Όσο προσπαθούμε να «φτάσουμε» τους άλλους...

Όσο προσπαθούμε να «φτάσουμε» τους άλλους, τόσο απομακρυνόμαστε από τον αληθινό μας εαυτό.

Δεν αξίζει να σπαταλάς τις ώρες σου σκεπτόμενος το πώς θα μπορούσες να γίνεις κάποιος άλλος. 

Δεν αξίζεις συνεχώς να υποβάλλεις τον εαυτό σου στην τόσο ψυχοφθόρα διαδικασία του να συγκρίνεσαι με κάποιον άλλον.

Αυτό το σαράκι της ζήλιας έχει κάνει τον κάθε άνθρωπο, έστω για μία φορά στη ζωή του, να αισθάνεται άσχημα. Όμως, σε μερικούς ανθρώπους τους κυριεύει ολοκληρωτικά, τους κάνει τη ζωή μαρτύριο. 

Αυτή η σύγκριση με τους άλλους είναι ατελέσφορη, δεν έχει νόημα και είναι προσβλητική για εμάς τους ίδιους.

Στην πραγματικότητα, 

δεν έχεις ιδέα πόσα προβλήματα μπορεί να έχει ο άνθρωπος εκείνος που θαυμάζεις, όπως και η τέλεια ζωή που θεωρείς πως έχει. 

Δεν έχεις ιδέα ποια μπορεί να είναι τα σκοτάδια του, τα αδιέξοδά του, οι πληγές που προσπαθεί να κρύψει. 

Δεν ξέρεις πόσα χαστούκια μπορεί να βίωσε για να φτάσει στο σημείο που εσύ τον θεωρείς σήμερα σπουδαίο.

Δεν έχει σημασία να προσπαθείς να φτάσεις κανέναν. 

Αυτό όχι μόνο είναι εξουθενωτικό, αλλά σε απομακρύνει από τον δικό σου μοναδικό, αληθινό εαυτό. 

Οι άλλοι άνθρωποι πρέπει να σε αγαπούν και να σε επιλέγουν για αυτό που είσαι, όχι επειδή έγινες η αντιγραφή κάποιου άλλου.

Μη γίνεις το αντίγραφο κανενός. Ο κάθε άνθρωπος έχει τα χαρίσματά του και τη στιγμή που φθονείς κάποιον, χάνεις πολύτιμες ώρες τις οποίες θα μπορούσες να αξιοποιήσεις για τη βελτίωση του δικού σου εαυτού. 

Δε γνωρίζεις ποτέ αν ο άλλος άνθρωπος που θαυμάζεις, βλέπει καλά πράγματα και εκείνος σε εσένα που θα ήθελες να έχει.

Έχεις τα δικά σου χαρίσματα, το δικό σου μυαλό, το δικό σου κορμί, τη δική σου προσωπικότητα. Όπως και να είναι, είναι δικά σου. 

Και αυτά πρέπει να τα αγαπήσεις, να τα αγκαλιάσεις, να τα αναδείξεις. 

Μη γίνεσαι αντίγραφο κανενός, γίνε η καλύτερη εκδοχή του δικού σου εαυτού. 

Μη μοιάσεις σε κανέναν, γίνε ο καλύτερος εαυτός, ο δικός σου εαυτός.

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Φόβος, Μίμηση και Αντικοινωνική Συμπεριφορά στα παιδιά. A new link between fear, imitation, and antisocial behavior in children

Νέα σύνδεση ανακαλύφθηκε μεταξύ φόβου, μίμησης και αντικοινωνικής συμπεριφοράς στα παιδιά.

Γιατί κάποια παιδιά αντιμετωπίζουν περισσότερες δυσκολίες στην κατανόηση των συναισθημάτων των άλλων ανθρώπων ή στην απολογία μετά από μια άσχημη συμπεριφορά; 

Γιατί μερικά παιδιά συμπεριφέρονται άσχημα σε συγκεκριμένες καταστάσεις ενώ είναι φρόνιμα σε άλλες; 

Πώς πρέπει να ανταποκρίνονται οι ενήλικοι σε αυτές τις περιπτώσεις;

A new link between fear, imitation, and antisocial behavior in children

Για τους γονείς, αυτά τα ερωτήματα μπορεί να φαίνονται δισεπίλυτα, όμως, όταν αυτές οι συμπεριφορές αρχίζουν να παρεμβαίνουν στην καθημερινή λειτουργία και την υγιή ανάπτυξη των παιδιών, είναι σημαντική η απόκτηση γνώσης στην εσωτερική λειτουργία αυτών των καταστάσεων.

Δύο νέες έρευνες ψυχολόγων από το Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια και από το Πανεπιστήμιο της Βοστώνης, δίνουν μία νέα εικόνα για μια σειρά συμπεριφορών γνωστών ως "σκληρών-απαθών χαρακτηριστικών "(Callous - Unemotional traits). 

Οι ψυχολόγοι διαπίστωσαν ότι τα μικρά παιδιά που εκδήλωναν λιγότερο φόβο και επιθυμία για κοινωνική σύνδεση και που εμπλέκονταν λιγότερο συχνά με μια μιμητική συμπεριφορά που ονομάζεται αυθόρμητη απομίμηση, ανέπτυξαν περισσότερα χαρακτηριστικά CU, τα οποία είναι γνωστό ότι οδηγούν αργότερα σε αντικοινωνική συμπεριφορά.

