Πυρκαγιά: Πώς να εξηγήσεις στο παιδί σου όσα συμβαίνουν

Λέμε στα παιδιά την αλήθεια, 
διατηρούμε και μεταδίδουμε την ψυχραιμία μας 
και τους μιλάμε με απλό και κατανοητό λεξιλόγιο. 
Αυτές είναι οι τρεις βασικές οδηγίες που δίνουν οι ειδικοί για τον τρόπο με τον οποίο οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε και να διαχειριστούμε τα παιδιά μετά τα γεγονότα μιας φυσικής καταστροφής. 
Αυτοί είναι οι χειρισμοί που συμβουλεύουν να ακολουθήσουμε και τώρα, μετά την φονική πυρκαγιά που σημειώθηκε στην Ανατολική Αττική και τις συγκλονιστικές ιστορίες που έρχονται συνεχώς στο φως της δημοσιότητας.

Φυσικά, ίσως το πρώτο βήμα που πρέπει να κάνει κάθε γονιός είναι να απομακρύνει τα παιδιά από την τηλεόραση και το διαδίκτυο, αφού δεν υπάρχει λόγος να εκτίθενται στο οπτικό υλικό που αναμεταδίδεται από τις πληγείσες περιοχές. 
Ωστόσο, ο ενήλικας που έχει τη δυνατότητα να επιλέξει για τον εαυτό του να παρακολουθήσει τις εξελίξεις και να μάθει τις τραγικές ατομικές ιστορίες που προκύπτουν από τα πρόσφατα γεγονότα, θα πρέπει να έχει επεξεργαστεί πρωτίστως ο ίδιος τις πληροφορίες που έχει λάβει και να ξεκαθαρίσει το περιεχόμενο που θα μεταφέρει τελικά στα παιδιά. 

Όπως λέει η ψυχίατρος και θεραπεύτρια οικογένειας, Αλεξία Κλεισούρα:
“Πριν επιχειρήσουν οι γονείς να εξηγήσουν στα παιδιά τι έχει συμβεί, θα πρέπει ο καθένας να έχει κάνει μια διεργασία μέσα του, να έχει αντιληφθεί την έκταση και την ένταση των γεγονότων και έπειτα να μιλήσει με ψυχραιμία στα παιδιά”.

Η ίδια επισημαίνει:
“Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει οι γονείς να αποκρύπτουν τα γεγονότα από τα παιδιά. Ωστόσο, πρέπει να φροντίζουν να προσαρμόζουν την αλήθεια στην αντίστοιχη ηλικία του κάθε παιδιού, αλλά και τις εξατομικευμένες ανάγκες του. Πέρα από τις γενικές οδηγίες, θα πρέπει ο καθένας να αφουγκραστεί και τι μπορεί να αντέξει το παιδί του. Και φυσικά, οι πληροφορίες θα πρέπει να είναι πάντοτε προσαρμοσμένες στο λεξιλόγιο του κάθε παιδιού”.

Οι ειδικοί τονίζουν πως, μιλώντας στα παιδιά για την πυρκαγιά και όσα έλαβαν χώρα κατά τη διάρκειά της, σημαντικό είναι οι γονείς να μην μεταδίδουν τον δικό τους τρόμο και πανικό, αλλά να εστιάζουν στην προσωπική ψυχραιμία που πρέπει να διατηρήσει ο καθένας και στη συνεργασία που πρέπει να αναπτύσσεται σε μία στιγμή κρίσης.

Εκείνο που χρειάζεται να τους γίνει κατανοητό είναι πως σε τέτοιες περιπτώσεις πρέπει να ακούμε τις γενικές οδηγίες που δίνονται από τους επίσημους φορείς και να συνεργαζόμαστε μεταξύ μας.

Επιπλέον, θα πρέπει οι γονείς να επιδείξουν σταθερότητα στην αντιμετώπισή τους, αφού όπως λέει η ψυχίατρος:

“Επειδή οι συζητήσεις μεταξύ ενηλίκων αυτή την περίοδο έχουν μεγάλη ένταση και είναι επικεντρωμένες σε αυτό το ζήτημα, θα πρέπει οι γονείς να είναι προσεκτικοί όταν τα παιδιά είναι παρόντα. Γι’ αυτό και είναι απαραίτητο ο καθένας να έχει κάνει μια εσωτερική διεργασία, ώστε να καταφέρει να λειτουργεί με σταθερότητα απέναντι στο παιδί. 

Την ίδια στιγμή, είναι ανούσιο να προσπαθήσει ο γονέας να καθησυχάσει το παιδί, χωρίς να μεταφέρει και τη λύπη του και αποκρύπτοντας το γεγονός πως συνέβησαν άσχημα πράγματα. Διαφορετικά, το παιδί κινδυνεύει να πληροφορηθεί για τα γεγονότα από εξωτερικούς παράγοντες. Και να μην ξεχνάμε πως δύο παράγοντες που μπορούν να προκαλέσουν στρες στα παιδιά είναι αφενός η ελλιπής πληροφόρηση, και αφετέρου οι υπερβολικά πολλές πληροφορίες, τις οποίες δεν αντέχουν. Γι’ αυτό και είναι απαραίτητο το μέτρο”.

Παρ’ όλα αυτά, η συζήτηση με τα παιδιά γύρω από το θέμα δεν μπορεί να είναι ένα μεμονωμένο και σύντομο γεγονός, αλλά απαιτεί χρόνο τον οποίο οι γονείς πρέπει να επενδύσουν στα παιδιά τους. Μάλιστα, όπως τονίζει η ψυχίατρος:

“Οι γονείς πρέπει να είναι άμεσα διαθέσιμοι για τις επόμενες ώρες, ημέρες ή όσο χρόνο χρειαστεί, ώστε τα παιδιά να έχουν το περιθώριο να επεξεργαστούν τις πληροφορίες και αν το θελήσουν να επανέλθουν στη συζήτηση σε δεύτερο χρόνο.
Χρειάζεται να είναι ‘ανοιχτοί’ και να ακούσουν τις απορίες που μπορεί να προκύψουν από τα παιδιά τους και κυρίως να αντιληφθούν τα συναισθήματα που θα αναδυθούν”.

tlife.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το άγγιγμα του κακού

Χτες, καθώς μεσημέριαζε, στη Μαραθώνος δεν φύσαγε. 

Δεξιά και αριστερά μας τα δέντρα με την καμμένη χαίτη μάς έδειχναν σαν θλιβεροί οδοδείκτες την πορεία της πύρινης καταιγίδας.

Ήταν σαν να έμειναν εκεί, κλείνοντας στο φλογοκαμμένο φύλλωμά τους τη στιγμή του ολέθρου.

Ήταν σαν να μας έλεγαν: Από εκεί ήρθε, εδώ πέρασε και κατά κει κουτρουβαλώντας πήγε.

Ναι, κατά κει πήγε...

Και μου φάνηκε ότι στις φιγούρες των πεύκων έβλεπα τους ανθρώπους, με τις φλόγες ξωπίσω τους, να τρέχουν και αυτή τη σκηνή έκλεισα στην ψυχή μου

Και τα σκέπασε όλα και το τοπίο έμεινε σταχτόμαυρο, 

μιας και το πέρασμα του κακού τα χρώματα διέγραψε.

Στη φύση όλα έχουν χρώμα.
Στο ουράνιο τόξο υπάρχουν όλα τα χρώματα εκτός από το μαύρο. 

Στη Φύση δεν υπάρχει μαύρο.

Το μαύρο είναι η απουσία του φωτός.

Στη Φύση είναι όλα όμορφα, ακόμα και τα ασύμμετρα. 
Η Φύση είναι πανέμορφη.

Από όπου και να κοιτάξεις, την περιοχή της πυρκαγιάς, θα δεις τη μαύρη ασκήμια. 
Από όπου πέρασε η φωτιά, άφησε πίσω της του κακού το αποτύπωμα.
Από το βουνό αν κοιτάξεις, από ψηλά από τον ουρανό, από τη θάλασσα,  θα δεις το μαύρο να πλακώνει το τοπίο.
Δεν χρειάζεται να περπατήσεις στα καμμένα, η θλίψη σε αγκαλιάζει από όπου και να κοιτάξεις. 
Η πνοή του θανάτου είναι ορατή, μπαίνει στα σωθικά σου.

Από εκεί πέρασε το κακό και άγγιξε τα πάντα. 
Το θανατικό αγκάλιασε τους ανθρώπους, μαύρισε την πολύχρωμη Φύση, κατέφαγε την Κτίση του Θεού και τα πλάσματά Του, τα έργα του ανθρώπου κατέστρεψε, σπίτια, κήπους και περιουσίες.
Είναι το Άγγιγμα του κακού.

Κι ανάμεσα στα αποκαΐδια, περιφέρονται οι ψυχές των αδικοχαμένων, αναζητώντας να εξαγνιστούν για να πάνε σε τόπο χλοερό.
Ένα Τρισάγιο περιμένουν οι νεκροί για να ησυχάσουν, εκεί στο χωράφι της ομαδικής θανής τους.

Το Χαμομηλάκι

Στη μνήμη των νεκρών της φονικής πυρκαγιάς...

Σιωπηλή προσευχή για όσους έχασαν τη ζωή τους...

για όσους αγνοούνται...

για όσους αβάσταχτα πονούν για το χαμό των αγαπημένων τους προσώπων...

https://www.youtube.com/watch?v=qMP5hso2w_k

Το Χαμομηλάκι

Προσεύχομαι για σένα που έχασες το παιδί σου στη φωτιά

Η σκέψη μου είναι σε σένα μάνα, που σηκώνεις αυτό το σταυρό

Μούδιασμα. Θλίψη. Άνθρωποι χαμένοι στις φλόγες. Και παιδιά. Τόσα παιδιά χαμένα στις φλόγες. Ο κόμπος στο στομάχι δεν φεύγει. Πώς είναι δυνατόν να καίγονται παιδιά λίγα μέτρα από τη θάλασσα, λίγα χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας;

Αγκαλιάζω δυνατά τις κόρες μου κι οι εικόνες καταστροφής με ξεπερνούν. Προσεύχομαι για σένα...

Για σένα μάνα που ψάχνεις τα παιδιά σου. Που τα άφησες να ξεκουραστούν στο εξοχικό μαζί με τη γιαγιά και τώρα δεν τα βρίσκεις. Αγνοούνται εκείνα κι εσύ δεν χάνεις την πίστη σου. Θα βρεθούν. Θέλω να σου πω πως θα βρεθούν αλλά διστάζω.

Για σένα μάνα που πορεύεσαι με τα μωρά σου, μικρά ή μεγαλύτερα χωρίς σπίτι, χωρίς ρούχα, δίχως ελπίδα και ψάχνεις πάνες, μωρομάντηλα και γάζες. Είμαστε δίπλα σου.

Έχεις τη σκέψη μου εσύ γλυκιά μάνα, που είδες το μωρό σου, μόλις έξι μηνών να πνίγεται από τον καπνό, που πάλεψες να βγεις στην παραλία, που κατάφερες να φτάσεις στο νοσοκομείο κι όμως ήταν τόσο αργά. Θέλω να βρω κουράγιο να σου δώσω για την απώλειά σου αλλά τα δάκρυα δεν μ’ αφήνουν. Θέλω να σου πω πώς το αγγελούδι σου είναι ψηλά στον ουρανό αλλά μου λείπουν οι λέξεις. 

Σκέφτομαι κι εσένα που πάλεψες μέχρι την τελευταία στιγμή. Μάνα εσύ δυνατή, που έτρεξες όσο πιο γρήγορα μπορούσες, που εγκλωβίστηκες ανάμεσα στα βράχια και τις φλόγες. Που δεν παραιτήθηκες, που αγκάλιασες το μονάκριβό σου σφιχτά λίγο πριν το τέλος, που το πήρες αγκαλιά και το προστάτευσες μανιασμένα, που του έκλεισες τα μάτια για να του κλέψεις το φόβο, που του ψιθύρισες τρυφερά στο αυτί πως όλα θα πάνε καλά, κι ας ήξερες πως είναι ψέμα.

Ησύχασε τώρα, έκανες αυτό που ήταν δυνατό, κοιμηθήκατε αγκαλιά για μια τελευταία φορά.

Με στοιχειώνεις κι εσύ πατέρα. Εσύ που κρατάς σφιχτά το παιδί σου με μια κουβέρτα και προσπαθείς να κρύψεις την απελπισία, το φόβο, την κούρασή σου.

Η φωτιά μπορεί να κάψει τα πάντα. Δεν νικά όμως τη μάνα που παλεύει για τα παιδιά της με όση δύναμη έχει μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Δεν ξεπερνά τον πατέρα που θα πνιγεί για να σώσει το παιδί του από τη φωτιά.

Πηγή σκίτσου: Instagram
Πατούλια Κατερίνα 
queen.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Δεν υπάρχουν προβληματικά παιδιά, υπάρχουν μόνο παιδιά...

Πανέμορφη η χώρα στην οποία ζούμε μεν, οπισθοδρομική δε. Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια έχουν αυξηθεί οι περιπτώσεις παιδιών με μαθησιακές δυσκολίες κι όχι μόνο. Υποτιθέμενη κινητοποίηση του κράτους και της κοινωνίας, στηρίζει τα παιδιά αυτά κι επιβάλλει την ισότητα. 

 

Υποτιθέμενη. Γιατί κάτι τέτοιο όχι μόνο δε γίνεται, φαίνεται πως δε θέλουμε πραγματικά να γίνει.

Πολλοί γονείς οι οποίοι συνειδητοποιούν πως το παιδί τους αντιμετωπίζει κάποιου είδους δυσκολία, αποφασίζουν να το κρύψουν σαν επτασφράγιστο μυστικό. Όχι μόνο δε συζητάνε γι’ αυτό αλλά πρακτικά δεν κάνουν κι ενέργειες προκειμένου να βοηθήσουν το ίδιο τους το παιδί. Ιδρύματα και παιδικοί σταθμοί, ενώ υποχρεούνται να τηρούν συνοδό για τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες αλλά και για πιο βαρείες περιπτώσεις -αυτισμός, υδροκεφαλισμός, σύνδρομο down- προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους χωρίς εξειδικευμένη βοήθεια και χωρίς να έχουν την παραμικρή διάθεση να προσλάβουν απόφοιτους από σχολές ειδικής αγωγής ή έστω να δεχτούν την οποιαδήποτε συμβουλή ή εμπλοκή στο μαθησιακό πρόγραμμα των εν λόγω παιδιών. Πολλά ζευγάρια της παραπάνω κατηγορίας πιστεύουν πως το παιδί τους έχει «πρόβλημα» και συνεπάγεται με το γεγονός ότι δεν μπορεί να ζήσει με τις ίδιες ευκολίες και συνήθειες όσο όλοι οι υπόλοιποι. Δεν μπορεί να αποκτήσει μια σχέση με τους εκάστοτε δασκάλους/καθηγητές του, δεν μπορεί να παίξει όπως τα υπόλοιπα παιδιά και δεν μπορεί να έχει διαπροσωπικές σχέσεις εκτός από το οικογενειακό του περιβάλλον. Όχι, όχι και πάλι όχι. Και κάπως έτσι διαδραματίζεται  η αντιμετώπιση αυτού του γεγονότος στον τόπο μας εν έτει 2018. Σ’ αρέσει; Σε εκνευρίζει; Μήπως σου περνάει παντελώς αδιάφορο γιατί σκέφτεσαι, «Και τι να κάνω εγώ; Μήπως αν μιλήσω θα μπορέσω ν’ αλλάξω την κατάσταση και τα γεγονότα;». Όχι δε θα αλλάξεις τα στατιστικά των τελευταίων ετών, ούτε θα συνετίσεις τους αναίσθητους που δε δίνουν δεκάρα, παρ’ όλα αυτά θα ευαισθητοποιηθείς εσύ ο ίδιος και θα βοηθήσεις όσο μπορείς. Έστω και εγκεφαλικά. Έστω και συζητώντας το ζήτημα με τους κοντινούς σου ανθρώπους. Βάλε λίγο στην αναμονή τη δική σου καλοπέραση, και σκέψου πόσο σημαντικό θα ήταν να μπορούσες να βοηθήσεις τον κόσμο να μη σκέφτεται αυτά τα παιδιά ως προβληματικά ή καθυστερημένα. Δε θα μπούμε σε διαδικασία υποδείξεων. Σκοπός είναι να περάσεις ένα μήνυμα. Τα παιδιά με την οποιαδήποτε ιδιαιτερότητα αντιλαμβάνονται πολλά παραπάνω πράγματα από όσα πιστεύεις ότι αντιλαμβάνεται ένας ενήλικας. Έχουν πολύ έντονη διαίσθηση, πολύ μεγαλύτερη αντίληψη από ότι ένα παιδί το οποίο δεν παρουσιάζει καμία λεκτική ή εγκεφαλική ιδιαιτερότητα κι είναι πάντα και μόνιμα πολύ εύστοχα. Παιδιά με δυσκολία στη γλωσσική ανάπτυξη παρουσιάζουν τέτοια άνθιση των συναισθημάτων όπως και στην εκδήλωση αυτών που είναι σχεδόν ακατόρθωτο να αντιληφθεί κάποιος που δεν του έχει παρουσιαστεί κάποιο αντίστοιχο ζήτημα υγείας. Συγκεκριμένα, έχει παρατηρηθεί πως λόγω του ότι τα παιδιά κατακλύζονται από την αθωότητα, σε συνδυασμό με οποιαδήποτε γλωσσική δυσκολία που τους κάνει δύσκολο το προσόν του να εκφραστούν λεκτικά αναπτύσσουν με αστραπιαίους ρυθμούς τη δυνατότητα έκφρασης των συναισθημάτων τους. Θα αγκαλιάσουν τόσο σφιχτά αυτόν που αγαπούν, θα αγγίξουν για να εξερευνήσουν αυτό που τους κινεί την περιέργεια, θα γελάσουν πολύ έντονα, θα κλάψουν το ίδιο έντονα και τέλος, θα εκτιμήσουν εκφράσεις και συμπεριφορές που κατά κανόνα οι υπόλοιποι έχουμε ξεχάσει. Καταλαβαίνεις λοιπόν, πως ήρθε η ώρα να ασχοληθείς με κάτι που πραγματικά αξίζει. Στο μέλλον μπορεί να αντιμετωπίσεις κάποιο αντίστοιχο ζήτημα με παιδί του περιβάλλοντός σου. Ακόμη και δικό σου -ποτέ δεν ξέρεις-. Τα παιδιά ποτέ δε ζήτησαν τίποτα παραπάνω από αγάπη και καλή διάθεση. Δε νοιάζονται για τα χρήματα, ούτε για δουλειές, ούτε για επιφανειακά προβλήματα. Τους ενδιαφέρει να αγαπούν και ν’  αγαπιούνται, να παίζουν για να γελάνε αυτά αλλά κι ο απέναντί τους, να τρώνε γιατί είναι βιολογική ανάγκη και να κοιμούνται για να ονειρεύονται το πώς θ’ αγαπήσουν και θ’ αγαπηθούν την επόμενη μέρα. Κάνε τα χαρούμενα. Κάνε τα να σε αγαπήσουν. Αγάπησέ τα κι εσύ και θα δεις, ο κόσμος σου θα αλλάξει προς το καλύτερο. Συλλογίσου. Εάν σε έβλεπε το παιδί που ήσουν κάποτε, θα ήταν περήφανο για τον ενήλικα που είσαι τώρα;

 

dinfo

Ιδεοπηγή (Κλεισθένης) 

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι