Ψυχοφάρμακα στα παιδιά τους δίνουν Αυστραλοί γονείς

Μελβούρνη: Παιδιά ηλικίας μέχρι και τριών ετών στην Αυστραλία λαμβάνουν ισχυρά ψυχοφάρμακα, που συνταγογραφούν οι γιατροί, συχνά πιεζόμενοι από τους γονείς. 

Σύμφωνα με έρευνα, η οποία χρηματοδοτήθηκε από το Παιδικό Κέντρο Ερευνών Μέρντοχ, έναν ιδιωτικό ιατρικό όμιλο, το 45% των παιδοψυχιάτρων και των παιδίατρων που ρωτήθηκαν από τους ερευνητές ανέφερε ότι δίνει ισχυρά ψυχοφάρμακα σε παιδιά ηλικίας κάτω των πέντε ετών.

Ο επικεφαλής της έρευνας, δόκτωρ Ντάριλ Έφρον του Βασιλικού Παιδιατρικού Νοσοκομείου της Μελβούρνης, είπε ότι οι γιατροί πιέζονται από τους γονείς να δώσουν φάρμακα γιατί οι ίδιοι δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στα προβλήματα συμπεριφοράς που παρουσιάζουν τα παιδιά τους.
«Υπάρχει μεγάλη πίεση, κυρίως από τους γονείς» δήλωσε ο γιατρός στην εφημερίδα The Sun-Herald.

Σύμφωνα με τη μελέτη, οι γιατροί δίνουν ισχυρά αντικαταθλιπτικά, όπως τα Prozac (στην Ελλάδα Ladose) και Ritalin.

Το φάρμακο που συνταγογραφούν πιο συχνά είναι το Risperidone, που συνιστάται σε περιπτώσεις σχιζοφρένειας, αλλά χρησιμοποιείται για να μειώνει την επιθετικότητα στα παιδιά.

Πηγή: ΑΠΕ

health.in.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μια δυσλειτουργική οικογένεια και πώς να επιβιώσετε

Όλες οι δυσλειτουργικές οικογένειες έχουν πολλά κοινά σημεία και ο ρόλος του αποδιοπομπαίου τράγου είναι ένα από αυτά.

Οι δυσλειτουργικές οικογένειες έχουν συνήθως ψυχικά ασταθείς γονείς, με τον έναν από τους δύο να έχει το ρόλο του «κυρίαρχου - ψυχικά ασταθούς γονέα» και ο άλλος γονέας, αν υπάρχει, να ενεργεί ως «ο καταλύτης του κυρίαρχου ασταθούς γονέα». 
Μερικές φορές παρουσιάζεται στην οικογένεια η επινεμόμενη ψυχωσική διαταραχή, μια αρκετά σπάνια διαταραχή που χαρακτηρίζεται από την παρουσία ομοειδών ψυχωσικών συμπτωμάτων σε δύο ή και περισσότερα άτομα που σχετίζονται μεταξύ τους, όπως είναι οι γονείς.

Αυτοί οι γονείς στη συνέχεια, γίνονται σκηνοθέτες και δημιουργούν τους ρόλους που θα παίξει κάθε παιδί στην οικογένεια.

Ένα παιδί, συνήθως το μεγαλύτερο, παίζει το ρόλο του "σοφού παιδιού". Άλλα παιδιά παίζουν διάφορους ρόλους που μοιράζονται ένα κοινό παρονομαστή: όλοι έχουν μια αποδεκτή θέση στην οικογένεια. 
Ο τελικός ρόλος είναι το παιδί που ορίζεται "αποδιοπομπαίος τράγος" που πρέπει να «δεχθεί» το μεγαλύτερο μέρος της οργής της οικογένειας και θεωρείται ότι δεν ανήκει πραγματικά στην οικογένεια, επομένως, είναι απόκληρος.
Στα «αποδεκτά» αδέλφια δίνεται η άδεια από τους ψυχικά διαταραγμένους γονείς να συμπεριφερθούν στον αποδιοπομπαίο τράγο με όποιο τρόπο θέλουν. 
Οι αποδιοπομπαίοι τράγοι επομένως, δαιμονοποιούνται από τους γονείς και ως εκ τούτου χαρακτηρίζονται ως παιδιά που αξίζουν οποιαδήποτε αντιμετώπιση δέχονται. Τα αδέλφια ικανοποιούνται να έχουν κάποιον τον οποίο μπορούν να αισθάνονται κατώτερο και στον οποίο μπορούν να εκτοπίσουν τον θυμό που οι γονείς τους έχουν ασυνείδητα μολύνει. Κανείς σε μια δυσλειτουργική οικογένεια δεν αναδύεται άθικτος, αλλά η απόδοση ευθυνών σταματά με το παιδί-εξιλαστήριο θύμα, έτσι ώστε αυτό να είναι το πιο κατεστραμμένο.
Είναι δύσκολο να επιβιώσει κανείς από μια δυσλειτουργική οικογένεια, γιατί αυτοί οι γονείς κάνουν πλύση εγκεφάλου στα παιδιά τους ώστε να τους θεωρούν καλούς γονείς και συνήθως εκπαιδεύουν τα μεγαλύτερα παιδιά να τους επαινούν και να τους υπερασπίζονται, αν ένα από τα άλλα παιδιά εκφράσει μία άσχημη κριτική ή οργιστεί εναντίον τους.

Κάθε ρόλος των μελών της οικογένειας περιγράφεται επανειλημμένα, έτσι ώστε από τη στιγμή που το παιδί φτάνει στην ενηλικίωση οι συνήθειές του, οι στάσεις και τα συναισθήματα να έχουν εξασκηθεί τόσο καλά ώστε να φαίνονται φυσιολογικά.