Είναι ήδη γνωστή στο πεδίο της ψυχολογίας μία συσχέτιση μεταξύ αντικοινωνικής ή επιθετικής συμπεριφοράς και χαρακτηριστικών CU - που χαρακτηρίζεται από έλλειψη ενσυναίσθησης, ενοχής και μειωμένης ευαισθησίας στα συναισθήματα των άλλων. 

Προηγούμενες έρευνες έχουν αποκαλύψει ότι τα παιδιά με αυτά τα χαρακτηριστικά είναι πιο πιθανό να αναπτύξουν σοβαρή, επίμονη αντικοινωνική συμπεριφορά, που συχνά εκφράζεται μέσω βίας και εχθρότητας.

Πρακτικά αυτό μεταφράζεται σε ένα παιδί που είναι λιγότερο συμπονετικό, δεν νοιάζεται αν θα παραβιάσει τους κανόνες και δεν αλλάζει συμπεριφορά όταν του λένε: 

"Αν κάνεις το X, αυτό το κακό θα συμβεί", υποστηρίζουν οι ερευνητές ψυχολόγοι και συμπληρώνουν ότι είναι επίσης πιο πιθανό να είναι επιθετικά για να πάρουν αυτό που θέλουν επειδή δεν φοβούνται τις συνέπειες.

Αυτό που είναι λιγότερο κατανοητό είναι οι μηχανισμοί και οι διαδικασίες που δημιουργούν τα χαρακτηριστικά CU, μία γνώση με σημαντικές επιπτώσεις στην ανάπτυξη και την εφαρμογή αποτελεσματικών παρεμβάσεων.

Οι ψυχολόγοι εξέτασαν δύο υποθέσεις: 

Η πρώτη επικεντρώνεται στον φόβο και την αίσθηση του ανήκειν, γνωστή και ως σύνδεση. 

Η δεύτερη σχετίζεται με την απομίμηση.

Έλλειψη φόβου και κοινωνικές σχέσεις
Για να δοκιμάσουν την πρώτη τους υπόθεση, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν δεδομένα από το Twin Project του Πανεπιστημίου της Βοστώνης, με επικεφαλής την καθηγήτρια του BU Kimberly Saudino. Κατά τη διάρκεια εξέτασης της πρώτης υπόθεσης, πραγματοποιήθηκαν δύο εργαστηριακές επισκέψεις διάρκειας δύο ωρών.

Η πρώτη επίσκεψη αφορούσε σε παιδιά ηλικίας 3 ετών και η δεύτερη στα ίδια παιδιά στην ηλικία των 5 ετών, όπου έπαιξαν με διάφορα σενάρια, όπως να προσφέρουν σε ένα γονιό μια «καραμέλα» από ένα μεταλλικό κουτί που περιείχε πραγματικά ένα λούτρινο φίδι, να σπάσουν φυσαλίδες ή να ξεχωρίσουν σε στοίβες, χάντρες διαφόρων χρωμάτων.

Η ανάλυση των συμπεριφορών των παιδιών έδειξε ότι τα λιγότερα φοβισμένα παιδιά που έδειχναν λιγότερο ενδιαφέρον για τις κοινωνικές συνδέσεις κατά την πρώτη επίσκεψη, είχαν περισσότερες πιθανότητες να αναπτύξουν σκληρά-απαθή χαρακτηριστικά μέχρι τη δεύτερη επίσκεψη. 

Ο φόβος από μόνος του δεν είναι το μόνο συστατικό, λέει η Ρεμπέκα Γουάλλερ εκ των συγγραφέων της έρευνας. Αυτά τα παιδιά δεν αισθάνονται, στον ίδιο βαθμό, τα έμφυτα κίνητρα και την ανταμοιβή από μία θετικά κοινωνική σχέση με άλλους ανθρώπους.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν επίσης ότι η άκαμπτη γονεϊκή ανατροφή - η οποία περιλαμβάνει συμπεριφορές όπως φωνές, εντάσεις και ακόμη χτυπήματα - ενέτεινε την έλλειψη φόβου και ενίσχυσε τη σύνδεση με τα τελευταία χαρακτηριστικά CU.

Οι γονείς διαθέτουν ένα σύνολο από "τεχνικές και εργαλεία" για τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών, υποστηρίζουν οι ερευνητές. 

Αν τα παιδιά είναι άφοβα, συμπεριλαμβανομένης της πιθανότητας τιμωρίας, τότε μεγαλώνει η πιθανότητα ότι η σκληρή γονεϊκή ανατροφή θα επιδεινώσει την αύξηση του κινδύνου. Κάτι που ταιριάζει στο μοντέλο που ήδη είναι γνωστό στους ψυχολόγους και τους κλινικούς γιατρούς. 

Αυτό που κουβαλούν τα παιδιά στο οικογενειακό τραπέζι φαγητού, αναμειγνύεται με αυτό που βιώνουν στο περιβάλλον τους.

Αυθεντική και πρακτική μίμηση
Η έρευνα που διεξήχθη στο δεύτερο πανεπιστήμιο, με ένα διαφορετικό σύνολο παιδιών, ηλικίας δύο και τριών ετών, συνέκρινε την αυθόρμητη και την πρακτική μίμηση. 

Η πρώτη σημαίνει αντιγραφή συμπεριφορών που εξυπηρετούν μια λειτουργία, κάτι που γίνεται συχνά ώστε να μάθουν μια δεξιότητα. 

Η δεύτερη σημαίνει ότι ακολουθούμε τις ενέργειες κάποιου άλλου χωρίς να διαθέτουμε κάποιο σκoπό, παρά να επιδείξουμε την επιθυμία για κοινωνική σύνδεση.

