Παιδιά στην ελληνική κοινωνία, που μισοζούν, που αγνοούνται, που είναι στα αζήτητα

Παιδιά ενός κατώτερου θεού στην ελληνική κοινωνία

Κατερίνα Ροββά

Μετά την τραγική ιστορία της Βαλεντίν «ανακαλύψαμε» έναν κόσμο που εξελίσσεται δίπλα μας, στο σκοτάδι. 

Παιδιά που μισοζούν, παιδιά που αγνοούνται, παιδιά στα αζήτητα στην ελληνική κοινωνία

Κάποτε ήταν τα παιδιά του «τρίτου κόσμου». Μια απόσταση εκατοντάδων χιλιομέτρων απάλλασσε τότε τις συνειδήσεις μας από τις εικόνες εκείνων των ανηλίκων που αγωνίζονταν να επιβιώσουν δίνοντας μάχη με την πείνα, μάχη με τις αρρώστιες, μάχη για τα αυτονόητα.

Πλέον, είναι τα παιδιά του «δικού μας κόσμου». Και η συνείδησή μας δεν έχει την πολυτέλεια της «απαλλαγής». 

Η τραγική ιστορία της Βαλεντίν, του επτάχρονου κοριτσιού που χάθηκε ξαφνικά, παραμονές Χριστουγέννων από το κέντρο της Αθήνας, και που όπως όλα δείχνουν κατάφερε να φυγαδευτεί από τη χώρα με πλαστά στοιχεία, ήταν απλώς μια αφορμή.

Ήταν η «κλειδαρότρυπα» μέσα από την οποία «ανακαλύψαμε» ξαφνικά έναν κόσμο που εξελίσσεται δίπλα μας, παράλληλα με εμάς, στο σκοτάδι. Παιδιά που μισοζούν, παιδιά που αγνοούνται, παιδιά στα αζήτητα στην ελληνική κοινωνία. Σε μια κοινωνία βαθιά πληγωμένη από τα προβλήματά της αλλά και σε μια χώρα που περηφανευόταν ανέκαθεν για την παραδοσιακή δομή και τις κοινωνικές της ευαισθησίες.....

1.200 παιδιά αγνοούνται
Είναι τελικά οι οικονομικοκοινωνικές συνθήκες ικανές να μεταβάλλουν τον τρόπο που βιώνουμε την ανθρώπινη τραγωδία ακόμη κι όταν αυτή συντελείται δίπλα μας, σε απόσταση αναπνοής;

Τα στοιχεία δείχνουν πως ίσως και να είναι. 

Με βάση τις πιο συντηρητικές εκτιμήσεις, 1.200 παιδιά αγνοούνται σήμερα στην Ελλάδα. Είναι ασυνόδευτα προσφυγόπουλα που έφυγαν - άγνωστο το πώς - από τις δομές όπου διέμεναν και κανείς πλέον δεν γνωρίζει το πού βρίσκονται. 

Περιπλανώμενα εκτός πλαισίου, εκτίθενται σε ανυπολόγιστους κινδύνους, κουβαλώντας την καταδίκη για κάποιο αμάρτημα που δεν διέπραξαν ποτέ. 

Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά από ερευνητικές και αστυνομικές πηγές, η Ελλάδα δεν αποτελεί πια ενδιάμεσο σταθμό αλλά χώρα προορισμού για την εμπορία παιδιών - προς «πάσα χρήση». 

Ασυνόδευτα παιδιά πέφτουν θύματα κακοποίησης ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις εμφανίζονται ως κηδεμόνες τους οι προαγωγοί τους. Ακόμη και όσα απολαμβάνουν την οικογενειακή προστασία, προσκρούουν σε αδιέξοδα που υπερβαίνουν τις ατομικές επιλογές των γονέων.

