Αν οι Κακές Παρέες είναι η Φουρτούνα για έναν Έφηβο,...

... η Οικογένεια είναι η Άγκυρα

Δεν είναι και λίγα όσα έχουμε ακούσει τον τελευταίο καιρό για παραβατικές συμπεριφορές εφήβων που αγγίζουν κυριολεκτικά τα άκρα και προβληματίζουν κάθε γονιό για την τροπή που μπορεί να πάρει η ζωή του παιδιού του στα καλά καθούμενα. 

Αν και δεν είναι ακριβώς έτσι, αφού ένα παιδί δεν ξυπνάει μια μέρα και φέρεται παράλογα – πάντα κάτι κρύβεται από πίσω. 

Κι όταν αυτό το κάτι δεν είναι εντός σπιτιού είναι πιθανότατα εκτός, στις λεγόμενες «κακές παρέες» που η επιρροή τους μπορεί συχνά να ξεπεράσει και αυτή των γονιών.

Ποιο είναι το αντίδοτο, όμως, σ’ αυτήν την επιρροή και πώς μπορούμε να προλάβουμε την εμπλοκή του παιδιού μας σε καταστάσεις που μας είναι αδιανόητες; 

Μα φυσικά, χαρίζοντάς του ένα στέρεο και υποστηρικτικό οικογενειακό περιβάλλον, μια δυνατή άγκυρα για να μην παρασυρθεί από καμία φουρτούνα...

Ενθαρρύνουμε τα παιδιά να μας μιλάνε για όλα από μικρά
Η καθαρή επικοινωνία μεταξύ γονιών και παιδιού είναι ανεκτίμητη για την εξέλιξη της σχέσης τους σε αληθινά υποστηρικτική για το παιδί και ουσιαστικά ανταποδοτική για όλους. 

Είναι, όμως, κάτι που καλλιεργείται από πολύ νωρίς για να μη βρεθούμε προ τετελεσμένων γεγονότων αργότερα, στην εφηβεία. 

Μιλάμε, λοιπόν, ανοιχτά με τα παιδιά μας από όταν είναι πολύ μικρά και χτίζουμε μεταξύ μας μια κουλτούρα ειλικρίνειας και εμπιστοσύνης.

Εξισορροπούμε τον ρόλο του γονέα με εκείνον του «φίλου»
Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν, αναζητούν όλο και περισσότερο την επικοινωνία κι έξω απ’ το σπίτι, στο φιλικό τους περιβάλλον. 

Η σχέση τους με τους φίλους τους είναι διαφορετική από εκείνη που έχουν μαζί μας και, σε πολλές περιπτώσεις, είναι εξίσου σημαντική. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να είμαστε φίλοι με τα παιδιά μας, καλό είναι όμως να διατηρούμε τις ισορροπίες ώστε να μη χάνουμε τον πραγματικό μας ρόλο στη ζωή του παιδιού.

Ενδιαφερόμαστε για την καθημερινότητα και τους καινούργιους φίλους τους
Μένω δίπλα στο παιδί μου, δεν σημαίνει μόνο ότι καλύπτω τις ανάγκες του και το στηρίζω όποτε μου το ζητήσει. Το πότε μας χρειάζεται ένα παιδί είναι πολλές φορές δική μας δουλειά να το εντοπίσουμε. 

Γι’ αυτό, ενδιαφερόμαστε για όλα όσα του συμβαίνουν, ακόμα και τα πιο ασήμαντα και φροντίζουμε να έχουμε μια καλή εικόνα της καθημερινότητάς του, αλλά και των φίλων του – ειδικά των καινούργιων, που κάνει στην εφηβεία.

Τους μαθαίνουμε να μην κάνουν αυτό που θέλουν οι άλλοι για να γίνουν αποδεκτά
Οι «κακές παρέες» συνηθίζουν να προσελκύουν και να εκμεταλλεύονται – ή να συμπαρασύρουν – έφηβους με χαμηλή αυτοεκτίμηση και έντονη ανάγκη για αποδοχή ή και αυτονόμηση, ακόμα. 

Είναι, λοιπόν, σημαντικό να διδάξουμε στα παιδιά μας ότι είναι μοναδικά, πρέπει να αγαπούν τον εαυτό τους και δεν χρειάζεται να κάνουν ότι θέλουν οι άλλοι για να κερδίσουν την αποδοχή τους – να έχουν πίστη στον εαυτό τους, αλλά και στην αγάπη που λαμβάνουν από εμάς.

Φροντίζουμε να ξέρουν πως ό,τι κι αν τους συμβεί η αγκαλιά μας είναι ανοιχτή
Είναι μια νομοτέλεια πως τα παιδιά μας θα φύγουν μια μέρα από την αγκαλιά και την προστασία μας και η εφηβεία είναι μια μεταβατική περίοδος πριν συμβεί αυτό. Παρ’ όλ’ αυτά, η αγκαλιά μας, ως γονείς, μένει πάντα ανοιχτή για εκείνα, οποιαδήποτε στιγμή χρειαστεί να επιστρέψουν για να πάρουν δυνάμεις. 

Πρέπει, όμως, να τους το δείχνουμε σε κάθε ευκαιρία για να μη νιώσουν ούτε μία στιγμή μόνα, ό,τι λάθος και αν κάνουν ή νομίζουν ότι έκαναν.

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Να προτιμάς εκείνον που ντύθηκε, χτενίστηκε...

... ταξίδεψε για να σε συναντήσει

Θα σου πω γιατί πολλές φορές προτιμάς να χάνεσαι στο κινητό, αντί να επικοινωνείς στον άνθρωπο απέναντί σου ή με την παρέα στην οποία βρίσκεσαι. 

Κατ’ αρχάς, έχεις, όπως όλοι μας, ανάγκη να ικανοποιήσεις το αίσθημα σπουδαιότητάς σου. 

Κάθε ώρα. Κάθε λεπτό.

    Πίσω από αυτή την κραυγή για αναγνώριση και προσοχή κρύβεται ένα μόνο συναίσθημα: η αγάπη. Συγκεκριμένα, η ανάγκη μας να αγαπηθούμε από τους άλλους κι από τον εαυτό μας (Από το βιβλίο «Να ευτυχήσω για να πετύχω ή να πετύχω για να ευτυχήσω»).

    Όταν, λοιπόν, βρίσκεσαι βυθισμένος στον ψηφιακό σου κόσμο, απευθύνεσαι πάντα σε περισσότερους απ’ ό,τι διά ζώσης. Και ελπίζεις να λάβεις την αναγνώριση που λείπει από δίπλα σου.
Γιατί, όταν σκρολάρεις αδιάλειπτα μέχρι να γδαρθεί ο αντίχειράς σου, κάποια στιγμή θα βρεις έστω έναν, έστω μία, να σου πει ένα γεια, να του αρέσει μια φωτογραφία σου, μια ατάκα σου ή κάτι που έκανες και δημοσίευσες. 

Να του αρέσει κάτι από όλα αυτά. Όχι όμως εσύ. Μόνο αυτός που αφήνεις δημόσια να δει. Σίγουρα όχι ο αληθινός, ο ουσιαστικός, ο ολοκληρωμένος εσύ.

    Τις περισσότερες φορές, άλλωστε, σου προσφέρει ένα ανούσιο γεια, ένα ανόρεχτο like, καθώς ελάχιστα ενδιαφέρεται για σένα αφού δεν σε γνωρίζει πραγματικά ή δεν νοιάζεται να σε γνωρίσει. 

Αν μου επιτρέπεις, και σ’ το λέω για να το ακούσω πρώτα εγώ, να προτιμάς εκείνον που ντύθηκε, χτενίστηκε, πήρε μετρό, αυτοκίνητο, τα πόδια του και ήρθε να σε συναντήσει.
    Αυτόν που επένδυσε σε σένα. Αυτόν που διέθεσε χρόνο. Αυτόν που ψάχνει τρόπο να σε μάθει. Αυτόν που δείχνει ότι πραγματικά ενδιαφέρεται καθισμένος με τις ώρες δίπλα σου, στο καφέ, στη δουλειά, στον δρόμο, στο σπίτι, δίπλα σου, χωρίς κινητό, παρά με τη διάθεση να δει πιο μέσα, σε αυτό που αποκαλείς «εγώ». 

Κλείνουμε τα κινητά, όσο είμαστε κοντά, για να είμαστε κοντά.

Νικόλας Σμυρνάκης
enallaktikidrasi.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ποιοι μπορεί να είναι οι λόγοι που οι έφηβοι επιλέγουν συνήθως τις κακές παρέες;

Η ανάγκη ένταξης σε μια παρέα είναι βασικό χαρακτηριστικό της εφηβείας. Ο έφηβος, μεγαλώνοντας διαπιστώνει ότι μπορεί να φύγει από την οικογένεια όσον αφορά τη διασκέδαση και να αναζητήσει σε συνομήλικους την πηγή διασκέδασης.

