίτια φίλων για περίπου τρεις μήνες, μέχρι να φύγουν για τη Σουηδία. Κατά την άφιξή τους κρατήθηκαν για ώρες από τη σουηδική αστυνομία. Από κει και μετά η κατάσταση της Σοφί ξεκίνησε να επιδεινώνεται πολύ γρήγορα.

«Μετά από μερικές ημέρες παρατήρησα ότι δεν έπαιζε τόσο πολύ όπως συνήθιζε με την αδερφή της», λέει η μητέρα της. 

Σύντομα, η οικογένεια πληροφορήθηκε ότι δεν θα μπορούσε να μείνει στη Σουηδία. Η Σοφί άκουσε τα πάντα σε αυτή τη συνάντηση με το Συμβούλιο Μετανάστευσης και στο σημείο αυτό σταμάτησε να μιλάει και να τρώει.

Πότε και πως ξεκίνησε το «σύνδρομο παραίτησης»;

Το σύνδρομο παραίτησης αναφέρθηκε για πρώτη φορά στη Σουηδία στα τέλη της δεκαετίας του 1990, ενώ περισσότερες από 400 περιπτώσεις αναφέρθηκαν στο διάστημα 2003-2005.

Καθώς όλο και περισσότεροι Σουηδοί άρχισαν να ανησυχούν για τις συνέπειες της μετανάστευσης, αυτά τα «απαθή παιδιά», όπως... 

Αναπτυξιακό τραύμα: Πώς διαμορφώνει την ενήλικη ταυτότητά μας

Το αναπτυξιακό τραύμα είναι πιο κοινό απ’ ό,τι πιστεύουμε οι περισσότεροι. 

Σύμφωνα με το Αμερικάνικο Δίκτυο για το Παιδικό Τραυματικό Στρες, το 78% των παιδιών αναφέρουν πάνω από μια τραυματικές εμπειρίες πριν την ηλικία των 5. 

Το 20% αυτών που φτάνουν τα 6 χρόνια λαμβάνουν θεραπεία για σεξουαλική κακοποίηση, παραμέληση, έκθεση σε ενδοοικογενειακή βία και τραυματική απώλεια. 

Οι ενήλικες που αντιμετωπίζουν κάποιο αναπτυξιακό τραύμα συχνά αναπτύσσουν Σύνθετη διαταραχή Μετατραυματικού στρες (cPTSD), η οποία χαρακτηρίζεται από δυσκολίες στη συναισθηματική ρύθμιση, τη συνείδηση και τη μνήμη, την αυτό- αντίληψη, όπως επίσης διαστρεβλωμένες αντιλήψεις για τους θήτες τους, δυσκολίες στις σχέσεις με τους άλλους και αρνητικές επιδράσεις στη νοηματοδότηση της ζωής. 

Αν και σαν διαταραχή είναι αρκετά συχνή, οι ειδικοί θεωρούν ότι τα νούμερα θα ήταν ακόμα μεγαλύτερα, αν ο κόσμος μιλούσε πιο ελεύθερα και δεν υπήρχαν ταμπού και προκαταλήψεις. 

Αν και δεν υπάρχει αυστηρή σχέση αιτίου – αποτελέσματος ανάμεσα στην κακομεταχείριση και στο cPTSD, ένας μεγάλος αριθμός παιδιών θα εμφανίσουν προβλήματα στην ενήλικη ζωή τους και η ανάρρωση είναι δύσκολη, ακόμα και γι’ αυτούς που δεν χρειάζονται αναγκαία κάποια θεραπεία.

Πώς το αναπτυξιακό τραύμα επιδρά στη διαμόρφωση της ταυτότητας;

Η διαμόρφωση της ταυτότητας αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της φυσιολογικής ανάπτυξης και λαμβάνει χώρα σε όλη τη ζωή μας. 
Η ταυτότητα περιλαμβάνει τη σύνδεση του συναισθήματος με την νοημοσύνη, τη βασική επίγνωση της συναισθηματικής μας κατάστασης, την αίσθηση ασφάλειας και συνοχής ως άτομα, ακόμα και τη βασική εμπειρία του ποιοι πραγματικά είμαστε. 
Όλα αυτά διαταράσσονται από το αναπτυξιακό τραύμα, επειδή εδώ προτεραιότητα έχει η βασική επιβίωση και οι πόροι που έχουμε ως άνθρωποι καταναλώνονται σε αυτό. 