Γιατί κάποια παιδιά είναι λιγότερο παιδιά από τα άλλα. 
Αυτά που στα εφτά και τα οκτώ τους χρόνια εμφανίζουν τάσεις αυτοκτονίας στοιβαγμένα σε άθλιες συνθήκες προσφυγικών δομών, αυτά που πέφτουν θύματα οικονομικής εκμετάλλευσης, εκείνα - ανάμεσά τους και βρέφη - που στις εκπνοές του 2019 εντοπίστηκαν να ζουν έξω από τη δομή του Ελαιώνα, να τρέφονται με τα περισσεύματα των προσφύγων εντός του Ελαιώνα, να κοιμούνται σε πλημμυρισμένες σκηνές, στην άκρη του δρόμου...

Κι εκείνοι οι καταδικασμένοι ανήλικοι που, αν και βαριά νοσούντες, χωρίς ΑΜΚΑ, χωρίς «χαρτιά», γίνονται οι «ανέγγιχτοι» του δυτικού κόσμου, αποκλεισμένοι από το σύστημα Υγείας και τελικά από το δικαίωμα στη ζωή. 

Το κοινωνικό τοπίο στην Ελλάδα μεταβάλλεται.
Κινδυνεύουν 4 στα 10
Χιλιάδες «παιδιά ενός κατώτερου θεού» βρίσκονται γύρω μας, κυριολεκτικά έξω από τις πόρτες μας. Και ενίοτε μέσα από αυτές. Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία της Eurostat, σχεδόν τέσσερα στα 10 ελληνόπουλα κινδυνεύουν με κοινωνικό αποκλεισμό ενώ σε απόλυτο αριθμό υπολογίζεται ότι ένας συγκλονιστικά υψηλός αριθμός, σχεδόν 517.000 παιδιά, ζουν στη χώρα μας υπό συνθήκες φτώχειας, με το ποσοστό να έχει τριπλασιαστεί από το 2005.

Τα τελευταία δώδεκα χρόνια, συνεχίζουν οι ερευνητές, έχει διπλασιαστεί το ποσοστό των ελληνικών οικογενειών που δεν μπορούν να σιτίσουν επαρκώς τα παιδιά τους, να τους παράσχουν δηλαδή κρέας ή ψάρι κάθε δεύτερη μέρα. 

Λένε την αλήθεια οι αριθμοί;
Την απάντηση έδωσε με τρόπο αναντίρρητο η ίδια η πραγματικότητα μόλις πριν από λίγες ημέρες. Στον Πύργο Ηλείας μια μαθήτρια Γυμνασίου λιποθύμησε στον δρόμο από την πείνα. 

Λίγο αργότερα γινόταν γνωστό ότι ήταν παιδί άνεργων γονέων που δυσκολεύονταν να προσφέρουν στην οικογένειά τους ακόμη και τα βασικά αγαθά.

Απόκληρα της ζωής
Ο δείκτης της προβλεπόμενης ανάπτυξης για τη χώρα, που ανακοινώθηκε την περασμένη Πέμπτη από την Κομισιόν, ενέπνευσε ίσως αισιοδοξία στον συλλογικό νου, άφησε όμως στα αζήτητα όσα κρύβονται στον πυρήνα της ελληνικής κοινωνίας. 

Και σίγουρα αφήνει εκτός υπολογισμών τα παιδιά εκείνα που μας παρατηρούν από απόσταση ως απόκληροι της ζωής.
«Ο τρόπος με τον οποίον έρχεται ένα παιδί στον κόσμο και το πόσο πρόωρα θα κοπεί το νήμα της ζωής του εξαρτάται συχνά από το πού θα πέσει ο δείκτης μας στο γύρισμα της σφαίρας» ανέφεραν πρόσφατα για αυτά τα παιδιά οι Γιατροί του Κόσμου. 

«Όταν όμως αυτό το παιδί βρίσκεται πλέον εδώ, το εάν, πόσο και πώς θα ζήσει εξαρτάται από εμάς».

Κι αν η κατάσταση των παιδιών είναι δείκτης επάρκειας ενός οικονομικού και κοινωνικού συστήματος, το μέλλον του κόσμου μας προδιαγράφεται ζοφερό. Εκτεθειμένη διαρκώς σε τραγικές ιστορίες παιδιών, η κοινωνία βρίσκεται αντιμέτωπη με τον κίνδυνο να θεωρήσει αναπόφευκτο το ανθρώπινο δράμα. 

Είναι πράγματι αναπόφευκτο;
Το ερώτημα έχει τεθεί από αιώνες.

Είναι αυτό που επανέλαβε ο Ουγκό το 1862, όταν ο Γιάννης Αγιάννης «αναρωτήθηκε αν η ανθρώπινη κοινωνία έχει το δικαίωμα να εξαναγκάζει τα μέλη της να υπομένουν στη μία περίπτωση την παράλογη απρονοησία της, στην άλλη δε την άσπλαχνη πρόνοιά της και να φυλακίζει για πάντα ένα φτωχόν άνθρωπο, ανάμεσα σε μιαν έλλειψή της και σε μιαν υπερβολή της...». Η απάντηση, δυστυχώς, αναζητείται ακόμη.

tanea
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ο Ενήλικας που έχει Κακοποιηθεί ως Παιδί... / Effects of child abuse and neglect for adult survivors

Αν υπάρχει ένας μόνο στόχος που πρέπει εμείς οι γονείς να έχουμε, είναι να μεγαλώσουμε παιδιά που δεν θα χρειαστεί να «αναρρώσουν» από τα παιδικά τους χρόνια. 

Που δεν θα χρειαστεί να ξοδεύουν μια μέρα το ένα τρίτο του μισθού τους σε ψυχολόγους. 

Που δεν θα εφαρμόσουν όλα τα άσχημα που πήραν από εμάς στα δικά τους παιδιά.

Effects of child abuse and neglect for adult survivors

Parental Injury and Psychological Health of Children

Κι όμως, πόσες φορές υψώνουμε τον τόνο της φωνής μας – ή ακόμα και το χέρι μας – χωρίς να μας περάσει καν η σκέψη αυτή από το μυαλό;

Το παιδί που πέφτει θύμα σωματικής, λεκτικής και ψυχολογικής βίας από τους γονείς του, μπορεί να μην εμφανίζει σημάδια κακοποίησης, όσο ακόμα είναι μικρό. Μπορεί καν να μη θυμάται, μεγαλώνοντας, τις σκοτεινές εκείνες στιγμές που πέρασε μαζί τους.

Τα σημάδια, όμως, έχουν καταγραφεί μέσα του. Και, όπως αναφέρει σε σχετικό άρθρο η αστική μη κερδοσκοπική εταιρία Ψυχολογικός Φάρος, έρχεται κάποτε η μέρα που εκδηλώνονται σε μη υγιείς συμπεριφορές, όπως :

1. Η αδυναμία αντιμετώπισης των συγκρούσεων, είναι ένα χαρακτηριστικό σημείο. Εάν οι δυνατοί θόρυβοι πυροδοτούν τα ένστικτα καβγάδων σας, αυτό είναι ένας κοινό σημάδι παιδικής συναισθηματικής κακοποίησης.

2. Η αδυναμία αποδοχής των κομπλιμέντων είναι κάτι που συμβαίνει σε όσους δεν έχουν λάβει θετική ενθάρρυνση ως παιδιά.

3. Η εμμονή για τα επιτεύγματα και το γεγονός ότι ποτέ δεν αισθάνεστε ότι το καλύτερό σας είναι αρκετά καλό, είναι σημάδι κάποιου που ποτέ δεν ένοιωσε ότι είναι σπουδαίος.

4. Μια συντριπτική αίσθηση παράνοιας, συχνά κρατά τους ενήλικες που είχαν κακοποιηθεί από το να πιστεύουν ότι είναι καλοί σε κάτι.

5. Το να απολογείται κανείς συνεχώς, είναι επίσης σημάδι παιδικής συναισθηματικής κακοποίησης.

6. Σε μια προσπάθεια να αποφύγουν τα βέλη του κόσμου, οι ενήλικες με θλιβερό παρελθόν συχνά επιτρέπουν στον εαυτό τους να γίνονται ερημίτες.

7. Το να κρατούν τους ανθρώπους σε απόσταση, είναι ένας αμυντικός μηχανισμός που χρησιμοποιείται συχνά από ενήλικες που έχουν κακοποιηθεί ως παιδιά.

8. Η αναποφασιστικότητα είναι ένα χαρακτηριστικό εκείνων που έχουν ένα βαθύ φόβο μη τυχόν τσαλακωθούν.

9. Ένας ενήλικας που έχει κακοποιηθεί συναισθηματικά, συχνά αρνείται να πει την αλήθεια, από φόβο μήπως πληγώσει τους άλλους.

10. Η αμυντικότητα συνήθως λαμβάνει χώρα και αυτό δεν σημαίνει αγένεια. Είναι ένας μηχανισμός αυτοάμυνας.

11. Η απόρριψη της αγάπης μπορεί να είναι θλιβερή, αλλά όσοι έχουν κακοποιηθεί βλέπουν την αγάπη ως προσωρινή και φοβούνται να το διαχειριστούν.

12. Η ανάγκη για παρακάλια με κάθε κόστος είναι ένας άλλος δείκτης παιδικής συναισθηματικής κακοποίησης.

13. Εξηγώντας κάθε κίνηση και λέγοντας «ναι» όταν πραγματικά σημαίνει «όχι», είναι ένα σίγουρο σημάδι κατάχρησης του παρελθόντος.

14. Ένα πρόσωπο που έχει υποστεί κατάχρηση συνήθως είναι ανυπόμονο να ζητήσει βοήθεια, λόγω των εγγενών προβλημάτων εμπιστοσύνης του εαυτού του.

15. Δεν θέλουν να προσκολλώνται σε κανέναν και ως εκ τούτου, υποφέρουν από σοβαρά προβλήματα εγκατάλειψης.

16. Η πεποίθηση ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται για αυτά που έχουν να πουν, είναι κάτι που μπορεί να συνδέεται με τα τραύματα της παιδικής ηλικίας.

17. Οι ενήλικες που βρίσκουν τον εαυτό τους να καλύπτουν το παρελθόν τους, κρύβουν ορισμένα μέρη της προσωπικότητάς τους.

18. Μια κακή παιδική ηλικία προκαλεί χαμηλή αυτοεκτίμηση που παραμένει στην ενηλικίωση και οι άνθρωποι με αυτές τις δυσκολίες, συχνά ακούν μια φωνή στο πίσω μέρος του κεφαλιού τους που τους λέει ότι δεν είναι αρκετά καλοί.

19. Μεγαλώνοντας με συναισθηματική κακοποίηση σημαίνει ότι αγωνίζεστε να αποδεχθείτε ότι στην πραγματικότητα υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή σας που πραγματικά ενδιαφέρονται.

20. Η αγωνία για οπτική επαφή με τους ανθρώπους είναι ένα παραπροϊόν του ότι τρομάζετε πολύ εύκολα και επίσης ένα υποπροϊόν της πρώιμης συναισθηματικής κακοποίησης.

21. Οι βάσεις για την κατάθλιψη και το άγχος της ενηλικίωσης τίθενται κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας, είτε το πιστεύετε, είτε όχι.

22. Οποιαδήποτε ποσότητα πασιφισμού που σας κάνει να ελαχιστοποιήσετε τα συναισθήματά σας, είναι ένα σημάδι της συναισθηματικής κακοποίησης από την παιδική ηλικία.

23. Κατηγορείτε τον εαυτό σας για πράγματα που πάνε στραβά, ακόμα κι αν δεν είναι δικό σας το λάθος; Το να χτυπάτε τον εαυτό σας σε σταθερή βάση, κάνει τη ζωή ακόμα πιο δύσκολη.

24. Η μη αναγνώριση του αληθινού σας εαυτού, είναι ένα άλλο κοινό ζήτημα για τους επιζώντες της πρώιμης συναισθηματικής κακοποίησης.

25. Όσοι δεν μπορούν να ελέγξουν τον θυμό τους, συνήθως εξαπολύουν τραύματα από την παιδική τους ηλικία και δεν τους έχουν δοθεί τα κατάλληλα εργαλεία για να επεξεργαστούν και να εκφράσουν τα συναισθήματά τους.

infokids
awakengr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Αναμνήσεις μιας Σχολικής ποδιάς

Η 6η Φεβρουαρίου μπορεί να σημαίνει τίποτε για τους περισσότερους από εμάς. Ίσως μονάχα όσοι γιορτάζουν ή έχουν γενέθλια θεωρούν ξεχωριστή αυτή την ημέρα. Κι όμως όσοι είχαν γεννηθεί στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και αρχές του 1970 έχουν να θυμούνται την 6η Φεβρουαρίου του 1982 ως την ημέρα που καταργήθηκε η μπλε σχολική ποδιά με τον άσπρο γιακά. Ο τότε υπουργός Παιδείας Λευτέρης Βερυβάκης προχώρησε στην κατάργηση των σχολικών ποδιών με την πλειοψηφία της κοινής γνώμης να βλέπει θετικά το μέτρο αυτό της τότε κυβέρνησης.

Η σχολική ποδιά πριν γίνει μπλε ήταν μαύρη όπως μαθαίνουμε από πληροφορίες που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο και φοριόταν από τα κορίτσια μέχρι το 1965. Ο υπουργός παιδείας της εποχής, Γεώργιος Παπανδρέου, άλλαξε τότε το χρώμα της από μαύρο σε μπλε και συνέταξε και την εγκύκλιο του Υπουργείου Παιδείας με τα υποχρεωτικά της χαρακτηριστικά. Στο πέτο έπρεπε η κάθε μαθήτρια να φορά κονκάρδα, όπου αναγραφόταν το σχολείο και η τάξη ενώ το μήκος της ποδιάς ήταν απαραίτητα κάτω από το γόνατο.

Για χρόνια ολόκληρα η σχολική μπλε ποδιά ήταν το Α και το Ω της εμφάνισης μιας μαθήτριας ή ενός μαθητή, αλλά με την έλευση του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία και του αέρα της «αλλαγής» που ενέπνεε το κόμμα του Ανδρέα Παπανδρέου η κατάργηση της ποδιάς το 1982 ήταν ένα από τα μέτρα που δεν προκάλεσε αντιδράσεις, παρά ελάχιστες. Άλλωστε ήταν ακόμη μια πράξη συμβολισμού της ελευθερίας του ατόμου και του εκσυγχρονισμού. Φυσικά υπήρξαν και οι αντίθετες φωνές οι οποίες πνίγηκαν στη σιωπή της πλειοψηφίας.

Η σχολική ποδιά λοιπόν ήταν το σήμα κατατεθέν του μαθητικού πληθυσμού και αναπόσπαστο στοιχείο της ταυτότητας των κοριτσιών. Άλλωστε το μαθητικό πηλήκιο που φορούσαν τα αγόρια καταργήθηκε βάσει νόμου το 1964 και έκτοτε ξεκίνησε η συζήτηση για την κατάργηση και της ποδιάς των κοριτσιών, που έγινε στις 6 Φεβρουαρίου του 1982.

Έτσι κάθε τέλος καλοκαιριού και πριν ξεκινήσει η σχολική χρονιά πλήθος μαθητριών με τους γονείς τους κατέκλυζαν τα μεγάλα εμπορικά κέντρα της εποχής όπως Μινιόν, Αφοί Λαμπρόπουλοι, Δραγώνας για να αγοράσουν την σχολική ποδιά. Οι τιμές των σχολικών ποδιών, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής έφταναν μέχρι και τις 4000 δραχμές, δέκα χρόνια πριν από την κατάργήσή τους. Ακριβές ήταν οι τιμές όταν επρόκειτο για ποδιά επώνυμης μάρκας. Όπως αυτή του Τσεκλένη.

Γιατί ο Γιάννης Τσεκλένης, ο οποίος απεβίωσε σε ηλικία 83 ετών στις 29 Ιανουαρίου 2020, ήταν από τους σχεδιαστές εκείνους του οποίου οι σχολικές ποδιές ήταν από τις πιο ακριβές. Μάλιστα σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Τα Νέα» οι τιμές για τις ποδιές του νηπιαγωγείου ξεκινούσαν από 395 δραχμές και έφθαναν τις 495 δραχμές και τις 550 δραχμές όπως αυτές του Τσεκλένη.