Η αυθόρμητη απομίμηση σχετίζεται με την οικοδόμηση κοινωνικών δεσμών, ώστε να δείξουμε σε κάποιον άλλο ότι ανήκουμε στην ομάδα τους, ότι αποδεχόμαστε τους τρόπους τους και ότι μπορούμε και θέλουμε να κάνουμε αυτό που κάνουν.

Σε αυτή την πειραματική διαδικασία, οι ψυχολόγοι διαπίστωσαν ότι τα παιδιά ηλικίας δύο ετών που παρουσίασαν συνολικά λιγότερο αυθόρμητη απομίμηση, διέτρεχαν μεγαλύτερο κίνδυνο να αναπτύξουν αργότερα τα χαρακτηριστικά CU. 

Αυτό σύμφωνα με τους ψυχολόγους δείχνει ότι αυτά τα παιδιά είχαν λιγότερα κίνητρα να δημιουργήσουν συνδέσεις με άλλα παιδιά ή ενήλικες. 

Οι ψυχολόγοι δεν βρήκαν να ισχύει το ίδιο για την πρακτική απομίμηση.

Και πάνε ένα βήμα πιο πέρα: 

Το εύρημα αυτό δε σημαίνει ότι τα παιδιά δεν είναι σε θέση να δουν και να παρακολουθήσουν κάποιον να κάνει κάτι. Απλά δεν δένονται κοινωνικά, σε εκείνη την περίεργη και αστεία στιγμιαία συμπεριφορά που ενδεχομένως θα δημιουργήσει μία κοινωνική σχέση.

Συμβουλεύοντας τους γονείς
Αν και αυτά τα ευρήματα προσφέρουν σημαντικές ενδείξεις για το λόγο που τα χαρακτηριστικά CU μπορούν να οδηγήσουν σε αντικοινωνική συμπεριφορά, οι ερευνητές θέλουν να καταστήσουν σαφές ότι εξετάζουν τα γενικά πρότυπα και όχι τα απλά περιστατικά. Όπως υποστηρίζουν δεν θέλουμε να τρομάξουμε τους γονείς. 

Δεν σημαίνει ότι αν παρατηρήσετε για μία φορά αυτές τις συμπεριφορές, τότε τα παιδιά σας θα έχουν πρόβλημα. Η συμπεριφορά αυτή, είναι μέρος μίας γενικής διάστασης.

Προτείνουν στους γονείς να στηρίξουν θετικά αυτές τις πτυχές της κοινωνικής και συναισθηματικής ανάπτυξης, δημιουργώντας τεχνητά καταστάσεις, όπως για παράδειγμα στην περίπτωση της αυθόρμητης μίμησης.

Ενθαρρύνετε το παιδί να μιμηθεί τον χαζό θόρυβο ή την αστεία κίνηση που κάνατε και στη συνέχεια γελάστε μαζί του με αυτό. Μπορεί να έχετε δημιουργήσει μία τεχνητή κατάσταση από το να συμβεί φυσικά, όμως τα παιδιά θα εξακολουθούν να λαμβάνουν τη θετική ενίσχυση που απαιτείται και μπορεί να υπάρξει μια στιγμή συναισθηματικού δεσίματος, υποστηρίζουν οι ψυχολόγοι.

Όσον αφορά στην έλλειψη φόβου και την κοινωνική σύνδεση, οι ψυχολόγοι προτείνουν να μην επιδεικνύετε σκληρότητα στη συμπεριφορά σας αλλά να δείξετε ζεστασιά. 

Εκεί που μπορούμε να παρέμβουμε είναι στην αλλαγή των εμπειριών των παιδιών μας.

Less imitation of arbitrary actions is a specific developmental precursor to callous–unemotional traits in early childhood
psychologynow
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οι γονείς θα είναι πάντα πρότυπο, είτε θετικό, είτε αρνητικό

Η αλληλουχία είναι στην φύση των ανθρώπινων σχέσεων. 

Αναπόφευκτα, οι γονείς είμαστε πρότυπα για τα παιδιά μας.
Αρκεί να σκεφτούμε ότι μαζί μας ζούν, μαζί μας μεγαλώνουν.
Είμαστε το σταθερό σημείο αναφοράς τους τουλάχιστον μέχρι την εφηβεία (συχνά και πολύ περισσότερο).

Μας βλέπουν, μας ακούν, μας αφουγκράζονται καθημερινά.

Σε κάθε μας κουβέντα, κάθε μας πράξη, κάθε μας άποψη, στα πάντα... κάθε στιγμή. Στηρίζονται στην ύπαρξή μας για να οικοδομήσουν την δική τους.

Αναπόφευκτα λοιπόν, τα παιδιά μαθαίνουν από τους γονείς τους. 

Εδώ είναι και το μεγάλο στοίχημα:

Πώς μπορούμε να γίνουμε αρωγοί σε μία σωστή και κοινωνικά αποδεκτή και ωφέλιμη προσωπικότητα; 

Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να γίνουν ψυχικά υγιείς και συναισθηματικά ώριμοι ενήλικες προκειμένου να απολαύσουν κι αυτά την χαρά της ζωής;

Για όλους αυτούς και άλλους τόσους ακόμα λόγους οι γονείς πρέπει να δίνουμε το θετικό παράδειγμα.

Τα παιδιά μαθαίνουν ότι βιώνουν...

* Αν καπνίζουμε, το πιο πιθανό είναι να αρχίσουν το τσιγάρο...

* Αν μιλάμε άσχημα, το πιο πιθανό είναι να βωμολοχούν κι αυτά...

* Αν σηκώνουμε χέρι να χτυπήσουμε, θα γίνουν βίαια...