Έτσι, φαίνεται απολύτως φυσιολογικό για ένα μεγαλύτερο παιδί να κοροϊδεύει, να κλωτσά, να προσβάλει και γενικά να αντιμετωπίζει τον αποδιοπομπαίο τράγο σαν κατώτερο.
Στο παιδί αυτό λέγεται αλλεπάλληλες φορές ποιος είναι και τι πιστεύει. Μετά από λίγο, αρχίζει να πιστεύει ότι είναι στην πραγματικότητα εκείνος που υπαγορεύει ο ρόλος που του έχουν δώσει και δεν μπαίνει στον κόπο να προσπαθήσει να βρει κανένα πραγματικό εαυτό. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τα μέλη της οικογένειας που έχουν τους καλύτερους ρόλους, όπως αυτόν που παίζει το σοφό.

Ο R. D. Laing, ο Βρετανός ψυχίατρος, το συνέκρινε αυτό με την ύπνωση και σημείωσε: «Πόσα από αυτά που συνήθως νιώθουμε, είναι αυτά που έχουμε υπνωτισθεί να αισθανόμαστε; Ποιο ποσοστό του εαυτού μας είναι αυτό που έχουμε υπνωτιστεί να είμαστε;»

Το παιδί-αποδιοπομπαίος τράγος είναι το πιο πιθανό να ξυπνήσει από το ξόρκι, γιατί ο ρόλος του είναι ο πιο απεχθής. Ωστόσο, ο Laing προειδοποιεί: Αν κάποιος σε μια οικογένεια αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι είναι σκιά μιας μαριονέτας, θα ήταν καλό να ερευνήσει προσεκτικά σε ποιον θα μιλήσει πρώτα για αυτό που νιώθει. 
Εάν ο αποδιοπομπαίος τράγος, για παράδειγμα, εκφραστεί σε οποιοδήποτε μέλος της οικογένειας και κυρίως στους γονείς λέγοντας: Αυτό είναι τρελό! Αυτή η οικογένεια είναι τρελή!, τότε ο αποδιοπομπαίος τράγος θα τιμωρηθεί αυστηρά. Κανείς δεν πρέπει ποτέ να αμφιβάλει για την οικογενειακή μυθολογία.
Αυτός είναι ο λόγος που οι οικογένειες συχνά αισθάνονται ότι απειλούνται όταν ένα από τα μέλη τους πηγαίνει σε θεραπεία. Φοβούνται ότι οι οικογενειακές μυθολογίες, οι οποίες έχουν τόσο καλά προετοιμαστεί για τόσα πολλά χρόνια, θα πέσουν σαν μια σειρά από ντόμινο, το ένα μετά το άλλο. Ο φόβος είναι αβάσιμος. Ακόμα και όταν ο αποδιοπομπαίος τράγος ή τα άλλα αδέλφια με μικρότερους ρόλους στην οικογένεια, ξυπνούν και αρχίζουν να λένε τα πράγματα όπως είναι, αντιμετωπίζονται σαν να είναι εκείνοι τρελοί και μερικές φορές εισάγονται ακόμη και σε ψυχιατρικά νοσοκομεία, προκειμένου να τους ηρεμήσουν και να επιστρέψουν «πίσω στην λογική» (δηλαδή, πίσω της πίστης στη μυθολογία της οικογένειας).
Πράγματι, το να ξυπνά κανείς και να αυτονομείται από αυτές τις δυσλειτουργικές οικογένειες, είναι μια μακρά και επίπονη δοκιμασία. Για να βρει την κανείς την λογική αφού έχει υπνωτιστεί και έχει υποστεί πλύση εγκεφάλου για χρόνια, πρέπει πρώτα απ’ όλα να έχει βοήθεια, είτε από φίλους που έχουν κάνει αυτό το ταξίδι ή από έναν ψυχολόγο που μπορεί να τον υποστηρίξει καθώς θα του αναδεικνύει τραυματικές έννοιες και κραυγές από φαινομενικά προδοτικές μνήμες οικογενειακής κακοποίησης. Το Εγώ των εξιλαστήριων θυμάτων σε τέτοιες οικογένειες συνθλιβεί και είναι εξαιρετικά δύσκολο γι’ αυτούς να υψώσουν το ανάστημά τους ή να σκεφτούν τους εαυτούς τους.
Η οικογένεια και τα υπόλοιπα μέλη της (δηλαδή το μεγαλύτερο μέρος της οικογένειας), θα περιθωριοποιήσουν, θα χλευάσουν, θα μειώσουν, θα υποβαθμίσουν και με διάφορους τρόπους θα τιμωρήσουν εκείνους που ξέφυγαν και θα προσπαθήσουν να κάνουν τους αποσχισθέντες να αισθάνονται σαν προδότες. Θα κάνουν τα πάντα για να αποτρέψουν μια τέτοια απόσχιση, γιατί και πάλι απειλεί την ιερότητα της οικογένειας και η ίδια η ταυτότητα των ατόμων στην οικογένεια.
Η δυσλειτουργική οικογένεια ποτέ δεν θα τα παρατήσει και ποτέ δεν θα αφήσει σε ησυχία εκείνους που ξυπνούν. Τελικά, ως εκ τούτου, όσοι ξυπνούν, θα πρέπει συχνά να απομακρυνθούν για λίγο από τη δυσλειτουργική οικογένεια και ακόμη και τότε η δυσλειτουργική οικογένεια θα προσπαθήσει με κάθε τρόπο να παρέμβει σε αυτή την πλήρη ρήξη ή, στην πραγματικότητα, να την ξεκινήσει. Συχνά θα είναι αγενείς και καταχρηστικοί με όσους ξεφεύγουν, έτσι ώστε η δυσλειτουργική οικογένεια να μπορεί να υποστηρίξει ότι ήταν δική της ιδέα να στείλουν μακριά τους «προδότες».
Ως εκ τούτου εκείνοι που ξέφυγαν, πρέπει να χτίσουν συχνά για χρόνια το Εγώ τους μέσω ψυχοθεραπείας. Θα πρέπει να μάθουν να πιστεύουν στον πραγματικό εαυτό τους, σε αντίθεση με τους εαυτούς τους που ήταν υπνωτισμένοι να πιστεύουν ότι ήταν. Θα χρειαστούν χρόνια θεραπευτικής διεργασίας για να μάθουν να σχετίζονται με έναν διαφορετικό τρόπο.

