Η αγκαλιά της μανούλας είναι το καλύτερο «ηρεμιστικό»!

«Μία επιστημονική κατανόηση αυτής της αντίδρασης του βρέφους, θα διαφυλάξει τους γονείς από την εσφαλμένη ερμηνεία ότι το μωρό άρχισε πάλι να κλαίει για να επιβληθεί στους γονείς του, σύμφωνα με κάποιες θεωρίες ανατροφής των παιδιών».

Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να σταματήσουμε το κλάμα του μωρού! 

Από: Ελένη Χαδιαράκου

Η μητρική αγκαλιά είναι ο πιο σίγουρος και ασφαλής τρόπος για να σταματήσει το κλάμα το μωρό μας, σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Current Biology.

Αυτό το συμπέρασμα της έρευνας (που παρατηρείται τόσο σε πειραματόζωα ποντίκια όσο και σε ανθρώπους), εξηγεί γιατί ένα ήρεμο μωρό αρχίζει να κλαίει μόλις το αφήσει η μητέρα του κάτω.

«Από τους ανθρώπους έως τα ποντίκια, τα νήπια των θηλαστικών ηρεμούν και χαλαρώνουν όταν είναι στην αγκαλιά της μητέρας τους», τονίζει η Kumi Kuroda επικεφαλής της νέας αυτής μελέτης, από το Riken Brain Science Ινστιτούτο στην Saitama, Ιαπωνία. 

«Αυτή η παιδική ανταπόκριση μειώνει την κούραση της μητέρας και είναι ευεργετικό τόσο για την ίδια, όσο και για το βρέφος».

Μελετώντας την αντίδραση των μωρών, στην αγκαλιά της μητέρας τους, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι ο ρυθμός της καρδιάς τους επιβραδύνθηκε αμέσως και σταμάτησαν να κινούνται νευρικά, ενώ παράλληλα σταμάτησαν και οι υπερηχητικές κραυγές τους.

Οι ερευνητές της μελέτης αυτής, δήλωσαν, ότι ορισμένες περιοχές του μυαλού και του νευρικού συστήματος είναι απαραίτητες για να συντονίσουν την αντίδραση αυτή.

Τα ευρήματα θεωρούνται πολύ σημαντικά για την ανατροφή των παιδιών, μια που η κατανόηση του κλάματος του μωρού, μπορεί να διευκολύνει τους γονείς να μην εκνευρίζονται.

«Μία επιστημονική κατανόηση αυτής της αντίδρασης του βρέφους, θα διαφυλάξει τους γονείς από την εσφαλμένη ερμηνεία ότι το μωρό άρχισε πάλι να κλαίει για να επιβληθεί στους γονείς του, σύμφωνα με κάποιες θεωρίες ανατροφής των παιδιών» λέει η Kuroda «Αντίθετα το φαινόμενο αυτό, πρέπει να ερμηνευθεί σαν μία φυσική συνέπεια του αισθητικοκινητικού συστήματος του βρέφους».

Να μην εκνευριζόμαστε, λοιπόν, όταν το μωρό μας κλαίει. Ας του προσφέρουμε απλώς την αγκαλιά μας.

Μαμά με άγχος; Το μωρό στην τσίτα!

Οι μέλλουσες μαμάδες με ιστορικό διαταραχής άγχους ενδέχεται να γεννήσουν μωρά τα οποία θα κλαίνε περισσότερο, όπως υποστηρίζει πρόσφατη έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο «Archives Of Disease In Childhood».

Mothers who experience stress or worry before pregnancy 'more likely to have babies who cry for longer'

Σύμφωνα με αυτήν, οι γυναίκες που υποφέρουν από στρες, ανησυχία ή κρίσεις πανικού προτού μείνουν έγκυες έχουν σχεδόν διπλάσιες πιθανότητες να αποκτήσουν παιδιά που… κλαίνε «υπερβολικά».

Όπως αναφέρει δημοσίευμα στην ιστοσελίδα της βρετανικής εφημερίδας Daily Mail, δεν είναι γνωστό για ποιο λόγο υπάρχει αυτή η σχέση, ωστόσο οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι οι μητέρες που υποφέρουν από άγχος ίσως έχουν ένα πιο «παρεμβατικό» γονεϊκό ύφος, το οποίο θα μπορούσε να προκαλεί το «επιπλέον» κλάμα στα μωρά.

Οι ερευνητές αναφέρουν ακόμη, ότι το υπερβολικό κλάμα ενός μωρού θα μπορούσε να οφείλεται στην παραγωγή των ορμονών του στρες στον οργανισμό της μητέρας κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, οι οποίες θα μπορούσαν να περάσουν στο έμβρυο μέσω του πλακούντα και να επηρεάσουν την ανάπτυξη του εγκεφάλου του παιδιού.

Οι ειδικοί συνιστούν στις γυναίκες, που υποφέρουν από άγχος στην εγκυμοσύνη τους, να λαμβάνουν ειδική υποστήριξη από κατά τα πρώτα στάδια της μητρότητας.

«Οι γυναίκες μπορεί να μπουν σε ένα τραυματικό, αρνητικό φαύλο κύκλο όταν ανησυχούν για ένα νεογέννητο. Όσο περισσότερο ανησυχούν και αγχώνονται, τόσο λιγότερο κοιμούνται με αποτέλεσμα να μην μπορούν να ηρεμήσουν και να χαλαρώσουν και να αγχώνονται ακόμη πιο πολύ» εξηγεί η Dr Clare Bailey.

Στην έρευνα συμμετείχαν 300 γυναίκες, οι οποίες είχαν αποκτήσει πρόσφατα παιδί. Η έρευνα ξεκίνησε ενώ ήταν ακόμη έγκυες και συνεχίστηκε μέχρι που το παιδί τους έγινε 16 μηνών.

Το 10% των γυναικών ανέφερε ότι το παιδί τους έκλαιγε υπερβολικά μετά τη γέννα. Περαιτέρω μελέτες αποκάλυψαν, ότι τα μωρά που είχαν γεννηθεί από γυναίκες που υπέφεραν από κάποια διαταραχή άγχους είχαν σημαντικά μεγαλύτερες πιθανότητες να κλαίνε περισσότερο, συγκριτικά με τα υπόλοιπα.

nooz

Ξέρεις πως το κλάμα κάνει καλό στα παιδιά;

Όταν βλέπεις μια παιδική φατσούλα να μην σταματάει το κλάμα , σίγουρα το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι δεν είναι ότι του κάνει καλό. Κάνεις, όμως, λάθος!

Το κλάμα του παιδιού δεν σημαίνει μόνο ότι σε έχει ανάγκη και σε θέλει κοντά του, ότι πεινάει ή λερώθηκε και θέλει καθάρισμα, μπορεί να σημαίνει και άλλα πράγματα πιο περίπλοκα. 

Τώρα, όμως, ήρθαμε να σου πούμε πως το κλάμα του παιδιού σου, του κάνει καλό και δεν το λέμε εμείς αλλά οι επιστήμονες. Συγκεκριμένα σε έρευνα που διεξήχθη από το Αμερικάνικο Πανεπιστήμιο διαπιστώθηκε πως το κλάμα των μικρών αγγέλων μπορεί να τα ωφελήσει και όχι να τα βλάψει.

Πώς εξηγείται επιστημονικά η ευεργετική αξία που έχει το κλάμα;
Τα παιδιά μέσω του κλάματος εξωτερικεύουν τα νεύρα τους και παράλληλα χαλαρώνουν. 

Όταν, λοιπόν, το παιδί από την μικρή ηλικία μαθαίνει να βγάζει τη χαρά του με γέλιο και τον πόνο ή το θυμό του με κλάμα έχει περισσότερες πιθανότητες να εξελιχθεί σε έναν υγιή και ώριμο έφηβου που δεν θα αναζητά ως λύση τον τσακωμό αλλά το διάλογο.

Η ψυχούλα του δεν θα βαραίνει με πόνο, καθώς θα τον βγάζει με το κλάμα και όταν χαμογελά θα χαμογελά αληθινά και όχι επιφανειακά και στιγμιαία. 

Οι λογομαχίες και οι διαπληκτισμοί δεν θα υπάρχουν μέσα στην καθημερινότητα του και θα αναζητά την λύση του κάθε προβλήματος μέσω του διαλόγου και της περισυλλογής.

Συμβουλή!
Άσε το παιδί σου να κλάψει και να εκφραστεί ελεύθερα και όχι με περιορισμούς και περίμενε να δεις στο μέλλον πόσο καλό του έκανες.

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Όταν κλαίει ένα παιδί, στη Γερμανία οι περισσότεροι αμέσως ενοχλούνται.

Τα παιδιά σε όλο τον κόσμο είναι πάνω απ’ όλους  

Στη Γερμανία, όμως δεν τα θέλουν (!!)

Σε άλλες χώρες οι άνθρωποι αντιδρούν συμπονετικά, όταν κλαίει ένα παιδί, στη Γερμανία, ωστόσο, οι περισσότεροι αμέσως ενοχλούνται. 

Τουλάχιστον έτσι αισθάνεται ένας πατέρας δίδυμων και διερωτάται, γιατί οι Γερμανοί βλέπουν πάντα το παιδί ως “ενοχλητικό στοιχείο”;

Τα παιδιά εμφανίζονται στη Γερμανία, λιγότερο συχνά στο κοινό και σε περίπτωση που ακουστεί κάποιο παιδί, οι περισσότεροι νιώθουν ενοχλημένοι. Μόλις ακούσουν λίγο θόρυβο από τα παιδιά, αμέσως κάνουν μορφασμούς. 

Αντίθετα, όταν βλέπουν ένα παιδί να είναι ήσυχο, είναι έτοιμοι να “χειροκροτήσουν”.
Στις μεσογειακές χώρες είναι τελείως διαφορετικά τα πράγματα. Εκεί υπάρχει “ζεστασιά”, όπου υπάρχουν παιδιά. Αν έχει ζήσει κάποιος, για μεγάλο χρονικό διάστημα στο εξωτερικό, καταλαβαίνει ότι το να έχεις παιδιά, είναι το μεγαλύτερο δώρο που υπάρχει στον κόσμο.
Στο Στρασβούργο ακόμη και οι άνδρες σταματούν, για να θαυμάσουν ένα καρότσι με … δίδυμα! 

“Αυτό δεν συμβαίνει σχεδόν ποτέ στη Γερμανία”, επισημαίνει ο πατέρας των διδύμων. 

Στα εστιατόρια στη Γερμανία, σπάνια θα δεις παιδιά να κάθονται μαζί με τους γονείς στο τραπέζι.
Στο νότο, στις μεσογειακές χώρες, είναι διαφορετικά. 

Τα βράδια, ειδικά τα Σαββατοκύριακα, τα εστιατόρια είναι γεμάτα και από παιδιά. Ο κόσμος βγαίνει έξω να διασκεδάσει μαζί με τα παιδιά του και κανείς δεν ενοχλείται από τη φασαρία.

allesgr

Το Χαμομηλάκι 

Τα παιδάκια δεν «κλαίνε ψεύτικα» ούτε είναι χειριστικά - Crying and Manipulation

Fake Crying and Manipulation

Κάποιες φορές, κάτι που διαβάζω από ένα γονιό ή έναν επαγγελματία, μου προκαλεί μια τόσο έντονη εσωτερική ενόχληση που χρειάζεται να παρατήσω οτιδήποτε κάνω και να απαντήσω. Αυτό το πρόσφατο σημείωμα της Emily τράβηξε την προσοχή μου:

Γεια. 
Προσέχω παιδιά και έχω ένα κοριτσάκι 2.5 ετών το οποίο “κλαίει ψεύτικα” σχεδόν όλη την ημέρα. 
Στην πραγματικότητα στις 9 ώρες που περνάμε μαζί τις 5 με 8 ώρες κλαίει. Ωστόσο, δεν έχει βγάλει ποτέ ούτε ένα δάκρυ και ενθουσιάζεται αμέσως όταν πάρει αυτό που θέλει (καθαρή ευτυχία). Κλαίει όταν πρέπει να μετακινηθούμε, κλαίει για τη μαμά της, κλαίει όταν τελειώνουμε το μεσημεριανό (ξέρει ότι έρχεται η ώρα του μεσημεριανού ύπνου). Της έφτιαξα μία θέση σε μία γωνία (την λέμε γωνία κλάματος) όπου μπορεί να πάρει την κουβέρτα της και να παίξει με τα παιχνίδια της μέχρι να αισθανθεί ότι θέλει να μπει στην ομάδα. 

Δεν αφήνει ΠΟΤΕ την κουβέρτα της, φρικάρει όταν πρέπει να βγάλουμε τα παπούτσια και θέλει να φοράει το μπουφάν της όλη μέρα. Όλη μέρα.

Δεν κοιμάται το μεσημέρι, παρά κλαίει κατά τη διάρκεια του μεσημεριανού ύπνου. Πρέπει να την απομακρύνω από το δωμάτιο του ύπνου ώστε να ξεκουραστούν τα άλλα παιδιά. Τη ρώτησα εάν θέλει να ξεκουραστεί μαζί μου στο κεντρικό δωμάτιο και συμφώνησε με χαρά. 

Την πρώτη μέρα πήγε περίφημα (ξάπλωσε στο πάτωμα με την κουβέρτα της, το κεφάλι της χτύπησε κάτω από την εξάντληση, αλλά δεν κοιμήθηκε). 

Την επόμενη μέρα ξεκίνησε ξανά το κλάμα.
Η οικογένεια της φαίνεται να είναι οι καλύτεροι άνθρωποι στον πλανήτη. Πολύ ευγενικοί, πολύ φιλικοί. Όμως της μιλάνε σαν σαν να είναι μωρό. 
Τρώει “γευματάκια” και πίνει σε “ποτηράκι”. Δεν την αποκαλούν καν με το όνομά της (Λίλα), αλλά τη φωνάζουν “Λί-Λι” με έναν τρόπο τραγουδιστό. Το παιδί επίσης μιλάει μόνο μωρουδιακά, γιατί έτσι της μιλάνε.
Συνεργάζομαι με μία παιδοθεραπεύτρια η οποία μας επισκέπτεται την ημέρα και λέει ότι το παιδί παθαίνει κρίσεις (tantrums) όλη την ημέρα και ότι αυτή τη συμπεριφορά την έχει διδαχθεί – όταν προσποιείται ότι κλαίει, παίρνει αυτό που θέλει. 

Η μητέρα της επιβεβαιώνει ότι παίρνει ό,τι θέλει όταν έχει αυτή τη συμπεριφορά στο σπίτι.

Δεν μπορώ να κάνω αυτό το παιδί χαρούμενο. Θέλει να μένει σπίτι με τη μαμά της (μας το λέει η ίδια). Η θεραπεύτρια λέει ότι αυτό το ψεύτικο κλάμα είναι μέσο χειραγώγησης. Μου συνέστησε να το αγνοώ και να επαινώ γενναιόδωρα τις θετικές συμπεριφορές της οι οποίες είναι ΤΟΣΟ σπάνιες!
Μισώ που πρέπει να βλέπω αυτό το κορίτσι να περνάει έτσι την ημέρα του. Είμαστε τώρα στην 5η εβδομάδα που την έχω αναλάβει. Έχω ΠΟΛΛΑ παιδιά που φτάνουν φοβισμένα την πρώτη μέρα, κλαίνε πραγματικά και χρειάζονται λίγο χρόνο για να βγουν από το καβούκι τους. 
Όλα προσαρμόζονται εντός 6 εβδομάδων και τώρα είναι μικρά ευτυχισμένα παιδιά που συνεχίζω και προσέχω. Τίποτα απ’ όσα έχω δοκιμάσει για να βοηθήσω αυτό το μικρό κορίτσι δεν ήταν επιτυχές. Η μητέρα της την έφερε σήμερα το πρωί στις 8:30 και μου είπε ότι προσποιούνταν ότι έκλαιγε από τις 6:30, ζήτησε συγγνώμη και έφυγε.
Αναρωτιέμαι εάν το παιδί πρέπει να περάσει από ψυχιατρική ή νευρολογική αξιολόγηση. 
Τα έχω χάσει και νιώθω ότι έχω αποτύχει με αυτό το μικρό. Οποιαδήποτε σύσταση θα εκτιμηθεί.
Έμιλυ

Γεια σου Έμιλυ,
Μπορώ ακριβώς να καταλάβω πόσο δύσκολη είναι αυτή η κατάσταση για σένα και το κέντρο σας και εκτιμώ την προφανή σου συμπόνια για τη Λίλα. 
Σε παρακαλώ συγχώρεσε την αμβλύτητα μου, αλλά η εκτίμηση του θεραπευτή σας με εξαγρίωσε. 
Η Λίλα δεν χειραγωγεί εσένα ή τους γονείς της με ψεύτικα συναισθήματα. Κάνει αυτό που κάνουν πάντα τα παιδιά – προσπαθεί πάρα πολύ να λειτουργήσει στο περιβάλλον σας. 
Ένα μικρό παιδί δεν έχει ούτε το ένστικτο ούτε και το σύνολο των δεξιοτήτων ώστε να στήσει ένα παιχνίδι επίτηδες. 
Αντίθετα, θα κάνει ότι μπορεί να προσαρμοστεί στο ήδη υπάρχον με ό,τι έχει μάθει μέχρι τότε.

Οι αντιλήψεις μας για τα παιδιά και τη συμπεριφορά τους είναι ένα κρίσιμο σημείο εκκίνησης για οποιαδήποτε ακριβή αξιολόγηση. 

Αυτό που βλέπουμε είναι αυτό που πάντα αποφασίζει πώς θα ανταποκριθούμε κι εκεί είναι που κάνει λάθος η θεραπεύτρια σας. Τότε, επιδεινώνει το λανθασμένο της συμπέρασμα, ότι αυτό το μικρό παιδί είναι χειριστικό, συμβουλεύοντας σε να χειριστείς με τη σειρά σου το παιδί! 
Προτείνει να διαχειριστείς τη συμπεριφορά της με υπερβολικό έπαινο (που ακόμα κι ένα μικρό παιδί θα αναγνώριζε ότι δεν είναι αυθεντικός) και χρησιμοποιώντας επιλεκτική απόσπαση προσοχής. 

Παρότι η προσέγγιση αυτή θα λειτουργούσε με κουτάβια και εργαστηριακούς αρουραίους, η Λίλα είναι ένας πλήρως ενήμερος ευαίσθητος άνθρωπος. 

Χρειάζεται και της αξίζει να της φέρονται ως τέτοιο. Πρέπει να οικοδομήσει ανθρώπινες σχέσεις με τους φροντιστές της – υγιείς σχέσεις – οι οποίες θα βασίζονται στην ειλικρίνεια, την ενσυναίσθηση και την εμπιστοσύνη.
Λοιπόν, παρακάτω σου προτείνω πώς να βοηθήσεις τη Λίλα:

Ξεκούραση
Η Λίλα ακούγεται σαν να έχει υπερβολική έλλειψη ύπνου, γι’ αυτό δεν είναι περίεργο ότι δεν μπορεί να λειτουργήσει ή ακόμα και να χαλαρώσει ώστε να πάρει έναν υπνάκο. 
Η υπερβολική κούραση το κάνει αυτό. Ίσως οι γονείς της να δυσκολεύονται να θέσουν όρια με τον ύπνο της. 
Μπορεί να αγωνίζονται να παράσχουν ένα ασφαλές, σταθερό περιβάλλον για ύπνο. 
Είναι πολύ πιθανόν μια μεγάλη πρόκληση γι’ αυτούς (όπως και για όλους μας) το να είναι σε θέση να αποδεχτούν οποιοδήποτε από τα άβολα συναισθήματα της Λίλα και να της επιτρέψουν να τα εκφράσει ελεύθερα. 
Κάτι τέτοιο είναι κρίσιμο για τη Λίλα ώστε να είναι σε θέση να κοιμηθεί, να φάει, να παίξει και γενικά να λειτουργήσει καλά. Ως φροντιστής της υπάρχουν πολλά που μπορείς να κάνεις ώστε να της παρέχεις ένα υγιές περιβάλλον ύπνου και φαίνεται ότι τα κάνεις. Άρα, θα εστίαζα στο να αποδεχτώ τα αισθήματά της.

Κανονικοποίηση της ροής των συναισθημάτων
Δεν νομίζω ότι είμαστε σε θέση ή ότι είναι ελάχιστα χρήσιμο να αποφασίζουμε εάν τα συναισθήματα κάποιου άλλου είναι αληθή ή όχι. 

Πάντα η καλύτερη απόκριση είναι να αποδεχόμαστε και να αναγνωρίζουμε τα συναισθήματα που εμφανίζονται – απλά αποδέξου και μην προσπαθείς να “χειριστείς” αυτά τα συναισθήματα. 

Όπως έχω μοιραστεί σε πολλές αναρτήσεις μου, η αποδοχή δεν είναι ένα ενεργό ρήμα. Δεν σημαίνει να παρατήσουμε τα πάντα για να παρηγορήσουμε ένα παιδί (εκτός αν είναι προφανώς τραυματισμένα). 
Δεν σημαίνει ότι πρέπει να σκύψουμε και να μιλήσουμε με χαλαρωτική φωνή έως ότου το παιδί νιώσει καλύτερα. 
Ενώ είναι ωραίο να τα κάνουμε αυτά όταν είμαστε διαθέσιμοι, το να τα παρατάμε όλα μπορεί να δείξει μια υπέρ-ανησυχία, προβάλλοντας ότι το να εκφράζει ένα παιδί τα συναισθήματά του είναι κάτι αφύσικο και όχι μια κανονική, κυκλική ροή διάθεσης και συναισθημάτων.
Θα σταματούσα επίσης να της ζητάω να πάει σε κάποιο ιδιαίτερο μέρος για να εκφράσει τα συναισθήματα της. 
Θα βοηθήσει και εσένα και την οικογένειά της να εξομαλύνετε τα συναισθήματά της εάν συνεχίζετε με αυτοπεποίθηση κατά τη διάρκεια μιας οποιασδήποτε διάθεσης. 
“Φαίνεται ότι τώρα δε θέλεις να πας έξω μαζί μας. Το βλέπω αυτό! Θα σε βοηθήσω επειδή σε θέλουμε μαζί μας”.
Εάν αντισταθεί: «Βλέπω ότι δυσκολεύεσαι. Δεν θέλεις να βγεις έξω”. 
Καθώς αναγνωρίζεις αυτά τα συναισθήματα, μετακίνησε την ευγενικά και με σιγουριά.
Ακόμα και με την υπομονή και τις γενναίες σου προσπάθειες, είναι αλήθεια ότι δεν μπορείς όπως λες, να κάνεις τη Λίλα ευτυχισμένη. Κανείς μας δεν έχει αυτή τη δύναμη πάνω σε ένα άλλο πρόσωπο. 
Η καλύτερή μας ευκαιρία να ευνοήσουμε την ευτυχία είναι να κάνουμε στόχο μας να αποδεχόμαστε πλήρως και να εμπιστευόμαστε κάθε συναίσθημα που μας παρουσιάζεται. 

Η αποδοχή είναι ο καλύτερος τρόπος να χτιστεί μια σχέση και η σχέση σου με τη Λίλα θα προσφέρει άνεση και ευκολία στο άγχος της.

Όπως είπα, δεν θα μπορούσα να διαφωνήσω περισσότερο με την αντίληψη της θεραπεύτρια σας ότι η Λίλα χειραγωγεί, όμως συμφωνώ πολύ ότι η συμπεριφορά της είναι αποτέλεσμα προετοιμασίας. 

Όσα κάνουμε ως γονείς διδάσκουν στα παιδιά κάτι για εμάς, για τους εαυτούς μας και για τις σχέσεις γενικότερα.

Απελευθερώνοντας την ικανότητα για βοήθεια και βρίσκοντας τη δύναμη.

Από την περιγραφή των αλληλεπιδράσεων της Λίλα με τους γονείς της, φαίνεται ότι οι γονείς της δεν μπορούν να αποδεχτούν ότι το παιδί τους μεγαλώνει (της φέρονται σαν μωρό). 

Η εικασία μου είναι ότι έχει συνηθίσει να της ανταποκρίνονται ως ένα άτομο ανίκανο, αβοήθητο και για λύπηση, παρά ως ένα δυνατό μικρό παιδί με ισχυρές απόψεις. 

Και πάλι οι αντιλήψεις μας έχουν μεγάλη σημασία. 

Δεν επηρεάζουν μόνο τις αποκρίσεις μας στις συμπεριφορές, αλλά τείνουν να γίνονται αυτό-προσδιορισμός για τα παιδιά (κάνουν αυτό που περιμένουμε να κάνουν – γίνονται αυτό που περιμένουμε να γίνουν). 

Έτσι, όταν βλέπουμε ένα μικρό παιδί ως αδύναμο, αβοήθητο, ανήμπορο, μπορεί ν’ αρχίσει να πιστεύει αυτά τα πράγματα για τον εαυτό του. 

Ακούγεται σαν η Λίλα να έχει πάρει αυτή την ταυτότητα.
Έτσι, αντί να απευθυνθώ στο “καημένο το μωρό”, θα έβλεπα και θα μιλούσα στο δυνατό παιδί μέσα της: “Σε ακούω να λες πως δεν θέλεις να φύγει η μαμά σου. Δεν θέλεις να το κάνει αυτό…. Φαίνεται να διαφωνείς ισχυρά με αυτή την απόφαση. Είναι σκληρό όταν δεν παίρνουμε αυτό που θέλουμε, ναι;”. 
Δεν θα έλεγα όλα αυτά τα πράγματα μαζί, όμως αυτή είναι η φιλοσοφία. Και θα τα έλεγα με τέτοιο τρόπο ώστε να την ενθαρρύνω να εκφραστεί δυναμικά και όχι θλιμμένα και αβοήθητα. Δες το δυνατό κορίτσι μέσα της. 
Κάλεσέ την μέσα στο δωμάτιο. Κάθε μικρό παιδί έχει δωμάτιο και πρέπει να το αναγνωρίζει ως δικό του.

Σταμάτα να αντιλαμβάνεσαι τη συμπεριφορά της ως “ψεύτικο κλάμα” και αντίθετα δες ένα υγιές κορίτσι με μια υγιή παιδική βούληση. 

Η καλλιέργεια αυτής της αντίληψης θα την ελευθερώσει.
Η Λίλα φαίνεται να είναι σε καλά χέρια. Δεν αποτυγχάνεις! 
Πιστεύω ότι θα δεις σύντομα αλλαγή και αν συνεχίσεις να έχεις ανησυχίες μπορείς να αναζητήσεις περαιτέρω αξιολογήσεις. Σε ευχαριστώ που απευθύνθηκες σ’ εμένα.

Ελεύθερη μετάφραση/διαμόρφωση: V for Vallia
childit

dr. Robert Hamilton: Το μωράκι σας κλαίει ασταμάτητα; Να, πως θα το ηρεμήσετε αμέσως! (video) "The Hold": How To Calm A Crying Baby

😭 Ο δρ. Robert Hamilton είναι παιδίατρος στις ΗΠΑ και ισχυρίζεται ότι ανακάλυψε την “λαβή” που κάνει όλα τα μωρά να ηρεμούν και να σταματούν να κλαίνε επιτόπου.

😭 Την κίνηση αυτή για ένα μωρό που κλαίει την ονομάζει “Το Κράτημα” (The Hold) και η παρουσίαση που κάνει παρακάτω, έχει κάνει το συγκεκριμένο βίντεο viral στο διαδίκτυο με πάνω από 1,6 εκατομμύρια θεάσεις μέσα σε 3 μόλις ημέρες!

😭 Στο βίντεο, ο γιατρός δείχνει πώς διπλώνει τα χέρια του μωρού στο στήθος του, στη συνέχεια κρατάει το παιδί με το ένα χέρι γύρω από το στήθος του και ένα χέρι από κάτω του, απαλά λικνίζοντάς το πέρα-δώθε σε γωνία περίπου 45 μοιρών.

😭 Δείτε πώς θα σταματάτε κι εσείς κάθε μωρό που κλαίει ασταμάτητα!...

iatropedia

Πολλοί τύποι κλάματος: διαβάστε τα σημάδια

Το κλάμα είναι το κύριο μέσο επικοινωνίας των βρεφών. Είναι σχεδιασμένο από τη φύση να είναι τόσο δυσάρεστο για τη μητέρα, που να της δημιουργεί ανησυχία και εγρήγορση για να ικανοποιήσει άμεσα την ανάγκη του μωρού. 

Ο γονιός είναι καλό να συνειδητοποιήσει ότι το μωρό, από πολύ νωρίς, είναι ικανο να βιωνει την ιδια ποικιλια συναισθηματων και αντιδρασεων που βιωνουμε κι εμεις. 
Ωστοσο τα εκφραζει όλα με μια κοινη συνισταμενη, την ιδια φωνουλα, με κατ' αρχην δυσδιακριτες παραλλαγες στη χροια, τον τονο και την ενταση της. Είναι στο χερι μας να ακουσουμε προσεκτικα το μωρο και να διακρινουμε οσο μπορουμε το συναισθημα και την αναγκη του πισω από τον τυπο κλαμματος κάθε φορα. Αυτό σιγουρα δεν είναι ευκολη υποθεση.
Πολλες φορες και ο πιο παρατηρητικος γονιος θα μπερδευτει, δε θα αναγνωρισει αμεσως την αιτια του κλαματος. 
Σε αυτές τις περιπτωσεις είναι σημαντικο να απαντουμε με μια σειρα από ιεραρχημενες ενεργειες: μηπως πειναει; 
Mηπως εχει λερωμενη πανα; 
Θελει να σταθει ορθιο για να ρευτει; 
Βαριεται, θελει κουβεντα κι ερεθισματα; 
Μηπως το αντιθετο, εχει κουραστει από τα υπερβολικα ερεθισματα και χρειαζεται λιγο χρονο χωρις φως και φασαρια; Μηπως κρυωνει η είναι υπερβολικα ντυμενο; 
Βρισκεται σε αβολη για αυτό σταση, με τα ποδια για παραδειγμα να χτυπανε στη βαση του κρεβατιου; 
Μηπως εχει απλα αναγκη για σωματικη επαφη, για χαδι και αγκαλια; 
Εχει κολικους; 
Η, τελος, εκδηλωνει ένα επιμονο και ερεθιστικο κλαμμα που υποδηλωνει πονο, πυρετο, αρρωστια;  
Με την καταλληλη προσοχη κι εμπειρια ο γονιος ελπιζει ότι θα μαθει τελικα πως ακουγεται το κλαμμα του δικου του παιδιου σε κάθε μια από αυτές τις καταστασεις.
Γονεις με δυο η περισσοτερα παιδια θα επιβεβαιωσουν το γεγονος ότι κάθε βρεφος, αναλογα με...