«Μη φοβάστε παλληκάρια, οι Έλληνες δεν φοβήθηκαν ποτέ τους Τούρκους»

Παιδάκια ζωγραφίζουν για τους Έλληνες στρατιωτικούς
«Μη φοβάστε παλληκάρια,

οι Έλληνες δεν φοβήθηκαν ποτέ τους Τούρκους»

Κι ενώ η κράτηση των δύο Ελλήνων στρατιωτικών έχει φέρει νέα επιδείνωση στις σχέσεις Ελλάδας- Τουρκίας και η υπόθεση, όπως όλα δείχνουν, δεν αναμένεται να τελειώσει πολύ σύντομα, μικρά παιδάκια στέλνουν το δικό τους μήνυμα. Παιδάκια δημοτικού κάνουν ζωγραφιές για τους Έλληνες στρατιωτικούς και μας συγκινούν.

Πρόκειται για παιδάκια Α’ Δημοτικού, από Δημοτικό Σχολείο στον Εύοσμο Θεσσαλονίκης.

«Μη φοβάστε παλληκάρια, οι Έλληνες δεν φοβήθηκαν ποτέ τους Τούρκους», γράφει ένα παιδάκι πάνω στη ζωγραφιά του όπου έχει σχεδιάσει δύο κελιά φυλακής κι έναν στρατιωτικό να φρουρεί απ’ έξω.
Ένα άλλο παιδάκι έχει ζωγραφίσει μια καρδιά κι έχει γράψει στη ζωγραφιά του: 

«Αγαπημένοι μας στρατιωτικοί, ξέρουμε πως είναι μέσα στη φυλακή, γι’αυτό στέλνουμε αυτό το μήνυμα για να προσπαθήσετε να αντέξετε εκεί μέσα!».

Η δασκάλα των παιδιών ανέβασε τις φωτογραφίες στο Facebook της, εκφράζοντας μ’ αυτό τον τρόπο τη συγκίνηση και την περηφάνια της για τις σκέψεις των μαθητών της:

Domna Tami Kostoglidou
Το Χαμομηλάκι

Ένα παιδί ποτέ δε θα σπαταλήσει το χρόνο του για να κάτσει θυμωμένο... Εγώ;

Όχι, ένα παιδί δε θα σπαταλήσει λεπτό από το χρόνο του για να κάτσει κατσουφιασμένο για κάτι που δεν έγινε έτσι όπως το ήθελε ή το περίμενε. Εγώ που είμαι ενήλικας, αλήθεια τι κάνω όταν βρεθώ στη θέση του;

Ένα παιδί μπορεί να χτυπήσει πάνω στο παιχνίδι, μπορεί να τσακωθεί με άλλα παιδιά, μπορεί να θυμώσει πολύ ή λίγο (δεν έχει  σημασία), μπορεί να κλάψει, μπορεί να σηκωθεί και να φύγει παρατώντας τους φίλους του. Πολλά μπορεί να κάνει ένα παιδί μέσα στο θυμό του. 

Αλλά ότι κι αν κάνει, δεν θα το κάνει για πολύ. Θα εκνευριστεί, θα κλάψει, θα πει τη γνώμη του, θα μαλώσει με τους φίλους του αλλά... αλλά μόνο για λίγο.

Ένα παιδί δε θα κρατήσει μούτρα στο φίλο του επειδή εκείνος του πήρε τη μπάλα ή επειδή έκανε αδικία στο ποδόσφαιρο ή επειδή χτύπησε κατά τη διάρκεια του κρυφτού. Μόλις του περάσει ο θυμός, χωρίς καμιά λογική, κανένα "πρέπει" και κυρίως χωρίς κανέναν εγωισμό, ένα παιδί θα σηκωθεί και θα συνεχίσει το παιχνίδι του!

Απλά τα πράγματα! τόσο απλά που δεν παίρνει άλλο.