Οι ποδιές του Δημοτικού κυμαίνονταν από 485 δραχμές και έφθαναν τις 970 δραχμές (Τσεκλένης) ενώ οι ποδιές του Γυμνασίου ξεκινούσαν από 695 δραχμές έως 735 δραχμές οι απλές, ενώ του Τσεκλένη κυμαίνονταν από 1050 δραχμές έως 1450 δραχμές.
Αν κάποιο κορίτσι πήγαινε στο σχολείο χωρίς ποδιά τότε έπαιρνε αποβολή. Κι υπήρχαν πολλά κορίτσια φτωχών οικογενειών που δεν μπορούσαν να έχουν ποικιλία ποδιών και περιορίζονταν στη μια την οποία έπλεναν και τη στέγνωναν πάνω στη σόμπα. Για όσους δεν θυμούνται αυτές τις σχολικές ποδιές, αν αναζητήσει κανείς παλιές ελληνικές ταινίες με πιο χαρακτηριστικές αυτές που πρωταγωνιστούσε η Αλίκη Βουγιουκλάκη όπως «χτυποκάρδια στο θρανίο» ή «το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο», θα διαπιστώσει πως ήταν οι περίφημες σχολικές ποδιές. Αρχικά πάντως, οι πρώτες ποδιές είχαν λιτό σχεδιασμό και όσο περνούσαν τα χρόνια οι σχεδιαστές πρόσθεταν λεπτομέρειες.
Έτσι η σχολική ποδιά απέκτησε λευκές διακριτικές λεπτομέρειες, σούρες μανσέτες, τσέπες, αποσπώμενο γιακά, ζώνη, κουκούλα, φερμουάρ κ.ά. ενώ κόντυνε και λίγο στο μήκος φτάνοντας έως το γόνατο. Μάλιστα τη δεκαετία του 1970 γίνονταν μεγάλες διαφημιστικές καμπάνιες με τα νέα σχέδια των σχολικών ποδιών. Τα πλουσιοκόριτσα της εποχής που άλλαζαν κάθε χρονιά ποδιά, ενώ αγόραζαν και από δυο με τρία σχέδια έδιναν τις παλιές τους στα κορίτσια των υπηρετριών του σπιτιού, όπως λ/ενε άνθρωποι εκείνης της εποχής.
Από τις 6 Φεβρουαρίου του 1982 η μοναδική στιγμή που υπάρχει ένα ομοιόμορφο ντύσιμο μέχρι και σήμερα είναι στις εθνικές μας παρελάσεις, ενώ κατά τη διάρκεια του σχολικού έτους αγόρια και κορίτσια επιλέγουν τα δικά τους ρούχα με το δικό τους προσωπικό στυλ.
Φυσικά ποδιά ή στολή δεν είχε μόνο η Ελλάδα. Σήμερα η σχολική στολή παραμένει σε πολλές χώρες υποχρεωτική στα δημόσια σχολεία, ενώ πολλά κολέγια έχουν τις δικές τους ενδυμασίες. Σε κάποια σχολεία μάλιστα είναι σύνθετη η σχολική στολή με πλεκτό γιλέκο, γραβάτα και σακάκι. Μερικές χώρες στις οποίες συναντάμε σχολικές στολές είναι η Τανζανία, η Αυστραλία, στη Μεγάλη Βρετανία, στα νησιά Φίτζι, στη Βολιβία, στο Νεπάλ, στην Ινδονησία, στην Κίνα, στην Κούβα, στην Ινδία, στην Κένυα, στο Μπαλί και στη Σρι Λάνκα.

pagenews.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Απόψε θυμήσου, να αγαπήσεις το παιδί σου χωρίς όρια, βαθμούς και αριθμούς!»

Η αγάπη μας για τα παιδιά μας, μας προκαλεί έντονη αγωνία για την ενηλικίωσή τους. Οι βαθμοί, οι σχολικές τους επιδόσεις ή η πειθαρχία που θα επιδείξουν μοιάζουν τόσο σημαντικά που τελικά ξεχνάμε τα βασικά (και απαραίτητα): μια αγκαλιά, ένα ζεστό φιλί και ένα «σ’ αγαπώ για αυτό που είσαι και όχι για τους βαθμούς που φέρνεις».

Το γράμμα της παρακάτω μαμάς στην κόρη της, μια μέρα πριν από κάποιες εξετάσεις, είναι συγκινητικό και αξίζει να διαβαστεί:
«Απόψε δεν θα μιλήσουμε για έρωτα…

Πού και πού, όχι συχνά, αλλά πού και πού, στέκεται κι εκείνος προσοχή μπροστά στην αγάπη. Κι εσύ, εσύ που απόψε μπορεί να προσευχηθείς, μπορεί να παρακαλέσεις, μπορεί να ζητήσεις απ’ όποιο θεό πιστεύεις ή από όποια μοίρα πιστεύεις ότι μας ορίζει, για το παιδί σου που αύριο θα σηκωθεί να πάει να δώσει την μάχη του απέναντι από τις γνώσεις, σε παρακαλώ… απόψε μην το αγχώσεις άλλο.

Απόψε πάρτο αγκαλιά το παιδί σου και θύμισέ του ιστορίες απ’ όταν ήταν μικρό.
Την πρώτη φορά που σου πέταξε την φρουτόκρεμα στα μούτρα και την πρώτη φορά που αρρώστησε λίγο παραπάνω από το “κανονικό”.  
Απόψε μην διαβάσετε άλλο.. Μην το ρωτήσεις αν θυμάται, τι θυμάται, τι φοβάται.
Απόψε πες του πως το αγαπάς.
Πες του πως η αγάπη σου και η αποδοχή σου είναι αδιαπραγμάτευτα.
Απόψε πάρτου λίγο από το βάρος που κουβαλάνε οι ώμοι του. Απόψε ξαναγίνε η μαμά ενός μωρού.. που ετοιμάζεται να γνωρίσει τον κόσμο.
Η επιτυχία με τους βαθμούς δεν είχαν ποτέ καμία σχέση. Η αποδοχή με τις γνώσεις δεν συναντήθηκαν πουθενά.
Η αγάπη με τις προσδοκίες και τις απαιτήσεις δεν θα γινει κολλητή ποτέ.

Απόψε, μίλα γι’αγάπη, όνειρα, καλοκαίρια που θα μετρηθούν με παγωτά και βουτιές στη θάλασσα. Απόψε, τα μόνα σημάδια που αξίζουν, είναι εκείνα από τα γδαρμένα γόνατα.
Κι αύριο το πρωί…
Μην σκεφτείς τι “πρέπει” να ετοιμάσεις για πρωινό…
Ετοίμασε αυτό που σου ζητάει κάθε φορά κι εσύ μπορεί να μην προλαβαίνεις. Μην του πεις καλή επιτυχία, πες του ένα “σ’αγαπώ καμάρι μου”!

ΥΓ. Τα πιο μεγάλα όνειρα, τα πιο γενναία ρίσκα, οι πιο σημαντικές στιγμές.. δεν συναντήθηκαν ποτέ με αριθμούς, βαθμολογίες και μόρια…»

Κείμενο: Σοφία Παπαηλιάδου
Πηγή: loveletters.gr
newsitamea.gr

Ποιοι μπορεί να είναι οι λόγοι που οι έφηβοι επιλέγουν συνήθως τις κακές παρέες;

Η ανάγκη ένταξης σε μια παρέα είναι βασικό χαρακτηριστικό της εφηβείας. Ο έφηβος, μεγαλώνοντας διαπιστώνει ότι μπορεί να φύγει από την οικογένεια όσον αφορά τη διασκέδαση και να αναζητήσει σε συνομήλικους την πηγή διασκέδασης.

Επίσης, ο έφηβος που βρίσκεται στο μεταιχμιακό στάδιο ανάμεσα στην παιδική και την ενήλικη ζωή, έχει έντονη ανάγκη να ανήκει κάπου όπου θα νιώθει αποδεκτός και κατανοητός. Η παρέα στον έφηβο προσφέρει εκτός από διασκέδαση, την αίσθηση της ταύτισης. Οι έφηβοι έχουν τη δική τους «γλώσσα» επικοινωνίας και αυτό είναι πολύ φυσιολογικό. Επομένως, η ένταξη σε μια παρέα είναι απαραίτητη για την ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του εφήβου.

Ωστόσο, μερικές φορές ένας έφηβος επιλέγει να ενταχθεί σε μια παρέα που ίσως αποκλίνει από το συνηθισμένο. Αυτή η παρέα, απαρτίζεται από νέους που προβαίνουν σε προκλητικές ή και απαγορευμένες συμπεριφορές. Συνήθως αυτή η «κακή» παρέα, αποτελείται από παιδιά με ανασφάλειες, θυμό και λύπη, τα οποία έχουν ανάγκη να έχουν παραβατικές συμπεριφορές ίσως για να δείξουν τη δύναμή τους ενάντια σε μορφές εξουσίας, όπως οι γονείς. Επομένως, δεν υπάρχουν τόσο «κακές» παρέες, όσο παιδιά με δυσκολίες στη διαχείριση των συναισθημάτων τους.

Ένας λόγος που ένα παιδί θα αποφασίσει να ενταχθεί σε μια τέτοια παρέα είναι ίσως η δική του δυσκολία στην επικοινωνία με τους γονείς του. Ο έφηβος έχει ανάγκη να ακούγεται στο σπίτι, να μετράει η γνώμη του και οι γονείς να τον υπολογίζουν. Συνήθως όταν οι γονείς είναι υπερβολικά αυταρχικοί και τον ακυρώνουν, βρίσκει διέξοδο σε μια παρέα που μοιράζεται τους ίδιους προβληματισμούς. Παίρνει λοιπόν ικανοποίηση, μέσω της παραβατικότητας, προκαλώντας την «εξουσία».

Ένας άλλος λόγος είναι ότι οι «κακές» παρέες είναι πολύ ισχυρές στον κύκλο των εφήβων. Ασκούν εξουσία είτε μέσω του άμεσου εκφοβισμού (ξύλο, κλέψιμο) είτε μέσω του έμμεσου (κοροϊδία, υπονόμευση). Ίσως λοιπόν ασκούν γοητεία σε κάποιο έφηβο που έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση. Έτσι θεωρεί ότι αν μπει σε αυτή την παρέα θα αποκτήσει δύναμη και θα τον αναγνωρίζουν ως ικανό. Με κάποιο τρόπο λοιπόν, προστατεύει τον εαυτό του από τον εκφοβισμό που ίσως δεχτεί από την παρέα.

Τέλος, ένας ακόμη λόγος είναι η απλή περιέργεια γύρω από τη συγκεκριμένη παρέα. Ένας έφηβος μπορεί να θέλει να πειραματιστεί σε μια νέα παρέα και να ικανοποιήσει την περιέργειά του γύρω από τις συμπεριφορές αυτών των παιδιών. Και σε αυτήν την περίπτωση, πολύ σημαντικό ρόλο έχει η οικογένεια, που αν το αντιληφθεί εγκαίρως μπορεί να αποτρέψει την πλήρη ένταξή του.
Σημαντικό ρόλο και στην επιλογή παρέας σαφώς έχει η οικογένεια. Στην εφηβεία χρειάζεται να υπάρχει ένα «σπίτι» με πολύ συζήτηση, ανοιχτές ιδέες και λειτουργικά όρια που βοηθούν τον έφηβο να ανακαλύψει τον κόσμο. Όταν ο έφηβος λαμβάνει από τους γονείς υπερβολική αυστηρότητα, άκαμπτη σκέψη, πολύ αυστηρά όρια ή πολύ χαλαρά όρια, είναι επόμενο να προβεί σε μη αποδεκτές συμπεριφορές. Η δυναμική της παρέας δίνει πολύ εύκολα αυτήν την ευκαιρία. Είναι καλό να θυμόμαστε ότι ακόμη και να βρεθεί ο έφηβος σε μια τέτοια παρέα, δεν χρειάζεται να τον «τιμωρήσουμε» αλλά να βρούμε για ποιον λόγο το έκανε και να το συζητήσουμε μαζί του.

Ψυχολόγος Βασιλική Τσούτσου
efiveia.gr