* Αν δεν φοράμε ζώνη στο αυτοκίνητο, αν οδηγούμε τρέχοντας, προσπερνώντας κλπ, το πιο πιθανό είναι να το κάνουν κι αυτά με την σειρά τους όταν πιάσουν το τιμόνι...

Απλά γεγονότα, καθημερινά, που αν αναπόφευκτα θα τα αντιμετωπίσουμε....

Πόσο δε μάλλον για τα πιο σημαντικά: θέματα αξιών που διέπουν την στάση ζωής του καθενός μες την οικογένεια και το κοινωνικό σύνολο. 

Πρότυπα θα είμαστε και γι' αυτά έτσι κι αλλιώς.

Το ερώτημα (και η ευκαιρία που έχουμε) είναι αν θα είμαστε με πρόσημο θετικό ή αρνητικό!

Γράφει ο Ψυχολόγος Γιάννης Ξηντάρας, www.paidi-efivos.gr

«Χαχα, Γιωργάκη κάνε πώς μουτζώνουμε!»

Ακόμα κι αν δεχτούμε ότι κάποια χαρακτηριστικά είναι εγγενή, σίγουρα δεν θα μπορούσαμε να βάλουμε σ’ αυτήν την κατηγορία την αγένεια. 

Κανείς άνθρωπος δεν γεννιέται με τη διάθεση να είναι προσβλητικός κι αντιπαθής, επομένως κανένα παιδί που χαρακτηρίζεται απ’ τον κοινωνικό του περίγυρο, ή και τους δικούς του, «αγενές» δεν το έχει επιλέξει. 

Μπορεί να παπαγαλίζει τη συμπεριφορά που βλέπει, να φωνάζει έτσι άρρητα «προσέξτε με» ή να ενθαρρύνεται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο απ’ το περιβάλλον του να συμπεριφέρεται χοντροκομμένα.

«Χαχα, Γιωργάκη κάνε πώς μουτζώνουμε!»
    Ίσως έχετε ήδη συναναστραφεί με τέτοιους γονείς: είναι εκείνοι οι άνθρωποι που θεωρούν φοβερά χαριτωμένο να βλέπουν το ροδαλό τους τρίχρονο να ξεστομίζει βρισιές και, αντί να αγνοήσουν, να κατακρίνουν, να διαχειριστούν αυτήν του τη συμπεριφορά, γελούν ευχαριστημένοι. 

    Και όπως είναι φυσικό, ένα παιδί που νιώθει ότι χειροκροτείται από το κοινό του επιδεικνύοντας μια συγκεκριμένη συμπεριφορά, θα την επανάλαβει για να ξαναχειροκροτηθεί.

Καθ΄ ομοίωση
    Υπάρχει, άραγε, σιγουρότερος τρόπος να γίνει ένα παιδί αγενές απ’ το να έχει αγενείς γονείς; 

Η μίμηση είναι ένα απ’ τα βασικότερα χαρακτηριστικά της παιδικής συμπεριφοράς κι ανάπτυξης. 

Αν θες να κάνει ή να μην κάνει κάτι το παιδί σου, κάνε το ή μην το κάνεις, νόμος.
    Εάν, λοιπόν, είσαι το είδος του ανθρώπου 

που βρίζει στα φανάρια τους οδηγούς, επειδή άργησαν δύο νανοσεκόντ να ξεκινήσουν, 

που μιλάει με αγένεια στους σερβιτόρους και τους υπαλλήλους των μαγαζιών, 

που πετάει το σκουπίδι του όπου βρει, 

που διακόπτει, φωνάζει, αρνείται να ακούσει άλλη άποψη, 

που διαολοστέλνει τους διαφωνούντες και θεωρεί ότι κάθε μέρος είναι τσιφλίκι του, 

τότε... 

πώς, από πού, γιατί να γίνει το παιδί σου άνθρωπος γλυκομίλητος κι ευγενικός; 

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μίμηση, Μία Σημαντική Δεξιότητα...

Η μίμηση είναι μία από τις βασικότερες λειτουργίες μάθησης όταν πρόκειται για παιδιά τυπικής ανάπτυξης.

Ωστόσο, δυσκολεύει τα παιδιά στο φάσμα του αυτισμού, καθώς απαιτείται να επιστήσουν την προσοχή τους για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα στις πράξεις κάποιου ατόμου. Είναι πιθανόν το παιδί να είναι σε θέση να εκτελέσει πολλές από τις πράξεις που βλέπει, χωρίς όμως να κατανοεί την έννοια της μίμησης.

Για παράδειγμα, ίσως μπορεί να χειροκροτήσει, αλλά όταν του ζητηθεί να μιμηθεί κάποιον άλλον που χειροκροτεί, να αδυνατεί να ανταποκριθεί. Το πιο δύσκολο είναι η κατανόηση της ίδιας της διαδικασίας της μίμησης καθώς και το ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μέσο εκμάθησης. Ξεκινήστε με τους πιο απλούς τρόπους μίμησης και συνεχίστε σταδιακά με πιο περίπλοκους.

Μίμηση: Πως τη μαθαίνουν

Η πρώτη μίμηση που μαθαίνουν τα παιδιά συνειδητά είναι η μίμηση απλών πράξεων με τη χρήση αντικειμένων. Η απλή μίμηση με αντικείμενα περιλαμβάνει την εκτέλεση πράξεων για τις οποίες προορίζεται το αντικείμενο και ιδιαίτερα με αντικείμενα που μπορούν να τραβήξουν την προσοχή του παιδιού, όπως για παράδειγμα μία κουδουνίστρα. Το παιδί δεν θα δυσκολευτεί να κουνήσει την κουδουνίστρα, αφού είναι φτιαγμένη γι’ αυτό, και επιπλέον, ο θόρυβος θα τραβήξει την προσοχή του. 

Επίσης, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να πετύχει τη μίμηση ακόμη και τυχαία, καθώς αρκεί να κουνήσει έστω και ελάχιστα την κουδουνίστρα για να κάνει θόρυβο. Ένα άλλο παράδειγμα είναι το να κυλήσετε ένα αυτοκινητάκι. Παράλληλα, μπορείτε να κάνετε ήχους αυτοκινήτου για να τραβήξετε ακόμη περισσότερο την προσοχή του παιδιού. 

Όταν το παιδί σας μιμείται επιτυχώς, έστω κι αν μιμείται μέρος της πράξης σας, δείξτε ενθουσιασμό προκειμένου να καταλάβει ότι αυτό ακριβώς είναι που περιμένατε από εκείνο. Έτσι, θα αρχίσει να κατανοεί τη διαδικασία της μίμησης.
Ένα άλλο είδος μίμησης είναι η εκτέλεση πράξεων με χρήση αντικειμένων διαφορετική από τη συνηθισμένη, όπως το να κυλήσετε μία μπαγκέτα από τη μία άκρη του τραπεζιού στην άλλη αντί να τη χρησιμοποιήσετε για να χτυπήσετε ένα τύμπανο. Και σε αυτήν την περίπτωση, βοηθάει το να κάνετε ήχους ή ό,τι άλλο πιστεύετε ότι θα τραβήξει την προσοχή του παιδιού και θα το κάνει να διασκεδάσει. 

Εναλλακτικά, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε μία χτένα για να ξύσετε το τραπέζι ή να χτυπήσετε κάποιο έπιπλο με ένα κουτάλι. Σε κάθε περίπτωση, προσπαθήστε να χρησιμοποιήσετε αντικείμενα που το παιδί θα βρει ενδιαφέροντα και θα τραβήξουν την προσοχή του.
Είναι πιο εύκολο να γίνεται η διαδικασία της μίμησης ταυτόχρονα αντί για διαδοχικά και να χρησιμοποιούνται ίδια αντικείμενα κατά τη μίμηση, οπότε επιλέξτε αντικείμενα καθημερινής χρήσης όπως κουτάλια ή πλαστικά τουβλάκια.
Από τα απλά είδη μίμησης, το πιο δύσκολο για το παιδί είναι να μιμηθεί πράξεις κατά τη διάρκεια των οποίων δεν μπορεί να έχει εικόνα του εαυτού του. Για παράδειγμα, είναι δύσκολο να σας μιμηθεί όταν κρατάτε κάτι πάνω απ’ το κεφάλι σας, καθώς δεν μπορεί να έχει εικόνα του εαυτού του την ώρα της μίμησης κι επομένως αδυνατεί να κρίνει αν μιμείται σωστά ή όχι.
Η διαδικασία της μίμησης με χρήση αντικειμένων μπορεί να έχει και πιο σύνθετη μορφή. Αν το παιδί σας κατανοεί μη λεκτικές οπτικές δραστηριότητες όπως να ταιριάζει χρώματα και να φτιάχνει κατασκευές με τουβλάκια, μπορείτε να παίξετε παιχνίδια μίμησης με χρωματιστά τουβλάκια. 

Για παράδειγμα, χτίστε έναν πύργο με τρία τουβλάκια διαφορετικού χρώματος. Ύστερα, δώστε στο παιδί τρία ίδια τουβλάκια και ζητήστε του να κατασκευάσει έναν πύργο ίδιο με τον δικό σας.
Η μίμηση των κινήσεων του σώματος έρχονται συνήθως μετά από την πετυχημένη μίμηση πράξεων με τη χρήση αντικειμένων. Η μίμηση κινήσεων είναι πιο δύσκολη, καθώς το παιδί πρέπει να θυμάται την κίνηση που κάνατε και μετά να τη μιμηθεί. 

Θα ήταν καλό να ξεκινήσετε με απλές κινήσεις που θα μπορεί εύκολα το παιδί να παρατηρήσει και που θα μπορεί να δει και τον εαυτό του όταν προσπαθεί να εκτελέσει την ίδια πράξη. Μία καλή ιδέα για να ξεκινήσετε είναι το χειροκρότημα μία πράξη που πολλά παιδιά κάνουν αυθόρμητα. 

Με το χειροκρότημα δημιουργείται θόρυβος και μπορείς να δεις και τον εαυτό σου και τον άλλον όταν κάνετε την πράξη ταυτόχρονα. Εναλλακτικά, μπορείτε να χτυπήσετε το τραπέζι, να κουνήσετε τα χέρια σας στον αέρα ή να προσποιηθείτε ότι πετάτε απλώνοντας τα χέρια σας. 

Συνήθως, είναι ευκολότερο να ξεκινήσετε με απλές κινήσεις πριν προχωρήσετε σε πιο περίπλοκες, όπως οι κινήσεις των δακτύλων. Οι πιο σύνθετες κινήσεις που είναι δύσκολο να παρατηρήσει κανείς, εντάσσονται αργότερα.
Μία πιο δύσκολη μορφή μίμησης κινήσεων του σώματος είναι η ταυτόχρονη μίμηση δύο πράξεων. Για παράδειγμα, μπορείτε να ζητήσετε από το παιδί να ακουμπήσει τον ώμο του και ταυτόχρονα να βγάλει τη γλώσσα του.
Η μίμηση μίας σειράς πράξεων είναι η πιο δύσκολη μορφή μίμησης. Η διαδοχική μίμηση θα πρέπει αρχικά να γίνεται με δύο απλές πράξεις όπως χειροκρότημα πριν το χτύπημα του τραπεζιού. 

Μετά μπορείτε να εντάξετε περισσότερες διαδοχικές πράξεις και πιο σύνθετες κινήσεις. Η ικανότητα να εκτελεί το παιδί συγκεκριμένες πράξεις στη σωστή ακολουθία μπορεί να ερμηνευτεί και ως ικανότητα να εκτελεί δραστηριότητες πολλαπλών βημάτων ή στο να μετράει σωστά.

Αναπτύσσοντας τις δεξιότητες μίμησης του παιδιού σας

Λαμβάνοντας υπόψη τη σημασία της μίμησης για τη γλωσσική ανάπτυξη του παιδιού, αναφέρονται παρακάτω κάποιοι τρόποι με τους οποίους μπορείτε να βοηθήσετε το παιδί σας να αναπτύξει τις δεξιότητες μίμησης:
-Να είστε πρόσωπο με πρόσωπο με το παιδί και να διατηρείτε βλεμματική επαφή.
-Προσπαθήστε να χρησιμοποιείτε ένα αντικείμενο που το παιδί βρίσκει ενδιαφέρον για να διατηρήσετε την προσοχή του και να μείνει το βλέμμα του επικεντρωμένο σε αυτό.
-Αντί να προσπαθείτε μόνο να κάνετε το παιδί να μιμηθεί εσάς, αντιστρέψτε τους ρόλους και μιμηθείτε εσείς το παιδί. Για παράδειγμα, μιμηθείτε τους ήχους ή τις εκφράσεις του προσώπου του παιδιού σας, ή παρακολουθήστε το την ώρα που παίζει και μιμηθείτε τις πράξεις του.
-Τραγουδήστε ξανά και ξανά τα ίδια τραγούδια στο παιδί μέχρι να αρχίσει να τραγουδάει κι εκείνο ή να μιμείται τις κινήσεις σας.
-Κάντε ήχους ζώων και ενθαρρύνετε το παιδί να σας μιμηθεί.

Πηγές:
www.teacch.com
www.1to1therapy.ca
www.ikidcenters.com

Πηγή - Jim Jimmy (Κλεισθένης)

Το Χαμομηλάκι

Το παιδί χρειάζεται μια μαμά που να είναι εκεί, βράχος ακλόνητος στα εύκολα και τα δύσκολα

Την ώρα που ο δίχρονος γιος σας έχει πέσει στο πάτωμα και χτυπιέται, την ώρα που η οκτάχρονη κόρη σας έχει πεισμώσει και δε συνεργάζεται, την ώρα που η δωδεκάχρονη κόρη σας τσακώνεται μαζί σας για ασήμαντο λόγο, την ώρα που σας έρχεται να ξεστομίσετε μια βαριά κουβέντα (κάτι που πιθανότατα θα το μετανιώσετε την επόμενη στιγμή και θα προσπαθήσετε να το πάρετε πίσω), πείτε στον εαυτό σας STOP και υπενθυμίστε του ότι εσείς είστε ο ώριμος ενήλικας σε αυτή τη σχέση και το παιδί σας είναι ανώριμο και, όπως περιμένει από εσάς τροφή, στέγη και ασφάλεια, επίσης περιμένει να μάθει από εσάς βασικούς κανόνες για τη ζωή του.

Να λοιπόν τι χρειάζεται να είστε για το παιδί σας ώστε να το βοηθήσετε να γίνει ένας χαρούμενος και πετυχημένος ενήλικας.

1. Να είστε με τη συμπεριφορά σας θετικό παράδειγμα προς μίμηση

Τι είναι αυτό που θέλετε για το παιδί σας; 
Να είναι χαρούμενο; Ευγενικό; 
Να μην έχει νεύρα και ξεσπάσματα; Αυτό που επιθυμείτε για το παιδί σας σχετίζεται σε μεγάλο βαθμό με το πώς εσείς φέρεστε. 
Διαλέξτε τις συμπεριφορές και τα χαρακτηριστικά που θέλετε να αποκτήσει το παιδί σας. 
Δείξτε τα με το δικό σας καλό παράδειγμα, για να τα μιμηθεί. Γιατί τελικά, τα παιδιά μαθαίνουν από αυτά που βλέπουν και βιώνουν γύρω τους, από τους γονείς τους, και λιγότερο από τις θεωρίες τύπου «πρέπει να κάνεις αυτό» στα λόγια.

2. Να είστε τα θεμέλια της ζωής του παιδιού σας

Εσείς βάζετε τις βάσεις για το υπόλοιπο της ζωής του παιδιού σας. Ακούγεται σαν μεγάλη υποχρέωση; Πράγματι, αν το σκεφτείτε, εσείς ξεκινάτε ήδη από τους πρώτους μήνες της ζωής την πρώτη και βασικότερη σχέση με το παιδί σας. 
Μέσα από το συναισθηματικό δέσιμο, τη σιγουριά και την ασφάλεια που θα νιώσει το μωράκι σας στα χέρια σας (κάθε φορά που ανταποκρίνεστε στο κλάμα του για να το ταΐσετε, να το αλλάξετε, να το παρηγορήσετε), θα το βοηθήσετε να αποκτήσει μία σταθερή βάση, πάνω στην οποία θα χτίσει τις υπόλοιπες σχέσεις του καθώς μεγαλώνει.

3. Να είστε ο πιο θερμός οπαδός του παιδιού σας

Ενθαρρύνετε, εμψυχώστε, υποστηρίξτε το παιδί σας, τόσο με τα λόγια όσο και με τα έργα σας. Αν νομίζετε ότι για να πάει καλά ένα παιδί στα σπορ, στα μαθήματα ή στο οτιδήποτε πρέπει να του τονίζετε συνέχεια τι δεν κάνει καλά για να κινητοποιηθεί και να το διορθώσει, τότε κάνετε μεγάλο λάθος! 
Κατακρίνοντας, κοροϊδεύοντας, γελοιοποιώντας ή μειώνοντας ένα παιδί με σκοπό να το «βοηθήσετε» να αποκτήσει κίνητρα είναι ό,τι πιο λανθασμένο και τραυματικό μπορείτε να κάνετε! Εννοείται ότι δεν πρέπει να δώσετε ψεύτικους επαίνους ή να λέτε στο παιδί σας ότι είναι το καλύτερο ενώ δεν είναι, αλλά το να είστε δίπλα του και να στηρίζετε τις προσπάθειές του μεταδίδοντάς του ότι πιστεύετε σε αυτό και τις ικανότητές του είναι το σημαντικότερο.

4. Να είστε η μαμά που έχει να πει καλά λόγια για το παιδί της

Και όχι μόνο να λέτε καλά λόγια για το παιδί σας, αλλά που και που να το κάνετε όταν ξέρετε ότι το παιδί σας ακούει! Με αυτό εννοώ ότι θα πρέπει να εστιάζετε στα θετικά στοιχεία του παιδιού σας, στις ικανότητες και δυνατότητές του, στις προσπάθειές του αλλά και στον χαρακτήρα του. 
 Αποκτήστε τη συνήθεια να λέτε περισσότερα καλά πράγματα για το παιδί σας αντί να το σχολιάζετε αρνητικά και να παραπονιέστε για τα ελαττώματα ή τις δυσκολίες του.

Όταν εσείς ξεκινάτε να κακολογείτε το παιδί σας, να γκρινιάζετε για τη συμπεριφορά του και τις δυσκολίες που σας φέρνει, να θυμάστε ότι αυτό έχει αρνητικό αντίκτυπο τόσο σε εσάς όσο και στο παιδί σας. Απ’τη μία, οι άλλοι γονείς θεωρούν ότι έχετε μεγάλο μερτικό ευθύνης για τις δυσκολίες του παιδιού σας. 
Οπότε, όταν παραπονιέστε και μιλάτε άσχημα γι’αυτό, οι άλλοι θεωρούν ότι εσείς θα πρέπει να κάνετε κάτι για να βελτιωθεί η συμπεριφορά του παιδιού. Απ’την άλλη, επισημαίνοντας διαρκώς τα ελαττώματα του παιδιού σας, θα καταλήξετε να το βλέπετε αρνητικά, αγνοώντας τα θετικά του στοιχεία.

5. Να είστε η μαμά που ξέρει να δώσει μια σοφή συμβουλή και μια αγκαλιά στα δύσκολα

Δεν είναι εύκολο να είσαι μαμά, και φυσικά δεν είναι δυνατόν να έχει η μαμά όλες τις απαντήσεις ή λύσεις. Ωστόσο, είτε δεν έχετε τελειώσει το δημοτικό είτε έχετε μεταπτυχιακό, τα πτυχία δεν έχουν σχέση. 
Μπορείτε να είστε το άτομο που έχει μια σοφή συμβουλή για το παιδί σας. 
Μπορείτε να το κατευθύνετε σωστά και να του υποδείξετε πού ή ποιον πρέπει να ρωτήσει για να βρει απαντήσεις. 
Να το ενθαρρύνετε να δοκιμάσει διαφορετικές λύσεις μέχρι να βρει τη σωστή. 
Να ακούσετε με προσοχή όσα έχει να σας πει.  
Να του θυμίσετε ότι είναι ένας υπέροχος άνθρωπος παρά τις όποιες δυσκολίες αντιμετωπίζει. 
Να έχετε μια αγκαλιά ανοιχτή για να το παρηγορήσετε, να το ηρεμήσετε ή να του μεταδώσετε δύναμη, όταν χρειαστεί.

6. Να είστε βράχος ακλόνητος

Το παιδί σας χρειάζεται μία μαμά που να είναι εκεί, ό,τι και να γίνει, βράχος ακλόνητος στα δύσκολα και τα εύκολα, στα ωραία και τα άσχημα. 
Και ξέρω πόσο δύσκολο είναι αυτό όταν υπάρχει πίεση, άγχος, στρες, δυσκολίες οποιουδήποτε είδους και, φυσικά, καθημερινές απαιτήσεις και υποχρεώσεις. 
Όμως, το παιδί σας χρειάζεται μια μαμά που να το αγαπάει άνευ όρων. Να είναι ένα λιμάνι σιγουριάς και ασφάλειας. Να ξέρει πως ό,τι και να του συμβεί έχει εσάς, μπορεί να έρθει στην αγκαλιά σας να σας εκμυστηρευτεί τους φόβους, τα προβλήματα, τις ανησυχίες του και ότι εσείς θα ανταποκριθείτε με αγάπη και ζεστασιά (και ας μη μπορείτε να του λύσετε τα προβλήματά του!)