Το πρώιμο τραύμα αλλάζει την πορεία της εγκεφαλική ανάπτυξης, καθώς ένα περιβάλλον για παράδειγμα, που χαρακτηρίζεται από φόβο και παραμέληση, απαιτεί διαφορετικές προσαρμογές από τον εγκέφαλο. Όσο πιο νωρίς προκαλείται το τραύμα, τόσο πιο έντονες οι αρνητικές επιπτώσεις.

Γι’ αυτούς λοιπόν που παλεύουν με ένα ή περισσότερα αναπτυξιακά τραύματα, η ανάπτυξη της ταυτότητας είναι μια δυσκολότερη διαδικασία, καθώς στη ζωή τους πολλές φορές περιλαμβάνονται η κατάχρηση ουσιών, οι διατροφικές διαταραχές, η κατάθλιψη, τα προβλήματα συμπεριφοράς και η δυσκολία στις κοινωνικές και διαπροσωπικές αλληλεπιδράσεις. 
Πολλοί από αυτούς παραμένουν αποσυνδεδεμένοι από τους εαυτούς τους καθ’ όλη τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας, της εφηβείας και της πρώιμης ενήλικης ζωής.
Με αυτές τις διαπιστώσεις στο νου μας, στο παρόν άρθρο θα εστιάσουμε στους βασικούς τρόπους με τους οποίους η ταυτότητα διαμορφώνεται από τις πρώιμες τραυματικές εμπειρίες. 
Η κατανόηση των βασικών αυτών θεμάτων μπορεί να μας βοηθήσει να αναγνωρίσουμε τα σημεία στα οποία υφίστανται δυσκολίες, έτσι ώστε να μπορέσουμε να σκιαγραφήσουμε με μεγαλύτερη λεπτομέρεια τη θεραπεία, την προσπάθεια για επούλωση των πληγών και την προσωπική ανάπτυξη.

1. Απώλεια της παιδικής ηλικίας: «Δεν έζησα παιδικά χρόνια» ή «Δεν θυμάμαι και πολλά από τότε»

Όσα άτομα έχουν βιώσει μια δύσκολη και στρεσογόνα παιδική ηλικία συχνά δεν μπορούν να θυμηθούν μεγάλα κομμάτια της ζωής τους από τότε. 
Επιπροσθέτως, δεν έχουν μια ξεκάθαρη ιστορία να μας διηγηθούν ως παιδιά, ακόμα και από τα μετέπειτα χρόνια τους. Αυτή η αυτοβιογραφική ικανότητα ονομάζεται «συνεκτική αφήγηση» και εδώ μπορεί να είναι απούσα, μη ανεπτυγμένη, υπεραπλουστευμένη ή απλά ψευδής. Κάποιοι αναφέρουν με θυμό ότι νιώθουν σαν η παιδική τους ηλικία να έχει αρπαχτεί με βία από εκείνους.

2. Χαμένα κομμάτια του εαυτού: «Πάντα ένιωθα σαν να λείπει κάτι από εμένα, αλλά δεν γνωρίζω τι»

Μετά από έντονες στρεσογόνες καταστάσεις, τα παιδιά συχνά αποσυνδέουν σημαντικά κομμάτια του εαυτού τους, ώστε να επιβιώσουν. 
Μπορεί να αποφασίζουν ασυνείδητα να βασίζονται σε μια κύρια περσόνα, για να μπορέσουν να εξασφαλίσουν μια αίσθηση σταθερότητας και να εφησυχαστούν σε εκείνη- για παράδειγμα, εστιάζουν στο να είναι τέλειοι μαθητές- ενώ δεν έχουν καθόλου κοινωνική ή προσωπική ζωή. 
Αργότερα στη ζωή, μπορεί να νιώθουν ότι κάποια κομμάτια τους λείπουν.
Μέσα από την προσωπική ανάπτυξη και θεραπεία, μπορεί να ανακαλύψουν ξανά και να δημιουργήσουν από την αρχή εκείνα τα χαμένα κομμάτια.

3. Προτίμηση για καταστροφικές σχέσεις: «Είμαι ένα άτομο που πάντα κάνει σχέσεις με εκείνους/ες που μου κάνουν κακό»

Είναι αρκετά συχνό τα άτομα που έχουν κάποιο τραύμα από τους ανθρώπους που τους φρόντιζαν να καταλήγουν με σχέσεις που δεν αποδεικνύονται καλές για εκείνα. 
Βρίσκουν ανθρώπους που ταιριάζουν στην τραυματική τους ταυτότητα, ακόμα και αν προσπαθούν να κάνουν τη διαφορά, οδηγούμενοι σε έναν συνεχή τραυματισμό μέσω της επανάληψης του παρελθόντος. 
Καταλήγουν να δένονται με μη διαθέσιμους, κακοποιητικούς ή ναρκισσιστικούς τύπους ανθρώπων χωρίς να επιλέγουν βεβαίως κάτι τέτοιο συνειδητά. Συχνά, θεωρούν ότι στην αρχή υπάρχει κάποια δυνατή «χημεία», αλλά αργότερα απογοητεύονται. 
Αυτή η επανάληψη μπορεί να σας αποπροσανατολίζει και να σας μπερδεύει, δυσκολεύοντας και τη διαμόρφωση της ταυτότητας.

4. Αποφυγή των σχέσεων: «Είναι καλύτερα για μένα να μείνω μόνος/η»

Εναλλακτικά, τα άτομα αυτά επιλέγουν να αποφεύγουν την εγγύτητα και απομονώνονται. Ορισμένες φορές αυτό αρχίζει νωρίς στη ζωή, άλλες αργά, σαν μια προσπάθεια να σπάσουν τον κύκλο των καταστροφικών αυτών σχέσεων. 
 Όμως, οι υγιείς σχέσεις αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της προσωπικής ανάπτυξης. Η αποφυγή τους στην ενήλικη ζωή ως ένα μέτρο προστασίας επιδεινώνει την ανάπτυξη μιας πλήρους ταυτότητας, καθώς εγκαθιδρύει και μια αντίληψη αναξιότητας και αυτό- ενοχοποίησης.

5. Αποφυγή σύνδεσης με τον εαυτό: «Δεν μου αρέσει να σκέφτομαι για τον εαυτό μου, με κάνει να νιώθω άσχημα»

Κάθε υπενθύμιση αυτών των τραυματικών εμπειριών οδηγεί σε πόνο και αυτά τα άτομα προσπαθούν να αποδράσουν από αυτό και έτσι από τον εαυτό τους. 
Η ακραία μορφή αυτού μπορεί να οδηγήσει σε αυτό- καταστροφή.
Η σύνδεση με τον εαυτό, αλλά και με άλλους, συνιστά μια έντονη υπενθύμιση του τραύματος, ενεργοποιώντας μνήμες και συναισθήματα, που είναι δύσκολο να αντιμετωπιστούν. Αυτή η αποφυγή γίνεται συνήθεια.

6. Δυσκολία ενσωμάτωσης των συναισθημάτων στην ταυτότητα: «Συνήθως δεν έχω έντονα συναισθήματα για πράγματα και καταστάσεις και πρόσωπα»

Όταν τα συναισθήματα δεν έχουν καμία θέση στην οικογένεια, δεν έχουν ούτε και στην ίδια την ταυτότητα κάποιου. Ωστόσο, είτε το θέλουν, είτε όχι, εκείνα συνεχίζουν να επιδρούν πάνω σε αυτά τα άτομα, οδηγώντας τα στη σύγχυση και στην αστάθεια. 
Δεν είναι ικανοί να προβλέψουν και να πάρουν συχνά κατάλληλες αποφάσεις. Αυτή η συναισθηματική δυσλειτουργία οδηγεί σε παρορμητικές αποφάσεις και εμποδίζει τη διαμόρφωση υγιών σχέσεων με άλλους. 
Οι ενήλικες συχνά νιώθουν ένα συναισθηματικό μούδιασμα. Μπορεί να βιώνουν μόνο κάποια αρνητικά ή εντελώς αποδυναμωμένα συναισθήματα. Η ταυτότητά τους αναπτύσσεται με έναν επίπεδο και στενόμυαλο τρόπο και συχνά έχουν έντονους φόβους και περιορισμένες αντιλήψεις.

Προχωρώντας μπροστά

Αν και μπορεί να είναι αποκαρδιωτικό να διαβάζετε τις τόσες αρνητικές επιπτώσεις των τραυμάτων στην ενήλικη ζωή, οι θεραπευτικές προσπάθειες, πρέπει να γνωρίζετε, ότι είναι αρκετά αποτελεσματικές. 
Η επούλωση, το πένθος και η ανάπτυξη, συχνά χρειάζονται χρόνο. Ωστόσο, είναι πράγματα που μπορούν να προσεγγιστούν και να επιτευχθούν, ακόμα και αν πολλές φορές φαντάζει γολγοθάς. 
Η αυτο-φροντίδα συνιστά το πρώτο βασικό βήμα, όπως επίσης και το να νιώσετε άνετα να ζητήσετε στήριξη και βοήθεια, κάτι που ένα παιδικό τραύμα μπορεί να έχει κάνει δύσκολο.

Grant Hilary Brenner, M.D., ψυχίατρος και ψυχαναλυτής
Εναλλακτική Δράση

Οι συνέπειες της έλλειψης Μητρικής Αγάπης Daughters of Unloving Mothers

Μητρική Αγάπη

Daughters of Unloving Mothers: 
7 Common WoundsA lack of confidence and an inability to trust are just the beginning.

💔💔💔

Η μητέρα συνδέθηκε με την πηγή της απόλυτης αγάπης, αυτοθυσίας, ανιδιοτέλειας, προσφοράς. Η μορφή της η ίδια ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης για εκατομμύρια τραγούδια, ποιήματα, βιβλία. 

Όμως, η πραγματικότητα έχει δείξει ότι πολλές φορές οι ίδιες οι μητέρες όχι μόνο δεν προσφέρουν αγάπη και ασφάλεια, αλλά μπορούν να δημιουργήσουν τεράστιες συναισθηματικές ελλείψεις και πληγές στα ίδια τους τα παιδιά, ειδικά τις κόρες. 

Η έλλειψη μητρικής αγάπης πολλές φορές έχει αρνητικά επακόλουθα στην ψυχή των παιδιών, τα οποία ίσως και να τους οδηγήσουν σε ασταθείς και ανισομερείς σχέσεις και στη διάρκεια της ενήλικης ζωής του. 
Τα παιδιά που μεγάλωσαν με μία μητέρα που μπορεί να τα κατέκρινε και να μην τα αγαπούσε, μπορεί να φτάσουν στο σημείο να θεωρούν και τον ίδιο τον εαυτό τους ανάξιο για εκτίμηση και αγάπη. 
Μπορούμε να αναφέρουμε πολλές από τις αρνητικές επιπτώσεις στην ψυχή των παιδιών, απόρροια της έλλειψης μητρικής αγάπης:

• Το άτομο μαθαίνει να μην αγαπάει και το ίδιο τον εαυτό του. Μέσα στο μυαλό του παιδιού υπάρχει πάντα η φωνή της μητέρας που το θεωρούσε άσχημο, ανίκανο, ανάξιο. Επειδή ως παιδιά η εντύπωση που θα σχηματίσουμε για τον εαυτό μας οφείλεται κυρίως στο πώς μας βλέπουν οι γονείς μας, ένα παιδί που μεγαλώνει με μία μητέρα που δεν το αγαπάει, μαθαίνει και το ίδιο να πιστεύει ότι δεν του αξίζει η αγάπη.
• Το παιδί που μεγαλώνει με μία μητέρα που δεν το αγαπάει, τις περισσότερες φορές συνάπτει σχέσεις (φιλικές, συναισθηματικές, επαγγελματικές), στις οποίες πολλές φορές αντιμετωπίζεται και ως υποδεέστερο. Επειδή έχει πιστέψει ότι δεν αξίζει εκτίμηση και αγάπη, δεν διεκδικεί την αγάπη και το σεβασμό που του αξίζει, επειδή δεν πιστεύει ότι το δικαιούται.
• Ένα παιδί που έζησε με μία μητέρα που δεν το αγάπησε, τείνει να γίνεται περισσότερο ευαίσθητο στην παραμέληση των άλλων. 
• Αν ένας άνθρωπος μεγάλωσε με μία μητέρα που να μην το αποδέχτηκε και να μην το αγάπησε, μπορεί οι άσχημες ή απορριπτικές συμπεριφορές των άλλων ανθρώπων να ενισχύσουν μέσα την πεποίθηση για την αναξιότητά του.
• Η έλλειψη της μητρικής αγάπης συνδέεται πολλές φορές με το γεγονός ότι το παιδί πλέον ως ενήλικας δεν ανοίγεται με μεγάλη ευκολία στο να δημιουργήσει εύκολα σχέσεις, αντιμετωπίζοντας με βεβαιότητα από την αρχή όλες τις σχέσεις ως μη αξιόπιστες. Αυτό απορρέει από την πεποίθηση ότι το ίδιο θα εγκαταλειφθεί λόγω αναξιότητας.

Αν έχετε περάσει δύσκολα στην παιδική σας ηλικία ή δεν έχετε αγαπηθεί, όσο θα είχατε ανάγκη, τότε είναι καιρός να την αφήσετε πίσω σας. 
Ένα δύσκολο και χωρίς αγάπη παρελθόν δεν πρέπει να μπορεί να αποτρέψει το ευτυχισμένο μέλλον σας. 
Οφείλετε να αγκαλιάσετε τον εαυτό σας και να μην αφήσετε το οτιδήποτε να δηλητηριάζει τη σκέψη και να σας πείθει για την αναξιότητά σας. – ακόμα και αν αυτό αφορά τη μητέρα σας.

Αρθρογράφος: Μαρία Σκαμπαρδώνη
psychologein

Μαμά, μπαμπά, ευχαριστώ, που με κάνατε μπαλάκι του πινγκ πόνγκ ...

Οικογένεια: σύνολο ατόμων που είναι ενωμένα με δεσμούς του γάμου, αίματος ή υιοθεσίας, και τα οποία ζουν μαζί κάτω από την ίδια στέγη ή, αν είναι χωριστά, αναγνωρίζουν ένα κοινό σπίτι. 

Υποτίθεται πως η οικογένεια του καθένα από εμάς είναι ένα" μέρος", το οποίο μας κάνει να νιώθουμε άνετα και μας αποδέχεται ακριβώς έτσι όπως είμαστε. 
Υποτίθεται ότι μέσα από την οικογένεια βιώνουμε την ασφάλεια, την αγάπη, το αίσθημα του να ανήκεις κάπου. 
Υποτίθεται πως ό,τι και να γίνει η οικογένεια σου θα σε στηρίξει. 

Όμως εμείς, με τις διαλυμένες οικογένειες, εμείς δε βιώνουμε τίποτα από αυτά; Θα σας πω αμέσως. Αν και οι πρώτες και όσο περνάει ο καιρός, μοναδικές, αναμνήσεις ενός ατόμου είναι γεμάτες χαρά και αγάπη, οι δικές μου διαφέρουν. 

Θυμάμαι λοιπόν να είμαι γύρω στα πέντε, πίσω από την πόρτα του δωματίου μου, αγκαλιά με ένα πελώριο αρκούδο, να προσπαθώ μανιωδώς να κλείσω τα αυτιά μου, για να σταματήσω να ακούω τις φωνές που ερχόντουσαν από το μέσα δωμάτιο. 
Ήμουν πέντε χρονών και δεν είχα ιδέα τι επρόκειτο να τραβήξω στη ζωή μου από τα δυο πιο κοντινά μου άτομα στον κόσμο, τους αγαπημένους γονείς μου. 

Μπαλάκια του πινγκ πόνγκ μας κάνετε και όλα αυτά επειδή δεν είχατε την ωριμότητα να δείτε ότι ο άνθρωπος που έχετε απέναντι σας δεν κάνει ούτε στο ελάχιστο για να γίνει πατέρας ή αντίστοιχα μητέρα του παιδιού σας. 

Τα επόμενα χρόνια δεν τα θυμάμαι σχεδόν καθόλου ευτυχώς. Αμυδρές αναμνήσεις από το αστυνομικό τμήμα που πήγαινα κάθε φορά που οι -αγαπημένοι - γονείς μου δεν κατάφερναν να συνεννοηθούν, από το κλάμα που έριχνα κάθε φορά που μεταφερόμουν από το ένα σπίτι στο άλλο , από το φιλτράρισμα που έπρεπε να κάνω σε οτιδήποτε συνέβαινε στη ζωή μου, από τα άπειρα χρέη που άφησε ο μπαμπάκας στην μανούλα μου, από τα χρόνια που εξαφανιζόταν και μετά από λίγο εμφανιζόταν ξανά. 

Όσο είσαι μικρός όμως ούτε καταλαβαίνεις πολλά, ούτε σε προβληματίζουν πολλά ούτε έχεις και μέτρο σύγκρισης. 

Εμείς, τα παιδιά με τις κατεστραμμένες οικογένειες κάποια στιγμή μεγαλώσαμε και είδαμε και άλλα πράγματα και καταλάβαμε πολλά. 

Δυστυχώς αν θέλετε τη γνώμη μου, γιατί εγώ θα προτιμούσα να θεωρώ φυσιολογικό να μου λέει ο μπαμπάς μου ότι θα σκοτώσει τη μαμά μου στα έξι μου και εξίσου φυσιολογικό να μου "χτυπήσει" η μαμά μου στα είκοσι μου ότι εξαιτίας μου δεν έβαλε τον μπαμπά μου στη φυλακή. Μικρές, απλές, καθημερινές χαρές της ζωής με άλλα λόγια. 

Γνωρίσαμε λοιπόν μεγαλώνοντας πως υπάρχουν πράγματι δεμένες οικογένειες και ότι όλα τα θετικά που λένε όταν περιγράφουν μία οικογένεια, ισχύουν. Σας ζηλεύουμε λίγο να ξέρετε, εσάς που οι οικογένειες σας πλησιάζουν περισσότερο σε ένα αρμονικό περιβάλλον παρά στο Βατερλώ. Σε εμάς να δείχνετε λίγη κατανόηση παραπάνω, όχι γιατί κλαιγόμαστε, αλλά γιατί βιώσαμε πράγματα που εσείς είχατε την τύχη να μην φαντάζεστε καν. 

Και εννοείται, δεν είμαι ούτε κούλ, ούτε ψύχραιμη που δεν είναι πουθενά το σπίτι μου. Ούτε μου αρέσει που πάντα πρέπει να διαλέγω μία μεριά. 

Μεγάλο πράγμα ο εγωισμός. Να παντρευτώ, να κάνω οικογένεια.... Να στη χέσω την οικογένεια αν είναι να βγει σαν την δικιά μου, αν μπορεί αυτό το πράγμα να θεωρηθεί οικογένεια. Και κάπως έτσι φτάνουμε στις ευχαριστίες όπως αρμόζει σε κάθε κλείσιμο. 

Μαμά, μπαμπά σας ευχαριστώ πάρα πολύ που μου δώσατε ζωή, 

σας ευχαριστώ, που με κάνατε να νιώθω συνέχεια ότι στεναχωρώ κάποιον, όταν πήγαινα με το μέρος του άλλου, 

σας ευχαριστώ που εξαιτίας σας δεν μπορώ να εμπιστευτώ κανέναν, 
ευχαριστώ για τα αμέτρητα βράδια που με βρήκαν να νιώθω ότι θα λιποθυμήσω από το κλάμα, 
σας ευχαριστώ για όλες τις εφήμερες σχέσεις που με αναγκάσατε να κάνω για να καλύψω τη θέση σας, 
ευχαριστώ και για τις άλλες, τις καλές σχέσεις που χάλασαν επειδή φροντίσατε με μεγάλη μαεστρία να με γεμίσετε ανασφάλειες. 
Ευχαριστώ που με κάνατε να νιώσω λίγη, 
ευχαριστώ που φέρατε παιδί δώδεκα ετών στην θέση να εύχεται να μην είχε γεννηθεί ποτέ, 
που ξεσπάσατε τόσες πολλές φορές σε εμένα γιατί δεν μιλούσατε μεταξύ σας για να ξεσπάσετε εκεί που πρέπει. 

Μπαμπά μου, ευχαριστώ που μέχρι να γίνω δεκαοχτώ με άφησες να πλάσσω ό,τι εικόνα ήθελα για εσένα επειδή κάθε τρία χρόνια εξαφανιζόσουν. 
Ευχαριστώ που τόσα χρόνια μετά μισώ όλους τους άντρες εξαιτίας σου και περιμένω τη στιγμή που θα μου κάνουν κακό. 
Ευχαριστώ που χρέωσες τη μαμά μου και που ποτέ δεν έδωσες δεκάρα τσακιστή για να πάρω ένα ζευγάρι παπούτσια. 
Ευχαριστώ που με γέμισες φόβους και που μέχρι μια ηλικία όταν ερχόμουν να σε δω νόμιζα πως δε θα ξαναέβλεπα ποτέ την μαμά μου. 
Και βέβαια δεν γίνεται να παραλείψω το πόσο σε ευχαριστώ για εκείνο το καλοκαίρι που με πήρες με το ζόρι και δεν σταμάτησα να κλαίω επί τρεις μέρες. 

Μαμά μου, ευχαριστώ που με χρησιμοποίησες σαν σάκο του μποξ επειδή ήμουν και δικό του παιδί. 
Ευχαριστώ που ενώ ήξερες ότι δεν έχω άλλο σπίτι φρόντιζες να μου υπενθυμίζεις διαρκώς στην εφηβεία το πόσο εύκολο είναι να φύγω αν δεν σε αντέχω άλλο. 
Ευχαριστώ που για να γίνεις εσύ μάνα έπρεπε εγώ να τραβήξω ότι τράβηξα, ευχαριστώ που τόσες φορές τον εξευτέλισες σε φίλους και γνωστούς, ευχαριστώ που με γέμισες με τόσα βάρη και τόσα άγχη για την οικονομική μας κατάσταση. 
Ευχαριστώ που κάθε φορά που έκανα κάτι λάθος μου υπενθύμιζες πόσο πολύ του μοιάζω. 

 Το να κάνεις οικογένεια δεν είναι καθόλου απλή απόφαση και δεν πρέπει να λαμβάνεται βεβιασμένα. Το ζητάω σαν παράκληση σε κάθε έναν από εσάς που σκέφτεται να γίνει γονιός. 

Παρακαλώ μην κάνετε παιδιά αν κρίνετε πως ο άνθρωπός σας είναι ακατάλληλος, αλλά ακόμα περισσότερο, μην κάνετε παιδιά αν εσείς οι ίδιοι είστε ακατάλληλοι. 
Όσο για εμένα, με όλα αυτά που έχω ζήσει είμαι αρκετά δυνατή για να γνωρίζω πως δύσκολα θα την πάρω την μεγάλη απόφαση. Σίγουρα υπάρχουν πολύ χειρότερες ιστορίες από την δική μου και ξέρω πως δεν ήρθε το τέλος του κόσμου. 
Αμφιβάλλω όμως καθημερινά για το αν εγώ ποτέ θα βιώσω την ευτυχία ή αν λόγω της μορφής της οικογένειας μου είμαι καταδικασμένη να επαναλάβω το μοτίβο, παρόλα αυτά θέλω να σας εκμυστηρευτώ πως δεν έχω πάψει στιγμή να ελπίζω! 

Aπό την αναγνώστρια της Lifoland Θε Κ 
www.lifo.gr