Κοξάκι και Ιλαρά αγχώνουν γονείς και προβληματίζουν γιατρούς

Το φθινόπωρο είναι ο καιρός που ξεκινούν να χτυπάνε την "πόρτα" μας οι διάφορες παιδικές ασθένειες, παρόλο που - όσο περνάνε τα χρόνια και τα εμβόλια εξελίσσονται - απειλούν όλο και λιγότερο τα παιδιά μας.

Τα παιδιά, που έχουν επιστρέψει ή πηγαίνουν για πρώτη φορά σε σχολεία και παιδικούς σταθμούς, συγχρωτίζονται - όπως και να το κάνουμε - με άλλα παιδιά.
Γι' αυτό είναι σκόπιμο να είμαστε ενημερωμένοι για τις μεταδοτικές παιδικές ασθένειες, ώστε να γνωρίζουμε πώς μπορούμε να τις προλάβουμε και, αν τελικά κολλήσουν τα παιδιά μας, πώς να τις αναγνωρίσουμε, πώς να τις αντιμετωπίσουμε και πώς να προλάβουμε τυχόν επιπλοκές.
Στην περιοχή μας αυτή τη στιγμή τα παιδιά "κυνηγάνε" δύο, κυρίως, ιώσεις, ταλαιπωρώντας τόσο τα ίδια όσο και τους γονείς: ο ιός Κοξάκι , καθώς και μια μορφή ρινοφαρυγγίτιδας. ΄Μάλιστα, όσο αφορά στον ιό Κοξάκι, όπως λέει η παιδίατρος Ελένη Κόκορη, έχει εμφανιστεί αρκετό καιρό τώρα, με αποτέλεσμα να έχουν καταγραφεί κάποια κρούσματα σε παιδιά.
«Παραδέχομαι ότι έχουμε κρούσματα Κοξάκι στην πόλη μας, αλλά πρόκειται για ήπια μορφή που πιάνει το στόμα, τα χέρια και τα πόδια. Τα παιδιά βγάζουν εξανθήματα τα οποία πονάνε και όλο αυτό κρατάει περίπου 5-6 μέρες. Μετά τα εξανθήματα αυτά εξαφανίζονται σιγά-σιγά», τονίζει η παιδίατρος Ελένη Κόκορη, σημειώνοντας ωστόσο πως δεν υπάρχει θεραπεία καταπολέμησης των εξανθημάτων αυτών, καθώς πρόκειται για αυτοϊάσιμη, εύκολη νόσο. «Μεταδίδεται μεταξύ των παιδιών και όχι των ενηλίκων. Οπότε καλό είναι μόλις οι γονείς αντιληφθούν κάποια κόκκινα εξανθήματα στο παιδί να μη στέλνουν τα παιδιά στον παιδικό και να επισκεφτούν τον παιδίατρο».

Τι είναι ο ιός Κοξάκι
Ο ιός Κοξάκι (Coxsackie) εμφανίζεται στα μέρη μας χρονιά παρά χρονιά, όπως επισημαίνει η κ. Κόκορη. Μπορεί να μεταδοθεί από άτομο σε άτομο, συνήθως όταν δεν πλένουμε καλάτα χέρια μας και τις επιφάνειες που έχουν μολυνθεί από περιττώματα.
Σε αυτές τις επιφάνειες ο ιός Κοξάκι μπορεί να επιζήσει για αρκετές ημέρες. Στις περισσότερες περιπτώσεις, ο ιός Κοξάκι προκαλεί ήπια γριπώδη συμπτώματα που φεύγουν χωρίς θεραπεία. Αλλά, σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί να οδηγήσει σε πιο σοβαρές λοιμώξεις.

Συμπτώματα
Ένα παιδί με τον ιό Κοξάκι μπορεί απλά να έχει πυρετό, αλλά να μην έχει άλλα συμπτώματα. Στα περισσότερα παιδιά ο πυρετός διαρκεί περίπου τρεις ημέρες και στη συνέχεια εξαφανίζεται.
Ο ιός Κοξάκι μπορεί, επίσης, να προκαλέσει πολλά διαφορετικά συμπτώματα που επηρεάζουν διαφορετικά μέρη του σώματος: λοίμωξη σε χέρια, πόδια και στόμα.
Ένα είδος του ιού Kοξάκι προκαλεί επώδυνες φλύκταινες με κόκκινο χρώμα στο λαιμό, στη γλώσσα, τα ούλα, τη σκληρά υπερώα, στο εσωτερικό από τα μάγουλα, καθώς και στις παλάμες των χεριών και στα πέλματα των ποδιών.

Μεταδοτικότητα του ιού
Ο ιός Κοξάκι είναι πολύ εύκολο να μεταδοθεί από το ένα παιδί στο άλλο. Μπορεί να μεταδοθεί από άπλυτα χέρια και από επιφάνειες που έχουν μολυνθεί από περιττώματα.
Μπορεί επίσης να εξαπλωθεί μέσω σταγονιδίων που "ψεκάζονται" στον αέρα, κάθε φορά που κάποιος ασθενής (μολυσμένος με Κοξάκι) βήχει ή φτερνίζεται.
Ο κίνδυνος μόλυνσης από το συγκεκριμένο ιό είναι υψηλότερος μεταξύ των βρεφών και των παιδιών ηλικίας κάτω των 5 ετών.
Ο ιός εξαπλώνεται εύκολα σε μέρη όπως σχολεία, παιδικούς σταθμούς και κατασκηνώσεις. Τα παιδιά που έχουν μολυνθεί με τον ιό Κοξάκι είναι πιο μεταδοτικά κατά την πρώτη εβδομάδα που ασθενούν.

Πρόληψη
Δεν υπάρχει εμβόλιο για την πρόληψη της μόλυνσης από τον ιό Κοξάκι. Το πλύσιμο των χεριών είναι η καλύτερη προστασία. Πρέπει να μάθουμε τα παιδιά μας να πλένουν τα χέρια τους συχνά, ιδιαίτερα μετά τη χρήση της τουαλέτας (ειδικά σε δημόσιους χώρους), πριν από τα γεύματα και πριν την προετοιμασία του φαγητού.
Τα κοινόχρηστα παιχνίδια σε κέντρα παιδικής φροντίδας θα πρέπει να καθαρίζονται τακτικά με απολυμαντικό, επειδή ο ιός μπορεί να ζήσει σε αυτά τα αντικείμενα για μέρες. Τα παιδιά που ασθενούν με τον ιό Κοξάκι θα πρέπει να μείνουν μακριά από το σχολείο για λίγες ημέρες, για να αποφευχθεί η εξάπλωση του ιού.
Η διάρκεια μιας μόλυνσης ποικίλλει ευρέως. Σε περίπτωση πυρετού χωρίς άλλα συμπτώματα, η θερμοκρασία του παιδιού μπορεί να επιστρέψει στο κανονικό εντός 24 ωρών, αν και ο μέσος όρος εμπύρετης κατάστασης διαρκεί 3-4 ημέρες. Αν ο ιός έχει εκδηλωθεί με λοίμωξη σε χέρια, πόδια κ.λπ., τότε συνήθως διαρκεί για 2-3 ημέρες. Σε περίπτωση ιογενούς μηνιγγίτιδας μπορεί να διαρκέσει 3-7 ημέρες.

Αντιμετώπιση
Ανάλογα με τον τύπο της λοίμωξης και τα συμπτώματα, ο γιατρός του παιδιού μπορεί να συνταγογραφήσει φαρμακευτική αγωγή, για να κάνει το παιδί να αισθανθεί πιο άνετα. 

Ωστόσο, επειδή τα αντιβιοτικά λειτουργούν μόνο ενάντια στα βακτήρια, δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την καταπολέμηση μιας μόλυνσης από τον ιό Κοξάκι. Η ακεταμινοφαίνη μπορεί να δοθεί για την ανακούφιση του πόνου.
Τα περισσότερα παιδιά με μια απλή λοίμωξη από τον ιό Κοξάκι αναρρώνουν πλήρως μετά από μερικές ημέρες χωρίς να χρειάζεται καμία θεραπεία. Ένα παιδί που έχει πυρετό χωρίς άλλα συμπτώματα θα πρέπει να ξεκουραστεί στο κρεβάτι, ή να παίζει ήσυχα σε εσωτερικούς χώρους. Δε θα πρέπει να ξεχνάμε να του δίνουμε άφθονα υγρά, για να αποφευχθεί η αφυδάτωση.

Πότε να καλέσουμε τον παιδίατρο
Θα πρέπει να καλέσουμε αμέσως το γιατρό εάν το παιδί μας εμφανίσει οποιοδήποτε από τα ακόλουθα συμπτώματα: 

• πυρετό υψηλότερο από 38οC για βρέφη μικρότερα των 6 μηνών και μεγαλύτερο από 38,8οC για τα μεγαλύτερα παιδιά, 
• ανορεξία, 
• πρόβλημα στη σίτιση, 
• εμετό, διάρροια, 
• δυσκολία στην αναπνοή, 
• σπασμούς, 
• ασυνήθιστη υπνηλία, 
• πόνο στο στήθος ή την κοιλιά, 
• πληγές στο δέρμα ή μέσα στο στόμα, 
• σοβαρό πονόλαιμο, 
• σοβαρό πονοκέφαλο, ειδικά μαζί με εμετό, 
• σύγχυση, 
• υπνηλία ή ασυνήθιστη δυσκαμψία του αυχένα, 
• κόκκινα, πρησμένα και υγρά μάτια, 
• καθώς και πόνο σε ένα ή και τους δύο όρχεις στα αγόρια.

ΙΩΣΗ 4-5 ΗΜΕΡΩΝ
Εμφανίστηκαν και κρούσματα ρινοφαρυγγίτιδας
Παράλληλα η ρινοφαρυγγίτιδα, που επίσης έχει κάνει την εμφάνισή της στην περιοχή μας και παρουσιάζεται στα παιδιά, είναι ίωση που κρατάει 3-4 μέρες. 

Συμπτώματα της ίωσης είναι οι μύξες και ο βήχας, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις σημειώνεται και πυρετός. Πάντως, και οι δύο αυτές ιώσεις -ρινοφαρυγγίτιδα και ιός Κοξάκι- δεν παρουσιάζουν κάποια ανησυχία, αρκεί οι γονείς να απευθυνθούν εξαρχής στον παιδίατρό τους ακολουθώντας κατά γράμμα της υποδείξεις του.

Ρεπορτάζ: Μαρία Αντωνογιαννάκη,
Ημερομηνία δημοσίευσης: 25/09/2017

neakriti

Black Friday, Halloween και όποια άλλη αηδία ξενόφερτη

Πάει καθιερώθηκε και η Μαύρη Παρασκευή και έχει και ωραίο όνομα, έτσι για να ανοίγει η ψυχή σου. 
Να το λες και να χαίρεσαι. 
Μας έφεραν οι ξένοι την Παρασκευή και 13 και τώρα μας εισήγαγαν και την Black Friday. Μας έφεραν τα Dark και τα Gothic και φτιάξαν μια βιομηχανία θεάματος και κουλτούρας επάνω σε ανύπαρκτα πράγματα. 
Τίποτε από αυτά δεν υπάρχει, όλα είναι μια machina για να βγάζει μπόλικο χρήμα.

Και γιατί πρέπει όλα αυτά να νέα προϊόντα και οι υπηρεσίες να είναι μαύρα κι άραχνα; Κάτι σε άσπρο και φωτεινό δεν υπάρχει;

Και να σηκώνομαι τώρα πρωί - πρωί, απ' τ' αξημέρωτα, να πηγαίνω έξω από τα μαγαζιά για να πάρω ένα i-phone ή ένα Samsung, επειδή τις άλλες μέρες είναι πιο ακριβά, δεν το καταλαβαίνω. 
Άντε να πάρω ένα κινητούλι, αλλά να δώσω ένα χιλιάρικο, τι είναι αυτό; 
Τί το θέλω τόσο ακριβό, δεν κάνω την δουλειά μου και με μια δευτεράντζα σε τηλέφωνο;

Δηλαδή, η καταξίωσή μου, πηγάζει μέσα από την μάρκα του κινητού μου τηλεφώνου. Όσο πιο πιασάρικο τηλέφωνο αγοράσω, δηλαδή, όσο πιο ακριβό μπορέσω να προμηθευτώ, τόσο πιο σπουδαίος είμαι.