Δρ. Λίζα Βάρβογλη

Από The Mamagers Team

Τα Παιδιά είναι ο Καθρέφτης μας - Your child as your reflection

Your child as your reflection

«Θεία, ένα κοριτσάκι μου είπε ότι η γιαγιά της, της είπε ότι είμαι χοντρή» μου παραπονέθηκε κλαίγοντας η οχτάχρονη ανιψιά μου. Όπως ήταν φυσικό, τα έχασα από την συμπεριφορά της συγκεκριμένης γυναίκας και σκέφτηκα πως με αυτό τον τρόπο ξεκινάει το Bullying στα σχολεία και όχι μόνο!
Τα παιδιά είναι ο καθρέπτης μας! 
Αν βλέπουν να κοροϊδεύουμε, θα κοροϊδεύουν και αυτά! 
Αν χλευάσουμε, αν κατακρίνουμε, αν ειρωνευόμαστε, θα κάνουν το ίδιο! 

Οι γονείς, και γενικότερα το οικογενειακό περιβάλλον με το οποίο συναναστρέφεται και μεγαλώνει ένα παιδί, καθορίζουν τον χαρακτήρα του! 

Εμείς πρέπει να δίνουμε το καλό παράδειγμα! 
Τα παιδιά, μιμούνται αυτό που βλέπουν. Δεν μπορεί μία μαμά να συμβουλεύει το παιδί της να μην κοροϊδεύει ένα άλλο παιδί και την ίδια στιγμή μπροστά του, να σχολιάζει μια κοπέλα για τα κιλά της και να γελάει!

Μερικοί γονείς, πιστεύουν ότι με το γράψουν τα παιδιά τους στα καλύτερα ιδιωτικά σχολεία, να μάθουν πολλές ξένες γλώσσες και να συμμετέχουν σε διάφορες δραστηριότητες, αυτό τους κάνει αυτόματα καλούς γονείς. 

Στο σχολείο δεν διδάσκεται η συμπεριφορά αλλά στο σπίτι. 
Το σχολείο εφοδιάζει τα παιδιά με τις απαραίτητες γνώσεις, αν βέβαια προσπαθήσουν και αυτά, για να καταφέρουν να αγγίξουν το όνειρό τους στο επαγγελματικό στερέωμα! Αυτό δεν τους κάνει απαραίτητα σωστούς ανθρώπους! 
Ο σωστός άνθρωπος, φαίνεται από την συμπεριφορά!
Έχετε σκεφτεί αντί να πάρετε το παιδί σας σε κάποια δραστηριότητα, να πάτε μαζί στο ορφανοτροφείο, αφού έχει μαζέψει μόνο του τα παιχνίδια που θέλει να χαρίσει, ώστε να του μάθετε την αξία της προσφοράς και της αλληλεγγύης; 
Ξεκινήστε λοιπόν! Μάθετέ του να είναι ευγενικό, δοτικό, συμπονετικό! 
Τα παιδιά δεν θέλουν λόγια, αλλά πράξεις! 
Πράξεις από τα πρότυπά τους! 
ΕΜΑΣ! ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΥΣ!

enallaktikidrasi

Remember, what you do or how you behave 

is influencing your child/children.

Κοριτσάκι έπεσε στο κενό, όταν είδε ταινία με παιδιά να πετάνε - Girl in Japan falls to her death after watching anime cartoon about children who could fly

Κοριτσάκι έπεσε στο κενό,
ΑΠΟ ΤΟΝ 43ο ΟΡΟΦΟ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΑΣ

Ένα 6χρονο κοριτσάκι στην Οσάκα της Ιαπωνίας, έκανε βουτιά θανάτου από το διαμέρισμα της οικογένειας στο ρετιρέ 43όροφης πολυκατοικίας, την Κυριακή, αφού είχε δει ένα DVD κινουμένων σχεδίων με παιδάκια που μπορούσαν να πετάξουν.

Το κορίτσι, παρακολουθούσε την ταινία με την οικογένειά της την Κυριακή το απόγευμα, όταν ο πατέρας της παρατήρησε ότι είχε εξαφανιστεί.

Η οικογένεια βρήκε το κοριτσάκι να στέκεται πάνω στον ενός μέτρου κάγκελο του μπαλκονιού, έχοντας σκαρφαλώσει από το παράθυρο της κρεβατοκάμαράς της. Στη συνέχεια γλίστρησε και πέθανε στο νοσοκομείο.

Σύμφωνα με την αστυνομία, το κορίτσι χρησιμοποίησε μια καρέκλα για να σκαρφαλώσει στο μπαλκόνι πριν πέσει στο κενό. «Δεν υποψιαζόμαστε κάτι άλλο αυτή τη στιγμή» δήλωσε αστυνομικός της Οσάκα, όπου ζούσε το 6χρονο παιδί.

«Λάβαμε μία κλήση την Κυριακή το απόγευμα από έναν άνδρα που είδε την πτώση του κοριτσιού» δήλωσε ο αξιωματούχος.

«Μπορεί να φαίνεται περίεργο το γεγονός ότι δεν κάλεσε η οικογένεια, αλλά κάποιος ήταν μάρτυρας της τραγωδίας και μόλις την είδε, κάλεσε αμέσως τις αρχές».

Η αστυνομία ζήτησε την ανωνυμία του κοριτσιού για την προστασία της οικογένειας και επίσης αρνήθηκε να αποκαλύψει τον τίτλο της ταινίας που έβλεπαν, επικαλούμενη ανησυχίες για περιστατικά μίμησης.

«Δεν θέλουμε να αποκαλύψουμε τον τίτλο της ταινίας, γιατί μπορεί κάποιοι άνθρωποι να πουν: 'αυτό συμβαίνει όταν βλέπει κάποιος αυτή την ταινία' και να προκαλέσει περαιτέρω προβλήματα» δήλωσε ο αξιωματούχος.

Πηγή: Guardian
ethnos