Επίσης, ο έφηβος που βρίσκεται στο μεταιχμιακό στάδιο ανάμεσα στην παιδική και την ενήλικη ζωή, έχει έντονη ανάγκη να ανήκει κάπου όπου θα νιώθει αποδεκτός και κατανοητός. Η παρέα στον έφηβο προσφέρει εκτός από διασκέδαση, την αίσθηση της ταύτισης. Οι έφηβοι έχουν τη δική τους «γλώσσα» επικοινωνίας και αυτό είναι πολύ φυσιολογικό. Επομένως, η ένταξη σε μια παρέα είναι απαραίτητη για την ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του εφήβου.

Ωστόσο, μερικές φορές ένας έφηβος επιλέγει να ενταχθεί σε μια παρέα που ίσως αποκλίνει από το συνηθισμένο. Αυτή η παρέα, απαρτίζεται από νέους που προβαίνουν σε προκλητικές ή και απαγορευμένες συμπεριφορές. Συνήθως αυτή η «κακή» παρέα, αποτελείται από παιδιά με ανασφάλειες, θυμό και λύπη, τα οποία έχουν ανάγκη να έχουν παραβατικές συμπεριφορές ίσως για να δείξουν τη δύναμή τους ενάντια σε μορφές εξουσίας, όπως οι γονείς. Επομένως, δεν υπάρχουν τόσο «κακές» παρέες, όσο παιδιά με δυσκολίες στη διαχείριση των συναισθημάτων τους.

Ένας λόγος που ένα παιδί θα αποφασίσει να ενταχθεί σε μια τέτοια παρέα είναι ίσως η δική του δυσκολία στην επικοινωνία με τους γονείς του. Ο έφηβος έχει ανάγκη να ακούγεται στο σπίτι, να μετράει η γνώμη του και οι γονείς να τον υπολογίζουν. Συνήθως όταν οι γονείς είναι υπερβολικά αυταρχικοί και τον ακυρώνουν, βρίσκει διέξοδο σε μια παρέα που μοιράζεται τους ίδιους προβληματισμούς. Παίρνει λοιπόν ικανοποίηση, μέσω της παραβατικότητας, προκαλώντας την «εξουσία».

Ένας άλλος λόγος είναι ότι οι «κακές» παρέες είναι πολύ ισχυρές στον κύκλο των εφήβων. Ασκούν εξουσία είτε μέσω του άμεσου εκφοβισμού (ξύλο, κλέψιμο) είτε μέσω του έμμεσου (κοροϊδία, υπονόμευση). Ίσως λοιπόν ασκούν γοητεία σε κάποιο έφηβο που έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση. Έτσι θεωρεί ότι αν μπει σε αυτή την παρέα θα αποκτήσει δύναμη και θα τον αναγνωρίζουν ως ικανό. Με κάποιο τρόπο λοιπόν, προστατεύει τον εαυτό του από τον εκφοβισμό που ίσως δεχτεί από την παρέα.

Τέλος, ένας ακόμη λόγος είναι η απλή περιέργεια γύρω από τη συγκεκριμένη παρέα. Ένας έφηβος μπορεί να θέλει να πειραματιστεί σε μια νέα παρέα και να ικανοποιήσει την περιέργειά του γύρω από τις συμπεριφορές αυτών των παιδιών. Και σε αυτήν την περίπτωση, πολύ σημαντικό ρόλο έχει η οικογένεια, που αν το αντιληφθεί εγκαίρως μπορεί να αποτρέψει την πλήρη ένταξή του.
Σημαντικό ρόλο και στην επιλογή παρέας σαφώς έχει η οικογένεια. Στην εφηβεία χρειάζεται να υπάρχει ένα «σπίτι» με πολύ συζήτηση, ανοιχτές ιδέες και λειτουργικά όρια που βοηθούν τον έφηβο να ανακαλύψει τον κόσμο. Όταν ο έφηβος λαμβάνει από τους γονείς υπερβολική αυστηρότητα, άκαμπτη σκέψη, πολύ αυστηρά όρια ή πολύ χαλαρά όρια, είναι επόμενο να προβεί σε μη αποδεκτές συμπεριφορές. Η δυναμική της παρέας δίνει πολύ εύκολα αυτήν την ευκαιρία. Είναι καλό να θυμόμαστε ότι ακόμη και να βρεθεί ο έφηβος σε μια τέτοια παρέα, δεν χρειάζεται να τον «τιμωρήσουμε» αλλά να βρούμε για ποιον λόγο το έκανε και να το συζητήσουμε μαζί του.

Ψυχολόγος Βασιλική Τσούτσου
efiveia.gr