Τελικά, τα μέλη που έχουν ξυπνήσει, θα πρέπει να αντεπιτεθούν.

Ο καλύτερος τρόπος για την αντεπίθεση είναι να μην αντιδρούν πλέον στον χλευασμό, την υποβάθμιση, την αλαζονική συμπεριφορά και τη δαιμονοποίηση της δυσλειτουργικής οικογένειας. Η καλύτερη εκδίκηση είναι, όπως λένε, μια καλή ζωή. Οι αποσχισθέντες τελικά θα κατανοήσουν και θα αγνοήσουν τη δυσλειτουργική οικογένεια, ακόμη και αν ένα μέλος της δυσλειτουργικής οικογένειας πέσει στο έδαφος μπροστά τους και προσποιηθεί μια καρδιακή προσβολή, αναφωνώντας: Αυτό που κάνεις, με σκοτώνει! Στη συνέχεια, μπορούν να βρουν την γαλήνη.
Ο αποδιοπομπαίος τράγος μπορεί να μάθει να σταματά να παίζει τον καθορισμένο ρόλο του στην ενήλικη ζωή, αλλά δεν είναι εύκολο. Κάθε νέα κατάσταση στη ζωή του θα αφυπνίζει την αντίδραση του αποδιοπομπαίου τράγου που έχουν μάθει καθ’ όλη την παιδική του ηλικία. Θα χρειαστούν χρόνια εξάσκησης, αλλά τελικά ο αποδιοπομπαίος τράγος μπορεί να ανακαλύψει ποιος πραγματικά είναι και μπορεί να αρχίσει να ζει μια ζωή που αντανακλά τις φιλοδοξίες του και όχι τις απογοητεύσεις των γονέων του.

---

Πηγή: blogs.psychcentral.com
Image Credit: Ben Crowder
Απόδοση - Επιμέλεια: PsychologyNow.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το νοικοκυριό του σπιτιού στην Ελλάδα τα χρόνια τα παλιά...

Τα χρόνια πέρασαν, η οικονομία άνθισε  (χάρη στα δάνεια) και ίσως λίγοι γνώρισαν ή θυμούνται τον οικιακό εξοπλισμό του (όχι και τόσο μακρινού) παρελθόντος.  
Θα με ρωτήσετε, γιατί σας τα περιγράφω όλα αυτά. 
 Δεν ξέρω, αλλά αν οι προβλέψεις κάποιων οικονομολόγων πραγματοποιηθούν, ίσως γυρίσουμε σε τέτοιου είδους εξοπλισμό, μέχρι να ξαναστηθούν ντόπιες βιομηχανίες παραγωγής οικιακού εξοπλισμού. Πάντως καλό είναι να γνωρίζουμε πώς ζούσαν οι παλιότερες γενιές και να είμαστε και λίγο ευχαριστημένοι που έχουμε, τουλάχιστον, τις στοιχειώδεις ανέσεις.  Βέβαια ας θυμόμαστε ότι σε πολλά μέρη του κόσμου δεν έχουν ούτε αυτά που βλέπετε στις φωτογραφίες…

Έχουμε και λέμε, λοιπόν:

"Βρυσούλα”

Εγκατάσταση παροχής… τρεχούμενου νερού. Πλύσιμο πιάτων, χεριών, προσώπου, κλπ με τη Βρυσούλα γινόταν, που όμως χρειαζόταν συνεχώς να γεμίζει από την στάμνα  ή άλλο σκεύος.

Το “πλυντήριο” της γιαγιάς. 
Ξύλινη ή από λαμαρίνα. Μέσα διάφορα  βοηθητικά εργαλεία.

Η κλασσική σκάφη. Το “πλυντήριο” των γιαγιάδων. Μπουγάδα με το χέρι και πράσινο ή άσπρο σαπούνι (δεν υπήρχαν άλλα απορρυπαντικά). 
Από τις σκληρότερες δουλειές της νοικοκυράς που δεν είχε “δούλες” (έτσι έλεγαν τις οικιακές βοηθούς) ούτε “παραδουλεύτρες”. 
Συχνά η σκάφη χρησίμευε και ως …μπανιέρα, μιας και τα περισσότερα σπίτια δεν διέθεταν τις σημερινές λουτρικές εγκαταστάσεις και το μπάνιο δεν ήταν και καθημερινή συνήθεια. 

Κάθε Σάββατο και αν…

Το ¨βαποράκι”. Σίδερο με κάρβουνα.

    Πριν αποκτήσουν σύνδεση με το ηλεκτρικό δίκτυο (πολλές περιοχές συνδέθηκαν την δεκαετία του 1970) δεν είχαν άλλο τρόπο να σιδερώνουν τα ρούχα οι νοικοκυρές, από το βαποράκι. 
Τα ξυλοκάρβουνα χώνευαν στο εσωτερικό του σκεύους και θέρμαιναν την πλάκα.

Ο …πρόγονος του ψυγείου πάγου. Το φανάρι.

    Το φανάρι (έμοιαζε με το φανάρι που χρησιμοποιούσαν στα καΐκια, και όχι μόνο).  Οι σίτες εμπόδιζαν τα έντομα να πλησιάσουν τα φαγητά και ο διερχόμενος αέρας δημιουργούσε κάπως καλλίτερες συνθήκες διατήρησης από τον στάσιμο αέρα του ντουλαπιού. 
Ο χρόνος διατήρησης δεν πρέπει να ξεπερνούσε τις μερικές ώρες, άντε ένα 24ωρο!

Ψυγείο πάγου. Η …εξέλιξη!

    Το ψυγείο πάγου ήταν η επανάσταση! Παγοποιεία υπήρχαν πολλά (λίγα υπάρχουν ακόμη, αλλά για άλλους σκοπούς) σε όλη τη χώρα. Οι διανομείς γύριζαν με ένα φορτηγάκι ή καροτσάκι που έσπρωχναν με τα χέρια και άφηναν, συνήθως, ένα τέταρτο της κολώνας (τόσο χωρούσε). Το νερό έβγαινε παγωμένο από το ντεποζιτάκι που υπήρχε στο εσωτερικό τους, αλλά η θερμοκρασία στον θάλαμο δεν πρέπει να ήταν χαμηλότερη από 10-12 βαθμούς C, στη καλλίτερη περίπτωση…

Αιγινήτικο κανάτι: Εναλλακτικός τρόπος ψύξης του νερού…

    Πριν ακόμη την εμφάνιση του ψυγείου πάγου (αλλά και μετά) ήταν σε χρήση το Αιγινήτικο κανάτι για να δίνει δροσερό νερό. Η μέθοδος βασίζεται στην αρχή της φυσικής ότι όταν ένα υγρό εξατμίζεται απορροφά θερμότητα. Τα κανάτια ήταν από πορώδες υλικό (πηλό) που επέτρεπε μια μικρή ποσότητα νερού να βγαίνει στην εξωτερική επιφάνεια του κανατιού. 
Έτσι το κανάτι “ίδρωνε” και το τοποθετούσαν σε σημεία με ρεύμα αέρα (συνήθως στα πρεβάζια των παραθύρων). Ο αέρας προκαλούσε εξάτμιση και η εξάτμιση έριχνε τη θερμοκρασία στο εσωτερικό του κανατιού και το νερό απλώς δρόσιζε κάπως ώστε να πίνεται.

Η λάμπα πετρελαίου

Όπου δεν υπήρχε ηλεκτρικό ρεύμα υπήρχαν οι λάμπες πετρελαίου. Σε μερικές ταβέρνες χρησιμοποιούσαν και λάμπες “Λουξ” που λειτουργούσαν με υγραέριο και έβγαζαν ένα πολύ λαμπρό φως (σήμερα τις χρησιμοποιούν στις ψαρόβαρκες γρι-γρι για να προσελκύουν τα ψάρια). 
Η λάμπα είχε το φυτίλι του οποίου η μία άκρη ήταν βυθισμένη στο πετρέλαιο που βρισκόταν μέσα στο δοχείο. Σηκώνοντας το φυτίλι με τον χειρισμό μια ροδέλλας δυνάμωνε η ένταση του φωτός, αλλά υπήρχε ο κίνδυνος να σπάσει το γυαλί από τη υψηλή θερμοκρασία. Πολλοί διαπρεπείς επιστήμονες των περασμένων γενιών διάβαζαν στο φως του πετρελαίου ή του κεριού που τότε δεν ήταν αξεσουάρ πολυτελών εστιατορίων, αλλά αναγκαίο για τον φωτισμό είδος.

Γκαζιέρες και καμινέτα

    Το μαγείρεμα γινόταν με γκαζιέρες που έκαιγαν πετρέλαιο ή βενζίνη (σπανιότερα). Ήταν πολύπλοκα εργαλεία που οι νοικοκυρές ήταν απόλυτα εξοικειωμένες μαζί τους. 
Τρομπάριζαν αέρα μέσα στο δοχείο του καυσίμου, ώστε αυτό να ανεβαίνει στον καυστήρα. Συχνά βούλωναν και υπήρχαν ειδικά βελονάκια για το ξεβούλωμά τους. Υπήρχαν και οι φουφούδες, μια κατασκευή παρόμοια με το μαγκάλι, αλλά με σχάρα για να τοποθετείται η κατσαρόλα. 
    Ο καφές ή τα αφεψήματα ψήνονταν στα καμινέτα που έκαιγαν μπλε οινόπνευμα. Το γκαζάκι δεν υπήρχε τότε και μόνο τα σχετικά πλούσια νοικοκυριά είχαν σύνδεση με το φωταέριο. Πολυτέλεια ήταν και οι στόφες, οι κουζίνες με ξύλα που διέθεταν και φούρνο. Τα φουρνιστά τα έστελναν στον γειτονικό φούρνο, που δούλευε σε φοβερούς ρυθμούς τις Κυριακές που ο κόσμος έτρωγε κρέας ψητό, με μακαρόνια, κριθαράκι ή πατάτες.

Μαγκάλι: Η θέρμανση του φτωχού…

Μη φανταστείτε πως το μέσο σπίτι διέθετε κεντρική θέρμανση. Βέβαια και στα σημερινά που την διαθέτουν διακοσμητική είναι, αφού το πετρέλαιο έχει γίνει χρυσάφι!  Πάντως η θέρμανση με μαγκάλι ήταν φτηνή, αλλά χωρίς μεγάλη εμβέλεια. 
    Στη μέση του δωματίου έμπαινε το μαγκάλι με τα ξυλοκάρβουνα για αρχή και τον “πυρήνα” (μια σκόνη από τα κουκούτσια της ελιάς). Δημιουργούσε χόβολη μέσα στην οποία έψηναν καφέ και επάνω από το μαγκάλι έψηναν κάνα κοψίδι ή φέτες ψωμί. 
    Συχνά τα “αχώνευτα” ξυλοκάρβουνα καίγονταν ελλιπώς με αποτέλεσμα την έκλυση CO (μονοξειδίου του άνθρακα) που σκότωνε ολόκληρες οικογένειες! 
    Βέβαια υπήρχαν και οι ξυλόσομπες, οι σόμπες με κάρβουνα καθώς και οι σόμπες πετρελαίου, αργότερα αυτές. Κεντρική θέρμανση διέθεταν τα πλουσιόσπιτα, αλλά καύσιμη ύλη ήταν το ξύλο ή το κάρβουνο και κάποιος (συνήθως το υπηρετικό προσωπικό) έπρεπε να κατεβαίνει, κάθε τόσο, στο υπόγειο να τροφοδοτεί τη φωτιά.

Υπήρχαν κι άλλες διαφορές στις ευκολίες, αλλά δεν έχει νόημα να μιλάμε π.χ. για ηλεκτρονικά και μέσα διασκέδασης, γιατί αυτά ήταν πολυτέλειες!

heliotypon
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το συναίσθημα του θυμού στα παιδιά

Το ερώτημα που δημιουργείται εύλογα είναι τι μπορούμε εμείς, εκπαιδευτικοί και γονείς, να συμβουλέψουμε ένα παιδί να κάνει για να ελέγχει τα αρνητικά συναισθήματά του, να  εξωτερικεύει με υγιή τρόπο τον θυμό του και στη συνέχεια να είναι σε θέση να τα  διαχειριστεί όλα αυτά σωστά;

Το συναίσθημα του θυμού είναι ίσως από τα πιο «παρεξηγημένα» συναισθήματα. Προκαλεί φόβο τόσο σε αυτόν που τον εκφράζει, όσο και σε αυτόν που τον δέχεται. Αυτό συμβαίνει διότι τις περισσότερες φορές ο θυμός συνοδεύεται από μια σύγκρουση, μια κρίση ή ένα περιστατικό που δυσκολευόμαστε να διαχειριστούμε μικροί και μεγάλοι.
Η αρχαία λέξη «θυμός», που σημαίνει ψυχή, έχει την ίδια ρίζα με το θυμικό. Το θυμικό ως ψυχολογικός όρος χρησιμοποιήθηκε επιστημονικά για να καλύψει όλα εκείνα τα βιώματα στα οποία υπάρχει συναισθηματικός τόνος οποιουδήποτε χαρακτήρα. 
Ο θυμός είναι ένα ισχυρό συναίσθημα που τις περισσότερες φορές συνδέεται με καταστάσεις οργής, άγχους ή επιθετικότητας τόσο στους ενήλικες όσο και στα παιδιά. 
Εμφανίζεται όταν νιώθουμε ότι απειλείται η αυτοεκτίμηση, η αξιοπρέπεια, η ακεραιότητα ή η ιδιοκτησία μας, πράγματα δηλαδή που θεωρούμε κεκτημένα (Lazarus, 1993). 
Τα άτομα έχουν ιδιαίτερη δυσκολία να ασκήσουν έλεγχο στο συναίσθημα του θυμού (Goleman, 1995) με αποτέλεσμα να προκύπτουν αρκετά προβλήματα στην ανθρώπινη συμπεριφορά.
Από την αρχαιότητα ήδη ο Ιπποκράτης υποστήριζε ότι οι συγκινήσεις, που είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με τα διάφορα συναισθήματα, επηρεάζουν τις ανθρώπινες σωματικές λειτουργίες. 
Ο θυμός αυξάνει τους καρδιακούς παλμούς, την αρτηριακή πίεση, τη ροή  του αίματος προς τους μύες, τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα καθώς και τις τιμές ορισμένων ορμονών. 
Πιο συγκεκριμένα, ενεργοποιείται η κορτιζόλη και άλλοι νευροδιαβιβαστές όπως για παράδειγμα η νοραδρεναλίνη. Ο θυμός εκτινάσσει την τιμή της αδρεναλίνης στο αίμα και  κάνει με αυτόν τον τρόπο το σώμα να αντιδρά λέγοντας «κίνδυνος».

Πολλές φορές μάλιστα όλος ο θυμός, η κακοκεφιά και η επιθετικότητα μπορούν να στραφούν εναντίον του εαυτού μας άλλοτε μέσω πραγματικών πράξεων αυτοτιμωρίας (αυτοτραυματισμοί, υπερβολές στο φαγητό, ναρκωτικά, ανώφελη έκθεση σε κινδύνους) και άλλοτε μέσω κρυμμένων συγκινήσεων ή συναισθημάτων (κατάθλιψη, ενοχές, ψυχοσωματικά προβλήματα). Κάθε φορά που νιώθουμε οργή ο μόνος τρόπος να γλυτώσουμε είναι να τη βγάλουμε από πάνω μας μετατρέποντάς τη σε δράση. Σε αντίθετη περίπτωση, το μόνο που θα καταφέρουμε, αργά ή γρήγορα, θα είναι να εξοργιστούμε με τον εαυτό μας (Μπουκάι, 2011:17).
Ο Robert Landy (2001), αναφέρει πως για να βρούμε την ηρεμία πρέπει να διαπραγματευτούμε με την τάση να διαταράσσουμε την ηρεμία. Για να γίνει αυτό χρειάζεται να αφήνουμε να εκφραστεί ο θυμός και να ακούμε προσεκτικά το μήνυμά του, πόσο μάλλον όταν προέρχεται από ένα μικρό παιδί που έχει την ανάγκη να «ακουστεί» με τον δικό του τρόπο. 
 Καταλυτικός παράγοντας για να μπορέσει ένα παιδί να εκφράσει και να ελέγξει τον θυμό του είναι η κατανόηση των συναισθημάτων των άλλων είτε μέσα στο πλαίσιο ενός παιχνιδιού είτε κατά τη διαδικασία συναναστροφής του με τους συνομηλίκους (Lewis & Haviland-Jones, 1993·Lewis, Haviland-Jones & Barrett, 2008).
Επομένως το συναίσθημα του θυμού όταν αξιοποιηθεί με τον κατάλληλο τρόπο μπορεί να αποτελέσει πραγματικά ένα από τα πιο λειτουργικά συναισθήματα.
Το ερώτημα που δημιουργείται εύλογα είναι τι μπορούμε εμείς, εκπαιδευτικοί και γονείς, να συμβουλέψουμε ένα παιδί να κάνει για να ελέγχει τα αρνητικά συναισθήματά του, να  εξωτερικεύει με υγιή τρόπο τον θυμό του και στη συνέχεια να είναι σε θέση να τα  διαχειριστεί όλα αυτά σωστά;
Ενδεικτικά παραθέτουμε συνοπτικά μερικούς σημαντικούς κεντρικούς άξονες που μπορούν να βοηθήσουν στη διαχείριση του θυμού των παιδιών και των εκρήξεων οργής τους (Χατζηχρήστου, 2011):
1. Συνήθως οι γονείς υιοθετώντας οι ίδιοι επιθετική συμπεριφορά (φωνές, απειλές, σωματική τιμωρία κλπ.) στην προσπάθειά τους να αντιμετωπίσουν τον θυμό των παιδιών τους δίνουν το αντίθετο πρότυπο από αυτό που προσπαθούν να επιτύχουν.
Τα παιδιά ως εκ τούτου αναπαράγουν και μιμούνται συμπεριφορές και πρότυπα αντίστοιχα με τις προσλαμβάνουσες που έχουν από το στενό τους περιβάλλον.
2. Τα παιδιά μπορούν να διαχειριστούν την ένταση που νιώθουν εκφράζοντας  τον θυμό τους λεκτικά (προφορικά ή/και γραπτά) ή μη λεκτικά (π.χ. παιχνίδι). Είναι φυσιολογικό να θυμώνει ένα παιδί και οφείλουμε να αποδεχτούμε το συναίσθημά του, όχι όμως την έκφρασή του με επιθετική μορφή.
3. Είναι σημαντικό να αναγνωρίζουμε και να δίνουμε μεγάλη βάση στο ότι τα παιδιά μπορεί να νιώθουν τόσο έντονα και μεγεθυμένα τα «δυσάρεστα» συναισθήματα και τις καταστάσεις ματαίωσης ή απογοήτευσης ώστε τα κάνουν να θυμώνουν ακόμη περισσότερο («Είμαι θυμωμένος/έξαλλος με τον εαυτό μου/κάποιον άλλο γιατί νιώθω τόσο πολύ θυμό μέσα μου και δεν ξέρω το γιατί»).
4. Σε περίπτωση που ένα παιδί εκδηλώσει αυτοκαταστροφικές ή επιθετικές μορφές συμπεριφοράς η παρέμβαση πρέπει να γίνει άμεσα και με διακριτικό τρόπο. Σκοπός είναι να λειτουργήσουμε σαν «πυροσβεστήρες» με την παρέμβαση που θα κάνουμε, αφού πρώτα θα έχουμε τονίσει στα παιδιά ότι τα αγαπάμε και ενδιαφερόμαστε ουσιαστικά γι’ αυτά προκειμένου να μην πάθουν κάτι κακό ή βλάψουν τον εαυτό τους. Σημαντικό είναι να υπογραμμίσουμε στο σημείο αυτό ότι όταν έχουμε να αντιμετωπίσουμε αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές παιδιών οφείλουμε να επιδείξουμε απόλυτη ψυχραιμία όχι μόνο στη διαχείριση της κατάστασης εκείνη τη στιγμή αλλά κυρίως μετά, στον διάλογο που θα κάνουμε μαζί τους εξατομικευμένα σε κλίμα απόλυτης ηρεμίας, εμπιστοσύνης και εχεμύθειας.
Καλό θα ήταν να μην δώσουμε μεγαλύτερες διαστάσεις στο συμβάν (οποιαδήποτε μορφή αυτοκαταστροφής) γιατί αν αντιληφθεί το παιδί ότι η αυτοκαταστροφική συμπεριφορά που εκδήλωσε «κατάφερε» να φοβίσει τους ενήλικες λόγω της υψηλής επικινδυνότητάς της τότε ενδέχεται να την επαναλάβει στο μέλλον είτε με σκοπό να τραβήξει εκ νέου την προσοχή μας και να «τεστάρει» τα όριά μας είτε επειδή το βρίσκει «αστείο» ή «παιχνίδι».
5. Βοηθητικό στη διαχείριση του θυμού είναι να συναποφασίσουμε, να θεσπίσουμε και να τηρήσουμε σε συνεργασία με τα παιδιά σαφείς και ξεκάθαρους κανόνες (προφορικά ή ακόμη καλύτερα γραπτά) συνδυαστικά με τις επιβραβεύσεις ή τις τιμωρίες που συνεπάγεται αντίστοιχα η τήρηση ή η παραβίασή τους.

---

Βιβλιογραφία

• Goleman, D. (1995). Emotionalintelligence.New York: Bantam Books.
• Landy, R.J. (2001). Προσωπικότητα και Προσωπείο. (επιμ.) Στέλιος Κρασανάκης, (μτφρ.) Σοφία Γιαπιτζάκη - Κατσόγιαννου Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα.
• Lazarus, R.S. (1993). From psychological stress to emotions: A history of changing outlooks. In L. W. Porter, & M.R. Rosenweig (Eds.), Annual Review of Psychology, 44 (pp. 1-21). Palo Alto, CA: Annual Reviews
• Lewis, M., &Haviland-Jones, J.M. (1993).Handbook of emotions. New York, NY: Guilford Press.
• Lewis, M., Haviland-Jones, J.M., & Barrett L.F. (2008).Handbook of emotions. New York, NY: Guilford Press
• Μπουκάι, Χ. (2011).Να σου πω μια ιστορία. (μτφρ.) Κρίτων Ηλιόπουλος. Αθήνα:opera
• Χατζηχρήστου, Χ. (2011). Κοινωνική και συναισθηματική αγωγή στο σχολείο. Πρόγραμμα για την προαγωγή της ψυχικής υγείας και της μάθησης στη σχολική κοινότητα. Εκπαιδευτικό Υλικό II. Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση. Γ’, Δ’, Ε’, ΣΤ’ Δημοτικού. Αθήνα: Τυπωθήτω.

psychologynow.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ορισμένοι Άνθρωποι Φέρονται με Κακία στους Άλλους

Οι άνθρωποι γενικότερα, είμαστε ιδιαιτέρως κοινωνικά όντα που έχουν ανάγκη από θετικές σχέσεις. Επομένως, μπορούμε εύκολα να κατανοήσουμε τα κίνητρα που έχουμε για να διατηρούμε καλές σχέσεις με τους άλλους ανθρώπους.

Στην πραγματικότητα, δεν θα υπήρχε καμία πιθανότητα ύπαρξης της κοινωνίας μας, αν ιστορικά οι άνθρωποι δε συνεργάζονταν και δεν τα πήγαιναν καλά μεταξύ τους σε ένα μεγάλο βαθμό.
Ωστόσο, πολύ συχνά οι άνθρωποι βλάπτουν εσκεμμένα ο ένας τον άλλον. Γιατί άραγε συμβαίνει αυτό; Γιατί οι άνθρωποι θέλουν κάποιες φορές να πληγώσουν και να βλάψουν τους άλλους;

Δεκαετίες ερευνών αποδεικνύουν ότι πίσω από τη δημοφιλή πεποίθηση πως οι άνθρωποι γίνονται κακοί όταν θέλουν να αισθανθούν καλύτερα για τον εαυτό τους, κρύβεται μία μεγάλη αλήθεια.

1. Η Θετική Ιδιαιτερότητα

    Η θεωρία της «κοινωνικής ταυτότητας», υποστηρίζει ότι οι άνθρωποι έχουν μια βασική ψυχολογική ανάγκη για «θετική ιδιαιτερότητα». Με άλλα λόγια, οι άνθρωποι έχουν μία θετικά προσδιορισμένη ανάγκη να αισθάνονται μοναδικοί σε σχέση με τους γύρω τους. Καθώς από τη φύση τους, έχουν την τάση να σχηματίζουν ομάδες, αυτή η ανάγκη για θετική διάκριση, επεκτείνεται και στις ομάδες που ανήκουν.
    Δηλαδή, τείνουν να βλέπουν πιο ευνοϊκά τις ομάδες που ανήκουν, παρά τις ομάδες που δεν ανήκουν. Και ως εκ τούτου, έχουν την τάση να βλέπουν λιγότερο θετικά τους ανθρώπους που δεν αποτελούν μέρος μίας ομάδας σε σχέση με αυτούς που ανήκουν κάπου.
    Επίσης, αυτό είναι ιδιαίτερα πιθανό να συμβεί, όταν υπάρχει ανταγωνισμός μεταξύ των ομάδων ή όταν οι άνθρωποι αισθάνονται ότι η ταυτότητα της ομάδας τους δοκιμάζεται ή αμφισβητείται.             Μελέτες που έχουν πραγματοποιηθεί για τη εξέταση αυτής της πεποίθησης, διαπιστώνουν ότι οι άνθρωποι γενικότερα εμφανίζουν ενδείξεις ευνοιοκρατίας για την ομάδα τους και επιπλέον, ενισχύεται θετικά η αυτοεκτίμηση τους και το αίσθημα της θετικότητας προς την ομάδας τους, όταν διαγράφονται άλλα μέλη από την ομάδα και θεωρούνται ως «παρείσακτα».

2. Οι Μειονεκτικές Συγκρίσεις

    Η θεωρία της «κοινωνικής σύγκρισης», υποστηρίζει ότι οι άνθρωποι από τη φύση τους κάνουν συγκρίσεις με άλλους ανθρώπους και ότι αυτές οι συγκρίσεις μπορούν συχνά να μας κάνουν να αισθανόμαστε χειρότερα ή καλύτερα για τους εαυτούς μας. Καθώς, σε γενικές γραμμές προτιμάμε να αισθανόμαστε καλά, είμαστε επιρρεπείς στο να κάνουμε συγκρίσεις που θα μας επιτρέψουν να δούμε μειονεκτικά άλλους ανθρώπους.
    Επιπλέον, η έρευνα που βασίζεται σε αυτή τη θεωρία, υποστηρίζει επίσης την ιδέα ότι οι άνθρωποι είναι πιο αρνητικοί απέναντι στους άλλους όταν νιώθουν ότι τους έχουν προσβάλει ή τους έχουν υποτιμήσει και ότι έτσι μπορούν να αισθάνονται καλύτερα για τον εαυτό τους και να βοηθηθούν στην αποκατάσταση της αυτοεκτίμησης τους.
    Ένα παράδειγμα αυτού, μπορεί να δοθεί σε μια μελέτη, κατά την οποία όταν είπαν στους συμμετέχοντες ότι δεν ήταν ελκυστικοί, χρησιμοποιώντας πλαστή ανατροφοδότηση, βαθμολόγησαν τους άλλους, όχι μόνο ως λιγότερο ελκυστικούς, αλλά και ως λιγότερο έξυπνους και ευγενικούς σε σύγκριση με την ανατροφοδότηση ότι ήταν ελκυστικοί. Συνοψίζοντας, όταν οι συμμετέχοντες ένιωθαν προσβεβλημένοι, ήταν πιθανότερο να υποβιβάσουν τους άλλους.

3. Η Κλασική Προβολή

    Ο Freud υποστήριξε δεκαετίες πριν, ότι οι άνθρωποι ένιωθαν καλά με τον εαυτό τους και τα ελαττώματά τους, όταν πίστευαν ότι και άλλα άτομα είχαν τα ίδια αρνητικά χαρακτηριστικά με αυτούς. Βασικά, αν υποθέσουμε ότι αισθάνεστε ανέντιμοι, τότε είναι πιο πιθανό να βλέπετε τους άλλους ανθρώπους ως επίσης ανέντιμους και αυτό σας κάνει κατά μία έννοια, να αισθάνεστε πιο έντιμοι από αυτούς.
    Υπάρχουν διάφορες μελέτες που υποστηρίζουν αυτή την ιδέα. Σε μια μελέτη, όταν είπαν σε κάποιους συμμετέχοντες ότι είχαν υψηλά επίπεδα εσωτερικού θυμού, πίστευαν ότι και τα άλλα άτομα εξέφραζαν θυμό και με αυτό τον τρόπο, ένιωθαν ότι δεν είχαν ιδιαίτερο θυμό μέσα τους.

4. Η Απειλή του «Εγώ»

Οι ψυχολόγοι έχουν ανακαλύψει ότι όταν απειλείται η αυτοεκτίμησή μας, εκδηλώνουμε αρκετή επιθετικότητα. Με άλλα λόγια, σε γενικές γραμμές, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία αν οι άνθρωποι αισθάνονται καλά ή άσχημα για τον εαυτό τους. Αυτό που έχει σημασία, είναι ότι εκείνη τη στιγμή που επιτίθενται, αισθάνονται χειρότερα για τον εαυτό τους από ό,τι συνήθως.
Αυτό το πεδίο έρευνας, έχει διαπιστώσει ότι η απειλούμενη αυτοεκτίμηση συνδέεται με ένα ευρύ φάσμα αυξημένων επιθετικών συμπεριφορών. Για παράδειγμα, όταν οι άνθρωποι νιώσουν προσβεβλημένοι, σε αντίθεση με το να λαμβάνουν εκτίμηση, είναι αρκετά πιθανό να κάνουν προσβλητικά σχόλια σε κάποιο άλλο άτομο.

Συμπέρασμα

Είτε αφορά στην προώθηση των ομάδων μας είτε των εαυτών μας, έχουμε την τάση να είμαστε πιο επιθετικοί, όταν η αυτοεκτίμηση μας αμφισβητείται και όταν δεν νιώθουμε ιδιαίτερα θετικά συναισθήματα για τους εαυτούς μας.
Όταν απειλείται η αυτοεκτίμησή μας, τότε είναι πιθανό να συγκρίνουμε τους εαυτούς μας με ανθρώπους που νομίζουμε ότι είναι σε χειρότερη θέση από εμάς, ώστε να βλέπουμε ότι έχουν περισσότερα αρνητικά χαρακτηριστικά από εμάς, προκειμένου να υποβαθμίσουμε τα άτομα που δεν είναι μέλη των ομάδων μας, καθώς και για να εκφράσουμε πιο άμεση επιθετικότητα προς τους ανθρώπους γενικότερα.
Η προσβολή, η υποτίμηση ή η επίκριση άλλων ανθρώπων μπορεί να δείξει πολλά περισσότερα για το πώς αισθάνεστε εσείς για τον εαυτό σας, παρά για το χαρακτήρα του άλλου προσώπου. Η ανασφάλεια για τους ίδιους μας τους εαυτούς μας, ευθύνεται σε ένα μεγάλο βαθμό για την αποτύπωση της σκληρότητας που υπάρχει σήμερα στην κοινωνία.

---

Πηγή: psychologytoday.com
Συγγραφέας: Nathan A. Heflick
Απόδοση – Επιμέλεια: PsychologyNow.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι