Μιά μαρτυρία

α. Ο Προβληματισμός
1. Όταν ήμουν έφηβος, ήθελα να είμαι πάντοτε χαρούμενος. Ήθελα να είμαι ο πιο χαρούμενος άνθρωπος στον κόσμο! Ακόμη ήθελα η ζωή μου να έχη νοήμα! Έψαχνα να βρω απάντηση στα ερωτήματα:
• Ποιός είμαι;
• Γιατί γεννήθηκα;
• Γιατί ζω;
• Πού με οδηγεί η πορεία της ζωής μου;
Παράλληλα ήθελα να είμαι πάντοτε ελεύθερος. Και μάλιστα ο πιο ελεύθερος άνθρωπος στον κόσμο! Για μένα ελευθερία δεν ήταν, να μπορούσα να έκανα ό,τι ήθελα∙ (αυτό όλοι το μπορούν∙ και οι πιο πολλοί αυτό κάνουν!) Εγώ ήθελα, να είχα την δύναμη να κάνω αυτό που είχα χρέος να κάνω. Γιατί πολλοί ξέρουν, τι οφείλουν να κάνουν, μα δεν έχουν την δύναμη να το κάνουν∙ δηλαδή δεν έχουν δύναμη θελήσεως, να πουν όχι σε μερικές άλογες τάσεις τους, που τους σπρώχνουν σε «άλλα». Να. Ένας ναρκομανής ξέρει πόσο είναι τραγική η κατάστασή Του! Θέλει να διορθωθή! Μα μια εσωτερική τάση τον κάνει κουρέλι! Το ίδιο συμβαίνει και με διάφορα άλλα «σαρκικά» πάθη!
2. Τί φοβερό πράγμα, να θέλη ο νέος να είναι εντελώς ελεύθερος, να έχη φιλοσοφία του την απόλυτη ελευθερία του, και τελικά να διαπιστώνη, πως είναι δούλος∙ και μάλιστα σιδηροδέσμιος!

β. Η στραβή πορεία.
1. Έτσι άρχισα να ψάχνω για μια απάντηση στο θέμα αυτό της εσωτερικής ελευθερίας. Και τί λέτε, διαπίστωσα; Διαπίστωσα, ότι όλοι (ή... σχεδόν όλοι!) εκείνοι που είχαν κάποια εσωτερική ελευθερία, είχαν και κάποια θρησκευτικότητα. Επήρα λοιπόν μια μεγάλη απόφαση. Έκαμα και εγώ ένα ανάλογο βήμα: Επήγα στην Εκκλησία! Μα δεν μου άρεσε! Δεν ευρήκα εκεί καμμιά ψυχική άνεση. Αντίθετα. Αισθάνθηκα πολύ στενόχωρα!
Είμαι άνθρωπος πολύ πρακτικός. Όταν λοιπόν βλέπω, πως κάτι δεν μου ταιριάζει, βάζω τελεία και παύλα! Στο θέμα «θρησκεία» έκαμα κάτι περισσότερο. Έβαλα όχι απλώς τελεία και παύλα, αλλά κάτι περισσότερο. Έβαλα και σταυρό (. - +)!
2. Τότε έκαμα την σκέψη, πως το πιο ουσιαστικό είναι να επιτύχω στην ζωή. Να αγωνισθώ. Να γίνω διάσημος. Να γίνω ηγέτης...
Στο πανεπιστήμιο διαπίστωσα, πως τα προεδρεία των διαφόρων ετών διέθεταν πολλά μέσα∙ και έπαιζαν σημαντικό ρόλο στην ζωή των πανεπιστημίων, των φοιτητών και του τόπου. Αποφάσισα λοιπόν και εγώ να θέσω υποψηφιότητα. Και έτσι έγινα πρόεδρος του πρώτου έτους! Και έγινα έτσι παράγων! Με ήξεραν όλοι! Ερρύθμιζα ομιλίες! Διαλέξεις. Αγώνες. Καταλήψεις. Απεργίες. Μετείχα σε συμβούλια. Και τί το όφελος; Μετά από λίγο άρχισα να πλήττω.
Μια Δευτέρα ξύπνησα με φοβερό πονοκέφαλο. Είχα την Κυριακή πέσει στο κρεβάτι πολύ αργά. Σκέφθηκα: Πέντε ημέρες στο μαγγανοπήγαδο! Περιμένοντας ναρθή η Παρασκευή! Γιατί η «απόλαυση» ήταν τα τρία «ελεύθερα» βράδυα: Παρασκευής, Σαββάτου και Κυριακής! Και «φτου» από την αρχή!...
3. Μέχρι τότε όλοι οι νεαροί με θεωρούσαν σαν την «προσωποποίηση» της αποφασιστικότητας και της χαράς! Μα τα πράγματα δεν ήσαν έτσι. Εγώ ήξερα ότι ήμουν σαν μια βαρκούλα στα κύματα του ωκεανού! Περιστάσεις, καταστάσεις και συναισθήματα, που δεν τα έλεγχα καθόλου, με επήγαιναν, όπου ήθελαν! Και η ζωή μου ήταν κόλαση! Και το χειρότερο; Δεν ήξερα τότε κανέναν, που να μπορούσε να μου ειπή δυο ωφέλιμα λόγια. Μα και αν βρισκόταν, τα λόγια του δεν θα με ωφελούσαν! Δεν θα αρκούσαν! Γιατί πάνω από τα καλά λόγια εχρειαζόμουν την δύναμη (που χρειάζεται!), για να τα κάμω πράξη. Και αυτήν την δύναμη δεν την εύρισκα πουθενά!
Μέσα στην κατάσταση αυτή άρχισα να συλλογίζωμαι:
Άραγε υπάρχει άνθρωπος πιο ειλικρινής από εμένα στην προσπάθεια του να βρη το σωστό, να βρη την αλήθεια;

γ. Μια νέα διαπίστωση
1. Κάποτε έπεσε στην αντίληψή μου, ότι το Πανεπιστήμιό μας υπάρχει και ένας άλλος «κύκλος»: Λίγοι φοιτητές και δύο καθηγητές. Ήταν ένας «χριστιανικός κύκλος». Που ξεχώριζε από τους άλλους. Γιατί τα μέλη του εφαίνονταν, πως ήξεραν: και τι πιστεύουν∙ και γιατί το πιστεύουν. Είχαν ειρήνη. Και συνέπεια.
Αποφάσισα να τους πλησιάσω. Δεν με απασχολούσε, αν θα συμφωνήσουν μαζί μου. Είχα μάθει να έχω «κατανόηση». Να βλέπω ήρεμα τις πεποιθήσεις των άλλων. Και να τις σέβωμαι. Είχα φιλία και συνεργαζόμουν αρμονικά: με αριστερούς∙ με αναρχικούς∙ με δεξιούς∙ και άλλους.
2. Μα – όπως είπα – η ομάδα αυτή ήταν κάπως διαφορετική. Αυτό με έκαμε να απασχοληθώ μαζί τους στα σοβαρά. Και τι διαπίστωσα! Ότι έλεγαν λιγώτερα από όσα έπρατταν. Δεν μιλούσαν απλώς για αγάπη. Είχαν αγάπη. Και, σε αντίθετη με όλους τους άλλους, δεν άφηναν να επηρεάζωνται από τις περιστάσεις. Δεν εθυσίαζαν τις αρχές τους. Δεν ήσαν βαρκούλες, που τις πηγαίνουν όπου θέλουν τα κύματα! Έδειχναν, πως είχαν μια βαθειά χαρά. Που δεν προερχόταν από εξωτερικές ευχάριστες περιστάσεις: παιχνίδι, γλέντι, έρωτα... κλπ. Είχαν την χαρά μέσα τους. Μια βαθειά χαρά. Ήσαν χαρούμενοι σε βαθμό, που με έκανε να νευριάζω. Είχαν κάτι, που εγώ δεν το είχα.
Όλοι να ζηλεύομε αυτό που δεν έχομε. Έτσι και εγώ εζήλευα αυτή την εσωτερική χαρά τους. Και επήρα την απόφαση να συνδεθώ μαζί τους.
Ωφέλεια θα έχω! σκέφθηκα.
3. Και να, μετά από λίγες ημέρες, βρίσκομαι και εγώ στην συντροφιά τους. Είμαστε έξι φοιτητές και δυο καθηγητές. Και αρχίζει η συζήτηση. Για το Θεό.
Μέχρι τότε, κάθε φορά που άκουγα κουβέντα για τον Θεό, έβαζα τις φωνές! Για να δείξω πως τάχαείμαι «έξυπνος»! Όπως ξέρετε σε τέτοιες περιπτώσεις ο «έξυπνος» φωνάζει, όσο πιο δυνατά μπορεί.
- Για σκέψου, παιδί μου! Είναι χριστιανός! Χα-χα-χα... Και τρέχει πίσω από τους παπάδες!... Χα-χα-χα... Σαν γριούλα!... Νέος άνθρωπος!... Φοιτητής σχολής θετικών επιστημών!...
Και χρειάστηκε πολύς καιρός ακόμη, μέχρι που κατάλαβα, ότι όσο πιο πού φωνάζει κανείς, τόσο πιο κουφιοκέφαλος είναι!
Η συζήτηση αυτή δεν τραβούσε το ενδιαφέρον μου. Έτσι αφοσιώθηκα να κοιτάζω μια όμορφη κοπέλλα, που ήταν στην ομάδά τους. Μέχρι τότε είχα την ιδέα, πώς οι χριστιανοί είναι όλοι τους αποκρουστικοί. Διαπίστωσα, ότι είχα και σ’ αυτό λάθος. Και θέλοντας να κρύψω τον λογισμό μου, άρχισα να στριφογυρίζω στην καρέκλα μου. Και μετά ερώτησα, σαν τάχα να είχαν τα λόγια τους τραβήξει το ολόψυχο ενδιαφέρον μου.
— Έχετε την καλωσύνη να μου ειπήτε, τί είναι εκείνο που άσκησε την πιο μεγάλη επίδραση στην ζωή σας; Γιατί η ζωή σας δεν είναι σαν των άλλων φοιτητών και καθηγητών;
Η φοιτήτρια για την οποία σας μίλησα, πρέπει να ήξερε, τι επίστευε! Με κύτταξε στα μάτια με μια ήρεμη σοβαρότητα και είπε μόνο δυο λέξεις, που δεν περίμενα να τις ακούσω!

— Ο Ιησούς Χριστός!
Απάντησα κάπως νευριασμένος:
— Ω, για το Θεό! Άφησέ τα αυτά. Την βαρέθηκα πια την θρησκεία! Την βαρέθηκα την Εκκλησία! Τα μπούχτισα τα θρησκευτικά βιβλία! Γιατί όλα, όσα έχουν σχέση με την θρησκεία, προκαλούν μαρασμό!...
— Μα εγώ δεν σας μίλησα για θρησκεία! Εγώ είπα: Ιησούς Χριστός!...
Αυτήν την διάκριση δεν την είχα ξανακούσει!
Και η κοπέλλα συνέχισε:
— Ο Χριστιανισμός δεν είναι θρησκεία. Θρησκεία είναι η προσπάθεια που κάνει ο άνθρωπος να βρη το δρόμο προς το Θεό! Ο Χριστιανισμός δεν είναι θρησκεία! Ο Χριστιανισμός μας μιλάει για κάτι το αντίθετο: Για την προσπάθεια που κάνει ο Θεός να βρη τον άνθρωπο.
Αυτό δεν το είχα ακούσει ποτέ. Οι απόψεις που κυκλοφορούν είναι τραγικά απλές. Και συνήθως με ωρισμένες απλοϊκής μορφής απλοποιήσεις φαντάζονται πως λύνουν τα προβλήματα επιστημονικά!
Τελευταία είχα γνωρίσει έναν καθηγητή πανεπιστημίου, που έλεγε στα σοβαρά:
— Ο κάθε άνθρωπος που πάει στην Εκκλησία είναι Χριστιανός!
Δεν κρατήθηκα και είπα:
— Σύμφωνα με αυτό το σκεπτικό, κάθε άνθρωπος, που πηγαίνει στο γκαράζι, γίνεται αυτοκίνητο! Τί σχέση έχει η σωματική παρουσία σε μια Εκκλησία με την χριστιανική πίστη; Χριστιανός είναι εκείνος, που πιστεύει στον Χριστό σωστά!

δ. Μεγάλη η αλήθεια!
1. Κάποτε στον κύκλο αυτό μου ανέθεσαν να τους ειπώ δυο λόγια για τον Χριστό. Και συγκεκριμένα: Πως έγινε άνθρωπος. Πως εσταυρώθη. Γιατί εσταυρώθη. Πως ετάφη. Πως αναστήθηκε. Και τι μπορεί να προσφέρη σε έναν νέο του εικοστού αιώνα.
Εγώ τότε όλα αυτά τα θεωρούσα βλακείες. Είχα την ιδέα, ότι οι άνθρωποι που ασχολούνται με αυτά είναι όλοι παλαβοί, κρετίνοι. Στις φοιτητικές συνάξεις μέχρι τότε καραδοκούσα με μανία να ακούσω κανέναν να ειπή κάτι για θρησκεία και Χριστό, για να ορμήσω επάνω του... να τον κονιορτοποιήσω... να τον ξετινάξω! Η γνώμη μου ήταν: Για να είναι κανείς Χριστιανός πιστός, πρέπει να μην έχη όχι ένα κουκούτσι, αλλά ούτε ένα ελάχιστο μόριο φαιά ουσία. Μα ήρθε η ώρα και κατάλαβα, ότι αυτό ίσχυε για μένα!
Προσπάθησα να το αποφύγω. Τί δουλειά έχω εγώ με τέτοια θέματα; έλεγα μέσα μου. Μα δεν μπόρεσα. Οι νεαροί του χριστιανικού κύκλου δεν με άφησαν! Και έτσι το επήρα το θέμα. Μα με εγωϊστική διάθεση. Με την σκέψη: Θα τους ξετινάξω! Θα τα βροντήξω! Και θα φύγω!
Αλλά τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν έτσι.
2. Όταν καταπιάστηκα με το θέμα, είδα να γίνεται λόγος για κάτι αποδείξεις, που χρειάστηκε να τις ερευνήσωμε, για να εκτιμήσω την σοβαρότητά τους. Γιατί διαφορετικά κινδύνευα να γίνω περίγελως στα μάτια τους, αφού αμέσως μετά οι νεαροί εκείνοι θα με έκαναν εμένα σκόνη! Έτσι ρίχτηκα να μελετώ αυτές τις «αποδείξεις» με μόνο στόχο να ιδώ, πως θα τις αποκρούσω. Μα δεν τα κατάφερα. Κατέληξα στο συμπέρασμα, ό,τι τα βιβλία, που χρησιμοποιούν οι πιστοί, δίνουν την πιο σωστή εικόνα για το πρόσωπο του Χριστού. Η διαπίστωση αυτή εντυπωσίασε φοβερά.
Κατάλαβα, πως το ζήτημα της σχέσης μας με τον Χριστό είναι το πιο σοβαρό πρόβλημα της ζωής μας. Θυσίασα τα πάντα. Και στρώθηκα στην μελέτη. Διάβασα κάθε είδους αθεϊστικό και κάθε είδους χριστιανικό απολογητικό βιβλίο, που μπόρεσα να βρω. Και το συμπέρασμα μου ήταν πάντοτε το ίδιο:
Η αλήθεια βρίσκεται στα βιβλία της Εκκλησίας. Ο Χριστός είναι αυτός που μας λέγει η Εκκλησία: Θεός και Σωτήρας μας.
3. Και έγινα Χριστιανός.

Από το βιβλίο: Τί είναι ο Χριστός - Μητροπολίτου Νικοπόλεως Μελετίου
Πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η γνώση δεν σταματά ποτέ! Να τι είναι το διδακτορικό (PhD) σε ... εικόνες

Ο Matt Might είναι ένας καθηγητής πληροφορικής στο University of Utah, ο οποίος αποφάσισε να μας… ζωγραφίσει το «τι εστί διδακτορικό»!
Μάλιστα, το όλο εγχείρημα είναι σαν να περιγράφει τη δουλειά των PhD ερευνητών σε παιδάκια δημοτικού!

Όμως, δεν ξεφεύγει από αυτό που θέλει να πει: 

Η γνώση δεν σταματά ποτέ!

Για το λόγο αυτό, πρέπει οι άνθρωποι που έχουν ως έργο ζωής να εξελίξουν την επιστήμη τους να προσπαθούν όλο και σκληρότερα για να σπάσουν το «φράγμα» όσων ήδη γνωρίζουν!

Φανταστείτε, λοιπόν, ότι αυτός ο κύκλος περιέχει όλη την ανθρώπινη γνώση:

Μέχρι να τελειώσεις το δημοτικό, έχεις μάθει κάτι λίγο:

Και μέχρι το λύκειο, έχεις μάθει λίγα παραπάνω:

Με το πτυχίο αποκτάς τομέα, πάνω σε τι αρχίζεις να μαθαίνεις περισσότερα:

Με το μεταπτυχιακό παίρνεις και ειδικότητα πλέον:

Διαβάζοντας ερευνητικές εργασίες άλλων φτάνεις στο τέλος της ανθρώπινης γνώσης:

Και αρχίζεις να εστιάζεις εκεί, στα «σύνορα»:

Σπρώχνεις τα «σύνορα» για κάποια χρόνια

Μέχρι που μια μέρα το «σύνορο» υποχωρεί:

Κι αυτό που έκανες λέγεται Ph.D.

Φυσικά, όλος ο κόσμος σου φαίνεται διαφορετικός πλέον:

Αλλά ΠΟΤΕ μην ξεχνάς τη… μεγαλύτερη εικόνα:

Συνέχισε να σπρώχνεις τα «σύνορα».

neolaia
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Παιδί: Πως να διαλέξετε σωστή σχολική τσάντα

Η επιλογή της σχολικής τσάντας πρέπει να γίνεται προσεκτικά, ειδάλλως η αναπτυσσόμενη πλάτη των παιδιών κινδυνεύει από σοβαρές βλάβες.

Ήρθε πάλι εκείνη η εποχή του χρόνου, όπου οι γονείς σπεύδουν να αγοράσουν σχολική τσάντα για τα μικρά ή μεγαλύτερα παιδιά τους.
Η επιλογή τους, όμως, δεν πρέπει να γίνεται με βάση τις επιταγές της μόδας ή τα χρώματα και τα σχέδια της τσάντας. Και αυτό, διότι αν η σχολική τσάντα δεν είναι κατάλληλη για το παιδί, μπορεί να υπάρξουν σοβαρές συνέπειες.
Σύμφωνα με παλαιότερα στοιχεία της Ελληνικής Παιδιατρικής Εταιρείας (ΕΠΕ), έξι στα δέκα παιδιά του Δημοτικού στη χώρα μας υποφέρουν από πόνους στην πλάτη.
Κύρια αιτία γι’ αυτό είναι η σάκα τους, η οποία άλλοτε είναι υπερβολικά βαριά και άλλοτε ακατάλληλη για το παιδί. Σε πολλές περιπτώσεις, εξ άλλου, τα παιδιά την χρησιμοποιούν με λάθος τρόπο.
Η σχετική έρευνα της ΕΠΕ είχε δείξει ότι οι τσάντες των Ελληνόπουλων που πηγαίνουν στο Δημοτικό είθισται να ζυγίζουν από 4 έως 7 κιλά. Ωστόσο για να είναι ασφαλής, η σχολική τσάντα δεν πρέπει να ζυγίζει περισσότερο από το 10% του σωματικού βάρους του παιδιού.
Δεδομένου όμως ότι τα παιδάκια του Δημοτικού συνήθως ζυγίζουν 22-35 κιλά, η σχολική τσάντα μετά βίας θα έπρεπε να φθάνει τα 3,5 κιλά.

Τα πιθανά προβλήματα

Τί μπορεί να πάθει ένα παιδί από την αναγκαστική... άρση βαρών στο σχολείο; Πόνος στη μέση και ανισοϋψείς ώμοι (ο ένας είναι πιο χαμηλά από τον άλλο) είναι μερικές από τις δυνητικές απειλές, σύμφωνα με την ΕΠΕ.
Άλλοι πιθανοί κίνδυνοι είναι η κύφωση και η επονομαζόμενη λειτουργική σκολίωση εκ στάσεως. Αρκετά συνηθισμένα, εξ άλλου, είναι και τα ενοχλήματα στη θωρακική μοίρα της σπονδυλικής στήλης (το τμήμα της που αντιστοιχεί στον θώρακα).
Τα προβλήματα αυτά οφείλονται στο ότι ο σκελετός των παιδιών βρίσκεται στο στάδιο της ανάπτυξης. Το περπάτημα με μεγάλο βάρος στην πλάτη ασκεί τεράστιες πιέσεις στην σπονδυλική στήλη, τους μυς και τους συνδέσμους.
Αν μάλιστα το παιδί συνηθίζει να κρεμάει την τσάντα μόνο από τον ένα ώμο, κινδυνεύει να παρουσιάσει ανομοιόμορφη ανάπτυξη στο σώμα του. Είναι σαν να πηγαίνει στο γυμναστήριο για να γυμνάσει μόνο την μία πλευρά του.

Τα χαρακτηριστικά

Εκτός από το βάρος της σχολικής τσάντας, ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δώσουν οι γονείς και στα χαρακτηριστικά της. Η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής (ΑΑΡ) έχει μερικές χρήσιμες συμβουλές:
* Διαλέξτε μία τσάντα πλάτης, με φαρδείς, ενισχυμένους ιμάντες. Οι στενοί ιμάντες μπορεί να «μπουν» μέσα στο δέρμα, προκαλώντας πόνο και εμποδίζοντας την κυκλοφορία του αίματος.
* Φροντίστε η σχολική τσάντα να έχει δύο ιμάντες. Όσες έχουν έναν ιμάντα που φοριέται διαγώνια στο σώμα, δεν μπορούν να μοιράσουν ομοιόμορφα το βάρος στις δύο πλευρές του.
* Βεβαιωθείτε ότι η τσάντα έχει ενισχυμένη «πλάτη». Η ενισχυμένη πλάτη της προστατεύει την ράχη του παιδιού από τις οξείες γωνίες των αντικειμένων που μεταφέρει.
* Βεβαιωθείτε ότι έχει ζώνη για τη μέση. Η πρόσδεση της τσάντας και στη μέση, κατανέμει το βάρος και στην πύελο (λεκάνη).
* Πρέπει να είναι ελαφριά. Η σχολική τσάντα δεν πρέπει να προσθέτει στο βάρος που κατ’ ανάγκην θα μεταφέρει το παιδί.

Κατά τη χρήση

Όταν έρθει η ώρα να χρησιμοποιήσει το παιδί τη σχολική τσάντα, βεβαιωθείτε για τα εξής:
* Το κάτω μέρος της σταματά πάνω από τους γοφούς του παιδιού. Προσαρμόστε αναλόγως τους ιμάντες.
* Το παιδί την μεταφέρει φορώντας και τους δύο ιμάντες στους ώμους του.
* Τα σχολικά είδη είναι μοιρασμένα σε όλα τα τμήματα της τσάντας. Τα πιο βαριά πρέπει να τοποθετηθούν στην κεντρική θήκη της, που ακουμπά στην πλάτη του παιδιού.
* Αν το βάρος που πρέπει να μεταφέρει το παιδί υπερβαίνει το 10% του σωματικού του βάρους, καλό είναι να επιλέξετε τσάντα με ρόδες. Να θυμάστε όμως ότι και αυτή πρέπει να την σηκώσει για να την ανεβάσει, π.χ., από την σκάλα. Επιπλέον, η χρήση της είναι δύσκολη όταν βρέχει ή χιονίζει.
Αν, πάντως, η τσάντα του παιδιού προβλέπεται να είναι ασήκωτη και έχετε την οικονομική δυνατότητα, καλό είναι να αγοράσετε ένα δεύτερο σετ σχολικών βιβλίων. Με αυτό τον τρόπο δεν θα αναγκάζεται να τα πηγαινοφέρνει στο σχολείο.

Από Ρούλα Τσουλέα

iatropedia.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πως να δομήσετε σχέση εμπιστοσύνης με το παιδί

Είναι γνωστό ότι η εμπιστοσύνη κερδίζεται με το χρόνο, ακόμα κι αν μιλάμε για τη σχέση σας με το παιδί. Πάμε να δούμε τι πρέπει να κάνετε για να το καταφέρετε:

• Όταν το παιδί διαπιστώσει ότι ενδιαφέρεστε επί της ουσίας για τις σκέψεις, τους φόβους, τις ανάγκες και τις ανησυχίες του και δε νιώθει παραμελημένο, είναι δεδομένο ότι με τον καιρό θα αρχίσει να σας εμπιστεύεται και να μοιράζεται μαζί σας όλα τα παραπάνω.
• Προέκταση αυτού είναι ότι σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να το αποπαίρνετε ή να χλευάζετε κάτι που λέει ή νιώθει επειδή σας φαίνεται παράλογο. Ο καλός γονιός, αυτός που θέλει δηλαδή να δομήσει σχέση εμπιστοσύνης με το παιδί του, είναι αυτός που αντιμετωπίζει με την ίδια σοβαρότητα και νηφαλιότητα οτιδήποτε εξωτερικεύει το παιδί του.
• Αφήστε το παιδί έξω και πέρα από συγκρίσεις με άλλα παιδάκια. Έχει ανάγκη στήριξης για να πιστέψει στις δυνατότητές του και όχι να του κόβετε τα φτερά όταν δεν τα καταφέρνει καλά κάπου.
• Είναι πολύ σημαντικό να ξέρει ότι είσαστε κάτι σα φωτεινοί παντογνώστες για εκείνο και ότι μέσα από τη σοφία σας θα βοηθηθεί να κατανοήσει τον κόσμο γύρω του. Με απλά λόγια, ότι έχετε απαντήσεις σε οτιδήποτε σας ρωτήσει.

Πηγή: mother.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Συχνό Πλύσιμο Χεριών: Γιατί και με ποιον τρόπο; Wash Your Hands Song for Kids

Όταν ένα παιδί πιάνει να φάει κάτι με τα χέρια, ειδικά όταν επιστρέφει από το παιχνίδι μια μαμά συνέχει ρωτάει: «Έπλυνες τα χέρια σου;»

Κάποια παιδιά έχουν μάθει να πλένουν τα χέρια τους αμέσως μόλις επιστρέψουν από το σχολείο, τις εξωσχολικές δραστηριότητες, μετά το διάβασμα και μετά το παιχνίδι. Κάποια άλλα παιδιά όμως, ξεχνούν αυτό το βασικό κανόνα υγιεινής και όταν έρχεται η στιγμή να βάλουν τα χέρια στο στόμα τους ή να φάνε, δεν πλένουν τα χέρια τους.

Πώς μπορεί λοιπόν μια μαμά να βοηθήσει το παιδί της να κάνει πρόγραμμα το πλύσιμο των χεριών και πώς μπορεί να είναι βέβαιη ότι τα έχει πλύνει σωστά;
Γιατί ένα παιδί πρέπει να μάθει να πλένει τα χέρια του

Τα παιδιά πρέπει να μάθουν να πλένουν τα χέρια τους γιατί εκατομμύρια μικρόβια μπορεί να βρίσκονται στα παιχνίδια τους και τα μολύβια τους. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό για τα παιδιά να μάθουν να πλένουν τα χέρια τους πριν φάνε ο,τιδήποτε. Το πλύσιμο των χεριών τους είναι ο καλύτερος τρόπος για την αποτροπή της εξάπλωσης των μικροβίων σύμφωνα με την ιστοσελίδα του Kids Health.

Πλύσιμο χεριών και πρόληψη ιώσεων

Τα παιδιά πρέπει να πλένουν συχνά τα χέρια τους καθ 'όλη τη διάρκεια της ημέρας επειδή είναι επιρρεπεί στο να αγγίζουν τα μάτια, τη μύτη ή το στόμα τους. Το πλύσιμο των χεριών μπορεί να αποτρέψει το κρυολόγημα, τη γρίπη και τη μολυσματική διάρροια. Μιλήστε τους για το πόσο σημαντικό είναι το πλύσιμο των χεριών όχι μόνο στο σπίτι και το σχολείο. Ζητήστε τους, σε κάθε διάλειμμα (πριν μπουν και όταν βγουν από την τάξη) να πλένουν τα χέρια τους. Τα παιδιά σε ομάδες έξω από το σπίτι διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο για ασθένειες, σύμφωνα με το MayoClinic.com.

Πώς θα πλύνουν σωστά τα χέρια τους τα παιδιά

Απλά και μόνο αν τρέξει κρύο νερό στα χέρια, δεν αρκεί για να καθαρίσουν. Ο σωστός τρόπος για το πλύσιμο των χεριών και για την εξάλειψη των μικροβίων είναι η χρήση ζεστού νερού. Βάλτε σαπούνι και τρίψτε τα χέρια σας για τουλάχιστον 20 δευτερόλεπτα. Σύμφωνα με τον αμερικανικό Ερυθρό Σταυρό, αρκούν για να εξαλειφθούν τα μικρόβια. Ζητήστε από τα παιδιά σας να πουν δυο φορές το «Happy Birthday» καθώς πλένουν τα χέρια τους. Ζητήστε τους να κάνουν αρκετό αφρό και να πλένουν ένα-ένα τα δάχτυλά τους. Μην ξεχάσετε να αναφέρετε τους καρπούς και τα κομποσκοίνια που ενδεχομένως να φορούν στα χέρια. Μετά το τέλος του τραγουδιού, πείτε του να ξεπλύνουν με άφθονο ζεστό νερό.

Πότε πρέπει να πλένουν τα χέρια τους τα παιδιά

Εσείς και τα παιδιά σας πρέπει να πλένετε πάντα τα χέρια σας, πριν από το φαγητό ή το μαγείρεμα, μετά τη χρήση του μπάνιου, μετά τον καθαρισμό του σπιτιού ή της αυλής, μετά από το παιχνίδι με τα κατοικίδια ζώα σας, όταν φυσάτε τη μύτη σας, εάν φτερνίζεστε ή βήχετε στα χέρια σας, μετά το παιχνίδι, μετά τη χρήση κοινών μολυβιών και στυλό μέσα στην τάξη.

Απολυμαντικό χεριών - Πότε να το χρησιμοποιούν τα παιδιά

Κάποιες φορές τα παιδιά, όπως για παράδειγμα μέσα στην τάξη ή σε κάποιο άλλο χώρο, ίσως δεν έχουν πρόσβαση σε νερό και σαπούνι για να πλύνουν τα χέρια τους. Για αυτό λοιπόν, μπορούν να χρησιμοποιήσουν ένα αντιβακτηριακό απολυμαντικό χεριών που δεν απαιτεί νερό και είναι αποτελεσματικό στην απομάκρυνση μικροβίων. σύμφωνα με το MayoClinic.com. Επιλέξτε ένα απολυμαντικό με τουλάχιστον 60 % αλκοόλ. Εφαρμόστε αρκετό προϊόν στα χέρια και τρίψτε τις παλάμες και τα δάχτυλά σας για περίπου 25 δευτερόλεπτα ή μέχρι να στεγνώσουν.

Άρα λοιπόν να μην ξεχάσετε να βάλετε στη σχολική τσάντα των παιδιών και φέτος απολυμαντικά υγρά και μαντηλάκια χεριών.

mothersblog.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι