Όταν κλαίει ένα παιδί, στη Γερμανία οι περισσότεροι αμέσως ενοχλούνται.

Τα παιδιά σε όλο τον κόσμο είναι πάνω απ’ όλους  

Στη Γερμανία, όμως δεν τα θέλουν (!!)

Σε άλλες χώρες οι άνθρωποι αντιδρούν συμπονετικά, όταν κλαίει ένα παιδί, στη Γερμανία, ωστόσο, οι περισσότεροι αμέσως ενοχλούνται. 

Τουλάχιστον έτσι αισθάνεται ένας πατέρας δίδυμων και διερωτάται, γιατί οι Γερμανοί βλέπουν πάντα το παιδί ως “ενοχλητικό στοιχείο”;

Τα παιδιά εμφανίζονται στη Γερμανία, λιγότερο συχνά στο κοινό και σε περίπτωση που ακουστεί κάποιο παιδί, οι περισσότεροι νιώθουν ενοχλημένοι. Μόλις ακούσουν λίγο θόρυβο από τα παιδιά, αμέσως κάνουν μορφασμούς. 

Αντίθετα, όταν βλέπουν ένα παιδί να είναι ήσυχο, είναι έτοιμοι να “χειροκροτήσουν”.
Στις μεσογειακές χώρες είναι τελείως διαφορετικά τα πράγματα. Εκεί υπάρχει “ζεστασιά”, όπου υπάρχουν παιδιά. Αν έχει ζήσει κάποιος, για μεγάλο χρονικό διάστημα στο εξωτερικό, καταλαβαίνει ότι το να έχεις παιδιά, είναι το μεγαλύτερο δώρο που υπάρχει στον κόσμο.
Στο Στρασβούργο ακόμη και οι άνδρες σταματούν, για να θαυμάσουν ένα καρότσι με … δίδυμα! 

“Αυτό δεν συμβαίνει σχεδόν ποτέ στη Γερμανία”, επισημαίνει ο πατέρας των διδύμων. 

Στα εστιατόρια στη Γερμανία, σπάνια θα δεις παιδιά να κάθονται μαζί με τους γονείς στο τραπέζι.
Στο νότο, στις μεσογειακές χώρες, είναι διαφορετικά. 

Τα βράδια, ειδικά τα Σαββατοκύριακα, τα εστιατόρια είναι γεμάτα και από παιδιά. Ο κόσμος βγαίνει έξω να διασκεδάσει μαζί με τα παιδιά του και κανείς δεν ενοχλείται από τη φασαρία.

allesgr

Το Χαμομηλάκι 

Όσιος Ιωάννης ο Σιναΐτης και η Κλίμακα των Αρετών

Χριστιανός ασκητής από τη Συρία, που διετέλεσε ηγούμενος της Μονής του Σινά. 
Είναι γνωστός για το έργο του «Κλίμαξ», ένα από τα σημαντικότερα της χριστιανικής γραμματείας, που περιλαμβάνει τριάντα λόγους περί αρετής, ο καθένας από τους οποίους αναφέρεται σε μία αρετή, ξεκινώντας από τις πιο πρακτικές και ανεβαίνοντας σαν σκαλοπάτια στις πιο υψηλές.
Η Εκκλησία τον ανακήρυξε Όσιο και η μνήμη του εορτάζεται κάθε χρόνο στις 30 Μαρτίου και την Δ’ Κυριακή των Νηστειών.

Ο Ιωάννης γεννήθηκε περί το 579 στη Συρία και ασπάσθηκε το μοναχικό βίο στη Μονή του Σινά, σε ηλικία 16 ετών. Η επιθυμία του για αυστηρότερη άσκηση εκφράστηκε με την αναχώρησή του σε σπήλαιο, όπου έζησε για περίπου 40 χρόνια. 
Η αυστηρότητα του ασκητικού του βίου τον κατέστησε υπόδειγμα για τους ασκητές, ενώ η εν γένει προσωπικότητά του και το έργο του επηρέασαν βαθύτατα την εξέλιξη του Ορθόδοξου μοναχισμού. 
Η «Κλίμαξ» έγινε πνευματικός οδηγός των μοναχών και των πιστών γενικότερα. 
 Κοιμήθηκε περί το 649 στη Μονή του Σινά, όπου ήταν ηγούμενος.

Απόσπασμα από τον περί Μετανοίας Λόγο:

«῾Η μετάνοια, δηλαδή ἡ ἐπιστροφή μας στόν Θεό, εἶναι ἀνανέωση τοῦ βαπτίσματός μας· εἶναι ἀνανέωση τῆς συνθήκης μας μέ τόν Θεό, τῆς ὑπόσχεσής μας νά ἀλλάξουμε τή ζωή μας. Εἶναι περίοδος κατά τήν ὁποία μποροῦμε νά ἀποκτήσουμε τήν ταπείνωση, ἡ ὁποία εἶναι εἰρήνη· εἰρήνη μέ τόν Θεό, εἰρήνη μέ τόν ἑαυτό μας, εἰρήνη μέ ὅλο τόν κτιστό κόσμο. ῾Η μετάνοια γεννιέται ἀπό τήν ἐλπίδα, ὅταν δηλαδή ἀπορρίψουμε τήν ἀπόγνωση. Καί ἐκεῖνος πού μετανοεῖ, εἶναι κάποιος πού ἀξίζει τήν καταδίκη -ὡστόσο ἀναχωρεῖ ἀπό τό δικαστήριο χωρίς ντροπή, ἐπειδή ἡ μετάνοια εἶναι ἡ εἰρήνη μας μέ τόν Θεό. Κι αὐτό ἐπιτυγχάνεται μέσα ἀπό μία ζωή ἀντάξια, πού ἀποξενώθηκε ἀπό τίς ἁμαρτίες πού διαπράτταμε στό παρελθόν. Μετάνοια εἶναι τό καθάρισμα τῆς συνειδήσεώς μας. Μετάνοια σημαίνει ὁλοκληρωτική ἀπαλλαγή ἀπό τή λύπη καί τόν πόνο».

Περισσότερα στη Βασιλεία των Ουρανών

Το Χαμομηλάκι

Γιατί χάνονται οι παιδικές φιλίες; How Friendships Change in Adulthood

How Friendships Change in Adulthood

Σίγουρα, όλοι έχουμε να διηγηθούμε μια ιστορία από τα παιδικά μας χρόνια, τότε που πηγαίναμε δημοτικό και καθόμασταν στο ίδιο θρανίο με τη Χριστιάνα ή τον Ηλία. 

Σε όλο το δημοτικό ήμασταν φίλοι, συμμαθητές και συνοδοιπόροι. 

Τι έγινε μετά και η φιλία χάθηκε;

Επιστημονική μελέτη μάς ενημερώνει πως η μεγάλη πλειοψηφία των παιδικών σχέσεων δεν κρατάνε μέχρι την ενηλικίωση, επισημαίνοντας πως αυτό είναι και το φυσιολογικό.

Ειδικότερα, ερευνητές, με επικεφαλής την καθηγήτρια ψυχολογίας και νευροεπιστήμονα Amy C. Hartl, μελέτησαν 410 παιδιά, αγόρια και κορίτσια σε μια διάρκεια ετών – από τις τάξεις του δημοτικού μέχρι το 20ο έτος της ηλικίας τους.

Αυτό που διαπίστωσαν ήταν ότι μόνο το 1% αυτών των φιλικών σχέσεων κατάφεραν να κρατήσουν μέχρι την ενηλικίωση.

Από την ίδια μελέτη προέκυψαν και διάφορα άλλα ευρήματα, όπως ότι οι φιλίες που αναπτύσσονται στα σχολικά έτη του γυμνασίου διαρκούν περίπου μία ακαδημαϊκή χρόνια, ή ότι οι φιλίες που δημιουργούνται στις τελευταίες τάξεις του δημοτικού είναι δυσκολότερο να επιβιώσουν αργότερα, λόγω της μετάβασης που γίνεται στο γυμνάσιο.

Γιατί χάνονται οι παιδικές φιλίες;

Σύμφωνα με τους ερευνητές που διενήργησαν τη μελέτη, η οποία δημοσιεύτηκε στο Psychological Science, το γεγονός πως οι φιλίες λήγουν δεν είναι και τόσο περίεργο, καθώς τα παιδιά σε αυτό το φάσμα της ηλικιακής κλίμακας βιώνουν διάφορες γνωστικές και συναισθηματικές αλλαγές.

Δύο εκ των συγγραφέων, η Brett Laursen και ο Antonius H. N Cillessesen, σημειώνουν πως τα ατομικά χαρακτηριστικά του κάθε παιδιού, όπως το φύλο, η ηλικία, η εθνικότητα, η επιθετικότητα, η δημοτικότητα και η ακαδημαϊκή επάρκεια, επηρεάζουν τις φιλίες που έχουν δημιουργηθεί, καθώς περνούν τα χρόνια.

Πιο απλά: Μεγαλώνοντας, αλλάζουμε -εμείς και οι άλλοι. Και μαζί μας, αλλάζουν και οι προτιμήσεις μας.

“Είναι πάντα επίπονο, όταν μια φιλία τελειώνει. Δεν έχει σημασία τι ηλικία είσαι, αλλά για τα παιδιά στην εφηβεία είναι ιδιαίτερα απαίσιο. Αυτά τα χρόνια είναι μια εποχή τεράστιων γνωστικών και συναισθηματικών αλλαγών, κατά τα οποία [τα παιδιά] ανεβάζουν τη σημασία της φιλίας την ίδια στιγμή που αυξάνεται η ανεξαρτησία τους από τους γονείς και μεγαλώνουν οι διασυνδέσεις ανάμεσα σε φίλους”, σημειώνει η Amy C. Hartl.

Αν είναι κάτι που έχει να μας διδάξει αυτή η έρευνα είναι, μάλλον, ότι πρέπει να εκτιμήσουμε ακόμα περισσότερο όσες φιλίες έχουμε οι οποίες νίκησαν τον χρόνο και χάνονται πίσω, στα χρόνια του σχολείου. 
Είναι το 1% και δεν είναι πάντα εύκολο να το πετύχεις.

Σε κάθε περίπτωση, είναι ζωτικής σημασίας οι φιλικές σχέσεις και εδώ που τα λέμε, αν θέλεις να δώσεις στο 99% μία δεύτερη ευκαιρία, ένα reunion δεν βλάπτει.

pathfinder.gr

antikleidi

Το Χαμομηλάκι

Αχ, βρε μάνα, βιάστηκες να φύγεις...

Άλκιμοι: Τρίτη Ηλικία

Τα "χαμομηλάκια" που μας μεγάλωσαν!!!

Γράφει η Δέσποινα Χατζάκη

Αχ! βρε μάνα, βιάστηκες να φύγεις! Τι νόμισες; Μεγαλώσαμε και δε σε χρειαζόμαστε;

Με τα χρόνια η έλλειψη μεγαλώνει και η ανάγκη πολλαπλασιάζεται.

Όσα χρόνια και αν περάσουν, όσα και αν πέρασαν η μάνα παραμένει μάνα! Είναι πάντα εκεί είτε την έχεις είτε όχι!

Σου μιλώ συνέχεια και αναστενάζοντας λέω "αχ! βρε μάνα" και έτσι βρίσκω την ευκαιρία να ξεστομίσω αυτή την ευλογημένη λέξη εφόσον δεν υπάρχει άλλος τρόπος πια να την πω.

Φέρνω στο μυαλό μου τα λόγια σου "όταν θα κάνεις παιδιά θα με θυμηθείς!" 
Και ναι, σε θυμάμαι συνέχεια.

Και επαναλαμβάνω συμπεριφορές, εκφράσεις, κουβέντες δικές σου, έτσι αυθόρμητα, χωρίς να το σκέφτομαι.

Και τα παιδιά μου με καταλαβαίνουν και σωπαίνουν, όταν τα ζαλίζω μιλώντας τους για σένα.

Πού είσαι, βρε μάνα, να με δεις που όταν αρρωσταίνω, όταν δειλιάζω μπροστά στις απαιτήσεις της ζωής, σφίγγω τα δόντια και συνεχίζω να παλεύω και ας μην έχω την αγκαλιά σου να κρυφτώ και να παρηγορηθώ.

Αχ! μάνα! Μεγάλωσα και ακόμα πηγαίνω κάθε μέρα στο σχολείο!

Τώρα πια όμως πηγαίνω επειδή μου αρέσει. Ναι, πηγαίνω με χαρά γιατί θέλω να προσφέρω.

Γιατί θυμάμαι τα λόγια σου, "ποτέ δε βγαίνεις χαμένος όταν προσφέρεις με την καρδιά σου, όταν βοηθάς και αγαπάς".

Και εγώ αγαπώ αυτό που κάνω!

Αχ! μάνα! Δεν είσαι εδώ να διαφωνήσουμε, να τσακωθούμε, να με συμβουλεύσεις για να μπορώ μετά να καταλάβω τις φιλενάδες μου που γκρινιάζουν για τα στραβά των μανάδων τους και τους τσακωμούς μαζί τους.

Αγκαλιάστε τις μανάδες σας γιατί άλλος άνθρωπος για να σε αγαπήσει και να σε πονέσει πιο άδολα δεν υπάρχει.

Η μητρική αγάπη δε γνωρίζει από συμφέροντα!

Η ευχή της μάνας έχει τη δύναμη να νικήσει τα πάντα. Προσπαθώ κάθε μέρα να γίνομαι καλύτερη μάνα για τα παιδιά μου -όπως με είχες συμβουλεύσει- παλεύοντας με τα λάθη μου και τις υπερβολές μου!

Θυμάμαι που μας έλεγες "ευχή της μάνας γύρευε και τα βουνά ανέβα", γι’ αυτό πάντα θα σου ζητώ την ευχή σου για να έχω τη δύναμη να βλέπω τη ζωή σαν μια όμορφη και εύκολη ανηφοριά!

https://www.youtube.com/watch?v=WRKseTy1gGc

loveletters

Το Χαμομηλάκι

Αφήνουμε το παιδί να εγκαταλείπει τις δραστηριότητές του;

Η ειδικός συμβουλεύει:

Όλες οι μαμάδες έχουν βρεθεί σε αυτή την κατάσταση. Πριν λίγο καιρό το παιδί σας ξεκίνησε μια δραστηριότητα και τώρα θέλει να τα παρατήσει.

Εσείς αναρωτιέστε γιατί κάτι που φαινόταν να του αρέσει τόσο, ξαφνικά δεν του προκαλεί κανένα ενδιαφέρον ή, πολύ περισσότερο, του προκαλεί νεύρα και θυμό.

Τι γίνεται, λοιπόν, όταν το παιδί μας θέλει να τα παρατήσει και τι μπορούμε εμείς να κάνουμε για να το βοηθήσουμε;

Η ψυχοπαιδαγωγική σύμβουλος κα. Χρυσούλα Μαυράκη, απαντά στις ερωτήσεις μας, συμβουλεύει τους γονείς για το πώς να αντιδράσουν όταν το παιδί τους θέλει να τα παρατήσει και ξεκαθαρίζει, ότι δεν πρέπει να επιτρέπουμε στα παιδιά να αφήνουν όσα άρχισαν.

«Είναι λάθος να αφήνουμε το παιδί να τα παρατάει. Δεν πρέπει να το επιτρέπουμε, τουλάχιστον, εύκολα. Όταν, δηλαδή, το παιδί μας ζητήσει να αφήσει μια δραστηριότητα εμείς πρέπει αρχικά να το συζητήσουμε μαζί του. Αν εκείνο είναι ανένδοτο και τελικά συμφωνήσουμε να σταματήσει την δραστηριότητα, πρέπει να του ξεκαθαρίσουμε το εξής: Ότι αυτό θα γίνει μόνο όταν ολοκληρωθεί το χρονικό πλαίσιο που ορίζει η εκάστοτε δραστηριότητα. Για παράδειγμα, αν θέλει να σταματήσει τα μαθήματα πιάνου, θα του εξηγήσουμε, ότι μπορεί να το κάνει, αλλά μόνο όταν τελειώσει ο μήνας ή η σεζόν. Να του ξεκαθαρίσουμε, δηλαδή, ότι έχει κάνει μία δέσμευση, έχει μία υποχρέωση την οποία πρέπει να ολοκληρώσει», διευκρινίζει η ίδια.

Τι πρέπει να σκεφτεί ο γονιός όταν το παιδί του ζητά να αφήσει μια δραστηριότητα;

Η κ. Μαυράκη εξηγεί: «Αρχικά, πριν ξεκινήσει να κάνει κάτι ένα παιδί οι γονείς και το ίδιο πρέπει να δοκιμάσουν και να ανακαλύψουν τι πραγματικά του ταιριάζει. Και ως δραστηριότητα, αλλά και ως πλαίσιο δράσης. Να σκεφτούν, δηλαδή, αν αυτή η δραστηριότητα ταιριάζει στον χαρακτήρα του παιδιού τους, αν το πρόγραμμά του μπορεί να συνδυαστεί με αυτήν, αν ο χώρος και τα άτομα είναι κατάλληλα. 

Είναι, κυρίως, θέμα του ενήλικα να προβλέψει το πρόγραμμα του παιδιού.

Όπως ξέρετε, τα παιδιά, και ιδιαίτερα τα πιο μικρά σε ηλικία, είναι πολύ παρορμητικά και υιοθετούν τη μιμητική μέθοδο. Έτσι μπορεί να ζητούν κάτι επίμονα, μόνο και μόνο επειδή το κάνει ένας φίλος. Εμείς είμαστε υπεύθυνοι να ανακαλύψουμε πότε το παιδί μας θέλει πράγματι να ασχοληθεί με κάτι.

Αν, τώρα, το παιδί μας ξεκίνησε μια δραστηριότητα και, τελικά, θέλει να την αφήσει οφείλουμε να εξετάσουμε το όλο πλαίσιο αυτής της ενασχόλησης. 

Φταίει η κούραση ή η δυσκολία του πράγματος; Μήπως τα όσα συμβαίνουν εκεί δεν είναι αντάξια του παιδιού μας; Ο οδηγός ή ο δάσκαλος πώς φέρεται στα παιδιά και ποια η σχέση του παιδιού μας με τα υπόλοιπα; 

Οι γονείς πρέπει να ανακαλύψουν τον αληθινό λόγο για τον οποίο το παιδί τους θέλει να τα παρατήσει. Πρέπει να ψάξουν, να συζητήσουν, να μιλήσουν και έπειτα να πάρουν την απόφασή τους».

Ποιοι κίνδυνοι παραμονεύουν αν επιτρέψουμε στο παιδί να τα παρατήσει;

«Όπως ήδη είπαμε, δεν πρέπει να παραιτούμαστε "με την πρώτη" στις απαιτήσεις του παιδιού μας. Του εξηγούμε, ότι αν θέλει να αφήσει κάτι μπορεί να το κάνει όταν ολοκληρώσει το χρονικό όριο που θέτει η δραστηριότητα. Αν ο γονιός συμφωνήσει αμέσως και δεν δώσει χρόνο στο παιδί του να το ξανασκεφτεί, τότε:

1. Το παιδί μαθαίνει, ότι μπορεί να κάνει ό,τι θέλει και, μάλιστα, χωρίς καμία αντίρρηση
2. Επιβεβαιώνουμε τους φόβους του για ανικανότητα
3. Πάντα θα περιμένει τη λύση να την δίνουν οι γονείς του και πάντα θα ξέρει ότι το να φεύγεις, η εύκολη, δηλαδή, λύση είναι η καλύτερη».

Πότε πρέπει ο γονιός να επιτρέπει στο παιδί του να παρατάει τις δραστηριότητές του;

«Όταν αντιλαμβάνεται, ότι υπάρχουν αληθινοί λόγοι για να το κάνει. Όταν βλέπει, ότι η κούραση ξεπερνά το παιδί. Όταν αντιλαμβάνεται, ότι το παιδί δυσκολεύεται και αγχώνεται πολύ για να τα καταφέρει. Και πάλι, όμως, πρέπει να το κάνει με σωστό τρόπο. Δίνοντάς του, δηλαδή, το σωστό χρονικό πλαίσιο. 

Αν, για παράδειγμα, το παιδί μας θέλει να αφήσει την ενασχόλησή του με το καράτε, θα του εξηγήσουμε, ότι αυτό μπορεί να γίνει στο τέλος του μήνα ή πριν τις γιορτές, αν πλησιάζουν. Αν η χρονιά φτάνει στο τέλος, μπορεί η συμφωνία να είναι, ότι θα η δραστηριότητα θα σταματήσει με τη λήξη της χρονιάς», συμβουλεύει η ειδικός.

Πότε πρέπει ο γονιός να βάλει όριο στην "παραίτηση" και πώς θα το κάνει;

«Αυτό εξαρτάται από την φύση της δραστηριότητας. Πρέπει να εξετάσουμε τα οφέλη της κάθε δραστηριότητας και το πόσο απαραίτητη είναι αυτή για το παιδί. Φυσικά και δεν μπορούμε να το αφήσουμε χωρίς το σχολείο ή τις ξένες γλώσσες, για παράδειγμα. Του έχουμε δώσει, λοιπόν, να καταλάβει τη σημασία της δέσμευσης, της υποχρέωσης, πριν ξεκινήσει το οτιδήποτε.

Πρέπει, επίσης, πάντα να λαμβάνουμε υπ’ όψιν μας και τη συχνότητα με την οποία το παιδί μας εγκαταλείπει όσα αναλαμβάνει. Αν επιλέγει μια δραστηριότητα και πριν λίγο καιρό είχε παρατήσει μία άλλη και μετά από λίγο ζητά κάτι διαφορετικό, τότε ίσως θα πρέπει να ζητήσουμε ακόμα και τη βοήθεια του ειδικού».

Τι μπορεί να κάνει ο γονιός για να βοηθήσει το παιδί του σε αυτές τις αναζητήσεις του;

«Να ανακαλύψει το γιατί το παιδί του θέλει να εγκαταλείψει μία δραστηριότητα και να προσπαθήσει να κάνει κάποιον “ελιγμό”. Να αλλάξει τις ώρες ή τις ημέρες. Ίσως και τον εκπαιδευτή. Το παιδί πρέπει να δοκιμάσει δραστηριότητες που θα προσαρμοστούν στις ανάγκες του και όχι στις προσδοκίες του γονιού».

infokids.gr

Το Χαμομηλάκι