Πάντως, αφού τα εισάγαμε αυτά τα κόλπα, πρέπει να τα επεκτείνουμε. 
Μπορούμε δηλαδή να καθιερώσουμε Μαύρη Παρασκευή και στα κρεοπωλεία, να πηγαίνουμε να παίρνουμε τις πιο συμφέρουσες σπάλες στις πιο ανταγωνιστικές τιμές και να τις φυλάμε. Άλλο η σπάλα της μαύρης παρασκευής και άλλο οι άλλες σπάλες, έτσι για να συμμετέχουμε κι εμείς στην μόδα.

Ρε παιδί μου, μια καλή ιδέα, ένα καλό σχήμα, δεν αξιωθήκαμε να φέρουμε στη χώρα μας, ό,τι αηδία μας πασάρουν οι ξένοι, την υιοθετούμε, ακρίτως και αβασανίστως. 

Θα μου πεις έχουν και τίποτε να μας προτείνουν οι ξένοι; Δεν το βλέπω. Είδαμε και τα χαΐρια τους παντού. 

Τι εξάγουν από ιδέες, υπηρεσίες και προϊόντα; 
Εξάγουν κανένα πόλεμο, καμιά ανατροπή κυβέρνησης, τίποτε πολεμοφόδια για να τρώγονται οι λαοί, εξάγουν χρέη για υποδούλωση, δράκουλες και βαμπιρέλες για όλες τις ηλικίες και τις παιδικές, εξωγήινους επικυρίαρχους, μαύρες παρασκευές, παρασκευές και 13, και καρναβαλίστικα φοβερίσματα που δεν είναι καν τις απόκριες.

Άντε ρε, δεν τα χρειαζόμαστε όλα αυτά, αηδίες είναι, προσανατολισμοί αποξένωσης, μοναξιάς και υποδούλωσης είναι.
Άντε ρε, σηκώστε κεφάλι, ελεύθεροι γεννηθήκαμε, μη σκλαβώνεστε τζάμπα και βερεσέ.

Με αγάπη
Το χαμομηλάκι

Σχετικά: Τα «Halloween in Athens» μας μάραναν!

Για εκείνους που τολμούν να διδάξουν

Η «απομαγνητοφώνηση» των μαθητικών συνομιλιών θα έφερνε στο προσκήνιο τη «γραμματική και το συντακτικό» ενός αισθήματος δυσαρέσκειας και έλλειψης ικανοποίησης από τη συμμετοχή τους στη σχολική ζωή και τη μαθησιακή διαδικασία, σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα -κέντρο πιέσεων και αρένα ανελέητου ανταγωνισμού, στο οποίο τα περιθώρια για αυθορμητισμό, ανάληψη πρωτοβουλιών, άσκηση κριτικής, προώθηση διαλόγου -λειτουργίες που «δένονται» με ένα νήμα με τις ανάγκες και τις προδιαθέσεις της νέας γενιάς- «αραχνιάζουν» στα «πρακτικά» των διακηρύξεων της επίσημης εκπαιδευτικής πολιτικής.

Μέσα στο κύμα των μαθητικών επικρίσεων και της αμφισβήτησης της λογικής του υπαρκτού σχολείου ξεχωρίζει ένα πρόσωπο, ο εκπαιδευτικός.

Είναι ο «σημαντικός άλλος», η μόνη εμφανής φιγούρα της «ανώνυμης» σχολικής μηχανής, που στα «επεισόδια» των μαθητικών συζητήσεων παρουσιάζεται, υπαινικτικά, με μια θαυματουργική δύναμη, άλλοτε θεία και άλλοτε διαβολική, άλλοτε σαν φορέας σωτηρίας και άλλοτε σαν φορέας απώλειας.

Ο δάσκαλος που αγαπήθηκε και ο δάσκαλος που μισήθηκε, είναι προφανώς δύο διαφορετικά πρόσωπα, χαραγμένα βαθιά, στις εμπειρίες και στις αναπαραστάσεις όλων, μαθητών και αποφοίτων, μικρών και μεγάλων, γεγονός που υποδηλώνει τον κεντρικό ρόλο που πιστεύεται ότι διαδραματίζει ο εκπαιδευτικός στη σχολική «σταδιοδρομία» του μαθητή.
 

Βέβαια, η σχέση εκπαιδευτικού – μαθητή είναι, στα βασικά και αποφασιστικά της σημεία, μια σχέση θεσμική, όσο κι αν πολλές φορές στα μάτια των μαθητών φαντάζει ως προσωπική. Αυτό σημαίνει ότι σε γενικές γραμμές προσδιορίζεται με νόμους και διατάξεις, ανεξάρτητα από τις προσωπικές διαθέσεις καθώς κάθε εκπαιδευτικός είναι «θεσμικά» υποχρεωμένος να χρησιμοποιήσει προς τους μαθητές του ένα minimum από την εξουσία που του παρέχει η θέση του στο σχολείο (διδασκαλία ορισμένης ύλης, εξέταση, βαθμολογία, απουσίες, ποινές, κ.λπ) πρακτική που δημιουργεί «αυτεπαγγέλτως» αντιθέσεις, σε κάποιες περιπτώσεις εκρηκτικές.

Όμως, αν είναι δύσκολη με τη συγκεκριμένη δομή και λειτουργία του υπαρκτού εκπαιδευτικού συστήματος, η λύση βασικών αντιθέσεων μεταξύ εκπαιδευτικών και εκπαιδευομένων σε διαπροσωπική βάση, είναι σίγουρο ότι η ανίχνευση του «μαύρου κουτιού» της αίθουσας διδασκαλίας και των μαθητικών βιωμάτων, οριοθετούν τα χαρακτηριστικά του «δασκάλου που αγαπήσαμε».

1. Η τάξη δεν είναι ενιαία!

Δεν χρειάζεται να ‘σαι μάντης για να καταλάβεις. Αρκεί να κοιτάξεις του γονείς συγκεντρωμένους κάθε μέρα στην είσοδο του σχολείου, τους χοντρούς και τους λεπτούς, τους καλοντυμένους και τους φτωχοντυμένους, τους εξαντλημένους και τους ακμαίους  (Dupasc)

Το μαθητικό σώμα είναι ανομοιογενές καθώς προέρχεται από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα και διαπερνάται από τις υπάρχουσες κοινωνικές αντιθέσεις. Η σχολική τάξη δεν είναι ενιαία και αυτή η πραγματικότητα είναι τεκμηριωμένη από την έρευνα και την καθημερινή εμπειρία.

Κάθε μαθητής «κουβαλάει» μαζί του ένα ολόκληρο φορτίο προσωπικών, οικογενειακών και κοινωνικών «αποσκευών».

Η γνώση που αποκτά ο καθηγητής για τους μαθητές του μοιάζει, πολλές φορές, με τη γνώση που αποκτά ο θεατής για τον ηθοποιό που παίζει κάποιο ρόλο στη θεατρική σκηνή. Η γνώση του δασκάλου για το μαθητή δεν μπορεί να «ρυμουλκείται» με το αυστηρό κριτήριο της επιτυχίας ή της αποτυχίας του στο σχολείο, αλλά πρέπει να περιλαμβάνει τα βασικά στοιχεία της ταυτότητας του παιδιού για την καλύτερη «χαρτογράφηση» της τάξης.

Κι αυτό, βέβαια, όχι από την αίσθηση μιας αφηρημένης δικαιοκρισίας αλλά από τη βεβαιότητα ότι μόνο έτσι θα είναι σε θέση να προσεγγίσει τις στάσεις και τις πρακτικές των μαθητών.

2. Δίδαξέ με!

Μια σύγχρονη μορφή διδασκαλίας κάνει το μαθητή παρατηρητή – δράστη, του διεγείρει την παρατηρητικότητα, τον αναγκάζει να πάρει αποφάσεις, του δίνει επιχειρήματα αντί να τον ταυτίζει με ιδέες, συναισθήματα ή πρόσωπα, τελικά ωθεί τα συναισθήματά του στη συνειδητοποίηση.

Στο παραδοσιακό μάθημα η τάξη είναι τάξη και η κοινωνία είναι κοινωνία. Όμως οι τοίχοι της σχολικής αίθουσας δεν μπορεί να είναι τα όρια της επικοινωνίας και χρειάζεται η σχολική ομάδα να γίνει κοινωνός των προβλημάτων της τοπικής κοινωνίας, μάρτυρας, παρατηρητής και αναλυτής των κοινωνικών ζητημάτων.

Ο εκπαιδευτικός απαιτείται να έχει τη γνώση και την ικανότητα να φέρει όλη την κοινωνία στην τάξη όχι με μια παραδοσιακή «επίσκεψη» αλλά αναλύοντας με κάθε ευκαιρία το σύνολο των αντιφάσεων και συγκρούσεών της. Στα πλαίσια αυτά, ο ολιγόλεπτος σχολιασμός πριν από κάθε μάθημα, με οξυδέρκεια και διεισδυτικότητα, των χτεσινών συμβάντων, δεν είναι καθόλου άσχημη ιδέα.
 

3. Ούτε αυταρχισμός, ούτε αντιαυταρχισμός!

Η συζήτηση που αφορά τις σχολικές ποινές συνήθως επικεντρώνεται στη χρησιμότητα ή όχι των κυρώσεων και ποτέ σχεδόν στο τι προκαλεί τις κυρώσεις.

Εμφανίζονται έτσι στους σχολικούς χώρους οι «οπαδοί» των ποινών και οι «αρνητές» τους οι οποίοι δρομολογούν τις θεωρητικές τους αντιθέσεις στο αν πρέπει να επιβάλλονται ποινές, πότε και ποιες, χωρίς, όπως σημειώνει ο Θανάσης Γκότοβος, να αναφέρονται στη γέννηση και τη «βιογραφία» του μαθητικού παραπτώματος το οποίο «ελκύει» την ποινή.
 

Η παραπάνω λογική, ενώ για τους «οπαδούς» των ποινών παραπέμπει στην αυταρχικότητα, για τους «αρνητές» τους, κοντολογίς γι εκείνους που «καταργούν» τις ποινές, κλείνοντας τα μάτια στο πλαίσιο που λιπαίνει το έδαφος των μαθητικών παραπτωμάτων, γρήγορα οδηγείται σε αδιέξοδο και πολλές φορές στην «κάθετη» αναθεώρηση της προηγούμενης στάσης τους.

Μια αντίπαλη πρόταση στη λειτουργία του σχολικού ποινολογίου δεν μπορεί να αντιπαραθέτει στον όποιο θεσμοθετημένο αυταρχισμό μια ηθικιστική λογική που μοιάζει με την «ελεημοσύνη στην επαιτεία που ησυχάζει την ψυχή χωρίς η ζητιανιά να εξαλείφεται».
 

Ο μαθητής δεν έχει ανάγκη ούτε από την αυστηρότητα ούτε από την ανεκτικότητα του εκπαιδευτικού. Αυτό που χρειάζεται είναι η ουσιαστική συμμετοχή του σε μια διαδικασία που θα δρομολογεί τους όρους θέσπισης και τήρησης των κανόνων της σχολικής ζωής που θα εξασφαλίζουν δικαιώματα και καθήκοντα σε όλους.

Η στάση του δασκάλου ορίζεται με το αν και κατά πόσο εξυπηρετεί μια ολόκληρη κίνηση προς τα μπρος, με άλλα λόγια αν διαπαιδαγωγεί και διαπαιδαγωγείται σωστά ολόκληρη η ομάδα.

4. Όχι στη μείωση της αξίας του μαθητή!

«Θυμάμαι ακόμη μια καθηγήτρια που δεν έχανε ευκαιρία να με ξεφτιλίζει μέσα στην τάξη. Είχε πάρει κάποτε μια έκθεσή μου και τη διάβαζε μεγαλόφωνα στην τάξη, με ειρωνευόταν συνέχεια προκαλώντας έντεχνα και τα γέλια των συμμαθητών μου» (Ε.Ν. 36 ετών σήμερα)

Η πρώτη εικόνα που ένα παιδί μπορεί να έχει για τον ίδιο του τον εαυτό είναι συχνά διαμορφωμένη από το σχολείο. Εκεί βρίσκεται για πρώτη φορά αντιμέτωπο με ομάδες παιδιών της ηλικίας του και συγκρίνει τον εαυτό του με τα άτομα που αποτελούν αυτές τις ομάδες.

Περισσότερο όμως από τη συμπεριφορά των συμμαθητών του, οι εκτιμήσεις που γίνονται από τους δασκάλους θα συντελέσουν στο να αναπτύξει το παιδί μέσα του διαθέσεις αυτοεκτίμησης ή αυτοϋποτίμησης.

Η εξουσία του δασκάλου φανερώνεται με τη βαθμολογία, τον διαχωρισμό και την απροκάλυπτη εκτίμηση. Αυτά είναι τα λεγόμενα «αντικειμενικά μέσα» που έχει ο δάσκαλος στη διάθεσή του ώστε να εκφράσει την εκτίμησή του για την εργασία του παιδιού.

Περισσότερο «ύπουλα» όμως είναι τα υποκειμενικά μέσα, που πολλές φορές ο δάσκαλος δεν συγκρατείται να μην χρησιμοποιήσει. Φανερώνονται μέσα στις κρίσεις, τους συλλογισμούς, τις υποτιμητικές μιμήσεις, την ειρωνεία. Φανερώνονται ακόμα μέσα στη λησμονιά, την εγκατάλειψη, την έλλειψη εκτίμησης, την αδιαφορία.

Η φυσική ποινή έχει θεωρητικά αποδυναμωθεί, χωρίς να έχει εντελώς εξοβελιστεί και συνυπάρχει με τη μη λεκτική επίκριση (παιχνίδι βλεμμάτων, γκριμάτσες αποδοκιμασίας) και με τις πιο πολιτισμένες, όχι λιγότερο οδυνηρές μορφές επίπληξης (ειρωνεία, οίκτος, αδιαφορία).

Μπορεί η υποτίμηση να συντελέσει στη σχολική αποτυχία και σε διαταραχές στη φοίτηση; Έχει αποδειχθεί ότι όχι δύσκολα μπορεί το υποτιμημένο παιδί να οδηγηθεί στην παθητικότητα, την αδιαφορία ή να περάσει στην αντεπίθεση…

5. Ναι στη συλλογικότητα-αλληλεγγύη!

Η σχολική ζωή έχει συρρικνωθεί, η σχολική μάθηση κυριαρχεί έναντι της κοινωνικής μάθησης και αξίες όπως δημοκρατία, συνεργασία, αλληλεγγύη έχουν «παραχωρήσει» τη θέση τους στον ανταγωνισμό, την αντιπαράθεση, τον ατομικισμό, το φθόνο, τη βαθμοθηρία, την υποτέλεια, την κυριαρχία.

Η συλλογική προσπάθεια και ευθύνη, η ομαδικότητα -και μέσα σ΄ αυτήν η ανάπτυξη της ατομικότητας- δίνουν τη θέση τους στην παράλογη διάσπαση και σπατάλη δυνάμεων, σ΄ έναν αδιέξοδο ανταγωνισμό που βρίσκεται σε πλήρη αντίφαση με τις ανάγκες και τις προδιαθέσεις της νέας γενιάς που διψά για διανθρώπινη επαφή, ομαδικότητα και συναδελφικότητα.

Πολύ σωστά επισημαίνεται από πλήθος ειδικών, εκπαιδευτικών, κοινωνιολόγων και ψυχολόγων ότι αυτό το κλίμα ευνοεί τη δημιουργία αντικοινωνικών συναισθημάτων και τάσεων, όπως η υπεροψία, ο φθόνος, η μνησικακία, η κακεντρέχεια, η υποκρισία και η παθολογική φιλοπρωτία.

Στις απαντήσεις των πρώην μαθητών η συνεργασία και η ανάπτυξη φιλικών σχέσεων αποτελεί μια από τις θετικές εμπειρίες και τα ευχάριστα βιώματά τους.

Ο δάσκαλος μπορεί να υπονομεύει την ανταγωνιστική σχολική ατμόσφαιρα, δημιουργώντας όρους συνεργασίας, επιβραβεύοντας τη συλλογικότητα και την αλληλεγγύη, επιχειρηματολογώντας υπέρ της θέσης, ότι «τα καλύτερα όνειρα στη ζωή μας είναι τα συλλογικά!»

6. Δίδαξε μαθαίνοντας! Άκουσε και μένα!

Ο δάσκαλος που βολεύεται στο «κοστούμι» – πανοπλία της αυθεντίας και την χρησιμοποιεί μάλιστα και ως εφαλτήριο για το κοινωνικό status του ακυρώνει γρήγορα την επικοινωνιακή σύμβαση, αποξηραίνει κάθε δυνατότητα δημιουργικής – ουσιαστικής σχέσης με τους μαθητές του.

Διδάσκουμε μαθαίνοντας, σημαίνει όχι μόνο ότι διαλεκτικά προσεγγίζουμε τη γνώση, αλλά και ότι παίρνουμε από την τάξη καθετί το κοινωνικά χρήσιμο, το αξιοποιήσιμο.

Ο καλός δάσκαλος δεν ξέρει μόνο να μιλάει και να μεταδίδει. ξέρει πρώτα να ακούει.
 

7. Δώσε «χρώμα» στην τάξη!

Διδασκαλία δεν μπορεί να αποτελέσει ο ξύλινος μονόλογος που μετατρέπει τη μαθησιακή διαδικασία σε μια από τις πιο «στημένες» και πιο ασφυκτικές επικοινωνίες στις οποίες συμμετέχει καθημερινά ο μαθητής.

Παράλληλα ο σχολικός χώρος δεν είναι απλό θέμα γεωμετρίας ή απλής και ουδέτερης διευθέτησης για τη στέγαση της μαθησιακής διαδικασίας.

Η διάταξη των πραγμάτων στην τάξη (θρανία, πίνακες, έδρα, κατά παράταξιν καθίσματα) έχει συγκεκριμένη εσωτερική συνοχή και λογική, το ίδιο και η αρχιτεκτονική των σχολικών χώρων.

Η γλώσσα της κίνησης του σώματος μπορεί να αλλάξει. Δώστε στις τάξεις ένα άλλο χρώμα πιο ανθρώπινο, πιο ζωηρό, πιο κοινωνικό.

Δώστε στους μαθητές τη δυνατότητα να διακοσμήσουν οι ίδιοι την τάξη τους, να φέρουν αφίσες, βιβλία, περιοδικά που αγαπούν και διαβάζουν σε αυτήν. Φτιάξτε μια μικρή βιβλιοθήκη, αν αυτό είναι δυνατόν, μέσα στην τάξη με αυτά που αγαπούν να διαβάζουν τα παιδιά.

Αν δεν υπάρχει πρόβλημα με το μέγεθος της αίθουσας και τον αριθμό των μαθητών αλλάξτε τη διάταξη των θρανίων. Τοποθετείστε τα σε σχήμα Π και ζητήστε από τους μαθητές να εργάζονται ομαδικά προκειμένου να λύσουν μια άσκηση, να μεταφράσουν ένα κείμενο ή να διαμορφώσουν ένα επιχείρημα. Ανοίξτε διαύλους επικοινωνίας ανάμεσα τους.

Το ομαδικό πνεύμα δεν θα πέσει στα κεφάλια των μαθητών από τον ουρανό ούτε θα έρθει μέσα από τις ανταγωνιστικές εξετάσεις και τη βαθμοθηρία, όπου ο καθένας γράφει σκυφτός μπροστά στην κόλα του.

Φυσικά, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να έχουμε την αυταπάτη ότι οι αναγκαίες διδακτικές μας παρεμβάσεις που κινούνται προς την κατεύθυνση ενός άλλου σχολείου αρκούν για να αλλάξουν το σχολείο. Δημιουργούν ρωγμές στο σύστημα και διαμορφώνουν τους όρους να σκεφθεί η νέα γενιά κριτικά προκειμένου να αποκτήσει τα όπλα για να αλλάξει τον κόσμο.

Το σχολείο αλλάζει αλλάζοντας την κοινωνία!

8. Άσε με να κάνω λάθως!

Στη διάρκεια της μαθησιακής διαδικασίας, ο μαθητής, αρκετές φορές, είναι υποχρεωμένος να απαντήσει στις ερωτήσεις του εκπαιδευτικού που αφορούν κατά βάση το περιεχόμενο του μαθήματος. Η όχι εύστοχη απάντηση του μαθητή, γίνεται αρκετές φορές αντικείμενο επικρίσεων , γεγονός που προετοιμάζει το έδαφος για «αφοπλισμό» του μαθητή.

Αντίθετα μια λειτουργική εκμετάλλευση του λάθους, μια δυναμική κατανόησή του μέσα από την οποία δε νοείται πλέον ως αποτυχία, η αναδόμηση του σωστού μέσα από την ευκαιρία του λάθους μπορεί όχι μόνο να μην απογοητεύσει το μαθητή αλλά και να ανοίξει το σύνθετο δρόμο της μάθησης.

Η γνώση είναι και αποτέλεσμα σύγκρουσης του σωστού με το λαθεμένο και ακριβώς το λαθεμένο είναι απαραίτητο για τη διατύπωση του ορθού και του κοινωνικά αναγκαίου.
 

9. Ενθάρρυνέ με!

Ο καλός δάσκαλος είναι αυτός που απλώνει το χέρι στην ψυχή του παιδιού και τονώνει αυτό που διαθέτει το καθένα  (Μίλτος Κουντουράς)

Το σχολικό σύστημα δεν έχει το δικαίωμα να δημιουργεί «παραμελημένα» παιδιά.

Η ενθάρρυνση μπορεί να γίνει θετικό κίνητρο, ενώ η μείωση της αξίας πλήττει το μαθητή καίρια στην εικόνα που έχει για τον εαυτό του. Το πρώτο βήμα για μια επιτυχημένη επικοινωνιακή – μαθησιακή διαδικασία είναι η ενθάρρυνση.

10. Γνώρισέ με! Συνάντησε τις ανάγκες μου!

Τι ξέρουμε για τους μαθητές μας; επίδοση, διαγωγή, θέση στο θρανίο  (Γ.Κ., εκπαιδευτικός)

Έχει καθοριστική σημασία για την πορεία της διδασκαλίας και τις σχέσεις με τους μαθητές να τους γνωρίσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο, να συναντήσουμε τις ανάγκες τους.

Και σε καμία περίπτωση γνωριμία με τους μαθητές δεν σημαίνει να πουν το όνομα τους, όπως γίνεται συνήθως στο πρώτο μάθημα.

Γνωριμία με τους μαθητές σημαίνει να γνωρίσουμε την άποψη τους για τον κόσμο και τη ζωή τους, τις επιθυμίες τους, τις εργασίες που κάνουν οι γονείς τους, τις συνθήκες που επικρατούν στο σπίτι τους, τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ζουν και μελετούν, τη σχέση τους με το σχολείο, το πώς περνούν τον ελεύθερο χρόνο τους, το πώς σκέφτονται.

Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να αποκωδικοποιήσουμε το λόγο και τη συμπεριφορά τους και να συναντήσουμε πραγματικά τις ανάγκες τους προσαρμόζοντας τη διδασκαλία στο πολιτιστικό τους κεφάλαιο και στα υλικά μέσα που έχουν διαθέσιμα.

Χρήστος Κάτσικας – efsyn

Αντικλείδι

Το παιδί χρειάζεται μια μαμά που να είναι εκεί, βράχος ακλόνητος στα εύκολα και τα δύσκολα

Την ώρα που ο δίχρονος γιος σας έχει πέσει στο πάτωμα και χτυπιέται, την ώρα που η οκτάχρονη κόρη σας έχει πεισμώσει και δε συνεργάζεται, την ώρα που η δωδεκάχρονη κόρη σας τσακώνεται μαζί σας για ασήμαντο λόγο, την ώρα που σας έρχεται να ξεστομίσετε μια βαριά κουβέντα (κάτι που πιθανότατα θα το μετανιώσετε την επόμενη στιγμή και θα προσπαθήσετε να το πάρετε πίσω), πείτε στον εαυτό σας STOP και υπενθυμίστε του ότι εσείς είστε ο ώριμος ενήλικας σε αυτή τη σχέση και το παιδί σας είναι ανώριμο και, όπως περιμένει από εσάς τροφή, στέγη και ασφάλεια, επίσης περιμένει να μάθει από εσάς βασικούς κανόνες για τη ζωή του.

Να λοιπόν τι χρειάζεται να είστε για το παιδί σας ώστε να το βοηθήσετε να γίνει ένας χαρούμενος και πετυχημένος ενήλικας.

1. Να είστε με τη συμπεριφορά σας θετικό παράδειγμα προς μίμηση

Τι είναι αυτό που θέλετε για το παιδί σας; 
Να είναι χαρούμενο; Ευγενικό; 
Να μην έχει νεύρα και ξεσπάσματα; Αυτό που επιθυμείτε για το παιδί σας σχετίζεται σε μεγάλο βαθμό με το πώς εσείς φέρεστε. 
Διαλέξτε τις συμπεριφορές και τα χαρακτηριστικά που θέλετε να αποκτήσει το παιδί σας. 
Δείξτε τα με το δικό σας καλό παράδειγμα, για να τα μιμηθεί. Γιατί τελικά, τα παιδιά μαθαίνουν από αυτά που βλέπουν και βιώνουν γύρω τους, από τους γονείς τους, και λιγότερο από τις θεωρίες τύπου «πρέπει να κάνεις αυτό» στα λόγια.

2. Να είστε τα θεμέλια της ζωής του παιδιού σας

Εσείς βάζετε τις βάσεις για το υπόλοιπο της ζωής του παιδιού σας. Ακούγεται σαν μεγάλη υποχρέωση; Πράγματι, αν το σκεφτείτε, εσείς ξεκινάτε ήδη από τους πρώτους μήνες της ζωής την πρώτη και βασικότερη σχέση με το παιδί σας. 
Μέσα από το συναισθηματικό δέσιμο, τη σιγουριά και την ασφάλεια που θα νιώσει το μωράκι σας στα χέρια σας (κάθε φορά που ανταποκρίνεστε στο κλάμα του για να το ταΐσετε, να το αλλάξετε, να το παρηγορήσετε), θα το βοηθήσετε να αποκτήσει μία σταθερή βάση, πάνω στην οποία θα χτίσει τις υπόλοιπες σχέσεις του καθώς μεγαλώνει.

3. Να είστε ο πιο θερμός οπαδός του παιδιού σας

Ενθαρρύνετε, εμψυχώστε, υποστηρίξτε το παιδί σας, τόσο με τα λόγια όσο και με τα έργα σας. Αν νομίζετε ότι για να πάει καλά ένα παιδί στα σπορ, στα μαθήματα ή στο οτιδήποτε πρέπει να του τονίζετε συνέχεια τι δεν κάνει καλά για να κινητοποιηθεί και να το διορθώσει, τότε κάνετε μεγάλο λάθος! 
Κατακρίνοντας, κοροϊδεύοντας, γελοιοποιώντας ή μειώνοντας ένα παιδί με σκοπό να το «βοηθήσετε» να αποκτήσει κίνητρα είναι ό,τι πιο λανθασμένο και τραυματικό μπορείτε να κάνετε! Εννοείται ότι δεν πρέπει να δώσετε ψεύτικους επαίνους ή να λέτε στο παιδί σας ότι είναι το καλύτερο ενώ δεν είναι, αλλά το να είστε δίπλα του και να στηρίζετε τις προσπάθειές του μεταδίδοντάς του ότι πιστεύετε σε αυτό και τις ικανότητές του είναι το σημαντικότερο.

4. Να είστε η μαμά που έχει να πει καλά λόγια για το παιδί της

Και όχι μόνο να λέτε καλά λόγια για το παιδί σας, αλλά που και που να το κάνετε όταν ξέρετε ότι το παιδί σας ακούει! Με αυτό εννοώ ότι θα πρέπει να εστιάζετε στα θετικά στοιχεία του παιδιού σας, στις ικανότητες και δυνατότητές του, στις προσπάθειές του αλλά και στον χαρακτήρα του. 
 Αποκτήστε τη συνήθεια να λέτε περισσότερα καλά πράγματα για το παιδί σας αντί να το σχολιάζετε αρνητικά και να παραπονιέστε για τα ελαττώματα ή τις δυσκολίες του.

Όταν εσείς ξεκινάτε να κακολογείτε το παιδί σας, να γκρινιάζετε για τη συμπεριφορά του και τις δυσκολίες που σας φέρνει, να θυμάστε ότι αυτό έχει αρνητικό αντίκτυπο τόσο σε εσάς όσο και στο παιδί σας. Απ’τη μία, οι άλλοι γονείς θεωρούν ότι έχετε μεγάλο μερτικό ευθύνης για τις δυσκολίες του παιδιού σας. 
Οπότε, όταν παραπονιέστε και μιλάτε άσχημα γι’αυτό, οι άλλοι θεωρούν ότι εσείς θα πρέπει να κάνετε κάτι για να βελτιωθεί η συμπεριφορά του παιδιού. Απ’την άλλη, επισημαίνοντας διαρκώς τα ελαττώματα του παιδιού σας, θα καταλήξετε να το βλέπετε αρνητικά, αγνοώντας τα θετικά του στοιχεία.

5. Να είστε η μαμά που ξέρει να δώσει μια σοφή συμβουλή και μια αγκαλιά στα δύσκολα

Δεν είναι εύκολο να είσαι μαμά, και φυσικά δεν είναι δυνατόν να έχει η μαμά όλες τις απαντήσεις ή λύσεις. Ωστόσο, είτε δεν έχετε τελειώσει το δημοτικό είτε έχετε μεταπτυχιακό, τα πτυχία δεν έχουν σχέση. 
Μπορείτε να είστε το άτομο που έχει μια σοφή συμβουλή για το παιδί σας. 
Μπορείτε να το κατευθύνετε σωστά και να του υποδείξετε πού ή ποιον πρέπει να ρωτήσει για να βρει απαντήσεις. 
Να το ενθαρρύνετε να δοκιμάσει διαφορετικές λύσεις μέχρι να βρει τη σωστή. 
Να ακούσετε με προσοχή όσα έχει να σας πει.  
Να του θυμίσετε ότι είναι ένας υπέροχος άνθρωπος παρά τις όποιες δυσκολίες αντιμετωπίζει. 
Να έχετε μια αγκαλιά ανοιχτή για να το παρηγορήσετε, να το ηρεμήσετε ή να του μεταδώσετε δύναμη, όταν χρειαστεί.

6. Να είστε βράχος ακλόνητος

Το παιδί σας χρειάζεται μία μαμά που να είναι εκεί, ό,τι και να γίνει, βράχος ακλόνητος στα δύσκολα και τα εύκολα, στα ωραία και τα άσχημα. 
Και ξέρω πόσο δύσκολο είναι αυτό όταν υπάρχει πίεση, άγχος, στρες, δυσκολίες οποιουδήποτε είδους και, φυσικά, καθημερινές απαιτήσεις και υποχρεώσεις. 
Όμως, το παιδί σας χρειάζεται μια μαμά που να το αγαπάει άνευ όρων. Να είναι ένα λιμάνι σιγουριάς και ασφάλειας. Να ξέρει πως ό,τι και να του συμβεί έχει εσάς, μπορεί να έρθει στην αγκαλιά σας να σας εκμυστηρευτεί τους φόβους, τα προβλήματα, τις ανησυχίες του και ότι εσείς θα ανταποκριθείτε με αγάπη και ζεστασιά (και ας μη μπορείτε να του λύσετε τα προβλήματά του!)

Δρ. Λίζα Βάρβογλη

Από The Mamagers Team

«Μην πετάξετε τον αδερφό μου στο δρόμο»

Έκκληση προς το υπουργείο Υγείας να δώσει μία ακόμη παράταση στην παραμονή του άτυχου ντελιβερά Γιώργου Ιωαννίδη στο κέντρο αποκατάστασης “Animus” στη Λάρισα, απευθύνει η αδελφή του, Μαρία Ιωαννίδου. 

Ο 32χρονος νοσηλεύεται από το Μάιο του 2016, όμως πριν μερικές ημέρες έληξε η περίοδος που καλύπτει ο ΕΟΠΥΥ, με αποτέλεσμα να υποχρεούται να φύγει από το κέντρο αποκατάστασης.

“Προχτές με ενημέρωσαν, ότι ήρθε ένα χαρτί από τον ΕΟΠΥΥ που μας λέει, ότι από αρχές Νοεμβρίου δεν μας καλύπτει άλλο και ότι πρέπει να φύγουμε... Ποιοι είναι αυτοί οι κύριοι, που προσπαθούν να στερήσουν από τον αδερφό μου να συνεχίζει να κάνει όνειρα και να προσπαθεί να επανέλθει στη ζωή του; Ποιοι είναι αυτοί που του στερούν το δικαίωμα αυτό;;;” έγραψε η Μαρία Ιωαννίδου στη σελίδα της στο facebook.

Ο Γιώργος Ιωαννίδης εργαζόταν ως ντελίβερι σε σουβλατζίδικο στην Κατερίνη. 

Ένα βροχερό βράδυ της 3ης Μαρτίου 2016, την ώρα που πήγαινε μια παραγγελία, η ρόδα της μηχανής του πάτησε πάνω σε ένα σκαμμένο φρεάτιο και ανατράπηκε. 

Ο οδηγός υπέστη πολλαπλές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, ενώ η επιτροπή γιατρών που τον εξέτασε, τον έκρινε ανάπηρο σε ποσοστό 99%.

"Ο αδελφός μου είναι τετραπληγικός, όμως καταλαβαίνει. Μας ακούει, χαμογελάει, ενώ όταν τον ρωτάμε κάτι, μας κάνει “ματάκια” για να καταλάβουμε αν λέει “ναι” ή “όχι”. Οι γιατροί, οι νοσηλευτές και οι φυσιοθεραπευτές στο Animus έχουν κάνει τρομερή δουλειά και τους ευχαριστώ για αυτό” λέει η αδελφή του στο protothema.gr, εκφράζοντας και ένα παράπονο: 

“Χρειάστηκε να τραυματιστεί σοβαρά ο αδελφός μου, προκειμένου να φτιαχτεί εκείνος ο δρόμος. Σήμερα το φρεάτιο αυτό δεν υπάρχει".

Μετά το σοβαρό τροχαίο ατύχημα, ο Γιώργος ήταν σε κώμα για δύο μήνες, καταφέροντας στο τέλος να κερδίσει τη μάχη για τη ζωή, βγαίνοντας όμως σοβαρά λαβωμένος. Στις 26 Μαΐου του 2016 εισήχθη για αποκατάσταση στο κέντρο Animus στη Λάρισα.

Οι νοσηλευόμενοι καλούνται κάθε μήνα να πληρώσουν περίπου 1.500 ευρώ ως συμμετοχή ασφαλισμένου, ενώ το υπόλοιπο ποσό, που μπορεί συνολικά να φτάσει και τις 6.000 με 7.000 ευρώ, καλύπτεται από την ασφάλειά τους.

"Μαζί με τα αναλώσιμα και τα έκτακτα έξοδα, τα χρήματα που πλήρωνε η οικογένειά μου κάθε μήνα ξεπερνούσε τα 1.500 ευρώ, φτάνοντας κάποιες φορές ακόμη και τα 2.000 με 2.500 ευρώ” δηλώνει στο protothema.gr η αδελφή του Γιώργου, και προσθέτει: 

“Είμαστε μια φτωχή οικογένεια. Η μητέρα μου είναι καθαρίστρια, ο πατέρας μου εργαζόταν οικοδόμος μέχρι που νόσησε από καρκίνο, εγώ δουλεύω σε καφετέριες και ο Γιώργος ήταν ντελιβεράς. Έχω δώσει μεγάλο αγώνα όλο αυτό τον καιρό για να μαζεύω τα χρήματα για τη νοσηλεία του, ενώ πολύ σημαντική είναι η βοήθεια του κόσμου που μας ενισχύει οικονομικά. Το μόνο που ζητάω τώρα, είναι να δοθεί μία ακόμη παράταση από τον ΕΟΠΥΥ και το υπουργείο Υγείας, μέχρι να καταφέρω να φτιάξω το σπίτι για να επιστρέψει ο Γιώργος. Ένα σπίτι που μπάζει από την υγρασία και είναι ακατάλληλο αυτή τη στιγμή για να μείνει εκεί ο αδελφός μου στην κατάσταση που είναι. Ο Γιώργος είναι η ζωή μου, μην τον πετάξουν στο δρόμο"

Ο λογαριασμός που έχει ανοίξει η οικογένεια του Γιώργου Ιωαννίδη:

ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ - ΑΡΙΘΜΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ 373/003418-58

IBAN ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ GR 8601103730000037300341858

ΔΙΚΑΙΟΥΧΟΣ Μαρία Ιωαννίδου (6980722881)

madata