Εγώ όμως τι θα κάνω όταν με τσαντίσει κάποιος ενήλικας; πόσο γρήγορα θα αφήσω να μου περάσει ο θυμός και τα νεύρα; Και πόσο εύκολα θα το προσπεράσω όλο αυτό και θα συνεχίσω την πορεία μου; Άσχετα αν αυτόν τον κάποιον τον αφήσω να συνεχίσει σουλατσάρει στη ζωή μου; Πόσο εύκολα εγώ σαν ενήλικας αφήνω πράγματα και καταστάσεις πίσω μου και συνεχίζω ανάλαφρη αλλά και με περισσότερη γνώση και σοφία;

Δε θέλω να πω τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο με αυτή την ανάρτηση.,... απλή τροφή για σκέψη είναι!

Ίσως και μια υπόνοια πως η συμπεριφορά των παιδιών, μερικές (πολλές) φορές είναι παράδειγμα προς μίμηση!

Καλησπέρες φίλοι!!

καρυδότσουφλο

Το Χαμομηλάκι

Τα βιβλία κάνουν καλό στα μωρά - «Διαβάζοντας μεγαλώνω»

Μέχρι πρόσφατα θεωρούσαμε δεδομένο ότι οι καμπάνιες προώθησης της ανάγνωσης απευθύνονται σε εκπαιδευτικούς κυρίως και σε βιβλιοθηκονόμους.

Τα σχολεία όλων των βαθμίδων αλλά βέβαια και οι παιδικοί σταθμοί και οι βιβλιοθήκες είναι πάντα το προνομιακό πεδίο στο οποίο συντελείται η ανάγνωση σε όλες τις μορφές της. 

Ωστόσο, όλα εξαρτώνται από την ευρύτητα της οπτικής που έχει κανείς για την ανάγνωση: αν τη συνδέει κυρίως με τη σχολική ηλικία και τη μάθηση ή αν τη βλέπει ως μια ανοικτή πράξη επικοινωνίας κατά την οποία δύο ή περισσότεροι άνθρωποι μοιράζονται την απόλαυση της αφήγησης και του ρυθμού αλλά και αναπαραστάσεις του κόσμου, ιδέες και συναισθήματα∙ μια ζωτική δηλαδή πράξη επικοινωνίας  που σχετίζεται με όλες της πλευρές της ζωής και της ψυχικής και σωματικής υγείας  τους. 
Η δεύτερη αυτή αντίληψη της ανάγνωσης ανοίγει το εύρος των εμπλεκομένων στην υπόθεση της προώθησης της ανάγνωσης και πολλαπλασιάζει τις δυνατότητες συμμαχιών και συνεργειών ανάμεσα σε θεσμούς που ενδιαφέρονται για την ανάγνωση αλλά και θεσμούς που ενδιαφέρονται για την υγεία. 
Η συζήτηση που ανοίξαμε αφορά όλες τις ηλικίες και όλων των ειδών τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι. 
Όμως εδώ θα επικεντρωθούμε στην ανάγνωση στη βρεφική και πρώτη παιδική ηλικία που είναι ένα πεδίο στο οποίο, αν και σε άλλες χώρες δραστηριοποιούνται από χρόνια μεγάλοι οργανισμοί, μόλις άρχισε να αναπτύσσεται και στη χώρα μας.

Πριν από λίγα χρόνια ιδρύθηκε στην Αθήνα το Σωματείο «Διαβάζοντας μεγαλώνω» (http://www.oanagnostis.gr/διαβάζοντας-μεγαλώνω/) το οποίο έχει σκοπό την προώθηση της ανάγνωσης στα βρέφη και στην πρώτη παιδική ηλικία (0-6 ετών). 
Το σωματείο αυτό, με τις δεκάδες πλέον δράσεις του και, κυρίως, με τη Βρεφική – Νηπιακή Βιβλιοθήκη του Δήμου Αθηναίων, στην ίδρυση και λειτουργία της οποίας συνέβαλε και συμβάλλει, μας άνοιξε ένα καινούριο πεδίο έρευνας και παρέμβασης.

Το σωματείο απευθύνθηκε από την αρχή όχι μόνο στους βρεφονηπιοκόμους και τους νηπιαγωγούς αλλά και στους παιδιάτρους και τους επισκέπτες υγείας, οι οποίοι σχετίζονται και συναναστρέφονται με τις οικογένειες με μικρά παιδιά. Πρόκειται για μια διεύρυνση των δυνατοτήτων προώθησης της ανάγνωσης με τεράστια σημασία και θα εξηγήσω γιατί. 
Μέχρι τώρα οι παρεμβάσεις μας αφορούσαν τον τομέα, ας πούμε συνθηματικά, του «πολιτισμού», άρα προϋπέθεταν την πρόσβαση σε τέτοιες δομές αλλά και μια ορισμένη συνειδητοποίηση ότι, πέρα από την υγεία του βρέφους και του παιδιού, χρειάζονται και άλλα πράγματα. 
Όλοι ξέρουμε όμως ότι τέτοιου τύπου φροντίδες αφορούν ένα κομμάτι του πληθυσμού, το πιο προνομιούχο οικονομικά ή πολιτισμικά. 
Σχεδόν όλοι οι γονείς όμως θα απευθυνθούν σε παιδιάτρους και σε πρωτοβάθμιες μονάδες υγείας και φροντίδας παιδιού. Οι επισκέψεις σε τέτοιες δομές είναι συχνές, συνήθως υπάρχει και κάποιος χρόνος αναμονής, οι γονείς εμπιστεύονται τους παιδιάτρους και τους  επισκέπτες υγείας. 
Είναι πολύ σημαντικό, λοιπόν, να ευαισθητοποιηθούν οι επαγγελματίες υγείας που σχετίζονται με παιδιά και οικογένειες για τη σημασία της ανάγνωσης  στη συνολική ανάπτυξη του παιδιού, στην ψυχική του ισορροπία, στην πρόληψη μαθησιακών και άλλων ψυχοκοινωνικών δυσκολιών και στη βελτίωση των σχέσεων στο εσωτερικό της οικογένειας. 
Ειδικά οι επισκέπτες υγείας, οι οποίοι από τη φύση του επαγγέλματός τους προσφέρουν υπηρεσίες στο σπίτι, στο σχολείο, σε δομές της κοινότητας (Κέντρα Υγείας, Κέντρα Προστασίας μητρότητας και παιδιού κ.ά.), είναι αφοσιωμένοι στην προαγωγή της υγείας και στην πρόληψη, έχουν πολλές δυνατότητες συμβουλευτικής και παρέμβασης.

Σήμερα διαθέτουμε και ένα βιβλίο το οποίο μπορεί να μας στηρίξει στο κομμάτι της ευαισθητοποίησης και της πειθούς για τη σημασία της ανάγνωσης στα μωρά. 
Της Marie Bonnafé, Τα βιβλία κάνουν καλό στα μωρά, έκδοση του Επιστημονικού Συλλόγου Μέριμνας Παιδιού και Εφήβου (ΣΕΜΕΠΕ). Η Bonnafé, ψυχίατρος η ίδια, μας δείχνει με παραδείγματα από πολύχρονη κλινική έρευνα ότι δεν υπάρχει μωρό (και άρα άνθρωπος) που να μην ποθεί την ανάγνωση, δηλαδή να μην ποθεί τη μετάβαση σε έναν άλλον κόσμο, τη μεταφορά, την ολοκλήρωση που δε μπορεί να προσφέρει η καθημερινή, αποσπασματική και καμιά φορά σκληρή, γλώσσα. 
Η καθημερινή ανάγνωση στα μωρά είναι μια πράξη μοιράσματος και συναισθηματικού δεσίματος ενώ ταυτόχρονα δημιουργεί τις υποδοχές για την ανάπτυξη του εγκεφάλου με όλα όσα σημαίνει αυτό. Πρόκειται για ένα βιβλίο πολύτιμο που έλειπε από την ελληνική βιβλιογραφία. 
Έχουμε λοιπόν πολλή δουλειά μπροστά μας και ατέλειωτες δυνατότητες συνεργασίας με επαγγελματίες και θεσμούς που δεν φανταζόμασταν ως τώρα. 
Και αν τα παραπάνω άνοιξαν καθόλου την όρεξη, μπορείτε το ερχόμενο Σάββατο 10 Μαρτίου 9.30 – 2.00 να παρακολουθήσετε την ημερίδα «Απόλαυση της αφήγησης. Όρεξη για διάβασμα. Συζητώντας με αφορμή το βιβλίο της Marie Bonnafé, Τα βιβλία κάνουν καλό στα μωρά» στο αμφιθέατρο «Αντώνης Τρίτσης» του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Αθηναίων.

 Βενετία Αποστολίδου
 oanagnostis.gr

Το Χαμομηλάκι

Ανακάλυψα ότι μου άρεσε να πίνω στην παιδική μου ηλικία…

Κουλτούρα αλκοολισμού στα Χανιά «μεθάει» όλο και μικρότερα παιδιά

Η ακόρεστη δίψα κυριάρχησε στη ζωή μου… 

Έχασα την οικογένεια, τους φίλους, τη δουλειά μου και –κυρίως- τον αυτοσεβασμό μου. 

18 χρόνια τώρα, είμαι «καθαρός», δηλώνει στην ΕΡΤ Χανίων ο κ. Γιώργος, μέλος των Ανώνυμων Αλκοολικών στην Αθήνα.

Η αφήγηση λιτή…
«Πίνω από πολύ μικρός. Έχω γεννηθεί σε ένα αλκοολικό περιβάλλον. Ο πατέρας μου έπινε. Είχα πει ότι εγώ ποτέ δεν θα γίνω σα τον πατέρα μου, αλλά ήπια πάρα πολύ νωρίς… και με τον τρόπο που πίνει ένας αλκοολικός.
Κι έτσι μπήκα στον εθισμό. Μέσα στις ομάδες αλκοολικών ανωνύμων κατάλαβα, αφού γνώρισα το πρόβλημα μου, ότι τελικά στον αλκοολισμό δεν υπάρχουν αιτίες. Πρόκειται για ασθένεια. Μία ασθένεια τρισυπόστατη. Ασθενεί ο νους, το σώμα και το συναίσθημα. Ασθένεια, άλλωστε είχαν χαρακτηρίσει τον αλκοολισμό και οι αλκοολικοί ανώνυμοι πριν από περίπου 100 χρόνια».

Η κατανάλωση αλκοόλ στη χώρα μας κινείται σε πολύ υψηλά επίπεδα. Είναι χαρακτηριστικό ότι κάθε Έλληνας πίνει κατά μέσο όρο 10,3 λίτρα αλκοόλ, νούμερο που αντιστοιχεί σε 14 μπουκάλια κρασί. Ο αριθμός αυτός κατατάσσει την Ελλάδα στη δεύτερη ζώνη σε βαρύτητα κατανάλωσης οινοπνεύματος, ξεπερνώντας χώρες όπως οι ΗΠΑ. Ανησυχητικό είναι και το γεγονός ότι οι νέοι καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες αλκοόλ.

Στην ετήσια έκθεση Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) για το 2012, οι επιστήμονες κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, σημειώνοντας ότι τη χρονιά αυτή καταγράφηκαν 3,3 εκατομμύρια θάνατοι που συνδέονται με την υπερκατανάλωση αλκοόλ παγκοσμίως.
Σύμφωνα με τους ειδικούς: «Τακτική χρήση αλκοόλ κάνει το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού στη χώρα μας. Ένα περίπου 40% κάνει χρήση αλκοόλ πολύ τακτικά, απόλυτη εξάρτηση έχει περίπου ένα 10%, ενώ ένα πολύ μικρό ποσοστό απέχει πλήρως. Όμως, η προβληματική χρήση δεν είναι υποχρεωτικά η εξάρτηση, αλλά η χρήση που δημιουργεί προβλήματα στον άνθρωπο». 

Η εξάρτηση από τον αλκοολισμό είναι μία χρόνια υποτροπιάζουσα ψυχική διαταραχή.

Η εύκολη πρόσβαση στις αλκοολούχες ουσίες, είναι ένας σημαντικός παράγοντας, ιδίως για τα παιδιά και τους εφήβους, ενώ ο αλκοολισμός είναι μια εξάρτηση που παραμορφώνει την προσωπικότητα του χρήστη, ενώ προκαλεί ανεπίστρεπτες συχνά βλάβες στο ανθώπινο σώμα, δηλώνουν οι Ανώνυμοι Αλκοολικοί, οι οποίοι την περασμένη Κυριακή πραγματοποίσηαν στην Αθήνα ανοικτή ημερίδα.
H Ελλάδα έχει πολύ σοβαρά προβλήματα με το αλκοόλ, το οποίο αποτελεί την ουσία που ευθύνεται για τους περισσότερους θανάτους, μετά το τσιγάρο.
Οι αλκοολικοί Ανώνυμοι ιδρύθηκαν το 1935 από δύο αλκοολικούς οι οποίοι διαπίστωσαν ότι μοιραζόμενοι μεταξύ τους την εμπειρία, τη δύναμη και την ελπίδα μπόρεσαν να μείνουν καθαροί.
Αυτή την εμπειρία την μετέφεραν και σε άλλους που έπασχαν από αλκοολισμό με αποτέλεσμα, σιγά σιγά να αναπτύσσονται οι πρώτες ομάδες ΑΑ, αρχικά στην Αμερική και σύντομα να αρχίσουν να επεκτείνονται και σε άλλες χώρες. 

To 2001, υπολογίστηκε ότι υπήρχαν ανά τον κόσμο 100.800 ομάδες, στις οποίες ανάρρωναν περισσότεροι από 2.000.000 αλκοολικοί. Οι αριθμοί αυτοί σήμερα φαίνεται να έχουν αυξηθεί διότι καταφεύγουν στους ΑΑ πολλοί άνθρωποι ζητώντας βοήθεια.

Οι μάδες ξεκίνησαν το ’81 στην Αθήνα, οι οποίες με το χρόνο επεκτάθηκαν σχεδόν σε όλη τη χώρα. Μέχρι σήμερα υπάρχουν περίπου 18 Ελληνόφωνες ομάδες και 3 Αγγλόφωνες, με αρκετούς μοναχικούς αλκοολικούς (loners) σε ανάρρωση, διάσπαρτους σε διάφορα μέρη της Ελλάδας.
Οι ΑΑ δέχονται στις ομάδες τους οποιονδήποτε επιθυμεί να σταματήσει να πίνει, χωρίς καμμία οικονομική συνδρομή, χωρίς καμμιά διάκριση ως προς τη φυλή, την οικονομική ή κοινωνική τάξη, το σεξουαλικό προσανατολισμό και δεν παίρνουν θέση απέναντι σε κοινωνικά, θρησκευτικά ή πολιτικά ζητήματα.
Κύριος σκοπός τους είναι η ανάρρωση από την ασθένεια του αλκοολισμού και η μεταφορά του μηνύματος σε όποιον πάσχει. 

Όλη η φιλοσοφία τους στηρίζεται στην ανωνυμία των μελών και στη μεταξύ τους αλληλοβοήθεια, δίχως να κατευθύνονται από κάποιον επαγγελματία.
Οι συναντήσεις τους πραγματοποιούνται καθημερινά όλες τις ημέρες του χρόνου και η ανάρρωσή τους συνεχίζεται να βασίζεται στο μοίρασμα της εμπειρίας της δύναμης και της ελπίδας όπως την εμπνεύστηκαν οι ιδρυτές της. 

Το θεραπευτικό μοντέλο είναι το Πρόγραμμα των δώδεκα βημάτων απεξάρτησης, που συνιστούν το απόσταγμα της εμπειρίας χρόνων, των πρώτων αλκοολικών που ανάρρωναν βλέποντας καλά και θαυμαστά αποτελέσματα στις ζωές τους.

Τα δώδεκα βήματα αποτελούν 12 στάδια διεργασίας του εαυτού, στο πλαίσιο της αντιμετώπισης της ασθένειας του αλκοολισμού, με κύριο σκοπό μια χαρούμενη και ικανοποιημένη ζωή η οποία και απομακρύνει την επιθυμία για ποτό.

Ο εσωτερικός κανονισμός λειτουργίας των ομάδων των Αλκοολικών Ανωνύμων (Δώδεκα Παραδόσεις) αποτελείται από προτάσεις – αρχές. Αυτές οι αρχές στοχεύουν στην καλύτερη και ισότιμη λειτουργεία των ομάδων. Βασίζονται και αυτές, στη γνώση που αποκτήθηκε, διαχρονικά, μέσα από την εμπειρία όλων των ομάδων του κόσμου.

Ρεπορτάζ: Κατερίνα Πολύζου – Ηλετρονική Επεξεργασία: Βάιος Χειμώνας

fanaripress
Το Χαμομηλάκι

«Ζήσε Χωρίς Εκφοβισμό» - Live Without Bullying

Live without bullying: Το πρώτο site για παιδιά που αντιμετωπίζουν προβλήματα εκφοβισμού

Το Νοσοκομείο Παίδων, η Ευρωπαϊκή Ένωση και η ΜΚΟ Κέντρο Μέριμνας Οικογένειας και Παιδιού, συμπράττουν και βοηθούν ουσιαστικά τα παιδιά που φοβούνται.

Live Without Bullying, «Ζήσε Χωρίς Εκφοβισμό», έτσι ονομάζεται το πρώτο διαδικτυακό πρόγραμμα στην Ελλάδα για την αντιμετώπιση του σχολικού και διαδικτυακού εκφοβισμού.

Λίγα λόγια για το πρόγραμμα

Το πρόγραμμα «Live without bullying» αποσκοπεί στην πρόληψη και αντιμετώπιση περιστατικών ενδοσχολικού και διαδικτυακού εκφοβισμού και δημιουργήθηκε το 2015 από το ΚΜΟΠ στα πλαίσια αναζήτησης σύγχρονων τρόπων άμεσης υποστήριξης παιδιών που αντιμετώπιζαν προβλήματα εκφοβισμού.

Μέσα από την ηλεκτρονική πλατφόρμα, παιδιά και ενήλικες έχουν πρόσβαση σε διακριτές υπηρεσίες συμβουλευτικής και πληροφόρησης, προσαρμοσμένες στις ιδιαίτερες ανάγκες τους, που παρέχονται ανώνυμα και δωρεάν. Παράλληλα, στα πλαίσια του προγράμματος υλοποιούνται ενημερωτικές και εκπαιδευτικές δράσεις με απώτερο στόχο την ευαισθητοποίηση, τη βαθύτερη κατανόηση του φαινομένου του εκφοβισμού και την αποτελεσματικότερη διαχείρισή του.

Απώτερος στόχος του προγράμματος είναι η δημιουργία μίας διαδικτυακής κοινότητας, στην οποία όλα τα μέλη θα μπορούν με σεβασμό και κατανόηση να μοιράζονται τις εμπειρίες και τις απόψεις τους γύρω από τον εκφοβισμό και να προσφέρουν απλόχερα την υποστήριξή τους.

Πού απευθύνεται

Παιδιά 10 έως 18 ετών που έχουν υποστεί ή απειλούνται με σχολικό ή διαδικτυακό εκφοβισμό (Θύματα, παρατηρητές, θύτες)

Παιδιά και νέοι που επιθυμούν να ενημερωθούν για το φαινόμενο του εκφοβισμού

Γονείς, των οποίων οι οικογένειες επηρεάζονται από το φαινόμενο του εκφοβισμού

Εκπαιδευτικούς και εργαζόμενους στο χώρο της εκπαίδευσης που επιθυμούν να αντιμετωπίσουν σχετικά φαινόμενα που παρουσιάζονται στους χώρους εργασίας τους.

Νέους, φοιτητές και επαγγελματίες διαφόρων ειδικοτήτων (ψυχολογία, ανθρωπιστικές επιστήμες, κ.ά.) που επιθυμούν να προσφέρουν εθελοντική εργασία.

Πώς λειτουργεί

Στο Live Without Bullying μπορείτε να λάβετε άμεσα, ανώνυμα και δωρεάν τη βοήθεια ενός ειδικού για το πρόβλημα που αντιμετωπίζετε!

Υπηρεσίες

Online chat για παιδιά

Messaging ενηλίκων

Δείτε περισσότερα στο site livewithoutbullying.com

themamagers

Το Χαμομηλάκι